วิชาการ.คอม - ช่างภาพ(แสนร้าย) กับ นางแบบ(แสนรัก)...บทที่ 4 แล้วน้า...มาเม้นหน่อยจ้า (บทที่ 1 (บทเริ่มต้นของความโหดร้าย อิอิ))

ช่างภาพ(แสนร้าย) กับ นางแบบ(แสนรัก)...บทที่ 4 แล้วน้า...มาเม้นหน่อยจ้า

รัก...ของเขาเต็มไปด้วย...ความหวงแหน รุนแรง แต่เป็น... รักเดียวที่ผูกพันชั่วนิรันดร์ พริมา นางแบบสาวสวย ผู้สดใส ร่าเริง ต้องปะทะคารมกับ โดมินิค ช่างภาพหนุ่มสุดหล่อ ร่ำรวยปากร้าย จอมโหด เจ้าเล่ห์ จอมหวาดระแวง (หึงสะบัด) มาดเข้ม จนกลายเป็นคว

ผู้เขียน: Evelyn ชมแล้ว: 3,792 ครั้ง

post ครั้งแรก: Sun 11 May 2008, 12:57 pm ปรับปรุงล่าสุด: Wed 14 May 2008, 7:36 am

อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด

สารบัญ

หน้า : 1 บทที่ 1 (บทเริ่มต้นของความโหดร้าย อิอิ)
หน้า : 2 บทที่ 2
หน้า : 3 บทที่ 3 ....
หน้า : 4 บทที่ 4

หน้าที่ 1 - บทที่ 1 (บทเริ่มต้นของความโหดร้าย อิอิ)

บทที่ 1

“แชะ...แชะ”..

ไฟแฟลชสว่างวาบเข้าตาของพริมา หญิงสาวถ่ายแบบมาร่วม 3 ชั่วโมงแล้วยังไม่ได้ภาพที่ถูกใจตากล้องสักภาพ จะว่าไปแล้ว ความจริงถ่ายรูปมา 8 ชั่วโมงเห็นจะได้ ถ่ายตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้นจนพระอาทิตย์เลยศีรษะไปแล้ว ยังไม่มีวี่แววว่าจะหยุดพักกันเลย หญิงสาวถอนหายใจแรงๆ จัดท่าตามคำสั่งของช่างภาพ

พริมา มีอายุ 20 ปี อาชีพนางแบบทำให้ต้องรักษารูปร่างไว้อย่างดี หน้าตานั้นออกแนวแบบไทย ผิวขาวนวล สูง 170 ซม. น้ำหนัก 48 กก. ด้วยเหตุนี้กระมังที่ทำให้หญิงสาวได้ถ่ายแบบในชุดไทยจักรีสีทอง

พริมา นั้นไม่ค่อยจะยินดีนักเมื่อถูกเรียกให้มาถ่ายแบบกับคณะนี้ เพราะเคยได้ยินกิติศัพท์ของเจ้าของบริษัท หัวหน้าคณะ

มิสเตอร์ โดมินิค เดอ ลาลอง เขาเป็นหนุ่มไฟแรงที่ก้าวหน้าขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อยสำหรับงานด้านนี้ หญิงสาวได้อ่านข่าวซุบซิบคนดังด้วยนะ เขาว่า นายโดมินิค คนนี้เป็นเสือผู้หญิง เจ้าเล่ห์ เจ้าชู้ด้วย ก็ไม่น่าแปลกใจหรอกว่าทำไมเขามีชื่อเสียงด้านผู้หญิงมากมาย หญิงสาวได้เห็นเขาเมื่อวานครั้งแรกยังต้องอ้าปากค้าง คนอะไรหล่อได้ขนาดนั้น เหมือนรูปปั้นแกะสลัก งามอย่างไม่มีที่ติ ผมสีทอง ตาสีฟ้าเข้ม รูปร่างสูงใหญ่ ตามแบบฉบับหนุ่มในฝันของสาวๆ (แบรด พิทท์) เขาน่าจะมีชื่อเสียงทางหน้ากล้องมากกว่าจะอยู่หลังกล้อง มิน่าเล่า สาวๆ พวกนั้นถึงได้ยอมตายเพื่อเขาได้

ชานนท์ส่งสัญญาณให้ว่าพอใจแล้วสำหรับแบล็คกราวน์นี้ พริมาทรุดตัวลงนั่งกับขั้นบันได ยกมือขึ้นนวดระหว่างตาทั้งสองข้าง แฟลชเข้าตาจนหน้ามืด ทั้งเหนื่อยและหิว จนขณะนี้ยังไม่ได้หยุดพักทานอาหารกลางวันเลย หญิงสาวนึกฉุน..และพลันรู้สึกว่ากำลังถูกมองก็เลยลืมตาขึ้นมามอง..

“ฮึ..”

พริมา ทำเสียงขึ้นจมูก อยากมองก็มองไป ทำยังกะตัวเดอเมดแฮตเตอร์ ที่ออกจะบ๊องๆ หงุดหงิด งุ่นง่าน ดูตลก แต่ขอโทษ ตอนนี้หล่อนกลับขำไม่ออก สงสัยจะร้ายกว่า เมื่อตาสีฟ้าเข้มนั้นออกจะกลายเป็นสีเขียวๆ ซะแล้ว ไม่สนย่ะ คนเหนื่อยแทบใจขาด ไม่สู้กับเขาหรอก หล่อนตัวนิดเดียว ไหนเลยจะไปสู้ยักษ์ปักหลั่นอย่างนายนั่นได้ คนอะไร สูงกว่า 180 แน่ๆ

“นี่คุณ ไม่มีอะไรจะทำหรือไง คนอื่นเขาทำงานกันออกไขว่ นั่งมองเฉยอยู่ได้ ไป ลุกไปทำงาน..”

ไม่สน..หญิงสาวยังนั่งเฉยอยู่ มองไปรอบๆ ตัว แล้วหันไปสนใจธรรมชาติแบบเก่าๆที่นี่

“ชานนท์ ไปบอกนางแบบคนนั้นให้รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้ามาถ่ายแบบ เดี๋ยวพลาดโอกาสดีๆ คุณต้องรู้นะว่าหน้านี้หาโอกาสแบบนี้ได้ที่ไหน ไปบอกเขาใกล้ๆ ด้วยว่าอย่ามาทำอู้งาน บริษัทเราไม่จ้างเขาหรอก ถึงแม้เขาจะสวย แต่ผลงานที่ออกมานิดเดียว คราวหลังถ้าคุณจะหานางแบบละก็นะ เอาที่หูดีๆ ด้วย ไม่ใช่ปล่อยหูทวนลม”

เสียงกระด้างตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด หางตามองมาที่หล่อนก่อนที่จะผละไปอย่างอารมณ์เสีย

หญิงสาว หัวเราะคิกๆ ออกมาอย่างสบายอารมณ์ที่ได้แกล้งคนได้

“คุณนี่ร้ายจริงๆ นะ แพร ไปแกล้งบอส เดี๋ยวได้ตกงานกันพอดี”

ชานนท์เดินเข้ามายืนตรงหน้า หล่อนจึงตบมือที่พื้นข้างๆ บอกให้เขานั่ง

“เปล่า.แพรไม่ได้ยั่วหรอก แต่มันเหนื่อยก็เลยนั่งพัก อยากพูดอะไรก็พูดไป ช่างเขาเถอะ”

แววร่าเริงเมื่อครู่จางหายลงอย่างเห็นได้ชัด หน้าซีด พริมา ฝืนยิ้มให้ชานนท์

“แย่จังนะ อยากได้งานก็ต้องทน เพิ่งเคยโหมงานหนักก็ครั้งนี้ แพรขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้คุณต้องลำบากใจ”

หญิงสาว ก้มมองมือตัวเอง

“สดชื่นหน่อยสิครับ ผมว่าคุณคงไม่ยอมแพ้นะครับ”

ชานนท์เอื้อมมือมาจับมือหล่อนไว้ แล้วบีบเบาๆ ให้กำลังใจ

“ไม่หรอกค่ะ คุณก็รู้จักแพรดี”

หล่อนยักไหล่น้อยๆ

“ไปเถอะค่ะ คุณไปมองหาโลเกชั่นสวยๆ ไว้ เดี๋ยวแพรไปเปลี่ยนชุดนะคะ”

หญิงสาวรีบลุกขึ้นเดินออกไป

ชานนท์กับพริมา รู้จักกันดี เพราะเคยร่วมงานกันมา 2 ปี ตอนนั้นเขายังเป็นช่างภาพอิสระอยู่

พริมา เป็นเด็กสาวร่าเริงสดใส โดยเฉพาะหล่อนมีความมั่นใจในตัวเองสูง เด็ดเดี่ยวไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ

แต่ออกจะดื้อรั้นไปสักนิด แต่ก็ออกมาน่ารัก ตอนนั้นอายุแค่ 18 เท่านั้น มารับจ้างเป็นนางแบบสมัครเล่น ส่วนมากจะได้ถ่ายกับเขา เพราะทางบริษัทเห็นว่าเคยทำงานด้วยกัน รู้จักใจกันดี

“เสร็จแล้วค่ะ ไปกันเถอะ...นั่น..!! บอส จอมโหด ของคุณมองเราอีกแล้ว”

หล่อนก้มหน้าไปกระซิบข้างหูของเขา

“ครับไป จะได้เสร็จซะที”

ชานนท์เดินไปหน้าโบสถ์ มองหาโลเกชั่นที่เข้ากับชุดที่หญิงสาวสวมใส่

วัดนี้เป็นวัดเก่าแก่ แต่ถูกบูรณะขึ้นหลายครั้งจนดูเหมือนใหม่ แต่ยังคงเอกลักษณ์เดิมเอาไว้ พริมา เข้ามาครั้งแรกอดทึ่งไม่ได้ น่าภาคภูมิใจที่มีของสวยงามอยู่ในบ้านเกิดเมืองนอนของตนเอง

“ตรงนี้ดีแล้ว.... แพร... เข้ากับชุดสีเขียวของคุณพอดี..ไปยืนอยู่ข้างกินนรตัวนั้นนะครับ... วางท่าให้เหมือนนางพญาที่แข่งรัศมีกับกินนร ครับ.. ดีครับ... สวยมาก สีหน้าแบบนี้ดีแล้ว.. เปลี่ยนท่าไปเรื่อยๆ นะครับ” ชานนท์บอก กว่าจะได้พักกลางวัน ก็เวลาล่วงเลยมาเกือบสี่โมงเย็น....พริมา หิวจนตาลาย เลยต้องสั่งอาหารง่ายๆ รับประทาน

“คุณเพชรรัตน์ นี่เก่งนะคะ ทำงานทั้งวันยังสดชื่น..แพรสิแย่ แทบดูไม่ได้เลย”

พริมากัดแซนวิชคำโต มองตรงไปที่เพชรรัตน์ นางแบบชั้นหนึ่งของ เดอ ลาลอง สตูดิโอ หล่อนสูงกว่า

พริมา มาก รูปร่างดี แต่งตัวสวย มองดูสง่า ไม่ว่าจะเดินหรือนั่งก็ดูน่ามอง

คนอย่างนี้กระมัง มร.โดมินิค ถึงจะชอบดูจะไม่ห่างกันเลย เพชรรัตน์เกาะแขนเขาแจ ไม่ว่าจะเดินไปไหน

“ครับ ก็เป็นธรรมดา ถ้าลองผู้หญิงคนไหนอยู่ใกล้บอสของผมละก็ จำไว้เลย หน้าตาอย่างนี้ทุกคน”

ชานนท์พูดอย่างภาคภูมิใจเหลือเกิน โธ่เอ๊ย...นายคนนั้นอย่างมากก็เป็นได้แค่ หมูจอมเบ่ง ในสายตาหล่อนเท่านั้น

พริมา อดมองไปที่โต๊ะของเขาไม่ได้ ..สบตากับเขาพอดี เลยต้องรีบหลบหันกลับมาสนใจ แซนวิชในมือกลบเกลื่อน หล่อนยังชำเลืองมองเขาด้วยหางตา เห็นเขายังมองอยู่ทั้งๆ ที่เพชรรัตน์คุยกับเขาจ้อ เขาพยักหน้าเป็นเชิงรับฟัง หันไปยิ้มให้เพชรรัตน์

คนอย่างเขาหรือจะมามองหล่อน คงจะเขม่นสิที่นั่งเอ้อระเหยละเลียดอาหารอยู่นั่น ไม่ไปทำงานของเขาสักที หญิงสาวปฏิเสธกาแฟที่ชานนท์เสนอ

“ไปทำงานต่อเถอะค่ะ”

หญิงสาวรีบลุกไปจากโต๊ะ ไม่ฟังเสียงทัดทานของชานนท์

ห้องพักของพริมา เป็นห้องชุดขนาดใหญ่ ห้องเดี่ยวทางบริษัทจัดไว้ให้ความจริงแล้ว หล่อนไม่ได้พักห้องนี้หรอก ตอนแรกตกลงกันไว้ว่าหล่อนจะต้องพักกับเพชรรัตน์ แล้วให้สุชาดา มานอนห้องชุดเดี่ยวชั้นบนถัดขึ้นไปอีกสองชั้นนี้ จะได้ไม่เปลืองงบประมาณ

ห้องชุดที่มีสามห้องไม่มี เลยต้องให้นางแบบแยกกันอยู่ ส่วนชานนท์กับสุชาติอยู่ห้องทางปีกซ้าย ชั้นเดียวกับที่หล่อนพักนี้

แต่เพชรรัตน์ไม่ยอมพักร่วมกับพริมา ขอไปนอนกับ สุชาดาแทน

พริมา เห็นหล่อนจูงมือ มร.โดมินิค ไปพูดกันตามลำพัง หลังจากกลับมาถึง ล็อบบี้โรงแรมแล้ว พอกลับเข้ามาในกลุ่ม พริมา เห็น เพชรรัตน์ยิ้มร่าเข้ามาไม่เหมือนตอนออกไป ทำหน้าเหมือนกับไปกินรังแตนมาจากที่ไหน

เพชรรัตน์ปรายหางตามาทางพริมาแสยะปากยิ้มหยัน แล้วยังไงไม่รู้ หล่อนเลยต้องมานอนห้องนี้

เพชรรัตน์เอากุญแจมาให้หล่อนเอง

พริมาจะไปมีปากเสียงอะไรได้ ท่านผู้ใหญ่ทั้งสองแสดงออกว่าไม่ชอบหล่อนออกนอกหน้าขนาดนั้น อยู่คนเดียวก็ดี ไม่ต้องปั้นหน้าหาเรื่องคุยเวลาที่อยู่ต่อหน้าเพชรรัตน์ ตัวหญิงสาวเองใช่ว่าจะชอบหน้าเพชรรัตน์....ก็ไม่เชิงทีเดียว แต่เห็นเขาทำท่าไม่ชอบหล่อนแบบนี้ก็หมดอารมณ์จะเป็นมิตรด้วย อยู่ส่วนของหล่อนดีกว่า

พริมายังไม่รู้ว่าจะทนได้ถึงสองสัปดาห์หรือไม่ สำหรับสุชาดานั้นไม่มีปัญหา คุยกันได้สนุกสนาน สุชาดา จัดว่าเป็นคนน่ารัก นิสัยดี สนุกสนานร่าเริง ช่างพูดช่างคุย หญิงสาวได้สุชาดานี่แหละเป็นเพื่อนคุย ไม่อย่างนั้นหล่อนจะกลับตั้งแต่แรกแล้ว

พริมาปฏิเสธอาหารเย็น ขอเปลี่ยนเป็นนมแก้วใหญ่ที่เพิ่งนำมาส่งเมื่อครู่ หญิงสาวดื่มจนหมดแก้ว ถอดเสื้อผ้า ไม่สนใจว่าจะไปตกอยู่ที่ไหน เพลียจนไม่อยากจะเดินไปไหน พอถอดเสร็จก็ถึงเตียงพอดี

“แม่จ๋า วันนี้แพรขอขัดคำสั่งแม่สักวันนะคะ สัญญาเลยว่าจะยกยอดไว้ตอนเช้าอาบน้ำ 3 ชั่วโมงเลย” เตียงใหญ่จัดแบบสากล คือ มีผ้าคลุมเตียง พอเลิกผ้าคลุมเตียงออกก็สอดตัวเข้าไปนอนข้างใต้ ก็เป็นอันว่าหลับสบาย ไม่ต้องกังวลว่าผ้าห่มจะหลุดออกจากตัว

เฮ้อ..สบาย...พอหัวถึงหมอนก็หลับผล็อย...

หน้าถัดไป (หน้า 2) >>>

^*หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา

จำนวน 3 ความเห็น, หน้า่ | -1-

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 1 11 พ.ค. 2551 (21:53)

หนุกดีนะแล้วจะเข้ามาอ่านต่อนะ

แล้วมาอัพต่อด้วยน๊า

ERI eri