 |
<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/36811" type="text/javascript"></script> |
 |
Storm of Love พายุแห่งรัก
ขอบคุณสำหรังคอมเม้นท์และกำลังที่ทุกคนมีให้น่ะคะ (อัพ ตอนที่ 20) 100% ผู้ชายจน ๆ คนนึงที่ต้องเข้ามาพัวพันกับหัวใจอันแข็งแกร่งแห่งทายาทเพชร เค้าต้องทำอย่างไรถึงจะได้เธอมาครอง ในเมื่อเธอไม่เคยคิดที่จะมองแม้กระทั่งหน้าของเค้า.........แล้วเค้าจะทำเช่นไรก
post ครั้งแรก: Tue 13 May 2008, 11:01 am ปรับปรุงล่าสุด: Sat 28 June 2008, 5:55 pm
อยู่ในส่วน: ไม่ได้ระบุว่าให้อยู่ห้องใด
|
ตอนที่ 1 สาเหตุที่พบเจอเธอและการสูญเสีย
เสียงเงียบที่บ่งบอกว่าถึงเวลากลางคืนแล้ว อัครวินท์ เดชดำรงรักษ์ กำลังนั่งมองดูดวงดาวที่ตอนนี้กำลังพราวระยิบระยับด้วยสายตาที่เหม่อลอย เค้าไม่รู้ว่าทำไมชีวิตนี้ถึงได้ลำบากขนาดนี้นัก พ่อผู้ที่ซึ่งจากไปไม่มีวันกลับ แม่ผู้ที่ป่วยเป็นมะเร็งระยะที่สอง งานเมื่อก่อนที่ได้เงินมาก็ช่างน้อยนิด แล้วอย่างนี้คำว่าโชคดีหายไปอยู่ไหนหมด....เค้าไม่เคยคิดเลยจริง ๆ ว่าจะต้องตกอับและลำบากได้ถึงเพียงนี้....แต่คำว่าความพยายามก็ยังใช้ได้อยู่ในตอนนี้....โอกาสอันแสนดีกำลังถูกหยิบยื่นมาให้แล้ว เมื่อพี่ชายของเพื่อนได้ให้ทำงานที่ดีและมีรายได้ดี จึงทำให้เค้ามีกำลังใจขึ้นมาบ้าง...เพื่อรักษาแม่......
ยังไม่นอนอีกเหรอลูก ดึกมากแล้วน่ะ เดือนฉายมองดูลูกที่กำลังเหม่อลอยด้วยจิตใจที่แสนเจ็บปวด จะมีใครบ้างน่ะที่จะรับภาระของเธอในครั้งนี้ เธออยากให้ลูกมีชีวิตที่ดีและสดใส แต่เธอก็ไม่เคยทำให้ลูกได้เลย มีแต่ภาระอันหนักอึ้งในลูกชายคนเดียวของเธอ
แม่ออกมาทำไมครับ เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก ผมพาไปนอนน่ะครับ
แม่ไม่เป็นอะไรหรอกลูก ว่าแต่วินเถอะ ทำงานที่ใหม่เป็นไงบ้าง เหนื่อยไหม
ไม่เหนื่อยหรอกครับแม่ ผมมีแม่ทั้งคน ถึงจะเหนื่อยหรือไม่เหนื่อยผมก็สู้ครับลูกชายคนเดียวของเธอช่างน่าสงสารจริง ๆ สู้งานสู้การจนไม่มีเวลาจะเรียนต่อ อุตส่าห์ตั้งใจเรียนจนได้รับทุนไปเรียนต่อเมืองนอก แต่แล้วความหวังก็มามลายลงเมื่อทางมหาวิทยาลัยตัดสิทธิ์ในการเรียนเพราะไปสอบไม่ทันในวันที่เธอไม่สบาย ไม่งั้นป่านนี้ลูกชายเธอคงจะได้ไปเรียนในที่ดี ๆ แล้ว.....
วิน แม่ขออะไรสักอย่างจะได้ไหมลูก
ครับแม่
ถ้าแม่ไม่อยู่แล้ว ลูกต้องสัญญากับแม่น่ะ.....ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับลูกของแม่ก็ตาม ลูกต้องสู้และลูกต้องรู้จักอภัยในคน สัญญากับแม่ได้ไหม
ทำไมแม่พูดอย่างนั้นหละครับ มีใครทำอะไรแม่เหรอครับ
ป่าวหรอกลูก แม่เพียงไม่อยากให้ลูกจองเวรจองกรรมกับใครก็เท่านั้นเอง สัญญาน่ะลูกน่ะ
ครับ ผมสัญญา
พรุ่งนี้จะกินอะไรไหม เดี๋ยวแม่ได้ทำใส่กล่องให้
ไม่ครับ ผมไม่อยากให้แม่ลำบาก
แต่แม่อยากทำให้ลูกกินน่ะ เผื่อว่าแม่มีโอกาสครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายก็ได้เธอรู้ตัวดีว่าสภาพร่างกายในตอนนี้เป็นยังไง เธอรู้ว่ามันกำลังจะจบสิ้นแล้วกับคำว่ามีชีวิต เธอไม่อยากจะทำให้ลูกต้องมาลำบากกับเธออีกแล้ว เธอจะไม่มีวันทำร้ายลูกเพียงเพราะเธอคนเดียว
ทำไมแม่พูดแบบนี้ ไม่เอาน่ะครับ แม่จะต้องอยู่กับผมนาน ๆ น่ะ ผมจะรีบเก็บเงินเยอะ ๆ พาแม่ไปผ่าตัด คุณหมอบอกว่าถ้าผ่าตัดทันอาทิตย์หน้า แม่มีสิทธิ์หายน่ะครับวินกระชับกอดแม่เอาไว้ เค้ารู้ว่าสิ่งที่แม่พูดนั่นหมายถึงอะไร แต่มีใครบ้างที่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้กับตัวเอง พ่อก็ตายจากไป นี่แม่ก็กำลังจะมาจากเค้าไปอีก
วิน แม่รักลูกน่ะลูก แม่ก็อยากอยู่กับลูกไปนาน ๆ แต่คนเราเกิดมาก็ต้องตายกันทั้งนั้น ถึงต่อจากนี้ไปแม่จะไม่ได้อยู่กับลูก แต่แม่ก็จะคอยดูลูกอยู่ใกล้ ๆ น่ะ แม่เชื่อว่าลูกของแม่ต้องเป็นคนดีและเป็นคนเก่งได้เธอโอบกอดเอาไว้ ชีวิตต่อไปจะเป็นอย่างไรเธอไม่สนอีกแล้ว ขอแค่ตอนนี้ได้กอดลูก อยู่กับลูก เห็นหน้าลูก แค่นี้เธอก็พอใจแล้ว
ไม่เอาแล้วครับ แม่พูดอย่างนี้วินไม่ชอบเลย ผมพาแม่ไปนอนน่ะครับ
จ๊ะวินพยุงร่างอันผอมโทรมขึ้นอย่างสงสารจับใจ ปกติแม่เป็นคนรูปร่างผอมอยู่แล้ว ยิ่งไม่สบายร่างกายก็ยิ่งทรุดหนักยิ่งกว่าเดิม เดือนฉายนอนหลับเหมือนต้องการพักสายตา เมื่อเห็นว่าแม่นอนหลับแล้ว ตัวเองก็ออกมานั่งที่เดิมตรงระเบียงหน้าบ้าน โลกที่เค้าคิดว่ามืดมน ทำไมตอนนี้มันกลับมองไม่เห็นยิ่งกว่าเดิมน่ะ ฟ้าเล่นตลกกับเค้าเหลือเกิน ความสุข ความสบายหายไปไหนหมด ชีวิตนี้เค้าจะมีไหมคำว่าสุขทั้งใจและกาย....................
อัครวินท์ ออกไปทำงานตามปกติ เค้าทำหน้าที่เป็นพ่อครัวของร้านอาหารใกล้บ้าน เค้าโชคดีตรงที่มีฝีมือในการทำอาหาร เมื่อมีโอกาสเค้าจึงได้รับการช่วยเหลือจากเพื่อน ซึ่งทำให้เค้ามีรายได้มากกว่างานเดิมที่ทำ.......
แม่เป็นไงบ้างวินพี่สิงห์เดินเข้ามาถามด้วยความสนิทสนมเนื่องจากรู้จักเป็นการส่วนตัว เพราะเป็นเพื่อนของน้องชายอีกทีนึง
อาการแย่กว่าเดิมครับพี่ ผมเองก็เป็นห่วงอยู่เหมือนกัน วันนี้ยังทำข้าวมาให้ผมอีก ห้ามแล้วก็ไม่เชื่อกันเลยเค้าบ่นอุบให้รุ่นพี่ฟัง เพราะว่าไม่อยากให้แม่เหนื่อย
ความสุขของแม่เค้า เราก็ไม่ต้องไปห้ามหรอก แล้วเมื่อไหร่เราจะกลับไปเรียนต่อหละ ใกล้จะจบแล้วไม่ใช่เหรอ
ครับพี่ อีกแค่เทอมเดียวเท่านั้น ตอนนี้ก็พยายามเก็บแต่ละรายวิชาอยู่ครับ
อื้ม ดีแล้ว ตั้งใจเรียนแล้วกัน มีอะไรขาดเหลือก็บอกพี่น่ะ พี่ยินดีช่วย
ขอบคุณครับพี่ เค้ายกมือไหว้รุ่นพี่อย่างซึ้งน้ำใจ อย่างน้อยตอนนี้ก็มีพี่สิงห์คนนึงที่ดีกับเค้าและเป็นผู้มพระคุณอีกคน
หลักจากทำงานเสร็จ เค้ารีบกลับบ้านเพื่อไปดูอาการแม่ เค้าจะเอาข่าวดีไปบอกกับแม่ ว่าได้คุยกับทางโรงพยาบาลเกี่ยวกับเรื่องผ่อนค่ารักษาแล้ว และทางโรงพยาฯก็ยอมโดยดี เพราะเห็นเป็นคนไข้ประจำ แม่จะต้องดีใจ แล้วเค้าก็จะทำทุกอย่างเพื่อให้แม่มีชีวิตอีกยาวนาน เพื่ออยู่กับเค้า..........
แม่ครับ ผมกลับมาแล้วครับ
วินเดินเข้าบ้านอารมณ์เบิกบานเป็นพิเศษ เค้าเดินหาแม่ทั่วบ้านแต่แล้วก็ไม่เจอ เพราะปกติแม่มักจะนั่งรออยู่ด้านล่างเสมอ แต่วันนี้แปลก กลับมาก็ไม่เจอเหมือนเช่นเคย เค้าจึงขึ้นไปหาที่ห้องนอน ภาพตรงหน้าคือ หญิงผู้น่าสงสาร นอนไออย่างทุลักทุเล นี่แม่เค้าเป็นหนักขนาดนี้เลยหรือนี่ เมื่อวานก็ยังเห็นดี ๆ อยู่ แต่ทำไมวันนี้อาการถึงทรุดอย่างนี้น่ะ......เค้ารีบเข้าไปพยุงเพื่อให้แม่ไอได้สะดวกขึ้น
แม่ครับ แม่เป็นอะไรครับ
แม่ไม่เป็นอะไรลูก
เดี๋ยวผมพาไปหาหมอน่ะครับ แม่ทำใจดี ๆ น่ะครับ
อย่าวิน....แม่ไม่เป็นอะไรลูก.....เสียงที่กระท่อนกระแท่นเพราะแรงไอที่โหมเข้าใส่ ทำให้เธอไอออกมาเป็นเลือด
แม่ครับ เลือดเค้าตกใจเมื่อเห็นว่าในมือแม่มีแต่เลือดออกมาเต็มไปหมด
แม่-ไม่-เป็น-อะไร---ลูก ไม่เป็น---ไร
แม่ไปหาหมอน่ะครับ ผมไปคุยกับหมอแล้ว หมอเค้าให้ผ่าตัดได้ น่ะครับแม่ ไปหาหมอน่ะครับ
วิน ฟัง-แม่-น่ะลูก แม่ รัก ลูก แม่ไม่ เคย เสียใจ ที่ลูก ได้ เป็นลูกของแม่
ผมก็รักแม่ครับไออุ่นจากอ้อมกอดของแม่ มันทำให้เค้าได้รู้ว่าสิ่งนี้กำลังจะหายไปในอีกไม่นานนี้แล้ว
แม่อยากตายอยู่ที่นี่ แม่ไม่อยากไปไหนทั้งนั้น วิน-ดูแลตัว-เองดี ๆ น่ะลูก
แม่ครับ ไปหาหมอน่ะ ผมจะพาแม่ไปหาหมอเสียงสะอื้นดังออกมาแทบขาดใจ แม่เค้ากำลังจะจากไปงั้นเหรอ กำลังจะจากไปแล้วเหรอ
กอดแม่อีกได้ไหมลูก กอดแม่หน่อยเธอพร่ำบอกให้ลูกชายโอบกอดเอาไว้ เธออยากจะตายในอ้อมกอดของลูก เธออยากจะจนจำไปจนตาย....ว่าเธอจะรักลูกและจะรักตลอดไป.....
มือที่โอบกอดเอาไว้ได้ร่วงหล่นลงอย่างไม่มีวันหวนคืน แสดงให้รู้ว่าแม่ได้จากไปแล้ว จากไปไม่มีวันกลับคืนมา
แม่....แม่.....ไม่จริง.....แม่ครับ....แม่ฟื้นซิครับ......แม่ครับ.....วินเขย่าร่างของแม่เหมือนต้องการให้ฟื้น สิ้นเสียงเรียกแม่ กลับกลายเป็นน้ำตาของลูกผู้ชายที่ได้หล่นลงมาอย่างสิ้นหวัง แม่....ผู้ให้กำเนิดได้จากไปแล้ว.....เค้าจะจดจำเอาไว้ว่าครั้งนึงได้เกิดมามีแม่ที่แสนดีกับเค้าเหมือนกัน
งานศพได้ผ่านพ้นไปอย่างแสนโศกเศร้าอาดูร แขกที่มางานมีเพียงแค่คนรู้จักและคนบ้านใกล้เรือนเคียงเท่านั้น.......ทุกคนต่างแสดงความเสียใจจากการจากไปของเดือนฉาย......ทุกคนรู้ว่าเธอเป็นคนดีมีน้ำใจ สิ่งนี้ที่ทำให้ทุกคนต่างพากันรักใคร่ลูกชายของเค้าด้วย ทุกคนมาช่วยงานด้วยความเต็มใจ.....จนกระทั่งวันเผาได้ผ่านพ้นไป
ควันสีเทาที่ล่องลอยขึ้นไปยังท้องฟ้าพร้อมกับเปลวไฟที่ลุกกระหน่ำ ทำให้เค้าเข่าทรุดลงกับพื้นอย่างแสนสาหัส ร่างของแม่ตอนนี้คงกำลังถูกเผาไหม้ แม่คงจะเจ็บน่าดู
วิน ทำใจเหอะวะ แกยังมีฉันน่ะโว้ยยยย ยังไงซะฉันก็ไม่มีวันทิ้งแกอย่างแน่นอนเสกเดินเข้ามาปลอบเพื่อน เพราะรู้ดีว่ากำลังเสียใจเพียงไหนที่ต้องสูญเสียแม่ไป
ขอบใจมากเสก ฉันไม่เป็นอะไร
กลับบ้านเหอะ พรุ่งนี้ค่อยมาเก็บกระดูก
อื้มวินลุกขึ้นอย่างท้อแท้ในจิตใจ ต่อไปเค้าจะทำอย่างไรดี ไม่มีแม่ ไม่มีญาติพี่น้อง ไม่มีแม้แต่คนรู้ใจ
วินเดินออกมาจากวัดอย่างใจเลื่อนลอย เดินโดยไม่ได้สนอะไรทั้งสิ้น จนกระทั่งเสียงเบรกของรถที่ดังกระหึ่มและตัวเองที่ล้มลงไปกองอยู่กับพื้นอย่างไม่รู้ตัว จึงเรียกสติกลับคืนมาได้
มีอะไรคะเหรอคะลุงดิน
อ๋อ พอดีมีคนเดินข้ามถนนมาแล้วไม่ยอมดูรถหนะครับ ก็เลยเฉี่ยวเอา เดี๋ยวลุงลงไปดูให้น่ะครับ
คะ อริสา วศิลป์เลิศ หรือชื่อที่ใคร ๆเรียกกันว่า คุณหนูริส นั่งมองคนที่เดินไม่ดูตาม้าตาเรืออย่างเคืองใจ วันนี้เค้าต้องรีบไปทำโปรเจ็ตที่บ้านเพื่อน เพราะเหลืออีกไม่กี่เดือนก็จะจบแล้ว เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่มาก แต่ดันต้องมามีเรื่องซะก่อน ยิ่งทำให้เธออารมณ์แทบเดือดขึ้นมาอย่างกับน้ำพุร้อน
นี่หนู เป็นอะไรมากรึป่าว
ผมไม่เป็นอะไรมากหรอกครับ แค่ถลอกนิดหน่อย อีกอย่างผมก็เป็นคนผิดเองที่เดินไม่ดูให้ดีเสียก่อน
ลุงคะ เสร็จรึยังคะเมื่อเธอเห็นว่าลุงดินกำลังพูดคุยอย่างดีกับผู้ชายคนนั้นก็ยิ่งทำให้โกรธเคืองมากยิ่งกว่าเดิม ในเมื่อมันเป็นคนผิด ก็ไม่เห็นจำเป็นจะต้องไปพูดดีด้วย เมื่อคิดได้ เธอจึงลดกระจกลง และตะโกนออกไป
นี่นาย ทำสำออยกะจะเอาเงินใช่ไหม ฝันไปเถอะ ฉันไม่มีวันให้หรอก ลุงดินคะ ไปเถอะคะ ริสกำลังรีบ
แต่คุณหนูริสครับ พ่อหนุ่มมีเลือดออกด้วยน่ะครับ ลุงดินชี้ให้ดูว่าแขนที่ถลอกตอนนี้มีเลือกไหล เค้าจึงรู้ว่ามันไม่ได้แค่ถลอก แต่มีเลือดออกด้วย ถึงแม้ว่าความผิดไม่ใช่อยู่ที่ลุง แต่ความเป็นคนมีน้ำใจจึงอยากจะดูแล เพราะรู้สึกว่าถูกชะโลคกับเด็กคนนี้มากเหลือเกิน
ลุงคะ ริสรีบน่ะคะ หนูกำลังจะไปสายเธอพูดจบพร้อมกับปิดกระจกลง เพราะไม่อยากเห็นสายตาของผู้ชายคนนั้นที่กำลังมองมา มันรู้สึกทำให้เธอประหม่ายังไงก็ไม่รู้ แถมใจยังสั่นผิดปกติด้วย นี่เธอกำลังสั่นไหวกับผู้ชายบ้าน ๆ คนนั้นอยู่น่ะ อริสา ผู้ชายที่ไม่มีอะไรเทียบกับคู่หมั่นของเธอได้เลย.......เธอเตือนตัวเอง
ไม่เป็นไรครับลุง แค่นี้เอง ไปเถอะครับ คุณหนูของลุงเค้ากำลังรีบวินพูดออกไปแต่สายยังจับจ้องอยู่กับหน้าของเธอ ผู้หญิงอะไร หน้าตาก็ดี แต่ปากร้ายใช่ย่อย
พ่อหนุ่ม อย่าหาว่าลุงดูถูกเลยน่ะ เอาเงินนี้ไปซื้อยาทาซะน่ะ ดูแลตัวเองดี ๆ หละลุงดินหยิบพันธบัตรใบละห้าร้อยให้สองใบ แกเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงรู้สึกดี ๆ กับเด็กหนุ่มคนนี้ได้ แต่เป็นเพราะคุณหนูของเค้ารบเร้าจึงรีบยัดเงินใส่ในมือ เพราถูกปฏิเสธ แล้วลุงดินก็ขับรถออกไป
เค้าเห็นว่าเธอหันมามองก่อนรถจะออกไป แต่ก็เพียงแค่เสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น เพียงแค่นี้ก็รู้สึกทำให้เค้ามีความสุขอย่างบอกไม่ถูกเลยทีเดียว
อัครวินท์เดินเข้าบ้านพร้อมกับหวนนึกถึงความทรงจำกลับไปเมื่อตอนที่มีแม่อยู่ด้วย ป่านนี้แม่คงกำลังอยู่บนสวรรค์ แม่เป็นคนดี คนดี ๆ ต้องอยู่บนสวรรค์เท่านั้น ชายหนุ่มคิดอย่างเข้าข้างแม่ตัวเองพลันน้ำตาก็ไหลเอ่อออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
แม่ครับ ผมคิดถึงแม่จังเลย เมื่อไหร่แม่จะมารับผมไปอยู่ด้วยหละครับ ผมรักแม่น่ะเค้ากอดกรอบรูปแม่เอาไว้ ใบหน้าแม่ที่กำลังยิ้มแย้มเพราะมีความสุข ในรูปมีอยู่ด้วยกันสามคน พ่อ แม่ และเค้า แต่แล้วทุกคนก็มาจากเค้าไป ในรูปก็มีเพียงแต่เค้าเท่านั้นที่ยังมีชีวิตอยู่......เค้าจำต้องอยู่ให้ได้ ต้องอยู่ให้ได้.....
ชายหนุ่มหลับไป ในมือยังคงกอดรูปถ่ายเอาไว้ ความรู้สึกเหมือนแม่กำลังกอดเอาไว้ทำให้เค้ารู้สึกอบอุ่น และหลับลงไปอย่างมีความสุข...... แม่กลับมากอดผมแล้ว....ผมมีความสุขจัง.....แม่กอดผมไปตลอดเลยน่ะครับ......ชายหนุ่มพูดกับตัวเอง
แม่จะกอดลูกเอาไว้ แล้วแม่จะคอยเป็นกำลังใจให้น่ะ......เสียงที่เปล่งออกมามันทำให้เค้ามีความสุขจริง ๆ และแล้วความมืดก็คืบคลานเข้ามาในยามนิทรา....................
...............................................................................
เง้อ เราแค่ขาดๆหายๆการเข้ามาดูแค่นั้นเอง - -
สู้ๆจ้าพี่บาร์บี้^^
อย่าเสียใจไปเลยครับอย่างน้อยก็มีผมคนหนึ่งล่ะที่เป็นกำลังใจให้คุณเสมอ
และคุณก็เป็นกำลังใจให้ผมเช่นเดียวกัน ผมไม่เคยท้อแท้กับสิ่งเหล่านี้
เพียงแต่ขอให้มีคนอ่านก็เพียงพอแล้วถ้าเราเอานิยายลงเว็ปกลางก็ต้องทำ
ใจ เนื่องจากว่านิยายส่วนใหญ่หาข้อเท็จจริงลำบากคือโดยมากแล้วจะกด
คะแนนกันเป็นว่าเล่นบางเรื่องคะแนนที่ได้มาก็ไม่ค่อยมีเหตุผลเพียงพอ
ผมคิดว่าการเบียดเบียนกันก็ยังคงเกิดขึ้นอยู่ร่ำ่ไปโดยที่ไม่รู้จักจบสิ้น
เมื่อคะแนนวัดหรือประเมินค่าไม่ได้ความหมายก็ไม่ค่อยมี ผมก็ทำได้ก็
แค่สะเทือนใจกับนิยายที่เขาตั้งใจทำ และบริสุทธ์หากทุกๆคน ใจซื่อ
มือสะอาดก็อาจทำให้ทุกคนอยู่กันด้วยความสุขไม่ต้องมานั่งคิดให้หวาด
ระแวงกันเลย อย่างไรก็ดีหากว่าไม่คิดมากทำอะไรแล้วให้ความสุขบัง
เกิดจิตใจจรรโลงก็ทำไปเถอะครับถ้าหากว่าสิ่งนั้นมันคือตัวเราสุดท้าย
ผมก็ขอให้คุณมีความสุขและไำด้ในสิ่งที่คุณคิดกระทำ คุณดูนิยายผม
โดนเรื่องอื่นกดเบียดคะแนนตลอด ผมก็ยังทใจได้ดีก็เพราะว่าผมมีความ
พอใจในสิ่งที่ผมได้กระทำอยู่ ผมย่อมรู้ดีว่าคนอ่านเรื่องของผมขนาดไหน
ด้วยรักและศรัทธา...ระฆัง
ขอบคุณ คุณระฆังและน้องกัญมากน่ะคะ
"ทุกอย่างมีทางแก้ ปัญหาย่อมมีทางออกเสมอ"
เมื่อมีการเริ่มต้นแล้ว สิ่งต่อไป
คือการต่อสู้ ไม่ใช่จุดจบ บาร์บี้จะสู้ต่อไป
ต่อให้ไม่มีคนเม้นท์ให้ก็ตาม....(หรือมีแต่ไม่แสดงออก +555)
ขอบคุณสำหรับ
คนที่คอมเม้นท์ให้เสมอมา และขอบคุณทุกท่านที่อย่างน้อยก็ยังคงอ่าน
และติดตามกันต่อไปคะ
ปล.ปัญหาอุปสรรคผ่านพ้นไปได้ เพียงเรามองมันในทางที่ดี
แล้วสมองก็จะเปิดทางให้เราเอง
โฮะ ๆ ๆ แต่งเองคะ ประมาณว่าบ้าแล้ว ณ ตอนนี้ คริคริ
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 815 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 178 ดวง - โหวตเพิ่มดาว
ว้าว คุณระฆังกะ พี่บาร์บี้นี่ทำให้เราได้ข้อคิดขึ้นมา
(ที่ว่าเบียดเบียนนี่เหมือนจะกระทบเราเลยนะนี่ เง้อ..)
สู้ๆจ้าพี่บาร์บี้
เปนกำลังใจให้ค่ะ คุกก้าติดตามอยู่นะ
เมลล์อะ เวลาคุกก้าออนไม่เคยเจอ บาร์บี้เลยอะ ออนตอนไหนบ้างค่ะ
บอกที
ดีจ้า
มาเม้นให้พี่บารืบี้น้า
~แต่งนิยายต่อปาย
เพื่อคนที่เขารอเรา~
อะหุหุ สุ้ๆนะจ้ะ
ไปละ บะบาย ^-^
น้องกัญก็เหมือนกัน สู้ ๆ ๆ น่ะ พี่เป็นกำลังใจให้
ส่วนน้องคุกก้า น่ารัก พี่มักจะออนตอนกลางวันจ๊ะน้อง เพราะต้องทำงาน งั้นแสดงว่า
ที่เมลล์ไปหานี่ถูกคนใช่ป่าว (งง ว่าทำไมถึงไม่เมลล์กลับมาหละจ๊ะ)
ส่วนน้องแคท คริคริ สู้ต่อปาย เพื่อคนอ่านและคนแต่ง (ไม่เกี่ยวกันเนอะ โฮะ ๆ)
ขอบคุณทุกกำลังใจที่ให้บาร์บี้น่ะคะ 
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 815 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 178 ดวง - โหวตเพิ่มดาว
เอ้า!!...เข้ามาเม้นท์ให้กำลังใจกันแย้วคร้า...สู้ต่อไป...อย่าท้อ+คิดมากน้า...มีกำลังใจดีๆจากคนอ่านรอให้บาร์บี้อีกเยอะจร้า...ตอนนี้เห็นใจนายวินจัง..เจ็บแต่ก็ทำอะไรไม่ได้มาก..เพราะได้แค่มอง...สู้ๆนะจ๊ะ^^
สู้ๆนะ อย่าท้อจ้าพี่บาร์บี้^^
(แรงใจไม่มีวันหมด...คุ้นๆ= =) อิอิ^^
ขอบใจมากเลยน๊า มีกำลังใจเยอะอย่างนี้ ไม่ท้อแล้วหละ
ฮั๊ว มาเป็นกำลังให้ตลอดเลย อิอิ ส่วนบาราก้าก็เช่นเดียวกัน
เดี๋ยวไปหาน่ะจ๊ะ
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 815 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 178 ดวง - โหวตเพิ่มดาว
จ้า แต่เราเริ่มท้อละ- -
กำลังอัพแต่กดผิด หายหมดเลยTTOTT
ตอนนี้กำลังนั่งปั่นใหม่(แรงเยอร์ แรงใจไม่มีวันหมด อิอิ)^^
สู้ๆอีกนะจ้า พี่บาร์บี้
เคยเป็นเหมือนกันเลย (สำหรับเมื่อก่อนน่ะ)
แต่ตอนนี้ต้องมาแต่งลงเวิร์ดก่อน
กลัวกลับไปเป็นเหมือนเดิม นั่งแต่งมาตั้งนาน
และแล้วก็หายไปกับตา แง๋ ๆ ๆ เรื่อง
มันเศร้าจริง ๆ น่ะเนี๊ย ไม่ได้แกล้งโม้เลย
วันนั้นก็เลยต้องหยุดอัพ แล้วไปเริ่มใหม่ใน
วันถัดไป อย่าท้อน่ะจ๊ะ
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 815 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 178 ดวง - โหวตเพิ่มดาว
แวะมาอ่านแล้วจ้าบาร์บี้ ^^
แต่ตรงสารบัญของบาร์บี้หายไปแหะ
สาหวาดเดย์นะค่ะ................
สู้ๆๆค่ะเป็นกำลังใจให้นะ...........
มาอัฟเร็วๆนะจะคอยติดตามสู้................มาเม้นให้นะ
แล้วอย่าลืมไปเม้นให้กันบ้างละ
ยัยแม่มด
ช่าย ไม่รู้หายไปไหน งง ๆ อยู่เหมือนกันเนี๊ย แล้วทำไงอ่ะ
ขอบคุณมากน่ะจ๊ะ พะพาย และแม่มดแอ๊บแบ๊ว
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 815 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 178 ดวง - โหวตเพิ่มดาว
หนุดีคร่า
มาอัพต่อเร็วๆนะค้า
อย่าลืมไปอ่านของเราล่ะ
ฝันดีนะค้า
ขอบคุณนะค้าที่มาเม้นให้
เจ๊ก็อย่าขี้เกียจน้า
บ๊ายบายจ้า
โอะโอ่....ไม่ได้ขี้เกียจน่ะ (แอบอู้เท่านั้นเอง)
คริคริ เราแอบซุ่มอยู่หนะ....ประมาณว่าปนกับความเหนื่อยอ่ะ
ขอบใจน่ะจ๊ะsoda-za.....ถามไรหน่อยน่ะ ชื่ออะไรเอ่ย จะได้เรียกถูก.....
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 815 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 178 ดวง - โหวตเพิ่มดาว
อย่าลืมไปอ่านอีกนะคะ 
ตอนหัวค่ำๆหน่อยจะมาอัพให้อีก 
แต่ว่าเจ๊อะ แต่งต่อได้แล้วนะ 
พี่บาร์บี้หายไปไหนหว่า??
T^T
เป็นกำลังใจให้นะ~T^T
