รอยรักบนหาดบางแสน

                 รอยเท้าของผมย่างเหยียบลงบนหาดทรายสีขาว ก้าวแล้วก้าวเล่าถูกทิ้งเป็นแอ่งน้ำขังไว้เบื้อหลัง คลื่นทะเลซัดสาดเข้ามาลบรอยเหล่านั้นออกไปสำหรับเริ่มต้นเขียนใหม่ เท้าของผมที่เหยียบย่ำลงไปมากมายสักเท่าไรบนชายหาดมันก็ไม่มีค่าเลยที่จะถูกจารึกลงไปบนผืนทรายสีขาวสะอาดได้ มันแทบไม่มีค่าเลย

                ผมเป็นนักศึกษาในมหาวิทยาลัยซึ่งถูกรีไทล์ออกมาเมื่อเดือนก่อน และคงไม่จำเป็นต้องให้ผมเล่าถึงรายละเอียดว่าผมเรียนที่ไหนหรือคณะอะไร ผมบอกคุณได้เพียงว่าผมเรียนได้แค่ปีสองและได้ย้อนกลับมาสู่หาดบางแสนที่ผมระลึกถึงเสมอ

                สิ่งที่ผมระลึกถึงนั้นมันลบเลือนหายไปแล้วเหมือนรอยเท้าของผม รอยเท้าที่ถูกทะเลซัดสาด ผมปล่อยให้มันเป็นเช่นนั้นและผมก็ไม่คิดจะจารึกมันไว้บนแผ่นดินเหนียวหรือปูนคอนกรีตที่ยังไม่แห้ง แม้มันจะไม่ใช่เหตุการณ์ที่ลืมได้ง่ายๆ แต่ผมก็ลืมมันไปแล้วอย่างง่ายดาย และมันยังคงมีค่ามากสำหรับผม

                ย้อนกลับไปเมื่อวันแรกที่ผมขึ้นเรียนชั้นปีสอง วันแรกที่ผมรู้จักกับเธอ เธอช่างเป็นผู้หญิงที่สุภาพและน่ารักเหลือเกิน ใบหน้าอิ่มเอิบเต็มไปด้วยรอยยิ้มและผมยาวประบ่าส่งกลิ่นหอมของน้ำยาสระผมยี่ห้อโปรดของเธอ

                “ฉันชื่อเจนค่ะ” น้ำเสียงสดใสพร้อมรอยยิ้มเปื้อนใบหน้า ผมตั้งคำถามให้เธอ นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมได้พูดคุยกับเธอ

                “ผมชื่อ เล็กครับ”

                นั่นบังเอิญเหลือเกินที่เราได้เรียนในคณะเดียวกันและสาขาเดียวกัน ผมกับเธอค่อยๆ สนิทกันมากขึ้นพร้อมกับเพื่อนใหม่ของผมอีกสี่ห้าคน แต่ผมเองก็รู้สึกเสียใจไม่น้อยเมื่อผมรู้ว่า เจนมีแฟนแล้ว ในขณะที่ผมได้หลงรักเธอก่อนที่ผมจะได้ยินประโยคนั้นด้วยซ้ำ หัวใจของผมถูกมีดแหลมคมนับพันๆ เล่มเสียดแทงเข้าไปจนผมจุกและหายใจไม่ออก

                เป้ เป็นรุ่นพี่ปีสี่ในมหาวิทยาลัยเดียวกัน เจนชอบเขามากและทั้งสองก็คบกันมาตั้งแต่สมัยที่เธอเข้าเรียนชั้น ม.4 ที่โรงเรียนเดียวกันกับเธอและผมก็ทำอะไรไม่ได้เสียด้วย แม้ว่าผมจะรู้สึกรักเจนเข้าแล้ว แต่ผมก็ไม่อาจหักห้ามความรักที่ยืนยาวนานระหว่างเจนกับเป้ได้ ผมไม่อาจทำลายความรักของพวกเขาทั้งสองคนได้ ผมทำได้เพียงแค่มอบความรู้สึกดีๆ ในฐานะเพื่อนให้กับเจนได้เท่านั้น ผมทำได้แค่เท่านั้นจริงๆ ผมไม่อาจก้าวก่ายรักต้องห้ามที่ก่อขึ้นเป็นกำแพงในจิตใจของผมได้และผมไม่มีวันทำลายมันลงอย่างแน่นนอน