หน้า : 1

หน้าที่ 1 -

ใครจะรู้บ้างว่า งานทางด้านการบริการบนท้องถนนจะเสี่ยงภัยสักแค่ไหน หรืออันตรายซักเพียงใด แต่บุคคลเหล่านี้เต็มใจที่จะทำหน้าที่อย่างดี เช่น "บุญมา" นายตำรวจจราจร ผู้หนึ่ง ทำหน้าที่บริการบนท้องถนนแห่งหนึ่ง ทุกวันเขารับหน้าที่ในการบริการทางด้านการจัญจรไปมา ไม่มีใครทราบเลยว่า นายบุญมา ตำรวจจราจรคนหนึ่งจะอยู่ จะอยู่ให้ผู้คนที่ใช้ถนนจะเห็นเห็นเขาได้นานซักเท่าไร บุญมาก็เช่นกัน เขาไม่ทราบว่าเขาจะได้พบหน้าภรรยา และบุตรชาย อันเป็นที่รัก ของเขาเป็นครั้งสุดท้ายเมื่องไหร่ แต่สิ่งที่เขาเห็นอยู่ในขณะนี้ คือ หน้าที่ และภาระที่ต้องรับผิดชอบต่อการกระทำ ในสายตาของผู้คนที่รู้จักนายบุญมา คิดว่าเขาเป็นนายตำรวจจราจรจนๆ เพียงตนหนึ่ง แต่สิ่งที่อยู่ภายในของเขา คือ ความดีที่มีอยู่อย่างเต็มเปี่ยม เมื่อผู้คนบนท้องถนนประสบปัญหา เขาพร้อมที่จะช่วยอย่างเต็มใจ และเมื่อเขาพบทรัพย์สินของผู้อื่นที่ตกอยู่ตามท้องถนน เขาได้เก็บและไม่ลืมที่จะตามหาเจ้าของ พร้อมส่งคืนด้วยความเต็มใจโยไม่หวังสิ่งตอบแทน คงเป็นเพราะความซื่อสัตย์ของเขากระมัง ที่ทำให้นายตำรวจจราจรผู้นี้ไม่เคยได้เลื่อนตำแหน่งซักที วันหนึ่งท้องฟ้าอากาศ แจ่มใส นายบุญมายังทำหน้าที่ของตนเหมือนเดิม อย่างเต็มกำลัง และความสามารถ ขณะนั้นสายตาของเขาเหลือบไปเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ที่กำลังเดินลงมาจากริมฟุตบาท ขณะนั้นเขาก็มองไปดูที่สัญญาณไฟจราจร โอไม่ สีเขียว พร้อมกับดูรถที่วิ่งไปมาด้วยความเร็ว คนในรถอาจไม่เห็นเด็กผู้หญิงคนนั้นแน่ ในเสี้ยววินาที่เขาตัดสินใจ วิ่งอย่างไม่คิดชีวิต พร้อมกับการกระโจนเข้าโอบเด็กคนนั้นไว้ในแขน เหตุการณ์นั้นเองที่ทำให้เขาต้องรักษาตัวอยู่นานเป็นเดือน คำขอบคุณอย่างซาบซึ้งของ บิดามารดาของเด็กผู้หญิงคนนั้น เปรียบเหมือนรางวัลแห่งความดีที่เขาได้กระทำ แม้ไม่มีมูลค่า ในสายตาคนอื่น แต่เป็นพลังที่จะขับดันให้นายบุญมาจะมีลมหายใจต่อไป ฝนได้ตกลงมากลางราตรีหนึ่ง ที่ซึ่งนายบุญมา กำลังปฏิบัติหน้าที่เพื่ออำนวยการจราจรต่อไป เขารู้ว่าอุบัติเหตุ ย่อมเกิดขึ้นทุกเวลา โดยเฉพาะ เวลาในช่วงนี้ เขาคิดว่าวันนี้ฝนตกหนักเป็นพิเศษมากกว่าวันที่แล้วมา แต่อุปสรรคเช่นนี้ เขาก็ไม่ยอมย่อท้อหน้าที่ที่พึงปฏิบัติ บนถนนแห่งนี้ ขณะนั้น สายตาของนายบุญมา ได้มองเห็นวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งที่กำลังจะเดินข้ามถนน พร้อมกันนั้นเขาได้มองดูรถที่แล่นไปมา พร้อมกับสัญญาณไฟจราจรสีเขียว เมื่อรถทิ้งช่วง วัยรุ่นกลุ่มนั้นได้วิ่งเพื่อที่จะข้ามถนน พร้อมเด็กผู้ชายคนหนึ่งซึ่งวิ่งข้ามถนนด้วย ท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมา เด็กคนนั้นได้พยายามที่จะก้าวเท้าให้เร็วที่สุด แต่ด้วยความที่เป็นเด็กก็มิอาจที่จะวิ่งตามกลุ่มวัยรุ่นกลุ่มนั้น สิ่งที่นายบุญมาเห็นอยู่ตรงหน้า ผ่านหมวกชุดกันฝนที่คลุมอยู่ หัวใจของเขาถูกขยี้อย่างแหลกลานไปต่อหน้าต่อตา เมื่อรถบรรทุกขนทราย ที่วิ่งมาด้วยความเร็วสูง เข้าปะทะกับเด็กผู้ชายที่เรียกเขาว่าพ่อ จนร่างเด็กผู้นั้นลอยไกลถึง 50เมตร ในใจเขาในขณะนั้น เหมือนได้สูญเสียอย่างยิ่งใหญ่ที่สุด นายบุญมาเข้าสวมกอดร่างที่ไร้วิญาณ นำตาพลันไหลริน รดบนร่างของเด็กคนนั้น ปะปนรวมกับโลหิตที่ไหล ไปทั่วร่าง ถูกสายฝนชะล้างไปทั่วท้องถนน เขารู้สึกเสียใจมากอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ แม้ว่าเขาช่วยชีวิตเด็กผู้หญิงไว้ได้แต่เขาก็มิอาจ ช่วยลูกชายแท้ๆ เพียงคนเดียวของเขาได้ ชีวิตของเขาจบลงเพียงเท่านี้หรือ....... นายบุญมา ยังคงทำหน้าที่เหมือนเดิม เช่นทุกครา หน้าที่ของเขา ยังมิจบสิ้นเท่านี้ เขาจะขอทำหน้าที่บริการบนท้องถนนต่อไป แม้ชีวิตของเขาจะหาไม่ ตราบจนร่างของเขาทอดกลายเหนือนพื้นปฐพี สิ้นแผ่นดินจะกลบหน้านายตำรวจจราจรจนๆ คนนี้.... ******************จบบริบูรณ์**************** ผมเพิ่งมาแต่งได้ไม่นาน ถ้ามีข้อผิดพลาดใดโปรดอภัยด้วยนะคร้าบ ^^' ช่วยเป็นกำลังใจโดยติดตามอ่านต่อไปนะครั ขอบคุณคร้าบ....^o^ ฮุฮุ

หน้าถัดไป (หน้า 2) >>>

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน