<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/517" type="text/javascript"></script>

วิทยาศาสตร์จอมปลอมของชีวิต (The Fake Science of Life) ชีวิตคืออะไร เราเกิดมาทำไม .... พิเชษฐ ด๊อกเตอร์ฟิสิกส์หนุ่ม กับ นิพาดา นักชีววิทยา รางวัลนักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ พบว่าชีวิต ไม่ได้มีแก่นสาร ไม่ได้มีสาระ ไม่ได้มีอะไร ไปมากกว่า ความรัก ผู้เขียน: อ๊อฟ ชมแล้ว: 29,948 ครั้ง post ครั้งแรก: Fri 10 February 2006, 11:20 pm ปรับปรุงล่าสุด: Wed 16 April 2008, 3:57 pm อยู่ในส่วน: วิทย์ทั่วไป, นิยายแฟนตาซี, ชีววิทยา, นิยายรัก

เด็กสาวผมเปียวิ่งฝ่าปลายคลื่นบนชายหาดสีนวลของหัวหิน ปูลมสีขาวตัวจิ๋ว ที่เธอเพิ่งตะครุบได้ โดนหนีบอยู่ด้วยปลายนิ้วโป้งและนิ้วชี้เล็กๆของเธอ หลังจากเฝ้าไล่เจ้าปูน้อยผู้โชคร้ายอยู่นานเป็นชั่วโมง รอยยิ้มแห่งความภูมิใจ เริ่มปรากฏให้เห็นบนใบหน้าเปื้อนทรายของสาวน้อย
"นิพ! นิพ แม่ว่าเราขึ้นมาหม่ำข้าวได้แล้วหล่ะ แดดเริ่มแรงแล้วนะ"

"แป๊บนึง แป๊บนึงค่ะ" เธอรู้ดีว่าเธอไม่ได้หมายความอย่างที่พูด เพราะเธอพูดประโยคนี้มาเกือบสิบครั้งแล้วในเช้านี้ แต่เหมือนเธอจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอเปลี่ยนใจ และวิ่งตรงรี่มาหาแม่ที่ริมสระน้ำ

"แม่! แม่! แม่!"

"จ๊ะ ว่าไง ใจเย็นๆ"

"มือของปูมันอยู่ตรงไหนคะ ? ทำไมมันมีหลายขาจังเลย ? แล้ว..แล้ว..ทำไมตัวมันไม่เห็นนิ่มเหมือนมูมู่เลย "

"ยากจังเลยจ่ะคำถามนี้ แต่คำตอบมันเป็นอันเดียวกับที่นิพถามแม่ว่า หวานมันไม่เหมือนกับขมยังไง ทำไมแมวชอบไล่หนู แล้ว ใครสอนนกบิน นั่นแหล่ะ"

"เหมือนกันด้วยเหรอคะ..."

"จ๊ะ ในคำถามของหนู มีสิ่งมหัศจรรย์สิ่งนึงในคำตอบ ที่เหมือนกัน เราเรียกมันว่า ดีเอ็นเอ (DNA) จ๊ะ" คุณแม่พูดพร้อมอมยิ้ม "เจ้า DNA นี่เป็นองค์ประกอบพื้นฐานของสิ่งมีชีวิตทั้งหมด คอยกำหนดลักษณะทั้งภายนอกและภายใน รวมถึงการรับรู้ความรู้สึกด้วย" คุณแม่มองหน้าสาวน้อยจอมสงสัย ที่ยังไม่เข้าใจในคำตอบ "ไว้นิพเข้า ป.1 เมื่อไหร่ แล้วแม่จะเล่าให้ฟังอีกทีนะ แม่สัญญา ตอนนี้ขึ้นมาหม่ำข้าวได้แล้วจ่ะ"





"สวัสดีนักเรียน ยินดีต้อนรับสู่ ม.4/1 ครูชื่อเทาชมพู เป็นครูประจำชั้นของพวกเธอ" คุณครูท่าทางใจดี ยืนอมยิ้มอยู่หน้าชั้น เบื้องหน้าของนักเรียนใหม่ 24 คน "นับเป็นนิมิตหมายที่ดีมาก ที่พวกเธอ ได้เริ่มชีวิตนักเรียนของพวกเธอ เรียนคาบแรก ของเทอมแรก ที่โรงเรียนแห่งนี้ ด้วยวิชา ชีววิทยา"

"วิชา ชีววิทยา เป็นวิชาที่ว่าด้วย ชีวิต ซึ่งเป็นสิ่งกำเนิดของทุกสิ่งทุกอย่างที่ตามมา.." คุณครูยังอมยิ้มอย่างใจดี กับคำทุกคำที่เธอพูด "..ถ้าไม่มีการกำเนิดของชีวิต ก็ไม่มีฟิสิกส์ ไม่มีเคมี ไม่มีวิศวกร ไม่มีแพทย์ ไม่มีนักธุรกิจ"

"ชีวิต เริ่มจากการที่อสุจิจากเพศชาย ผสม กับไข่จากเพศหญิง สองสิ่งจากสองชีวิต 1+1 = 1 จากสองรวมเป็นหนึ่งเดียวอย่างน่าอัศจรรย์ สิ่งทั้งสองผสมกันเป็นเนื้อเดียวอย่างที่สุด เป็นเซลล์แรกของชีวิต เพียงเซลล์เดียว.." คุณครูยังอมยิ้ม แม้จะเริ่มเข้าสู่เรื่องวิชาการ และ เน้นบางจุดให้นักเรียนตระหนัก ".. เพียงหนึ่งเซลล์เท่านั้น ขนาดเล็กกว่าปลายเข็ม แล้วชีวิตก็เริ่มเติบโตจากจุดเล็กๆนั้น เริ่มแบ่งตัวออกเป็น 2 เป็น 4 เป็น 8 เซลล์ และเป็นหมื่นๆ เซลล์ ภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง"

"ในช่วงต้นของชีวิต ทุกๆเซล์ มีหน้าตาที่เหมือนกันหมด เราเรียกเซลล์เหล่านี้ว่า สเต็มเซลล์ (Stem Cell) หรือเซลล์ต้นกำเนิด เซลล์เหล่านี้เริ่มเจริญเติบโต และแบ่งตัวอย่างต่อเนื่อง เซลล์บางเซลล์เริ่มมีโครงสร้างที่เปลี่ยนแปลงไป บางเซลล์เริ่มเติบโตเป็นเซลล์สมอง บางเซลล์เริ่มเติบโตเป็นเซลล์ผิวหนัง บางเซลล์เริ่มเติบโตเป็นเซลล์กระดูก บางเซลล์เติบโตไปเป็นเส้นผม..." คุณครูยืนเงียบอมยิ้มอยู่ได้ไม่ถึง 2 วินาที ก่อนที่จะมีเสียงใสๆ ของเด็กสาวผมเปีย ที่ยกมือสูงชลูดอยู่กลางห้อง แทรกขึ้นมาทำลายความเงียบของห้องเรียน

"แล้วเซลล์แต่ละเซลล์รู้ได้ยังไงคะ ว่าตัวเองต้องโตไปเป็นอวัยวะอะไร หรือ ว่ามีใครบอกให้เซลล์เป็นอะไร ?"

"เป็นคำถามที่ดีมากเลยจะ หนูชื่ออะไรจ๊ะ"

"นิพาดาค่ะ"

"ดีมากเลยจะ นิพาดา นั่นจะเป็นสิ่งที่เราจะได้เรียนกันในวิชาชีววิทยาตลอด 3 ปีของพวกเธอที่นี่..เราจะเรียนเรื่องของชีวิต" รอยอมยิ้มของคุณครู ปรากฏเห็นได้ชัดเจนกว่าเดิม ในความยินดี ที่สามารถชักจูงความสนใจของนักเรียนวัยซน เข้าสู่เนื้อหาบทเรียนได้สำเร็จ "..ในช่วงแรกๆ ของชีวิต สมองของเรา เติบโตไปพร้อมๆกับ เล็บของเรา ไม่มีใครเป็นอาเฮีย ไม่มีใครเป็นพี่ใหญ่ ไม่มีใครมาสั่งการควบคุมการทำงานของร่างกาย แต่.. แต่.. มีแค่สิ่งเล็กๆ สิ่งเล็กๆที่มีตั้งแต่เราเริ่มชีวิตที่เซลล์แรก เรามีสิ่งที่เรียกว่า ดีเอ็นเอ (DNA) ที่มีลักษณะเป็นสายยาว มีโครงสร้างเหมือนกับบันไดเวียน อยู่ในเซลล์แรกของพวกเรา และเมื่อเซลล์มีการแบ่งตัวเป็น 2 เป็น 4 เป็น 8 หรือเป็นแสนเซลล์ เจ้า DNA นี่ก็จะติดไปกับเซลล์ทุกๆเซลล์ เหมือนตราประทับยี่ห้อ"

"และนั่นก็คือเท่าที่เรา.. มนุษย์ ..รู้" น้ำเสียงที่เริ่มเข้มขึ้นของคุณครู ยังแฝงไว้ด้วยอมยิ้มทุกคำพูด "มนุษย์ รู้ว่าเรามี DNA อยู่ในทุกๆเซลล์ มนุษย์ รู้ว่า Stem Cell ที่เหมือนๆกันในช่วงเริ่มต้นของชีวิต สามารถเปลี่ยน ไปเป็นตับ กระดูกหรือเส้นผมได้ ถึงขั้นที่เรากำลังจะใช้ Stem Cell มาเป็นเครื่องมือทางการแพทย์ เช่น เราเลี้ยง Stem Cell ที่เติบโตมาเป็นตับ แล้วเอาไว้เปลี่ยนกับตับของผู้ป่วยซึ่งเป็นเจ้าของ Stem Cell ที่เปลี่ยนได้อย่างเหมาะเจาะ ลงตัว แต่....."

รอยยิ้มบนแก้มแดงเรื่อๆของคุณครู ตอนนี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย ดูคล้ายๆว่าแฝงไว้ด้วยความน่าสงสัย เหมือนรอยยิ้มของโมนาลิซ่า

"..แต่.. จนปัจจุบัน เรายังไม่รู้เลยว่า DNA ทำอย่างไรถึงได้เปลี่ยนเซลล์นั้นเซลล์นี้ไปเป็นอวัยวะที่แตกต่างกัน ได้อย่างมีประสิทธิภาพและแม่นยำที่สุด ตาอยู่บนใบหน้า หลอดเลือดอาเทอรี่ติดอยู่กับหัวใจ เล็บถึงอยู่ที่ปลายนิ้ว มันเป็นสิ่งที่มหัศจรรย์...มหัศจรรย์จริงๆ..."

"เราจะค้นพบความมหัศจรรย์ทั้งหมดนี้ คำตอบของคำถามบางคำถาม ทั้งที่เรารู้และไม่รู้ เช่น DNA คืออะไร ดีอ็นเอที่แตกต่างกันทำให้มีชีวิตที่แตกต่างกัน ความหลากหลายของชีวิตบนโลกใบนี้ จนไปถึงคำถามว่า แล้วใครสร้าง DNA ... ใน วิชานี้ ตลอด 3 ปีของพวกเธอที่นี่จ่ะ"

คุณครูรู้ดีว่าการยั่วน้ำลายของเด็กวัยนี้ ด้วยเรื่องใหม่ที่น่าตื่นเต้น แล้วหยุดลงในจังหวะที่เหมาะสม จะเป็นการขยายความอยากรู้อยากเห็นของเด็กวัยนี้เป็นที่สุด

"เอาหล่ะ วันนี้หยุดเรื่องวิชาการ ไว้แค่นี้ก่อน ไหนเรามาลองแนะนำตัวกันหน่อยซิ ...เริ่มจากเธอก่อนเลยจ่ะ นิพาดา..."

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน