นักลงทุน

โดย ช.ชัยโย: tpp456@icqmail.com

คุยกันก่อน

ก่อนอื่นผมต้องขอแนะนำตัวเองก่อน เพื่อที่พี่ๆน้องๆ จะได้รู้ว่ากำลังนั่งฟังใครพูดอยู่ ผมเป็นนักลงทุนคนหนึ่งในตลาดหุ้น เริ่มเข้าชั้นอนุบาลหุ้นเมื่อปี 2532 เป็นปีแรกที่ผมเริ่มเคาะซื้อหุ้นสมัยนั้นยังไม่มีกระดาน อิเล็คโทรนิคใช้กระดาน ไวท์บอร์ด ในการเขียน ก่อนเค้าจะเขียนราคาซื้อราคาขายหุ้นเขาจะมีการเคาะกระดานก่อน เพื่อส่งสัญญาณว่ามีคน จะซื้อหรือจะขาย นี่ก็เป็นที่มาของคำว่าเคาะซื้อและเคาะขาย สิริประสบการณ์ในตลาดหุ้นของผม ก็ร่วมสิบปี สาเหตุที่จำ ได้อย่างแม่นยำ เพราะผมเริ่มทำการซื้อขายหนึ่งเดือน ก่อนที่ จะเกิดเหตุการณ์ ซัดดัม จะบุกเข้าคูเวต ซึ่งคิดว่าหลายคน คงเคยติดตามข่าวในช่วงนั้นนะครับ ว่าสถานการณ์โลก ทั้ง เศรษฐกิจ และการเมือง มันปั่นป่วนแค่ไหน

อดีตก่อนที่ผมจะเข้ามาสู่สังเวียนหุ้น ผมก็เป็นพ่อค้าธรรมดาคนหนึ่ง มีอาชีพค้าผ้าผืนในตลาดสำเพ็ง ซึ่งถือว่าเป็น ถนน เศรษฐกิจ ในยุคแรกๆๆ ของเมืองไทย ซึ่งขณะนี้ ถนนเศรษฐกิจส่วนใหญ่จะอยู่ในถนนสีลมไปซะแล้ว นี่ล่ะครับ ความเป็นมาของผม นายช.ชัยโย นักชกรุ่นไลท์ไฟลทเวทบนสังเวียนนี้

ไหว้ครู

มิสเตอร์ เดล คาร์เนกี้ เคยกล่าวไว้ว่า การได้ฟังคนคนหนึ่งมาเล่าเรื่องราวในชีวิตให้ฟัง เท่ากับ ท่านได้ย่นเวลาที่จะ เรียนรู้ชีวิต ไปถึงหนึ่งชั่วอายุคน เป็นคำกล่าวที่ทำให้ผมเป็นคนชอบอ่านหนังสือ เพราะหนังสือบางเล่ม มีคนหลากหลาย มานั่งเล่าเรื่องราว ความถูกผิดที่เกิดขึ้นในชีวิต เพื่อที่ผมจะเอามาเป็นแนวทางในการดำเนินชีวิตต่อไป และมี บุคคล คนหนึ่ง ต้องการให้ผมมาเล่าบทเรียนราคาสองล้านบาทในตลาดหุ้นให้พี่ๆน้องได้ฟังกัน ผมก็เห็นว่าน่าจะเป็น ประโยชน์ ไม่ว่า ต่อเยาวชน และผู้ที่คิดจะเข้ามาในตลาดทุนเมืองไทย ก็เลยตัดสินใจว่าจะเล่าให้ฟัง แบบชนิด ชัณสูตรศพ เลยครับ

ก่อนอื่น ผมต้องขอออกตัวก่อนนะครับ ว่าผมไม่ได้มีเจตนาชักชวนให้ท่านเข้ามาเล่นหุ้นตรงกันข้ามอยากจะเตือน เหมือนพ่อเตือนลูก พี่เตือนน้อง ว่า " ถ้าคิดว่าชีวิตยังมีค่า อย่าเข้ามาตลาดหุ้น " เพราะมันเป็นการพนันดีๆ นี่เองครับ มีเจ้ามือ เหมือนการพนันทุกชนิดแหละครับแล้วเจ้ามือก็แทบจะสามารถกำหนดราคาหุ้นได้อย่าง มีประสิทธิภาพ ซึ่งสุดท้ายแล้วคนเล่นหุ้นก็มักจะเป็นผู้พ่ายแพ้อยู่ เนืองๆ แต่ถ้าท่านถอนตัวไม่ขึ้น ติดการเล่นหุ้นจน หัวปักหัวปำ ไปบำบัดหาหมอ หาพระแถวถ้ำกระบอกแล้ว ยังเลิกเล่นหุ้นไม่ได้ ผมก็มีข้อแนะนำจากประสบการณ์ มาบอกมากล่าว เพื่อที่ว่าจะได้มีวิชาไว้ต่อสู้กับตลาดทุนที่ค่อนข้างจะผันผวนได้ในระดับหนึ่ง ซึ่งก็ต้องออกตัวอีกนั่นแหละ ว่าผมไม่ได้เป็นผู้เชี่ยวชาญมาจากไหน เล่นได้บ้าง เสียบ้าง อย่างไรก็ดี รู้มาก ดีกว่าไม่รู้ จริงไม๊ครับทั่น.....

ยกที่หนึ่ง

เจ๊กฮุย มาชวนพี่ชายร่วมสายเลือดของผมคุยอยู่เนืองๆในตอนใกล้จะเก็บร้านค้าส่วนใหญ่แกจะมานั่งนับเงิน ที่ได้ จากตลาดหุ้น ให้ผมและพี่ชายพัง จนพวกเราน้ำลายไหล ฟังๆ แล้วเล่นหุ้นมันง่ายจัง มีแต่ได้กับได้ แถมยังได้เยอะ ซะด้วย ดีกว่าพวกเราเอาเงิน ไปลงทุนฝากกับแบงค์แบบชนิดที่ว่าฟ้ากับเหว กว่าจะได้ดอกเบี้ยเจ็ดเปอร์เซนต์ จาก บัญชีออมทรัพย์ สู้เราเอาเงินมาลงทุนในตลาดหุ้นดีกว่า นี่คือแง่คิดของผม คนหนุ่มไฟแรง มีดีกรี ปวช เป็นที่ตั้ง ได้เรียนรู้เรื่องตลาดทุนมาบ้างพอเป็นกระสาย แต่พี่ชายของผมไม่ค่อยสนใจ ใฝ่เล่นเหมือนผม

ผมละลายความ อยากเล่นหุ้น ได้สำเร็จในวันหนึ่ง จากการชักชวนของเพื่อนของเพื่อนท่านหนึ่งที่ทำงานเป็น มาร์เก็ตติ้งในบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์สิโณทัย เครดิตอกริโก ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น SITCA ซึ่งปัจจุบัน บริษัทนี้ ขาไม่แข็งเท่าผม ต้องมีอันเป็นไปล้มหายตายจากไปก่อนผมไปเกิดใหม่อยู่ในรายชื่อ 42 ไฟแนนซ์ที่ถูกปิด วงเงินเริ่มต้นที่ผมเริ่มเล่นอยู่ที่สองแสนบาท หุ้นตัวแรกในชีวิต ที่ผมเข้าซื้อขาย หรือ จะเรียกทับศัพท์ นักลงทุนทั้งหลาย ว่า เข้าไป trade คือ AST หลักทรัพย์เอเชียจำได้ติดหูติดตาคือ ขาดทุนกับหุ้นตัวนี้ 10% เป็นการประเดิมที่เจ็บปวด แต่......ยกแรกนี้ผมไม่ได้แพ้ครับ เพราะหลังจากนั้นก็เกิดเหตุการณ์ ท่านซัดดัม บุกคูเวต วันนั้นผมจำได้อย่างแม่นยำ

พอได้ข่าวจากสื่อมวลชนว่า อีรัคบุกคูเวต ผมยอมขายทุกราคาที่มีการเสนอซื้อ ความเสียหายคือ 10% แต่หลังจากนั้น หุ้นตัวนี้และทุกตัวในตลาด ตกติดต่อกันเป็นเวลาเนิ่นนาน แทบจะไม่มีโอกาส ได้เห็น ราคาที่ผมได้ขายไปเลยครับ

แต่อาซ้อข้างร้านผม แกคงเล่นเยอะหรือประสาทช้ากว่าผม แก cut ไม่เป็นไม่ยอมขาดทุนเหมือนผม ทำให้ จำนวนยอดขาดทุนเทียบเป็นเปอร์เซนต์แล้ว มากมายเหลือเกิน เท่าที่จำได้ แกถือหุ้นตัวนี้จนหมดสงครามอ่าวต่อเนื่อง มาถึงคดีเสี่ยสอง แกถึงได้หลุดจากพันธนาการในหุ้นตัวนี้ "บทเรียนบทแรกที่อยากจะให้รับรู้กันถ้วนทั่ว และถือเป็นกลยุทธแบบพื้นฐานที่ค่อนข้างจะทำยาก นั่นคือ Cut Loss หรือภาษาไทย เรียกว่า ตัดขาดทุน หรือ หยุดการขาดทุน"

ในการเล่นหุ้น ก็คือการเก็งกำไร สมองต้องไวในการประมวลเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในอนาคต เช่นในกรณีนี้ สงครามอ่าว ฟังดูก็รู้ว่า จะมีผลกระทบต่อราคาน้ำมันในตลาดโลก ซึ่งเป็นฟันเฟืองสำคัญที่มีผลต่อเศรษฐกิจทั้งมวล หากที่นั่นไม่สงบมันต้องยังผลต่อเนื่อง ไปยังราคาน้ำมันแน่นอน ไม่รวมทั้งภัยพิบัติจากสงครามที่จะเยิ่นเย้ออีกด้วยและสุดท้ายก็จะส่งผลต่อตลาดทุนทั่วโลก ราคาหุ้นไม่ว่า จะราคาไหนย่อมทนสภาวะเสื่อม ของเศรษฐกิจที่กำลังลงเหว ไม่ได้หรอกครับไม่ว่านักวิเคราะห์จะเชียร์อย่างไรก็ไม่มีทางที่มันจะยืนอยู่ หรือวิ่งขึ้นต่อไปได้ สรุปแล้วการลงทุน ครั้งแรกในชีวิต ก็ต้องขาดทุนตามภาวะตลาดแต่สัณชาติญาณของมนุษย์ที่ไม่ยอมแพ้อะไรง่าย ๆ และแน่นอนที่สุดไม่ได้ทำให้ผม และพี่ชาย หยุดการลงทุนในตลาดได้ครับทุกวันนี้ผมมองโลกในแง่ดีตรงที่ว่า หากพวกเรา ประสบ ความสำเร็จในยกแรก พวกเราคงต้อง นำเงินทั้งหมดมาละเลงในตลาดทุนจนสิ้นเนื้อประดาตัวก็เป็นไปได้ ซึ่งก็เป็นไปตามที่ผมมอง จำเสี่ยคนหนึ่งที่เอาปืนจ่อคอตัวเอง ไปโวยวายที่ตลาดหลักทรัพย์เมื่อหลายปีก่อนได้ไหมครับ เพื่อนร่วมนักลงทุนท่านนี้ หมดตัวเป็นหนี้โบรค เพราะแกหลงทางครับ เหตุผลที่แกหลงทาง เพราะแกได้เงินจากตลาดง่ายๆ ร่วม 30 ล้านบาทไทย แล้วแกก็ถาโถมทั้งต้นทั้งกำไรมาเล่นซ้ำร้ายยังยืมเงินโบรคมาเล่นอีกเพราะความโลภ สุดท้าย กำไรกับทุนที่ลงไป กลายเป็นใบแจ้งหนี้ ที่สำคัญไม่ใช่หนี้สาธารณะด้วยสิครับ แกก็เลยเครียดจัด แทนที่จะ โทษตัวเอง กลับไปโทษผู้จัดการตลาดหลักทรัพย์ จำไว้อีกบทเรียนนะครับอย่าไปโทษใครเมื่อความเสียหายเกิดขึ้น กับท่าน อย่าไปโทษนายก อย่าไปโทษ ชวลิต อย่าไปโทษมาร์เก็ตติ้ง จงโทษความโลภที่เกาะกุมหัวใจ สลัดมันทิ้งให้ได้ นะครับความโลภ เพราะมันจะบดบังความเป็นจริงทุกอย่าง ทำให้การตัดสินใจผิดพลาดอย่างมหันต์

วิธีที่จะสลัดความโลภที่ผมใช้และใช้ได้สำเร็จในระดับหนึ่งก็คือ การทำบุญ ส่วนท่านอื่นจะหาวิธีสลัดความโลภยังไงก็คงต้องไป ศึกษาเรื่องนี้ให้กระจ่างแจ้งนะครับมันเป็นเคล็ดลับอีกเคล็ดลับหนึ่งที่จะทำให้ท่านต่อสู้กับตลาดทุนที่เคลื่อนไหวรวดเร็ว และรุนแรงแห่งนี้ได้

หมดยกที่หนึ่ง.... หวังว่าท่านผู้อ่านคงได้ประโยชน์บ้างไม่มากก็น้อยนะครับ

ก่อนอื่น ผมต้องขอพูดถึงคำว่าทิศทางหุ้นก่อนนะครับ ในตลาดหุ้นทุกตลาด ไม่ว่าไทยหรือเทศ คนที่จะเป็น trader หรือ ผู้ลงทุนได้นั้น คือคนที่ต้องรู้ให้ได้ว่าตลาดในขณะนี้ เป็นขาขึ้น หรือขาลง และยากขึ้นไปอีก ต้องรู้ให้ได้อีกว่าตลาด ในอนาคตมันจะไปทางทิศทางเป็นขาขึ้นหรือขาลงกันแน่ จะไช้นั่งเทียน ดูทางใน หรือถามเกจิอาจารย์ ก็คงลำบาก และมันก็เป็น วิธีที่ไม่เป็นวิทยาศาตร์ ชาวตะวันตก ก็เลยคิดหาวิธี ที่จะสืบหาว่าทิศทางตลาดตอนนี้และต่อไป จะเป็นเช่นไร ก็เลยคิดโดยใช้วิชาคณิตศาสตร์สถิติ มาช่วยสืบค้นว่าหุ้นตัวนี้จะอยู่ในทิศทางใดในอนาคต ซึ่งหลักคิดส่วนใหญ่ก็จะเป็นว่า ถ้าราคาหุ้นจะเป็นขาขึ้นได้ ราคาหุ้นนั้นจะต้องมีราคาที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง แต่ว่าความเป็นจริงในตลาด สำหรับหุ้นหนึ่งๆ บางวันก็ขึ้น บางวันก็ลง ไม่ค่อยแน่นอน นักคณิตศาตร์ท่านหนึ่ง ก็ค้นคิดหาค่าเฉลี่ยราคาของหุ้นนั้นเพื่อใช้พิจารณาว่าขณะนี้เป็นขาขึ้นหรือขาลง โดย plot ทับกับกราฟราคาหุ้นนั้นๆ ก็จะทราบแนวโน้มเป็นต้น

ปัญหาต่อไปก็คือ เราจะใช้จำนวนวันเท่าไหร่ในการคิดหาแนวโน้มว่าตลาดจะอยู่ภาวะขาขึ้นหรือขาลง เส้นค่าเฉลี่ยที่ใช้กัน มีจำนวน 5 วันบ้าง 10 บ้าง 21 บ้าง 50 บ้าง 200 ก็มีครับ การใช้จำนวนวันในการหาค่าเส้นเฉลี่ยให้ได้ผลต่อตลาดหรือตัวหุ้น เป็นเรื่องละเอียดอ่อน แต่หลักๆ แล้วคนเล่นหุ้นส่วนใหญ่ที่เล่นกันระยะสั้นๆ ก็มักจะใช้เส้น 10 วัน ซึ่งจากประสบการณ์ในตลาดทุนบ้านเรา ผมว่าน่าจะใช้เส้น 10 วัน เพราะนักเทคนิคส่วนใหญ่จะใช้เส้น 10 วัน ทำให้เกือบเป็นมาตรฐานเดียวกันทั้งตลาดสำหรับคนที่เล่นระยะสั้น และสำหรับเส้นค่าเฉลี่ย 200 วัน จะบอกทิศทางว่าตลาดแน้วโน้มใหญ่ในขณะนั้นเป็นขาขึ้นเต็มรูปแบบเลยทีเดียว เส้น 200 วัน จึงเหมาะกับนักลงทุน ที่ชอบจะถือยาว กล่าวคือ ถ้าราคาหุ้นต่ำกว่าเส้น 200 วัน ก็จะไม่เข้าซื้อไม่ว่ากรณีใด และเมื่อเข้าซื้อแล้ว จะถือหุ้นตัวนั้นจนกว่าราคาหุ้น จะตัดเส้นค่าเฉลี่ย 200 วันลงมา ในตลาดหุ้นบ้านเรามีความผันผวนรุนแรงมาก คนจับจังหวะซื้อถูกขายแพงได้ ถึงจะเป็นผู้ชนะ แต่ในความเป็นจริงแล้ว นักลงทุนส่วนใหญ่ จะใช้วิธีการแห่ซื้อตามกัน ผมก็ไม่รู้ว่าทำไม รึอาจเป็นเพราะพวกเราเมื่อชาติก่อนเกิดเป็นแมงเม่า ที่ชอบไปไหนมาไหนกันเป็นฝูง ก็เป็นไปได้

ตอนที่ผมเดินเข้าตลาดหลักทรัพย์ใหม่ๆๆ ผมไม่ค่อยมีความคิดที่จะร่ำรวยจากตลาดทุนเท่าไรหรอกครับ เพราะตอนนั้นเงินทองเหลือกิน เหลือใช้ ไม่ต้องดิ้นรนอะไรก็อยู่อย่างสบายๆๆ เพียงแต่อยากโชว์ผู้คนว่าผมก็เล่นหุ้นเป็นเหมือนกัน กลัวเชยน่ะครับผมยังไม่รู้จักความกลัว หรือความกล้า เหมือนกับเด็กทารกที่ เพิ่งลืมตาดูโลก ไร้เดียงสา เวลามีคนเอานิ้วมาจะจิ้มลูกกะตาทารก ทารกก็ไม่หลบหรอกครับ เพราะแกเพิ่งเกิด ไม่รู้ว่าถ้าถูกนิ้วจิ้มตาจะเจ็บปวดยังไง ต่อเมื่อถูกจิ้มตา แค่ทีเดียวเท่านั้นแหละครับ ก็รู้จักที่จะ "กระพริบตา"

ความกลัวเกิดขึ้น และโดยสัญชาตญาณของมนุษย์ ก็สอนให้คนหาวิธีป้องกัน นี่คือจุดอ่อนอันหนึ่งที่พวกนักลงทุนรายใหญ่ใช้หลอกให้รายย่อยกลัว แล้วขายหุ้นออกมาทั้งๆๆที่ราคาหุ้นนั้น ๆๆ ถูกสุดๆๆแล้ว คนขวัญอ่อนอย่างผม ก็เพลี่ยงพล้ำเพราะกลยุทธนี้มาหลายครั้งแล้ว ก็เลยเอามาตีแผ่ให้พ่อแม่พี่น้องรับรู้กันไว้นะครับ จะได้ไม่เสียของให้


รายใหญ่ไปง่ายๆ รายใหญ่จะมีวิธีการเล่นซับซ้อนกว่ารายย่อยมากครับ รายย่อยจะเทรดโดยการซื้อถูกขายแพง ลงทุนตามอัตภาพ มีมากก็ซื้อมาก มีน้อยก็ซื้อน้อย ผิดกับรายใหญ่ที่เป็นทั้งพวกกองทุน และก็พวกกลุ่มชนคนปั่นหุ้น ทั้งหัวแดง แล้วก็หัวดำ ยิ่งตอนนี้มีพวกไต้หวันเข้ามาร่วมเล่นด้วยแล้ว ชั้นเชิงหลอกล่อแพรวพราว จนผมไม่รู้ว่าผมจะตามทันพวกนี้หรือไม่

พวกรายใหญ่เวลาต้องการซื้อหุ้น จะต้องการซื้อหุ้นในจำนวนมากๆๆ และพวกเขาไม่ได้ไล่ซื้ออย่างรายย่อยที่ทำกันหรอกครับ พวกเขาจะค่อย ๆๆ สะสมหุ้นในราคาที่เขาคาดว่าไม่แพงเหมาะกับปัจจัยพื้นฐาน แต่ตอนทำราคาสูง ๆ พวกเขาก็ใช้หุ้นในมือที่มีอยู่มาทำราคาให้สูง จนเราน้ำลายไหลแหละครับบางครั้งก็มักต้องการราคาที่ต่ำกว่าพื้นฐานซะด้วยซ้ำ เพื่อเวลาขายจะได้กำไรมหาศาลเขาใช้กลยุทธนิ้วจิ้มตาเด็กไงครับ ในการเก็บหุ้น เป็นกลยุทธหนึ่งที่ค่อนข้างได้ผลในระดับหนึ่ง คือทำทีเป็นทิ้งหุ้นในมือจำนวนมหาศาล ทั้งๆๆ ที่หุ้นที่เห็นนว่าพวกเขาเคาะขายเป็นแสน เป็นล้านหุ้น ที่แท้พวกเขาตั้งซื้อทิ้งไว้ก่อนเปิดทำการแล้วล่ะครับพอรายย่อยเห็น การทิ้งแบบถล่มทะลายทั้ง ๆๆๆ ที่ไม่มีข่าวอะไรกระทบหุ้นตัวนั้นเลยก็ตาม รายย่อยที่มีหุ้นตัวนั้น ๆๆ ในครอบครอง ก็จะคิดมาก เกรงว่าราคาหุ้นจะทรุดลงไปอีก แรก ๆๆ ส่วนใหญ่ก็ไม่ทิ้งตามหรอกครับ จนราคาหุ้นมันไหลรูดลงไปมากๆๆๆ มาตัดใจขายตามรายใหญ่ ก็ขาดทุนป่นปี้แล้วล่ะครับ ส่วนพวกรายใหญ่ก็ทำการกดหุ้นไป ซื้อหุ้นไปจนได้จำนวนที่ต้องการ ก็จะเก็บไว้ทำราคาในโอกาสที่อำนวย ถ้ารายใหญ่ใช้กลยุทธดังกลาวไม่สำเร็จ เนื่องจากรายย่อยที่ถือหุ้นไว้มีความมั่นใจกับหุ้นตัวนี้มาก ไม่ยอมขายหุ้นออกมา กอดไว้อย่างเหนียวแน่น พวกรายใหญ่ก็ยังมีแผนบี ที่จะทำลายความหวังของรายย่อยต่อไป เพื่อที่จะให้รายย่อยคายหุ้นในมือออกมาในราคาต่ำๆ

แผนบีของรายใหญ่ก็คือ ใช้สื่อต่าง ๆๆๆ เช่น หนังสือพิมพ์ วิทยุ โทรทัศน์ โดยจ้างพวกนักวิเคราะห์ประโคมข่าวในแง่ลบ ต่อหุ้นตัวนั้นๆๆ รายย่อยส่วนใหญ่จะใช้ข้อมูลตามสื่อต่างๆๆมาเครื่องตัดสินใจอยู่แล้ว สุดท้ายก็ไม่อาจทานทนที่จะถือหุ้น ต่อไปได้ จำเป็นต้องคายหุ้นออกมา ทั้งๆที่ขาดทุนแทบจะสิ้นเนื้อประดาตัว

ทุกวันนี้ผมเลิกอ่านข่าว จากพวกนักวิเคราะห์ทุกสื่อแล้ว หันมาให้ความสำคัญในการวิเคราะห์ทางเทคนิคเคิลจากโปรแกรม สำเร็จรูปทั่วไป เช่น Metastock , Advanc Get เป็นต้น หากใครสนใจจะศึกษาการเล่นหุ้นด้วยเทคนิค ก็ลองติดต่อที่ http://www.set50.com ">http://www.set50.com ดูนะครับ ที่นั่นมี support ทั้งโปรแกรมและสอนเทคนิคให้ด้วยครับ ต้องบอกก่อนว่าผมไม่มีส่วนได้ ส่วนเสียกับเวปนี้นะครับ เพียงแต่เห็นว่าเมืองไทยมีเพียงเวปเดียวในขณะนี้ที่ี่ support เรื่อง เทคนิคเคิลให้กับผู้สนใจทั่วไป

วันนี้ขอพูดเรื่องความกลัวไว้เพียงเท่านี้ครับ คราวหน้าค่อยมาว่ากัน ถึง ศาตร์แห่งความกล้า ซึ่งผมให้ความน้ำหนักความสำคัญทั้งสองเรื่องนี้ครับ

เทคนิคแท่งเทียน