<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/517" type="text/javascript"></script>

วิทยาศาสตร์จอมปลอมของชีวิต (The Fake Science of Life) ชีวิตคืออะไร เราเกิดมาทำไม .... พิเชษฐ ด๊อกเตอร์ฟิสิกส์หนุ่ม กับ นิพาดา นักชีววิทยา รางวัลนักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ พบว่าชีวิต ไม่ได้มีแก่นสาร ไม่ได้มีสาระ ไม่ได้มีอะไร ไปมากกว่า ความรัก ผู้เขียน: อ๊อฟ ชมแล้ว: 29,949 ครั้ง post ครั้งแรก: Fri 10 February 2006, 11:20 pm ปรับปรุงล่าสุด: Wed 16 April 2008, 3:57 pm อยู่ในส่วน: วิทย์ทั่วไป, นิยายแฟนตาซี, ชีววิทยา, นิยายรัก

- 10 -

บนม้านั่งตัวยาวในสวนสีเขียวสุดตา มีเบื้องหน้าเป็นสระน้ำขนาดใหญ่ปานว่าจะเป็นทะเลสาบขนาดย่อม ทะเลสาบผิวเรียบเหมือนกระจกเงาใสสะท้อนเมฆสีมัว ปกคลุมด้วยไอหมอกที่กำลังเต้นระบำพริ้ว ล้อเล่นอยู่กับสายลมเอื่อย ฝูงห่านสีขาวตัวเขื่องเล่นน้ำหยอกเย้าไม่สนใจเสียงอื้ออึงและไอควันที่อยู่รอบตัว อีกฟากหนึ่งของทะเลสาบ มีสิ่งก่อสร้างคล้ายปราสาทหลังใหญ่ งดงามปานจะเป็นพระราชวังของเจ้าหญิงผู้เลอโฉม ครั้งหนึ่งเมื่อไม่นาน ลานกว้างหน้าประตูพระราชวัง กลับมีช่อดอกไม้วางเกลื่อนอยู่เต็มพื้น ลานกว้างกว่าสนามฟุตบอลสองสนาม ถูกปกคลุมด้วยช่อดอกไม้จนมองไม่เห็นใบหญ้า ทั้งบริเวณยังคลาคร่ำไปด้วยประชากรตุ๊กตาสารพัดประเภท ที่วางแซมอยู่ระหว่างดอกไม้สีสดใส กระดาษโน๊ต หัวใจสีแดง คราบน้ำตา และเสียงร้องไห้ เทียนไขที่จุดไว้ทั่ว หลั่งน้ำตาแข่งกับผู้รักใคร่ เมื่อทราบว่าเจ้าหญิงผู้เลอโฉมเจ้าของปราสาทหลังงามนี้ จากไปด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ในอุโมงค์มืดที่ประเทศฝรั่งเศส สีขุ่นมัวของความเศร้า กลิ่นโศกของน้ำตาเทียน แสงหมองของความคิดถึง เสียงอื้นของเหล่าตุ๊กตาหมี ยังคงลอยเบาๆ มีกลิ่นบางๆ อยู่ในอากาศรอบๆ Kensington Gardens ในมหานครลอนดอน


"นายว่าคนเราเกิดมาทำไม"

ชายหนุ่มชาวเอเชีย ในแจ๊กเก็ตสีดำพร้อมผ้าพันคอผืนใหญ่ ใส่ถุงมือสีเข้ม ถามเพื่อนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ม้านั่งยาวในสวนสีเขียว เพื่อนที่นั่งอยู่ถัดไปทางขวา ในชุดกันหนาวตัวโต สวมหมวกปิดหู และผ้าสารพัดชนิดที่พันอยู่รอบตัว ทำให้รู้ทันทีว่านี่เป็นฤดูหนาวแรกของทั้งสองชีวิต เค้าหันมามอง ทำหน้างงๆแทนคำตอบ สายตาของหนุ่มเจ้าของคำถาม ยังจ้องตรงไปยังฝูงห่านที่เล่นน้ำอยู่ในสระน้ำกว้างเบื้องหน้า ไม่แม้จะใช้หางตาเหลือบมองสายตาที่จรดอยู่บนใบหน้า

"เฮ้ยแทน นายเป็นอะไร นายกินมาม่ามากไปหรือปล่าว ?"

ชายหนุ่มผู้ถูกถามเริ่มไม่แน่ใจ ว่าเป็นคำถามที่ต้องการคำตอบหรือไม่ แต่เห็นเจ้าของคำถามท่าทางจะจริงจัง จึงพยายามเปลี่ยนบรรยากาศ ด้วยคำถามที่รู้ว่าไม่เป็นจริง

"ทฤษฎีของดาร์วิน อธิบายไว้ชัดว่า ชีวิตพัฒนาขึ้นมาเรื่อยๆ จากสิ่งมีชีวิตเซลล์เดียว เพิ่มความซับซ้อนของโครงสร้างของอวัยวะ ไปตามสภาพแวดล้อมที่มันใช้ชีวิต มันตายไปถ้ามันปรับตัวไม่ได้ มันมีชีวิตอยู่และสืบพันธุ์ถ้ามันแข็งแกร่งพอ ลูกๆของมันก็จะสืบทอดความแข็งแกร่งจากพ่อแม่ไป"

ชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่าแทนยังคงตั้งใจพูดสิ่งที่เค้าจะพูดต่อไป โดยไม่สนใจเสียงจากคู่สนทนา

"โครงสร้างร่างกายของพวกมัน ค่อยๆเปลี่ยนไป ค่อยๆเปลี่ยนไป ตามรุ่นลูกรุ่นหลาน ค่อยๆเปลี่ยนไป เป็นเวลานับล้านๆปี มันค่อยๆเพิ่มความซับซ้อนของอวัยวะเพิ่มแขน เพิ่มขา ตา หู และอวัยวะที่ซับซ้อนอื่นๆอีกมากมาย ปลาที่อยู่ในน้ำสามารถใช้เหงือกหายใจใต้น้ำได้ ปลาเริ่มมีขาเมื่อมันโผล่ขึ้นพ้นน้ำ ผลไม้ของต้นไม้ที่อยู่ริมทะเลมักจะลอยน้ำได้ นกมีกระดูกที่พรุนเพื่อให้เบาเวลาบิน ตุ๊กแกปรับสภาพสีผิวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมได้ แบคทีเรียยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างมีความสุขแม้ที่ปากภูเขาไฟที่ยังคุอยู่..."

"เมื่อเช้ากินมาม่าลืมใส่น้ำร้อนเหรอไง"

ชายที่นั่งข้างๆ ยังคงไม่แน่ใจในบทสนทนา ว่าจะไปในทางใด จึงสนทนาในแนวเดิม หวังจะลดความเป็นวิชาการ ให้เข้ากับบรรยากาศของสวนสวย ที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า

"ตั้งแต่สิ่งมีชีวิตเซลล์เดียว ไปจนถึงสิ่งมีชีวิตที่ซับซ้อนสุดๆอย่างมนุษย์ มันพัฒนามาเรื่อยๆ ใช้เวลาหลายหลายล้านปี มันถ่ายทอดวิวัฒนาการของมันอย่างช้าๆ ปรับตัวเพื่อการอยู่รอด และมีสิ่งหนึ่งที่ถูกใช้ถ่ายทอดประสบการณ์ของการมีชีวิตรอด มีอยู่สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันในสิ่งมีชีวิตทุกชนิด คือ เรามี DNA อยู่ในตัว... DNA ถูกถ่ายทอดจากพ่อแม่ไปยังลูก ลูกๆที่แข็งแกร่งและมีชีวิตรอดในสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไป ก็ถ่ายทอด DNA ต่อไปยังรุ่นหลาน และเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ... เราถ่ายทอดประสบการณ์ของการมีชีวิตรอดผ่านสาย DNA "

เป็นครั้งแรกที่แทน หันมาสบสายตาคู่สนทนา เหมือนเค้าต้องการจะเน้นสิ่งที่เค้าพูดจริงๆ

"แน่นอนว่า DNA ตอนนี้มันต่างจากวันแรกของชีวิต ความยาวของสาย DNA มันต่างกัน มันซับซ้อนต่างกันออกไป แต่ สิ่งมีชีวิตทุกชนิด ทุกชนิดบนโลกนี้เลยเพื่อน ไม่เว้นแม้แต่ชนิดเดียว เรามี DNA อยู่ในเซลล์ทุกๆเซลล์ เหมือนกันหมดทุกชีวิต... ซึ่งแน่นอน ดาร์วินก็อธิบายได้ว่าที่ DNA ต่างกัน เพราะมีการพัฒนาผ่านสิ่งแวดล้อมที่ต่างกัน ตามการถ่ายทอด เรื่องนี้มันก็บอกได้ชัดว่าเรามีจุดเริ่มต้นเดียวกันทั้งหมด..."

"น้าน !! เอาเข้าไป ชัดเลย... ต่อไปนี้ห้ามนายกิน มาม่าใส่นมสด แทน คอร์นแฟล็ค เป็นอาหารเช้า เด็ดขาด .... "

เริ่มปรากฏรอยอมยิ้มเล็กๆ ของแทนเป็นครั้งแรกหลังจากบทสนทนาที่น่าสงสัย

"ไอ้บ้าเปี้ยว ใครว่ะจะกินมาม่าใส่นมสด บ้าหรือปล่าว ไม่ได้เพี้ยนโว้ย... "

แม้ไม่สนใจคำแซวเรื่องบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป แต่แทนเริ่มทนมุขอันสุดแสนทุเรศของเพื่อนไม่ไหว

"...แต่นายรู้หรือปล่าวว่า ทฤษฎีของดาร์วินกลับจอดสนิท ไปต่อไม่เป็นเลย อธิบายไม่ออกว่า แล้วเจ้าสิ่งมีชีวิตเซลล์เดียว เซลล์ที่หนึ่ง เซลล์แรกของโลก หรือ DNA สายแรกสุด หน่ะมาจากไหน.... มันมาได้ยังไงเพื่อน... " แทนนิ่ง เหมือนจะรอคำตอบจากเพื่อน " Scientificcally speaking เว้ยเปี้ยว.... เชิงวิทยาศาสตร์ ... เข้าใจมั้ยเพื่อน.... ชีวิตมันมาจากไหน.... "

เปี้ยวอ้าปากจะแซวต่อ .... แต่กลับต้องเปลี่ยนใจ ...เพราะเริ่มรู้สึกว่าแทนไม่ได้พูดเล่น แต่ต้องการคู่สนทนา ที่พอจะสนใจในเรื่องเดียวกัน แทนยิ้มเล็กๆ ยังดูอารมณ์ดี เหมือนกับการพูดเรื่อง DNA ในสวนสาธารณะเป็นเรื่องปกติ ก่อนจะพูดต่อเหมือนนักมวยที่แย็บและพร้อมจะปล่อยหมัดน๊อก

"...นายรู้หรือปล่าวว่า DNA สายแรกสุด มาจากไหน.... " แทนยังแย็บออกไปอีกหนึ่งหมัด แต่เปี้ยวเหมือนจะนิ่งคิด แต่ไม่พูดอะไร " มีคำถามที่ท้าทายนักวิทยาศาสตร์ทั่วโลก คือ เรารู้ว่า DNA มันก็แค่ส่วนประกอบของสารเคมี สารเคมีที่เรารู้จักดี สารเคมีที่ไม่มีชีวิต .... แต่พอสารเคมีเหล่านั้นมาต่อกัน เป็นโครงสร้างที่เราเรียกว่า DNA มันกลับมีชีวิต มันรู้จักการแบ่งตัว มีความอยากที่จะขยายพันธุ์ มันรู้จักปรับตัว มันต้องการที่จะอยู่รอด ... มันมีชีวิต... แล้วชีวิตคืออะไรหล่ะ ..... "

ชายหนุ่มหยุดพูด อยู่นิ่งนานกว่า 3 วินาทีเป็นครั้งแรก เงยหน้ามามองเพื่อนยิ้มๆ เปี้ยวก็มองหน้าแทนแล้วยิ้มๆเหมือนกัน แต่คิดในใจว่า - มันเริ่มเพี้ยนแล้ว สงสัยมันจะกินมาม่ามากไปหน่อยจริงๆ - แล้วหัวเราะหึๆๆอยู่ในใจคนเดียว - ถ้าเค้าได้เป็นผู้บริหารประเทศ เค้าจะกำหนดนโยบายไม่ให้นักเรียนทุนรัฐบาลไทยทุกคน พกบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปออกนอกประเทศไทยโดยเด็ดขาด

ปรากฏอีกเงาของอีกหนึ่งหนุ่มเดินฝ่าสายหมอกมาแต่ไกล

"เปี้ยว แทน ได้ตั๋วแล้วเว้ยเพื่อน .... พวกนี้แปลกคน.... มาลอนดอนทั้งที... อยากถีบเรือเป็ด... ปีนี้เข้ามหาวิทยาลัยแล้วนะเว้ย...เป็นเด็กๆไปได้... ไปเร็วถึงคิวแล้ว"

- 11 -

"ชีวิตนี่ก็ตลกดีนะ เมื่อวานนิพยังบ่นร้อน อากาศเป็นพิษอยู่ข้างถนนหน้าสยามอยู่เลย วันนี้อากาศกลับเย็นสบาย บริสุทธิ มีเรือถ่อผ่านไปผ่านมาตรงหน้าด้วย" หญิงสาวหน้าใส ผมยาวตรง ร่างสูงโปร่งของเธอทำให้ดูเหมือนหลังเธอจะยาวกว่าปกติในท่านั่งกอดเข่าในตอนนี้ ชมเรือผ่านไปผ่านมาบนผิวน้ำของแม่น้ำแคม อย่างสบายอารมณ์ เปรยออกมาเหมือนจะหาเพื่อนคุย แต่กลับไร้เสียงใดตอบกลับมา



""แล้วสะพานอันไหนหล่ะที่เรียกว่า Cam bridge" เธอยังคงรำพันอยู่กับตัวเอง "หรือว่าทุกสะพานในเมืองนี้ เรียกว่า Cam bridge" สายตาอมยิ้มคู่ใสที่จดจ้องอยู่บนพื้นน้ำ ไม่คิดที่จะเหลือบมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ

ชายหนุ่มเหมือนกับจะรู้จังหว่ะการพูดคุยกับเธอเป็นอย่างดี ยังคงอมยิ้มไม่ตอบอะไร จิบเบียร์จากแก้ว pint ใบหนาอย่างอารมณ์เย็น

"มิน่าหล่ะ เค้าเลยเรียกเมืองนี้ว่า Cambridge ก็มันมีสะพานอยู่บนแม่น้ำ Cam เต็มไปหมดเลยทั้งเมืองแบบนี้" สาวน้อยยังคงเจื้อยแจ้วไม่สนใจคู่สนทนา "แล้วเมื่อไหร่พี่แทนจะมาซักทีเนี่ย เดี๋ยวคนอื่นก็แซงคิวเรือกันพอดี"

"ยังบ่น ไหลเป็นแม่น้ำอยู่เหมือนเดิมนะน้องสาว" เสียงชายหนุ่มอีกคนที่เดินก้าวยาวอ้าวเข้ามาด้วยความรีบ "เปี้ยวไม่ยอมคุยด้วยหล่ะสิ"

- 12 -

เปี้ยว เป็นฝีถ่อเรือ ที่เรียกว่าเป็นมืออาชีพก็ว่าได้ เพราะเค้ารับจ้างถ่อเรือบนแม่น้ำ Cam นี่มาเป็นเวลากว่า 3 ปีแล้ว ตั้งแต่เป็นนักเรียนปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ปีที่ 1 เปี้ยวก็มาสมัครเป็นสมาชิกชมรม Cambridge Punting ที่คอยถ่อเรือให้กับนักท่องเที่ยว ในฤดูร้อนซึ่งเป็นช่วงที่แม่น้ำ Cam สวยที่สุดในปี



เปี้ยวค่อยๆสาวคันถ่อที่ยาวกว่า 2 เท่าของส่วนสูงของเค้า ขึ้นลงจากผิวน้ำอย่างเชี่ยวชาญ เรือลำเล็กที่ค่อยๆไหลไปตามสายน้ำเอื่อยๆ

"วันก่อนนี้คุยกับเปี้ยวว่า ชีวิต คืออะไร อยากจะลองฟังจากนักศึกษา สาขาชีววิทยา จาก Stanford ดูซะหน่อยสิว่าคิดยังไง"

"น้องนิพอย่าสนใจมันมาก ท่าทางวันนี้พี่แทนจะกินมาม่ามาเยอะเกินไปอีกแล้ว" มีเสียงแซวมาจากคนถ่อเรือ

""เป็นคำถามที่ยากค่ะ ไม่มีใครตอบได้หรอก มีคนเป็นล้านที่พยายามคิดและตอบเรื่องนี้มาแล้วเป็นพันๆปี ก็ยังไม่มีใครบอกว่าคำตอบไหนถูกเลย" นิพตอบอย่างชาญฉลาดเหมือนกับ จะหยั่งดูว่าผู้ถามมีจุดประสงค์อย่างไรในการถาม ""แต่เอาเถอะ ถ้าพี่แทนจะถามนักชีววิทยา นักชีววิทยาก็จะตอบอย่างชีววิทยา... ถ้าเรามองร่างกายเราให้ลึกลงไป เอาแค่ร่างกายก่อนนะคะ เราก็ประกอบกันขึ้นมาด้วยเซลล์ต่างๆมากมาย บางเซลล์ก็เป็นเล็บ บ้างก็เป้นหนัง บ้างก็เป็นสมอง บางเซลล์ก็เป็นลูกกะตา เซลล์เล็กๆเหล่านี้มันต่อเชื่อมกันอยู่ และมีการทำงานที่แตกต่างกันไป - จนถึงปัจจุบันเรายังไม่รู้เลยว่ามันทำงานอย่างไร - เรารู้เพียงว่าเซลล์เหล่านี้มีการแลกเปลี่ยนสารเคมีกัน แลกเปลี่ยนพลังงานกันเอง การกินของเราก็เป็นการเพิ่มสารเคมีเข้าไปในร่างกาย การนอนก็เป็นการทำให้สารเคมีเปลี่ยนแปลง การออกกำลังกายเป็นการเผาสารเคมีบางชนิด เปลี่ยนเป็นพลังงาน เพราะฉนั้นถ้ามองแค่ร่างกาย เราก็ไม่ต่างจากหุ่นยนต์ค่ะ แต่มันเป็นหุ่นยนต์ ที่ยอดเยี่ยมมากๆตัวหนึ่ง ผ่านการ re-design โดยธรรมชาติมานับแสนๆปี จึงเป็นหุ่นยนต์ที่เกือบ perfect - ถามว่าถ้าเราเก่งขึ้นเรื่อยๆ เราจะสร้างหุ่นยนต์ที่ซับซ้อนอย่างมนุษย์ได้หรือป่าว คำตอบคือ เป็นไปได้ - แต่อีกนานเลยหล่ะ แต่เป็นไปได้" ....

"ทีนี้ ร่างกาย กับ ชีวิต นี่มันต่างกันค่ะ - ถามพี่แทนว่า ร่างกายนี้คือชีวิตหรือป่าว - พี่ก็คงตอบว่าไม่ใช่ เพราะ หุ่นยนต์ ไม่มีชีวิต ... แล้วชีวิตคืออะไรใช่มั้ยค่ะ ... งั้นมองลึกลงไปจากร่างกายอีกนิดนึง ถึงคำว่า ความรู้สึก ทำไม ร่างกายเรารู้สึกต่างๆ เช่น รู้สึกร้อน รู้สึกหนาว รู้สึกหิว รู้สึกอยาก ความรู้สึกพวกนี้อธิบายได้ไม่ยาก เพราะว่า เวลานั้นร่างกายหุ่นยนต์ของเรา ขาดสารเคมีบางชนิดที่มันต้องการมันก็เลยหิว หรือ ไม่มันก็อยู่ใกล้ความร้อนทำให้เซลล์ร้อนขึ้น มันก็เลยบอกว่าร้อน ความรู้สึกพวกนี้ เป็นสิ่งที่เราตอบสนองต่อสิ่งเร้าภายนอกโดยธรรมชาติ โดยเคมี"

"ซึ่งถ้ามองถึงตรงนี้ มนุษย์ ไม่ต่างจากสัตว์ และ ที่สำคัญ ไม่ต่างจากพืช ด้วยค่ะ ร่างกายของทั้งคน พืช และ สัตว์ เป็นแค่เซลล์ที่แลกเปลี่ยนสารเคมี โดยตอบสนองจากสิ่งเร้าภายนอกเหมือนกันเลยค่ะ"

"น้าน ! อึ้งไปเลยแทน ! ต้องอย่างงี้สิน้องนิพ..." เสียงเดิมจากฝีถ่อเรือมาอีกครั้ง

""อะไรกัน อย่าเพิ่งอึ้งซิคะ นิพยังไม่ได้พูดถึงคำว่า ชีวิต เลยนะ ...... " นิพยิ้มตอบ " คือคำว่าชีวิต นี่เราก็นิยามกันไปต่างๆนานา คิดไปเองทั้งนั้น ถ้าหากว่าเราคิดว่าแค่นี้คือชีวิต ชีวิตคือการที่อะไรซักอย่างมีการแลกเปลี่ยนสารเคมีและสมดุลอยู่ได้ด้วยตัวมันเอง พืชก็มีชีวิต สัตว์ก็มีชีวิต โลกนี้ก็มีชีวิตจ๊ะ หรือหุ่นยนต์ที่มันเดินไปเสียบปลั๊กให้ตัวเองได้มันก็มีชีวิตแล้วสิ ... แต่จริงๆแล้วเราคิดกันว่า ชีวิตมันน่าจะมีอะไรมากกว่าการแลกเปลี่ยนสารเคมีในร่างกายของเรา มันเป็นสิ่งที่เรียกกันว่า "จิต" หรือ "วิญญาณ" ไง วิญญาณในที่นี้ไม่ใช่ผีนะคะ วิญญาณ ทางวิทยาศาสตร์... อยากร........ "

นิพไม่ทันจะพูดจบคำ
"โอย..ไม่ไหวแล้ว น้องนิพกับพี่แทนพูดเรื่องอะไรกันนี่ พี่เปี้ยวขอกระโดดน้ำหนีก่อนได้มั้ย"

แต่เสียงแทรกจากฝีถ่อ กลับทำให้การถ่อเรือครั้งนี้เงียบลงอีกครั้ง รอยยิ้มเล็กของสมาชิกทุกคนในเรือถูกส่งหากันเหมือนทุกคนกำลังบอกทุกคนว่าบอกว่าเข้าใจว่าแต่ละคนคิดอะไรอยู่

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน