<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/517" type="text/javascript"></script>

วิทยาศาสตร์จอมปลอมของชีวิต (The Fake Science of Life) ชีวิตคืออะไร เราเกิดมาทำไม .... พิเชษฐ ด๊อกเตอร์ฟิสิกส์หนุ่ม กับ นิพาดา นักชีววิทยา รางวัลนักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ พบว่าชีวิต ไม่ได้มีแก่นสาร ไม่ได้มีสาระ ไม่ได้มีอะไร ไปมากกว่า ความรัก ผู้เขียน: อ๊อฟ ชมแล้ว: 29,959 ครั้ง post ครั้งแรก: Fri 10 February 2006, 11:20 pm ปรับปรุงล่าสุด: Wed 16 April 2008, 3:57 pm อยู่ในส่วน: วิทย์ทั่วไป, นิยายแฟนตาซี, ชีววิทยา, นิยายรัก

"พี่นิพ! พี่นิพ! เร็วเข้าพี่เปี้ยวจะฆ่าตัวตาย"
"อะไรนะ! พูดอะไร แหนม"
"เร็วเถอะ.. วิ่งเร็ว.. ลานเสาธง.. ตึกหน้า.. พี่เปี้ยว.. ดาดฟ้า.." แหนมพูดคำหอบคำ ไม่เป็นประโยค พร้อมลากมือ ดร.นิพาดา เฮือนแก้ว ออกจากห้องวิจัย มุ่งหน้าไปทางเข้าของ อุทยานวิทยาศาสตร์ สวทช.

นิพ วิ่งเร็วที่สุดที่เธอเคยวิ่งมาทั้งชีวิต ระยะทางแค่ 600 เมตร จากห้องพัก ชั้น 4 ตึก ไบโอเทค ของเธอ ถึงลานเสาธง วันนี้ดูยาวไกลเหมือน 600 กิโลเมตร น้ำตาที่ไหลออกมากกว่าเหงื่อ เปียกไปทั่วแก้มชมพูใสๆ ของด๊อกเตอร์สาว ที่เพิ่งคว้าตำแหน่งนักวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่ยอดเยี่ยม ของประเทศไทยปีล่าสุดมาหมาดๆ

ในใจที่สับสนของเธอ คิดออกอยู่อย่างเดียว มันเป็นความผิดของเธอเอง มันเป็นความผิดของเธอเอง

ไม่น่าเชื่อว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นแค่ 3 วันที่ผ่านมา มันจะมีผลกระทบและกำลังจะเปลี่ยนชีวิตของเธอทั้งชีวิต ความทรงจำของปลายสัปดาห์ที่แล้ว เริ่มพร่างพรู ไหลย้อนผ่านสมองของเธอ ใช่ชั่วแค่เสี้ยววินาที...







- วันแรก - วันศุกร์-

"นิพ ....ผมมีไอเดียใหม่มาเล่าให้ฟัง ผมคิดออกแล้วหล่ะ "
นิพหันหลังไปตามเสียงทุ้มๆของชายหนุ่มสูงโปร่ง ผิวขาว คิ้วเข้ม ดูภายนอกราวกับว่าเป็นลูกครึ่งสวิสเซอร์แลนด์กับอินเดีย ทั้งที่ ดร.พิเชษฐ กิจธนา เป็นชายไทยแท้โดยกำเนิด ถ้าไม่นับ 10 ปีที่ใช้ชีวิต เพื่อเรียน ปริญญาตรี โท และ เอก ที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ประเทศอังกฤษ ....

"เรื่องนี้เกี่ยวข้องโดยตรงกับงานของนิพเลยหล่ะ เกี่ยวกับการทำงานขั้นพื้นฐานของเอ็นไซม์ หรือตัวเร่งปฏิกิริยาในสิ่งมีชีวิต"

"พี่เปี้ยว! มั่วจริงๆเลยค่ะ พี่พิมพ์ใจ ตังหากที่ได้รางวัลจากเรื่องเอ็นไซท์ นิพหน่ะทำเรื่อง DNA ค่ะ"

แม้ความสงบจากการอ่านหนังสือ ในสวนหย่อมเล็กๆกลางตึกเนคเทค ยามพักเที่ยงของเธอจะถูกทำลายลง แต่นิพก็ยินดีอยู่ลึกๆที่ได้พบกับชายเจ้าของเสียง นิพรู้จักกับเปี้ยวมาตั้งแต่ ม.ปลายแล้ว แม้นิพจะเรียนที่บดินทรเดชา พี่เปี้ยวจะเรียนที่หาดใหญ่วิทยาลัย อยู่คนละภาค แต่เธอก็เจอกับเค้าทุกปิดเทอมภาคฤดูร้อน ในค่ายวิทยาศาสตร์ของ พสวท. ที่กรุงเทพ ตลอดช่วง 3 ปี ที่ทั้งคู่เรียน ม.ปลาย ก่อนที่เธอจะไปเรียนต่อที่อเมริกา ส่วนเปี้ยวตัดสินใจไปอังกฤษ หลังจากที่ทั้งคู่ประสบความสำเร็จในการสอบชิงทุน ได้รับทุนเล่าเรียนหลวงจากแหล่งทุนเดียวกัน นิพพอจะรู้ดี ว่าสไตล์การทักทายแบบเดิมๆนี้ ต้องการเปลี่ยนความสนใจของเธอ จากหนังสือธรรมะเล่มโปรดเล่มล่าสุด มาที่บทสนทนา นิพอมยิ้มอย่างรู้ทัน

"เอาเหอะค่ะ ไม่ต้องสาธยายมากหรอก ตั้งใจฟังเต็มที่อยู่แล้วค่ะ ว่ามาเลยสิ...."


"เฮ้อ พี่หล่ะเหนื่อยจริงๆ จะจีบนักชีวะดีกรีนักวิจัยดีเด่นนี่ทำไมมันเหนื่อยอย่างนี้.... คืองี้นะ......."

"ไวรัส เป็นแค่เศษเสี้ยวของ DNA เราบอกว่ามันไม่มีชีวิต และมันก็ขยายพันธุ์เองไม่ได้ด้วย เหมือนสายไฟขาดๆเส้นนึง แต่เจ้าไวรัสมันเก่งก็ตรงที่ว่า ถ้าบังเอิญมันได้ไปแปะ อยู่กับเซลล์ของสิ่งมีชีวิตอื่นๆละก็ มันจะแทรกตัวเอง ไปกับเซลล์ของสิ่งมีชีวิตชนิดนั้น แล้วก็ปลอมตัวเข้าไปแฝง เป็นส่วนหนึ่งของสาย DNA ของสิ่งมีชีวิตนั้น" เปี้ยวรู้ดีว่าการจะคุยกับนิพต้องเริ่มจากสิ่งที่เห็นตรงกันก่อน "ซึ่งโดยปกติสิ่งมีชีวิตทุกชนิด จะมีกระบวนการเพิ่มจำนวนเซลล์ของตัวเองได้อยู่แล้ว และถ้าหากเซลล์นั้นโดนไวรัสแทรกซึมไปแล้ว ก็เท่ากับเป็นการเพิ่มจำนวนไวรัสไปด้วย คิดดูสิว่า ไวรัส มันเป็นสิ่งไม่มีชีวิตที่เก่งมากๆเลยหล่ะ - เอ๊ะ! หรือว่ามันมีชีวิตกันแน่นะ.."

"มันไม่มีชีวิตค่ะ กระบวนการทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะความลงตัวทางเคมีค่ะ ....แล้ว นิพ ก็รู้เรื่องนี้มาตั้งแต่ ม.ปลายแล้วค่ะ พี่เปี้ยว เด็กไทยทุกคนเรียนเรื่องนี้ตั้งแต่ ม.4 แล้วค่ะ ไม่เห็นมีอะไรน่าตื่นเต้นเลยนี่คะ"


"แฮะๆ - เอาหล่ะ - ที่ตื่นเต้นอยู่ตรงนี้ ...... ""สาย DNA ของสิ่งมีชีวิตนี่ ทำหน้าที่เหมือนกับโปรแกรมคอมพิวเตอร์ - เหมือนกับโปรแกรมที่ตั้งไว้ - ตรงนี้นิพไม่เคยรู้แน่นอน พี่จะเล่าให้ฟังง่ายๆ - ถ้านิพเปิดเข้าไปดูข้างในโปรแกรมคอมพิวเตอร์ นิพก็จะเห็น 0101 010 111 1 101001 เต็มไปหมด ดูเหมือนไม่มีความหมาย คน อ่านแล้วไม่รู้เรื่อง แต่จริงๆแล้วมันคือคำสั่งต่างๆ ที่ทำให้คอมพิวเตอร์ทำงานได้ คนอ่านไม่รู้เรื่อง แต่คอมพิวเตอร์รู้เรื่อง"

"ที่จริงในสาย DNA หนึ่งสาย ก็เหมือนโปรแกรมนั่นหล่ะ สาย DNA ยาวๆของพวกเรา มันประกอบกันขึ้นมาจาก เบส พื้นฐาน แค่ 4 ตัวที่แตกต่างกันแค่นั้นเอง ซึ่งเราแทนด้วยสัญญลักษณ์เป็นตัวอักษร 4 ตัว คือ G C A และ T สาย DNA ของพวกเราที่มีเจ้าเบสพวกนี้ อยู่ประมาณ 3,000,000,000 ล้านคู่ ถ้าเราเข้าไปดูมัน ก็จะเห็นตัวอักษรประเภท GCATT AGTCA AGATA เต็มไปหมด ที่สำคัญ เจ้าพวกนี้มันก็ควบคุมการทำงานของชีวิต"

"ไฟล์ binary ของคอมพิวเตอร์ มีตัวอักษรแค่ 2 ตัวคือ 0 กับ 1 ทำอะไรได้เยอะแยะ แต่โปรแกรมของสิ่งมีชีวิต หรือ สาย DNA มีอักษรพื้นฐานตั้ง 4 ตัวแหน่ะ มันจึงเป็นโปรแกรมที่ซับซ้อนกว่าที่มนุษย์เคยเขียนมากๆๆๆ"

แม้นิพจะอดขำอยู่ลึกๆในใจ เพื่อที่จะหาเรื่องมาคุยกับเธอ ผู้ชายคนนี้ถึงกับลงทุนไปอ่านหนังสือเรียนวิชาชีววิทยาของนักเรียน ม.ปลาย วิชาที่เจ้าตัวบอกว่าเกลียดนักหนาและได้เกรด 2 มาตลอด 6 เทอม "อาฮ้า พอมองเห็นภาพค่ะ น่าสนใจ แล้วไงต่อคะ"

"คอมพิวเตอร์ จะอ่านไฟล์แล้วแปลไปเป็น คำสั่ง (instruction) เช่น 000110001 แปลว่า บวก หรือ เช่น 00100010101 แปลว่า คูณ เป็นต้น ส่วนของสิ่งมีชีวิตก็เหมือนกัน คำสั่งของชีวิต เนี่ยนะเราเรียกว่า ยีน (GENE) หรือชุดของตัวอักษรที่ต่อๆกัน เช่น GCTATACTAGAAT"

"ตอนนี้มนุษย์ เก่งถึงขั้นที่สามารถแกะรอยการทำงานของ ยีน แล้วเราก็รู้แล้วด้วยว่า ยีน บางตัวทำหน้าที่อะไร เช่น GATATATAACATAA เป็น ยีนระงับการแบ่งตัว (Tumour Suppresser Gene) ที่คอยยับยั้งการแบ่งตัวที่ผิดปกติของเซลล์ พูดง่ายๆคือมันเป็น คำสั่ง ที่ถูกโปรแกรมไว้ให้ดูแลการแบ่งเซลล์ให้ถูกต้อง สิ่งมีชีวิตใดที่ส่วนของ DNA ที่ tumour suppresser เสีย สิ่งมีชีวิตนั้นก็มีโอกาสสูงมาก ที่จะเป็นมะเร็ง เพราะชีวิตทำงานผิด ทำงานตามคำสั่งที่ไม่ถูกต้อง แบ่งเซลล์ที่ผิดปกติออกมา ใช่ปล่าว ?"

"ถูกค่ะ ในปัจจุบัน เรารู้ว่า ยีน ไหน ทำหน้าที่อะไรเรียบร้อยแล้ว แต่เรา ยังไม่รู้ว่ามันทำได้ยังไง พูดง่ายๆ ว่า ถ้าเราจะสร้างยีนขึ้นมาตัวนึง ที่ให้มันทำอะไรเฉพาะอย่าง เรายังไม่รู้ว่ามันทำไง"

"นั่นหล่ะ เข้าเรื่องที่พี่อยากจะบอก - สาย DNA คือโปรแกรมที่ไม่รู้ใครเขียนไว้ แล้วมนุษย์กำลังแกะว่าโปรแกรมนั้นมันทำงานอย่างไร เพราะฉนั้นเราก็ทำงานแบบเดียวกับพวก แฮกเกอร์ (hacker) ใช่มั้ยหล่ะ พวกแฮกเกอร์เค้าเอาโปรแกรมที่คนอื่นเสร็จแล้ว ที่มี 01010101001010010 เต็มไปหมด มานั่งแกะ แล้วพวกนี้ก็ hack เอาพาสเวอร์ด ออกมาจากโปรแกรมที่เค้าไม่ได้เขียน เหมือนกันเลย ตอนนี้มนุษย์กำลังจะแกะโปรแกรม ที่พระเจ้า หรือใครซักคน หรือถ้าไม่ใช่คนก็ซักมนุษย์ต่างดาว โปรแกรมเอาไว้แล้ว โดยโปรแกรมนั้นมี ตัว G A T C เรียงต่อกันอยู่จำนวนกว่า 3,000,000,000 ตัว"

"นิพจำที่ ประธานธิบดี Bush ออกมาประกาศ ความสำเร็จของโครงการ Human Genome Project ที่เค้าได้ทำการไล่ถอดระหัส จนรู้แล้วทั้งสาย DNA ของมนุษย์ ที่ประกอบไปด้วยสามพันกว่าล้านคู่เบสเนี่ย มีตัวอักษรอะไรเรียงกันอยู่ยังไงบ้างเมื่อปลายปีที่แล้ว.....เหมือนกับ hacker กำลังเปิดไฟล์ที่ตัวเองกำลังจะ hack สำเร็จแล้ว...ทีนี้..."

นิพ พยักหน้า เป็นการบอกว่า ยังฟังอยู่

"ที่นี้ ..ที่นี้ ..." ดร.พิเชษฐ เริ่มตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด มือที่กำหลวมๆ มีปลายนิ้วชี้ จรดอยู่ที่ปลายจมูก "...เรากำลัง..สิ่งที่เราทำอยู่... คือ hack โปรแกรมชีวิตของ DNA .... ตั้งใจฟัง...ต่อจากนี้ให้ดีนะ ........."

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน