<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/36771" type="text/javascript"></script>

การทดลองครั้งสำคัญ จากเด็กที่เคยทำให้ครอบครัวผิดหวังวันนี้เธอทำการทดลองครั้งสำคัญช็อคโลกเป็นอะไรไปดูกัน ผู้เขียน: Dr.Eve ชมแล้ว: 2,549 ครั้ง post ครั้งแรก: Sun 11 May 2008, 1:12 pm ปรับปรุงล่าสุด: Sun 11 May 2008, 1:13 pm อยู่ในส่วน: พักผ่อนหย่อนใจ, วิทยาศาสตร์, เทคโนโลยี, vนิยาย, เยาวชน, อื่นๆ, v Blog, vClub

ดร.พญ.ทิฆัมพร ไชยคำภา นักวิทยาศาสตร์ชื่อดังไม่เพียงในระดับประเทศเท่านั้น ยังได้รับรางวัลระดับสากลมากมาย และเมื่อสามปีก่อน เธอก็ทำให้ทุกคนในโลกต้องต้องตกตะลึง เมื่อเธอคว้ารางวัลโนเบล 2 สาขาในปีเดียว นั่นก็คือสาขาวิชาฟิสิกส์ เมื่อสามารถวิจัยและทดลองจนรู้ความลับสำคัญเกี่ยวกับความสำคัญเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างเซลล์สมองกับความทรงจำของมนุษย์และสาขาการแพทย์เมื่อสามารถคิดค้นวิธีเร่งการเจริญเติบโตหรือการแบ่งตัวในเซลล์ของร่างกายมนุษย์ทั้งที่กำลังศึกษาในระดับอุดมศึกษาวันนี้ ขณะที่เธอกำลังรอคอยผลการทดลองงานชิ้นสำคัญ ก็ต้องเจอเรื่องหงุดหงิดอารมณ์ เมื่อมีใครคนหนึ่งขอเข้าพบ ซึ่งครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรก แต่เธอพยายามบ่ายเบี่ยงมาแล้วหลายหน เพื่อให้เรื่องมันจบๆเธอจึงยอมเผชิญหน้ากับชายร่างอ้วนสวมชุดสูทดูภูมิฐาน สีหน้าแววตาดูน่าเชื่อถือ พูดจาไพเราะอ่อนหวาน “เชิญนั่งค่ะ ส.ส.ชัชวาลย์” ดร.สาวในชุดเสื้อกาวน์เชื้อเชิญผู้มาเยือน หน้าตาเธอเคร่งเครียด ผมดูยุ่งเหยิง รวมทั้งรอยรอยคล้ำที่ขอบตาบ่งบอกถึงการตรากตรำทำงานหนักมาเป็นเวลายาวนาน   “ขอบคุณดอกเตอร์มากครับที่เสียสละเวลาอันมีค่าให้กับผม”ส.ส.ร่างอ้วนพูดแกมประชด เพราะกว่าเขาจะได้พบกับหญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า ก็แทบจะหมดความอดทน “คงไม่เสียเวลามากนักค่ะ”เธอพูดพร้อมมองดูนาฬิกา “หนูมีเวลาให้ท่านเพียง5นาทีเพราะหนูต้องไปทำการทดลองต่อ”เสียงเธอพูดอย่างเย็นชา “ไม่ว่าคุณกำลังทำการทดลองอะไรอยู่คงไม่สำคัญเท่ากับสิ่งที่ผมจะเสนอให้คุณ ถ้าหากคุณเข้าร่วมงานทางการเมืองกับเรา ท่านหัวหน้าพรรคยินดีที่จะยกตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีให้กับคุณ” นักวิทยาศาสตร์สาวถึงกับอึ้งเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายมาชวนเธอไปเล่นการเมือง แต่ไม่ใช่เพราะเธอสนใจในข้อเสนอที่ได้รับ แต่มันกลับกลายเป็นตรงกันข้าม เธอย้อนคิดถึงวันสำคัญที่สุดในชีวิตเป็นครั้งแรกที่เธอกับพ่อ นายประภาส  ไชยคำภา นักการเมืองชื่อดัง ขัดแย้งและมีปากเสียงกันอย่างรุนแรง “แกลองไปคิดตัดสินใจดูดีๆนะพ่อจะรอคำตอบ” “หนูไม่เปลี่ยนใจแล้วค่ะหนูจะเป็นนักวิทยาศาสตร์” “พ่อไม่ให้แกเรียนวิทยาส่งวิทยาศาสตร์บ้าบอนั่น แกต้องเรียนนิติศาสตร์หรือไม่ก็รัฐศาสตร์” “แต่หนูรักวิชาวิทยาศาสตร์นะพ่อ” “ไม่ได้ แล้วใครจะเป็นทายาททางการเมืองของฉัน แกต้องเป็นรัฐมนตรีหญิง” “หนูไม่ชอบเล่นการเมืองพ่อก็รู้หนูชอบวิทยาศาสตร์มากกว่า พ่อก็รู้ว่าหนูได้รางวัลมาตั้งมากมาย” เธอพูดต่อรองไปทั้งที่รู้ดีว่าแต่ไหนแต่ไรพ่อไม่เคยสนใจเลยสักนิดเวลาที่เธอเอาถ้วยรางวัลมาอวด มีเพียงสีหน้าเมินเฉยและคำพูดเย้ยหยันเท่านั้น “เชื่อฉันเถอะถ้าเล่นการเมืองแกจะทำประโยชน์ให้ประเทศชาติเยอะทีเดียว” “ไม่จริงค่ะพ่อ วิทยาศาสตร์ต่างหากที่จะทำประโยชน์ได้มากกว่า นอกจากทำประโยชน์ให้ประเทศ อาจทำให้เกิดประโยชน์ให้แก่มนุษยชาติเลยก็ว่าได้”เธอพยายามยกเหตุผล โดยหวังว่าจะทำให้พ่อเปลี่ยนใจ “เออ แกอยากทำอะไรก็ทำเลย ตั้งแต่ไหนแต่ไรแกก็ไม่เคยทำให้ฉันภูมิใจในตัวแกเลยสักครั้ง..” “ว่าไงครับดอกเตอร์จะรับข้อเสนอผมมั๊ย ผมว่านะถ้าเราได้ร่วมงานกันประเทศของเราต้องเจริญเทียบเท่าประเทศมหาอำนาจได้แน่ๆผมเชื่อในมันสมองดอกเตอร์”เสียงจากปัจจุบันแทรกเข้ามาในสมอง “แน่ใจหรือคะว่าต้องการผมเพราะมันสมองไม่ใช่เพราะชื่อเสียง” “ครับผมตอบตรงๆเลยเพราะชื่อเสียงของคุณจะทำให้พรรคเรามีคะแนนเพิ่มมากขึ้น” “หนูก็ขอตอบตรงๆว่าไม่ ขอตัวนะคะ”ว่าแล้วเธอก็รีบเร่งกลับเข้าไปในห้องทดลอง เพราะการทดลองครั้งสำคัญที่เธอทุ่มเทเวลาหลายปีรอคอยเธออยู่ และไม่แน่วันนี้อาจเป็นวันที่เธอได้พบกับความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ก็ได้ ซึ่งมันอาจทำให้เธอโด่งและยิ่งใหญ่เทียบเท่านักวิทยาศาสตร์เอกของโลก ไม่ว่าจะเป็น เอดิสัน นิวตัน หรือแม้แต่ไอสไตน์ แต่เธอไม่อยากได้รางวัลหรือคำเยินยอใดๆ จากความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ครั้งนี้เธอมีสิ่งที่ต้องการในใจอยู่แล้ว “เป็นไงบ้าง”เธอรีบถามผู้ช่วยหนุ่มเมื่อเข้ามาในห้องทดลองด้านนอก หนุ่มในชุดกาวน์พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม อาการที่เขาแสดงออกมาทำให้ดอกเตอร์ทิฆัมพรรู้ทันทีว่าเวลาที่เธอรอคอยมาถึงแล้ว เธอรีบเดินเข้าไปในห้องทดลองชั้นในที่ทำอย่างดีซึ่งเป็นห้องอย่างดี เป็นห้องปลอดเชื้อ และมีการควบคุมทั้งความชื้นและอุณหภูมิ การทดลองครั้งนี้ไม่เคยมีใครทำมาก่อนไม่แม้แต่จะคิดว่ามันจะเกิดขึ้นได้ เธอเอาเซลล์ต้นกำเนิดและเซลล์สมองส่วนที่เก็บความทรงจำมาเป็นตัวตั้งในการโคลนนิ่งเพื่อให้ตัวโคลนนิ่งมีความทรงจำติดตัวมา หลังจากที่ตัวอ่อนเจริญเติบโตเธอก็ฉีดสารเคมีเร่งการเจริญเติบโตที่เธอได้ทำไว้ก่อนหน้านี้ให้กับตัวอ่อนขั้นตอนทั้งหมดจะทำใด้โคลนนิ่งที่มัร่างกายในวัยเจริญพันธ์ไม่นานเกินรอ แน่นอนว่าถ้าโคลนนิ่งสัตว์เหมือนนักวิทยาศาสตร์คนอื่นๆคงไม่ต้องสร้างความทรงจำให้มัน ใช่ แน่นอน เธอโคลนนิ่งมนุษย์ สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอคือมนุษย์โคลนนิ่งเพศชายอายุประมาณยี่สิบเศษ ผิวขาวซีด แขนขาเล็กเรียวเพราะสารเคมีที่เธอฉีดมีผลต่อเลือดในร่างหายและเนื้อเยื่อแต่ไม่มีผลต่อกล้ามเนื้อ ดอกเตอร์ทิฆัมพรตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ เมื่อมนุษย์โคลนนิ่งเริ่มรู้สึกตัว ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ กวาดสายตาไปรอบๆก่อนที่จะลุกขึ้นนั่ง เธอจำเป็นต้องทดสอบว่ามนุษย์โคลนนิ่งมีความทรงจำติดตัวมาหรือไม่ “สวัสดีค่ะหนูชื่อทิฆัมพร  ไชยคำภา”เธอแนะนำตัวขณะที่มนุษย์โคลนนิ่งเอาแต่นั่งเงียบ “คุณอาจกำลังสับสน หนูจะบอกใบ้ให้สักนิดก็ได้ว่าคุณเสียชีวิตเมื่อสิบกว่าปีก่อน หนูจึงเก็บตัวอย่างเซลล์ต้นกำเนิดและเซลล์สมองส่วนความทรงจำของคุณมาทำโคลนนิ่ง ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดอีกไม่นานคุณคงจำได้ว่าคุณคือใคร” “คุณพูดจริงหรือแต่ตอนนี้ผมยังนึกอะไรไม่ออกเลย” มนุษย์โคลนนิ่งสั่นศีรษะ ในขณะที่นักวิทยาศาสตร์สาวเริ่มเครียดเพราะถ้าไม่สามารถฟื้นความทรงจำให้แก่มนุษย์โคลนนิ่งคนนี้ได้ก็เท่ากับว่าสิ่งที่เธอทำมาทั้งหมดล้มเหลว “ใจเย็นๆหนูอยากให้คุณลองหลับตาและนึกดีๆว่าคุณเป็นใคร มีเหตุการณ์อะไรผ่านมาในชีวิตคุณมาบ้าง”มนุษย์โคลนนิ่งทำตามที่อีกฝ่ายบอกโดยค่อยหลับตาและหายใจเข้าออกอย่างช้าๆ ไม่นานเขาก็เปิดตาออกพร้อมรอยยิ้มเล็กๆ “ผมจำได้แล้ว ผมตายเพราะหัวใจวายเฉียบพลัน มีคนมาช่วยปั๊มหัวใจให้ผมแต่ไม่สำเร็จ”เขาพูดด้วยความตื่นเต้นและหลับตาทำสมาธิอีกครั้งเพื่อเรียกความทรงจำ แต่ก็ไม่ได้ผลเขานึกอะไรไม่ได้มากกว่านี้ “ไม่เป็นค่ะแค่นี้หนูก็รู้ว่าการทดลองหนูทุ่มเทมาเกือบทั้งชีวิตประสบความสำเร็จแล้วอีกไม่นานคุณมีชีวิตราวกับตื่นจากความตายอีกครั้ง แถมยังฟื้นขึ้นมาด้วยร่างกายของชายหนุ่มอีกด้วย” “หมายความว่าผมไม่ได้ตอนหนุ่มใช่มั๊ย” “ใช่ค่ะ คุณตายตอนอายุสี่สิบแปดปี หนูตัดสินใจเก็บเซลล์สมองและเซลล์ต้นกำเนิดของคุณไว้” “ทำไมคุณเลือกผม” มนุษย์โคลนนิ่งถามสิ่งค้างคาใจ ความทรงจำเริ่มดีขึ้นเขาคุ้นหน้านักวิทยาศาสตร์คนนี้มาก “เพราะมีบางอย่างที่คุณไม่เคยบอกหนูเลยสักครั้ง หนูอยากได้ยินสิ่งหนึ่งจากปากคุณมาก มากจนผมยอมทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างเพื่อการทดลองครั้งนี้” “ให้ผมบอกอะไรหรือ”มนุษย์โคลนนิ่งถามด้วยความสงสัย “หนูอยากให้คุณบอกหนูว่า”ดอกเตอร์ทิฆัมพรหยุดเพื่อสูดลมหายใจและกลั้นน้ำตาเอาไว้ก่อนจะพูดออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ“พ่อภูมิใจในตัวลูก”คำพูดประโยคนี้และสีหน้าแววตาของอีกฝ่ายเหมือนไปกระตุ้นความทรงจำให้กลับคืนมา เขาเริ่มนึกอะไรขึ้นได้ จนต้องอุทานออกมา “งั้นก็หมายความว่า” “ใช่” ดอกเตอร์สาวรีบบอกความจริง “คุณคือนายประภาส  ไชยคำภาพ่อของหนู” !!

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน