<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/517" type="text/javascript"></script>

วิทยาศาสตร์จอมปลอมของชีวิต (The Fake Science of Life) ชีวิตคืออะไร เราเกิดมาทำไม .... พิเชษฐ ด๊อกเตอร์ฟิสิกส์หนุ่ม กับ นิพาดา นักชีววิทยา รางวัลนักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ พบว่าชีวิต ไม่ได้มีแก่นสาร ไม่ได้มีสาระ ไม่ได้มีอะไร ไปมากกว่า ความรัก ผู้เขียน: อ๊อฟ ชมแล้ว: 29,943 ครั้ง post ครั้งแรก: Fri 10 February 2006, 11:20 pm ปรับปรุงล่าสุด: Wed 16 April 2008, 3:57 pm อยู่ในส่วน: วิทย์ทั่วไป, นิยายแฟนตาซี, ชีววิทยา, นิยายรัก

.

- 7 -

"ไอ้โง่เอ้ย! ใครบอกให้มึงไปเสียบมัน " น้ำเสียงของชายเจ้าของเสียงแสดงถึงความโมโหสุดขีด ตะคอกสุดเสียงผ่านโทรศัพท์มือถือเครื่องเล็ก ที่โดนกำแน่นในมือด้านขวาที่กดแนบกับหูประหนึ่งจะให้เป็นเนื้อเดียวกับใบหู หากโทรศัพท์เครื่องนั้นเป็นเต้าหู้ มันคงแหลกละเอียด เละจนกลับเป็นน้ำเต้าหู้อีกครั้ง

"ผมปล่าวครับเฮียก๊อด ...ไอ้ศักดิ์มันบอก..." เสียงชายจากอีกปลายหนึ่งของบทสนทนา ตอบตะกุกตะกัก พยายามจะอธิบายเรื่องราว แต่ไม่ทันที่จะได้อธิบายมากกว่า 2 ประโยค เฮียก๊อดไม่รอที่จะระบายความโมโห

"มึงไม่ต้องมาปัดไปปัดมา มันก็โง่กันทั้งสองตัว... เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ วันนี้มึงกลับมาที่นี่ด่วนเลย" ด้วยความหงุดหงิดสุดขีด ชายที่ถูกเรียกว่าเฮียก๊อด ขว้างโทรศัพท์อย่างสุดแรงเข้ากำแพงหินอ่อนนำเข้าจากอิตาลี หวังที่จะลดอารมณ์แค้น จนเครื่องในของโทรศัพท์กระเด็น กระจายตกบนพื้นพรมไหมทอมือที่นำเข้าจากฝรั่งเศส

"เฮียก๊อดคะ ท่านโทรมาค่ะ รออยู่ในสาย" เสียงใสๆของเลขาสาว แทรกขึ้นมาท่ามกลาง บรรยากาศที่ร้อนเดือดระอุ ภายในห้องที่ถูกปรับความเย็นจนหนาวสั่น มือซ้ายของเธอป้องด้านล่างของหูโทรศัพท์ไว้ ยื่นออกมารอ โดยจับไว้เพียงปลายนิ้ว เหมือนจะรู้ว่าหูโทรศัพท์จะถูกกระชากออกจากมือของเธอ ทันทีที่เฮียก๊อดเดินเข้ามาถึง

"ครับท่าน.." เฮียก๊อดพยายามกัดฟัน ทำเสียงให้ฟังธรรมดาที่สุด

เสียงนุ่มๆของชายที่ปลายสาย ฟังเยือกเย็นนุ่มลึก แต่แฝงไปด้วยความไม่พอใจ
"คุณก๊อด... ถ้าทีมของคุณมีฝีมือแค่นี้ อย่าว่าแต่ 100 ล้านที่คุณอยากได้เลย พันนึงผมก็ไม่จ่าย... ทำงานชุ่ยขนาดนี้ ดีไม่ดี เดือดร้อนมาถึงผมอีก..." ชายที่ปลายสายพูด นุ่มๆ มีจังหวะหายใจปกติ ไม่แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย

"ใจเย็นๆครับท่าน... ผม...ผม...จะจัดการให้เร็วที่สุด... ขอโอกาสผมอีกซักครั้งเถอะครับ... ผมไม่พลาด..ครับแน่ครับ..คราวนี้ ...." เสียงเฮียก๊อดลนลานอย่างเห็นได้ชัด

"คุณคงพลาดไม่ได้แล้วหล่ะ เพราะมีเพียงแค่ ไอ้ ดร. พิเชษฐ อีกคนเดียวเท่านั้น ที่รู้เรื่องนี้ หากคุณพลาดอีกก็จบกัน.... " ความนุ่มลึกของคู่สนทนา ยังคงเสียดแทงความกลัวของคู่สนทนาอีกฝ่ายได้อย่างได้ผล "แต่ผมคงไม่วางใจให้คุณทำคนเดียวแล้ว ... เพื่อนตำรวจของผมจะยื่นมือเข้าจัดการด้วยอีกทาง... เพราะผมก็พลาดไม่ได้เหมือนกัน... แต่ว่าถ้าคุณจัดการมันได้ก่อนที่จะถึงมือตำรวจ ก่อนธนาคารปิดในวันจันทร์ เงินร้อยล้านก็ยังมีโอกาสอยู่ในบัญชีคุณ"

เสียงคลิ๊กเล็กๆ ได้ยินที่ฝั่งของเฮียก๊อด เป็นสัญญาณบอกว่าการสนทนาจบลงแล้ว โดยเจ้าของเสียงนุ่มที่ปลายสาย ไม่รอการตอบกลับจากคู่สนทนา

- 8 -

ดร. พิเชษฐ เปิดประตูห้องประชุม เดินเข้ามาทันเวลาได้ยินเสียงทุบโต๊ะตูมใหญ่ ชายร่างท้วมเจ้าของหมัดที่อยู่บนโต๊ะ ยืนกัดฟันหน้าแดงก่ำ แต่พยายามกลั้นโมโห อย่างที่สุด "ผมบอกพวกคุณแล้วว่าโปรเจ็คนี้ ลับสุดยอด - แล้วเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้ยังไง" ชายเจ้าของเสียงหยุดและกวาดสายตา หาผู้ที่รับผิดชอบ

ก่อนที่ชายหนุ่มที่นั่งอีกปลายของโต๊ะ อ้าปากจะเปล่งเสียงแก้ต่าง กลับมีอีกเสียงแทรกขึ้นมาเสียก่อน "เรื่องนี้โทษใครไม่ได้ครับ ผมเองครับที่ก่อเรื่อง" ดร.พิเชษฐ ลากเก้าอี้ว่างตัวแรกที่อยู่ถัดจากหัวโต๊ะออกมาและนั่งลงพร้อมอธิบายเหตุการณ์

"จนถึงตอนนี้ ทุกคนในทีมที่นี่ ก็ยังไม่รู้เรื่องอยู่ดีครับ นักวิจัยทุกคนในทีมนี้ก็ทำงานเป็นส่วนแยกจากกัน โดยไม่รู้ภาพรวมของสิ่งที่เค้าทุกคนได้รับมอบหมาย ต่างคนก็ต่างทำกันไป ยังมีแค่ผม กับ สิรพัฒน์ และ ผู้บริหารของ สวทช.อีก 2-3 ท่าน รวมทั้งท่าน ผอ. ด้วยอีกคน ทุกอย่างยังเหมือนเดิม มีคนแค่นี้เหมือนเดิมที่รู้ความเป็นไปของงานวิจัยชิ้นนี้... "

ดร.พิเชษฐถอนหายใจเฮือกใหญ่ เหมือนจะรวบรวมสติ เพื่อเล่าเหตุการณ์ แต่สายตาก็ยังไม่ลดลงจากตาของ ผอ. ที่ตอนนี้ยืนเอามือทั้งสองข้างค้ำอยู่ทีหัวโต๊ะ

"แต่เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา หลังจากที่ ผอ. บอกผมให้แถลงข่าวการค้นพบ ผมก็ได้ประสานงานกับคุณนก เลขาของท่าน ผอ. ให้นัดทั้งนักข่าวไทยและต่างประเทศ มาเจอกันในตอนบ่ายวันนี้ " พิเชษฐหยุดจังหวะนิดนึง พร้อมลดสายตาไปยังคุณนก เลขาของผอ.ที่นั่งจดอยู่อย่างขมักเขม่น "เมื่อวานซืน วันพุธ ทางเราได้ส่ง brief ของเนื้อข่าวให้กับนักข่าว ... และผมก็เป็นคนเขียนเนื้อหานั้นเอง .... และมันมีแค่การประกาศกว้างๆ ไม่มีรายละเอียด ...ผมไม่ได้บอกว่า DNA อะไร ยาวแค่ไหน และทำได้อย่างไรเลย..เราแค่บอก...เอ่อ ..."

ดร.พิเชษฐ พยายามอ้อมค้อม แต่ที่สุดก็หาจุดลงไม่ได้

ผอ. ที่ดูเหมือนจะใจเย็นลงบ้างแล้ว เริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่โมโหน้อยกว่าเดิม ขัดขึ้นมาเพราะไม่คิดว่า ดร. พิเชษฐ จะพูดอะไรต่อจากนั้น "Press conference ของวันนี้ถูกยกเลิกไปแล้ว! และไม่ว่าคนคนนั้นจะเป็นใครก็ตาม ที่ปล่อยข้อมูลเชิงลึกให้รั่วออกไป จบความวุ่นวายเรื่องนี้แล้ว ก็เตรียมเก็บของย้ายงานได้เลย"

สายตาของ ผอ. ที่ไม่ได้ละจาก ดวงตาของ ดร. พิเชษฐ ตั้งแต่คำแรกที่เค้าเริ่มพูด ยิ่งจ้องเขม็ง เกร็งเหมือนจะทะลุออกจากเบ้า ดร. พิเชษฐก็ไม่ยอมละสายตาเช่นกัน ประหนึ่งว่าหากใครลดสายตาก่อนจะยอมรับว่าเป็นผู้พ่ายแพ้

- 9 -

"รปภ. ของตึก Nanotec แจ้งว่า คุณนารี แม่บ้านประจำตึก เป็นคนที่เจอผู้บาดเจ็บ ซึ่งทราบภายหลังว่าชื่อ ดร.สิรพัฒน์ ครับ... เจอตอนประมาณ 6:00 เมื่อเช้านี้ ตอนที่เธอเข้าไปทำความสะอาดตามปกติ ... เธอใช้โทรศัพท์ใน Lab โทรเรียกรถพยาบาล จากโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ รถพยาบาลวิ่งออกจากโรงพยาบาล ซึ่งอยู่แค่ด้านหน้า ก่อนถึงทางเข้า Science Park นี่เอง มาถึงที่เกิดเหตุเวลาประมาณ 6:15 และพบว่า มีผู้บาดเจ็บนอนจมกองเลือด สลบหน้าคว่ำอยู่กับพื้น จึงนำร่างไร้สติไปที่แผนก ICU ของโรงพยาบาล"

หัวหน้าเจ้าหน้าที่ ที่มาจากแผนกนิติวิทยาศาสตร์ ของกรมตำรวจ ที่กำลังเก็บหลักฐาน พยายามเรียบเรียงเหตุการณ์ และรายงานสถาณการณ์ ที่สรุปได้ ให้กับ ร้อยตำรวจเอก อรรถกฤต ฉัตรภูมิ ผู้เชี่ยวชาญพิเศษจากหน่วยสืบสวนสอบสวน ที่ได้รับมอบหมายให้มารับผิดชอบคดีนี้ หลังจากทั้งคู่ได้ถูกแนะนำให้รู้จักกัน

"ทีมของเรามาถึงที่เกิดเหตุเวลา 7.45... หลังจากการสำรวจเบื้องต้น ยังไม่พบอาวุธและลายนิ้วมือแฝงของผู้ร้ายในที่เกิดเหตุ ... เหมือนเป็นการกระทำของมืออาชีพ... อุปกรณ์ในห้อง Lab เสียหายเกือบทั้งหมด จอคอมพิวเตอร์แตก เครื่องไม้เครื่องมือตกกระจายเต็มพื้น... อาจจะเกิดจากการต่อสู้ เพราะมีร่องรอยที่เกิดจากการใช้วัตถุหนักทุบฟาด ลิ้นชักแทบทุกอันโดนงัดเปิดออก เหมือนคนร้ายต้องการค้นหาอะไรซักอย่าง... ที่สำคัญคอมพิวเตอร์ทั้ง 3 เครื่องที่อยู่ในห้อง ก็ถูกงัด และ ขโมย Harddisk ไปทุกเครื่อง ... ตอนนี้เรารู้ข้อมูลแค่นี้ครับ..."

"ขอบคุณครับ" สารวัตรอรรถกฤต นิ่งคิดอยู่เกือบสิบวินาที แต่ไม่ลืมที่จะเอ่ยคำขอบคุณ "แต่คดีนี้ ไม่ง่าย ไม่ได้ชัดเจนอย่างที่เห็น.... ในศูนย์วิจัยแห่งนี้ มีอะไรที่มีค่าขนาดนั้นเชียวเหรอ... และก็....ที่สำคัญ... "

ผู้หมวดหนุ่มมองตาคู่สนทนาอย่างครุ่นคิด และเป็นกังวล

"เมื่อกี้นี้ เราเจอ คุณนารี ตัวจริง โดนมัดอยู่ในห้องเก็บของ...."





เรื่องราวทั้งหมด ที่ท่านได้อ่านเป็นเรื่องแต่งขึ้นทั้งหมด แต่งเพื่อความบันเทิงเป็นหลัก ไม่มีส่วนหนึ่งส่วนใด ที่สามารถใช้อ้างอิงได้เลย ชื่อคนและสถานที่เป็นชื่อสมมติขึ้นทั้งสิ้น

เฮ้อ ! หน้านี้ก็ยังไม่ลงตัวซักที ผมแก้แล้วแก้อีก อย่าว่ากันนะครับ มือใหม่หัดแต่งครับ

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน