สารบัญ

รถออกเดินทางจากคณะวิทยาศาสตร์ ม.มหิดล เวลาเช้าตรู่ 7:00 น. แล้วแวะที่พระราชนิเวศน์มฤคทายวัน อ.ชะอำ จ.เพชรบุรี ซึ่งเป็นพระราชนิเวศน์ที่พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าให้สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2466 เนื่องจากในสมัยนั้นบริเวณนี้มีห้วยน้ำจืดที่มีสัตว์ป่ามาชุมนุมเพื่อกินน้ำอยู่มาก และกวางเป็นสัตว์ที่มีอยู่มากกว่าสัตว์ชนิดอื่น ดังนั้นในการพระราชทานนามที่ประทับแห่งใหม่นี้ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงได้ทรงนำชื่อ “มฤคทายวัน” ซึ่งเป็นป่ากวางที่สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงแสดงปฐมเทศนามาตั้งเป็นนามพระราชนิเวศน์แห่งนี้ และมีประกาศพระบรมราชโองการกำหนดอาณาเขตแห่งพระราชนิเวศน์เมื่อ วันที่ 17 พฤษภาคม 2467 [ต้นไม้ตกแต่งเป็นรูปกวาง]

ตัวพระราชนิเวศน์พระราชนิเวศน์สร้างด้วยไม้สักทองทั้งหลัง ประกอบด้วยพระที่นั่งขนาดใหญ่ 3 องค์ และเรือนไม้รวมจำนวนหลายหลัง ที่เชื่อมต่อกันด้วยระเบียงไม้ที่มีหลังคาคลุมเพื่อกันแดดกันฝนเป็นความยาวทั้งหมดประมาณ 300 เมตร การเรียงตัวของแต่หลังอยู่ในแนวขนานกับทะเล ทำให้อาคารทุกหลังได้รับลมทะเลในเวลากลางวันและลมบกจากเขาในเวลากลางคืน ทุกอาคารเป็นไม้ชั้นเดียวยกพื้นสูงในระดับเดียวกันด้วยเสาคอนกรีตจำนวน 1000 กว่าต้น บ้านแต่ละหลังวางอยู่บนเสาโดยไม่มีน๊อตหรือตะปูยึด แต่ละเสาและผนังที่ติดกับพื้นดินจะมีร่องน้ำไว้สำหรับกันแมลงต่างๆ มีเพดานสูงและมีช่องลมใต้ชายคาเป็นไม้ฉลุดูสวยงามยิ่งนัก

หลังจากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จสวรรคตแล้ว อาคารพระราชนิเวศน์มฤคทายวันริมทะเลถูกทิ้งร้างไปกว่า 40 ปี จนพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้มีการทะนุบำรุงตัวอาคารพระราชนิเวศ และต่อมากรมศิลปากรขึ้นทะเบียนพระราชนิเวศน์มฤคทายวันเป็นโบราณสถานแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2524 โดยได้กันพื้นที่พระราชฐานรอบอาคารพระราชนิเวศน์ทั้งหมดรวมประมาณ 31 ไร่ ในค่ายพระรามหก อ.ชะอำ จ.เพชรบุรี


ปัจจุบันพบว่าพื้นที่ชายฝั่งบริเวณพระราชนิเวศน์มฤคทายวันและหาดเจ้าสำราญถูกกัดเซาะอย่างรุนแรงอยู่ที่สุดใบบรรดาชายฝั่งแถบจังหวัดเพชรบุรีและประจวบคีรีขันธ์ โดยมีอัตราการกัดเซาะประมาณ 0.4 – 4.0 เมตรต่อปี!! ซึ่งถือเป็นตัวเลขที่น่าตกใจ ซึ่งหากไม่มีการแก้ไขจะทำให้ประเทศไทยสูญเสียพื้นที่ชายฝั่งนับพันไร่ในอีก 10-20 ปีข้างหน้า จากการศึกษาย้อนหลังไปพบว่า ต้นเหตุของการที่ชายฝั่งทะเลถูกกัดเซาะมีด้วยกันหลายด้าน ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ก็คือ สาเหตุจากธรรมชาติ โดยเฉพาะคลื่นลมในช่วงฤดูมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือ ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนถึงมกราคม ขณะที่สาเหตุอื่น ๆ ล้วนมีที่มาจากน้ำมือของมนุษย์ที่ไปเปลี่ยนแปลงระบบนิเวศเกือบทั้งสิน ไม่ว่าจะเป็นการสร้างเขื่อน อ่างเก็บน้ำ หรือประตูระบายน้ำ ที่ส่งผลให้ปริมาณทรายที่เคยไหลลงมาชายฝั่งลดจำนวนลงถึงร้อยละ 34 ของตะกอนธรรมชาติ


การลดลงของป่าชายเลนอันเนื่องมาจากการบุกรุกเพื่อทำกิจกรรมทางเศรษฐกิจ ไม่ว่าจะเป็นการเลี้ยงกุ้ง การทำนาเกลือ ที่อยู่อาศัย และแหล่งท่องเที่ยว ส่งผลให้ป่าชายเลนในพื้นที่โครงการลดลงอย่างมากปี 2504 ป่าชายเลนในเขตเพชรบุรีมีจำนวนถึง 13,750 ไร่ ลดเหลือ 12,936 ไร่ ในปี 2539 คิดเป็นร้อยละ5.92 แต่ก็ยังไม่หนักหนาสาหัสเท่ากับประจวบคีรีขันธ์ จากที่เคยมี 6,875 ไร่ในปี 2504 มาถึงปี 2539 เหลือเพียง 268 ไร่ คิดเป็นร้อยละ 96.10 นอกจากนี้การปล่อยน้ำเสียจากชุมชนและสถานประกอบการต่าง ๆ ยังมีส่วนทำให้พื้นที่ป่าชายเลนลดจำนวนลงด้วย ปัญหาการกัดเซาะที่เกิดขึ้นทำให้ชุมชนที่อาศัยอยู่ในพื้นที่หาแนวทางแก้ไข แต่การแก้ไขโดยขาดหลักวิชาการและรู้เท่าไม่ถึงการณ์ กลับกลายเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ชายฝั่งทะเลยิ่งถูกกัดเซาะมากขึ้นไปอีก โดยย้ายไปเกิดในอีกจุดหนึ่งแทน
[ข้อมูลจากกรมทรัพยากรธรณี http://www.dmr.go.th/news/4_12_46_4.html]

หลังจากนั้นคณะได้เดินทางไปต่อไปยังนกเงือกรีสอร์ท เพื่อเข้าที่พักและรับประทานอาหารเที่ยงก่อนที่จะเริ่มวางแผนกิจกรรมวิทยาศาสตร์ในช่วงบ่าย

---

	ป้อนคำที่ต้องการค้นหา ส่งฟอร์มการค้นหา
	เว็บทั่วโลก วิชาการ.คอม

วิชาการ.คอม คือ ใคร? || กฏ กติกา มารยาท || ติดต่อลงโฆษณา || ร่วมงานกับเรา ติดต่อลงโฆษณา :   คุณอันนา 081 4965363 สำนักงาน :   02 2015735 อีเมล์ :    Copyright© 2000-2007, Vcharkarn.Com. All rights reserved.

คลิ๊กเพื่อดูสถิติ รับรองและสนับสนุนโดย

สสวท.

มูลนิธิ พสวท.

พสวท.