วิชาการ.คอม - ยังไม่มีชื่อ 3 (<b>ตอนที่ 1 : </b> <)

คุณยังไม่ได้ Log in | สมัครสมาชิก ฟรี

กลับหน้าแรก วิชาการ.คอม

ยังไม่มีชื่อ 3

ผู้เขียน: สร้างโดย: vteam - อนุญาติให้: แก้ไขได้โดยสมาชิกทุกคน ชมแล้ว: 998 ครั้ง

post ครั้งแรก: Thu 1 January 1970, 7:00 am ปรับปรุงล่าสุด: Thu 1 January 1970, 7:00 am

อยู่ในส่วน: พักผ่อนหย่อนใจ, นิยายรัก

แก้ไขงานเขียน

หน้าที่ 1 - ตอนที่ 1 : <

ตอนที่ 1 :
"ฝนก็ตกทั้งวัน แล้วจะเอาเวลาไหนไปถมดินกันละโว้ย!! โดนขูดรีดยังไม่พอ ฟ้าฝนยัง
ตอนที่ 2 : " นั่นนาซี น้าจวบ อาทิตย์หน้าก็จะเปิดเทอมแล้ว ฉันยังไม่รู้จะไปยืมเงินใครมาเป็นค
ตอนที่ 3 : สองเฒ่ายืนพูดคุยกันท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย แม้ว่าชาวนาคนอื่นๆนั้นจะได้หนีฝนไปที
ตอนที่ 4 : "เออนี่ น้าจวบ"คนที่ดูจะหนุ่มกว่าเอ่ยขึ้น"น้าจวบว่า ฉันน่าจะไปหยิบยืมเงินของใ
ตอนที่ 5 : .......ทันใดนั้นขณะที่ฝนกำลังตกอยู่ ก็มีแสงส่วาง ลอดออกมาจาก หลังคาใบจาก เก่าๆ ข
ตอนที่ 6 : "โอ้ย

!"
สิ้นเสียงร้องก็ปรากฎเสียงระเบิดดังกึกก้อง
"ตูม...
ตอนที่ 7 : บ้านของน้าจวบ หรือจะเรียกว่ากระต๊อบก็คงจะไม่ผิด บัดนี้ไม่เหลือซากของความเป็นบ้าน
ตอนที่ 8 : "ไอ้ก้าน"น้าจวบตะโกนขึ้นมาสุดเสียง
ทันทีที่น้าจวบยันตัวขึ้นมายืนได้ แกก็ต
ตอนที่ 9 : 'ก้าน ก้านเอ๊ย อยู่ไหนลูก" ลุงจวบเรียกหาไอ้ก้านหลานรัก เหลียวหันไปรอบๆพลางคิด
ตอนที่ 10 : ไอ้ก้านหลานรักนอนไม่กระดุกกระดิกอยู่ใต้เศษซากสิ่งที่ลุงแกเคยเรียกว่ากระต๊อบ ใบหน
ตอนที่ 11 : แต่คงไม่ตายมั้ง เพราะเมื่อครู่ แกได้ยินเสียงครางนี่นา
ตอนที่ 12 : ร่างสูงโปร่งของชายผู้หนึ่งปรากฏขึ้นเงียบๆ
"อุ้มหลานไปปฐมพยาบาลที่บ้านของฉันก่อน
ตอนที่ 13 : บ้านทรงไทยเก่าแก่หลังนั้น ไม่ใช่คฤหาสถ์ใหญ่โต เท่าใดนักแต่เมื่อเทียบกับกระต๊อบเล
ตอนที่ 14 : ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆอย่างเมตตาเอ่ยปากกับนายทอง
"เออ ว่าแต่ทอง พรุ่งนี้ว่างหรือเปล่
ตอนที่ 15 : เมฆินทร์ทอดสายตาผ่านหน้าต่างมองฟากฟ้าที่ประดับด้วยดาวระยับอย่างเลื่อนลอย
กี่ร้อ
ตอนที่ 16 : หลังจากที่ร่ำลากับทองแล้ว ลุงจวบจึงเตรียมหันหลังกลับเข้าบ้าน
แต่เมื่อเหลือบสายต
ตอนที่ 17 : เที่ยงคืนแล้ว พระจันทร์ ข้างขึ้น สิบสองค่ำสาดแสงเจือสีแดงอย่างประหลาด ชายหนุ่ม
ตอนที่ 18 : ฝนตั้งเค้ามาอีกรอบหนึ่งเช่นเดียวกับเมื่อวาน แต่สองเฒ่ายังขมักเขม้นกับงานที่ทำอย่
ตอนที่ 19 : ชายหนุ่มเหลือบมองท้องฟ้าแล้วเอ่ยกับบริวารอย่างอารีย์ว่า
"ช่างเถิด ทอง จวบ กลับเ
ตอนที่ 20 : เมฆินทร์ยืนมองท้องฟ้ายามเที่ยงคืน ถอนใจเบาๆ การรอเวลาต่อการเกิดเหตุร้ายเช่นนี้ดู
ตอนที่ 21 : พระจันทร์คืนขึ้นสิบห้าค่ำกลมโตแต่แสงกลับออกสีแดงน่ากลัว
ชาวบ้านทั่วไปต่างรีบเข้
ตอนที่ 22 : ผู้ใหญ่ก็โกรธเคืองเจ้าปลิวมากจึกได้จับเจ้าปลิวมารับผิดชอบแต่เจ้าปลิวขัดขืนจึงจับ
ตอนที่ 23 : ประโยคข้างบนนั้นเป็นเพียงความฝัน และความหวังลมๆแล้งๆของชาวบ้านในละแวกนั้นแทบทุกค
ตอนที่ 24 : ร่างโปร่งบาง สัดส่วนได้รูปนั้น เหมือนมีแรงสะกดหรือมนต์ขลังบางอย่างที่ดึงดูดเจ้าป
ตอนที่ 25 : อีกด้านหนึ่งของเมือง บรรดาเหล่าผู้บริหารของเมืองต่างระดมกำลังและความคิด อย่างหนั
ตอนที่ 26 : แฟ้มเอกสารถูกเหวี่ยงลงบนโต๊ะย่างไม่ใยดี พร้อมกับที่คนเหวี่ยงเอกสารทิ้งตัวลงบนเก
ตอนที่ 27 : แสงจันทร์ยังคงความลี้ลับในตัวตน ลมหนาวโชยอย่างแผ่วเบา บรรยากาศรอบๆข้างที่อุดมไปด
ตอนที่ 28 : "อ๊าย

"ปรีมายกรีดร้องด้วยความตกใจเป็นที่สุด เธอเห็นร่างโชกเลือดกำลังต
ตอนที่ 29 : เมฆินทร์ตื่นนอนรับเช้าวันใหม่ที่สดใส ซึ่งตรงข้ามกับสีหน้าหนักใจปนประกายตาสีม่วงอ
ตอนที่ 30 : ทันใดนัน้ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขากำลังเหม่อมองท้องฟ้า แล้วก็สะดุ้งก่อนจะตั้งส
ตอนที่ 31 : เมฆสะดุ้งตื่น ฝันไปหรือนี่ ขออย่าให้เป็นจริงเลยเพราะยังไงเขาก็ต้องปกป้องปรามายะน
ตอนที่ 32 : เมฆสะดุ้งตื่น ฝันไปหรือนี่ เมื่อกี้ไม่จริงใช่ไหม ขออย่าให้เป็นจริงเลยเพราะยังไงเ
ตอนที่ 33 : ปรามายะรินทร์รีบวางสายจากเมฆ ฝันเมื่อกี้ไม่เป็นจริงหรอก อย่าบอกเมฆเลย เรารีบไ
ตอนที่ 34 : เช้าวันต่อมาอากาศไม่ค่อยจะดีนัก ฟ้าผนมืดตั้งแต่เช้า ไม่อำนวยให้ออกเดินทางไปใหน
ตอนที่ 35 : เช้าวันหนึ่งดิฉันเดินไปที่โรงเรียนที่ดิฉันเรียนอยู่ที่นั้นเมื่อดิฉันเรียนภาคเช้า
ตอนที่ 36 : ไม่กี่อึดใจชายหนุ่มที่ล้อมมายไว้นั้นก็เริ่มตีวงแคบเข้ามาเรื่อยๆจนเกือบจะถึงตัวเธ
ตอนที่ 37 : ย้อนกลับไปเมื่อ 200กว่าปี ที่ผ่านมา ท่ามกลางเสียงโห่ร้องของทหารพม่าที่ล้อมกรุงอย
ตอนที่ 38 : เน่าเลยหนังไม่หนุก

ok [ELEMENT_BREAK] 2001-06-05 06:32:53 [ELEMENT_BREAK]
"ฝนก็ตกทั้งวัน แล้วจะเอาเวลาไหนไปถมดินกันละโว้ย!! โดนขูดรีดยังไม่พอ ฟ้าฝนยังมากลั่นแกล้งอีก "
[ELEMENT_BREAK] vteam [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=131.111.8.68
HTTP_FORWARDED=131.111.225.193
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2001-06-05 06:32:53 [ELEMENT_BREAK]
"ฝนก็ตกทั้งวัน แล้วจะเอาเวลาไหนไปถมดินกันละโว้ย!! โดนขูดรีดยังไม่พอ ฟ้าฝนยังมากลั่นแกล้งอีก "
[ELEMENT_BREAK] vteam [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=131.111.8.68
HTTP_FORWARDED=131.111.225.193
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2001-06-05 07:01:20 [ELEMENT_BREAK] " นั่นนาซี น้าจวบ อาทิตย์หน้าก็จะเปิดเทอมแล้ว ฉันยังไม่รู้จะไปยืมเงินใครมาเป็นค่าเทอมให้อีแตงอ่อน มันเลย"
[ELEMENT_BREAK] ขอแจม [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=131.111.225.193
HTTP_FORWARDED=
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2001-06-05 07:01:20 [ELEMENT_BREAK] " นั่นนาซี น้าจวบ อาทิตย์หน้าก็จะเปิดเทอมแล้ว ฉันยังไม่รู้จะไปยืมเงินใครมาเป็นค่าเทอมให้อีแตงอ่อน มันเลย"
[ELEMENT_BREAK] ขอแจม [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=131.111.225.193
HTTP_FORWARDED=
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2001-06-08 14:52:45 [ELEMENT_BREAK] สองเฒ่ายืนพูดคุยกันท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย แม้ว่าชาวนาคนอื่นๆนั้นจะได้หนีฝนไปที่อื่นหมดแล้ว แต่ด้วยความยากจน ทำให้คนทั้งสองยังคงก้มหน้าก้มตาทำงานที่ยังค้างอยู่ของตัวเองให้เสร็จ [ELEMENT_BREAK] วจนวารี [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=161.200.255.162
HTTP_FORWARDED=161.200.119.76
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2001-06-08 14:52:45 [ELEMENT_BREAK] สองเฒ่ายืนพูดคุยกันท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย แม้ว่าชาวนาคนอื่นๆนั้นจะได้หนีฝนไปที่อื่นหมดแล้ว แต่ด้วยความยากจน ทำให้คนทั้งสองยังคงก้มหน้าก้มตาทำงานที่ยังค้างอยู่ของตัวเองให้เสร็จ [ELEMENT_BREAK] วจนวารี [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=161.200.255.162
HTTP_FORWARDED=161.200.119.76
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2001-06-08 15:03:47 [ELEMENT_BREAK] "เออนี่ น้าจวบ"คนที่ดูจะหนุ่มกว่าเอ่ยขึ้น"น้าจวบว่า ฉันน่าจะไปหยิบยืมเงินของใครมาก่อนดีล่ะ ฉันสงสารลูกมัน อีแตงอ่อนมันเรียนช้ากว่าพวกรุ่นๆเดียวกันตั้งหลายปี ฉันกลัวมันจะอายเพื่อนน่ะ"
"เอ้ฃ็งก็รู้นะไอ้ทอง ว่าละแวกนี้ ก็มีผู้ใหญ่คนเดียวเองที่พอจะมีเงินมากหน่อย แต่เอ็งก็รู้ไม่ไช่รึว่าผู่ใหญ่นะแกมีนิสัยยังไง"
"ก็เพราะรู้น่ะสิฉันถึงได้กลุ้มอยู่อย่างนี้ไงล่ะ"ไอ้ทองตอบอย่างหมดหวัง [ELEMENT_BREAK] วจนวารี [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=161.200.255.162
HTTP_FORWARDED=161.200.119.76
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2001-06-08 15:03:47 [ELEMENT_BREAK] "เออนี่ น้าจวบ"คนที่ดูจะหนุ่มกว่าเอ่ยขึ้น"น้าจวบว่า ฉันน่าจะไปหยิบยืมเงินของใครมาก่อนดีล่ะ ฉันสงสารลูกมัน อีแตงอ่อนมันเรียนช้ากว่าพวกรุ่นๆเดียวกันตั้งหลายปี ฉันกลัวมันจะอายเพื่อนน่ะ"
"เอ้ฃ็งก็รู้นะไอ้ทอง ว่าละแวกนี้ ก็มีผู้ใหญ่คนเดียวเองที่พอจะมีเงินมากหน่อย แต่เอ็งก็รู้ไม่ไช่รึว่าผู่ใหญ่นะแกมีนิสัยยังไง"
"ก็เพราะรู้น่ะสิฉันถึงได้กลุ้มอยู่อย่างนี้ไงล่ะ"ไอ้ทองตอบอย่างหมดหวัง [ELEMENT_BREAK] วจนวารี [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=161.200.255.162
HTTP_FORWARDED=161.200.119.76
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2001-06-09 22:36:27 [ELEMENT_BREAK] .......ทันใดนั้นขณะที่ฝนกำลังตกอยู่ ก็มีแสงส่วาง ลอดออกมาจาก หลังคาใบจาก เก่าๆ ของบ้านน้าจวบ ทั้งสอง ได้แต่ยืนตะลึง ระหว่างนั้นก็มีเสียงชายผู้หนึ่งพูดขึ้นมาว่า.. [ELEMENT_BREAK] ถิรชัย [ELEMENT_BREAK] joe_y2k@chaiyo.com [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.149.1.101
HTTP_FORWARDED=203.149.38.97
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2001-06-09 22:36:27 [ELEMENT_BREAK] .......ทันใดนั้นขณะที่ฝนกำลังตกอยู่ ก็มีแสงส่วาง ลอดออกมาจาก หลังคาใบจาก เก่าๆ ของบ้านน้าจวบ ทั้งสอง ได้แต่ยืนตะลึง ระหว่างนั้นก็มีเสียงชายผู้หนึ่งพูดขึ้นมาว่า.. [ELEMENT_BREAK] ถิรชัย [ELEMENT_BREAK] joe_y2k@chaiyo.com [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.149.1.101
HTTP_FORWARDED=203.149.38.97
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2001-06-18 15:34:30 [ELEMENT_BREAK] "โอ้ย

!"
สิ้นเสียงร้องก็ปรากฎเสียงระเบิดดังกึกก้อง
"ตูม..............ม"
ด้วยอานุภาพของแรงระเบิด ทำให้ชายทั้งสองที่กำลังยืนคุยกันท่ามกลางสายฝนล้มลงไปนอนกับพื้น [ELEMENT_BREAK] วจนวารี [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=161.200.255.162
HTTP_FORWARDED=161.200.119.53
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2001-06-18 15:41:00 [ELEMENT_BREAK] บ้านของน้าจวบ หรือจะเรียกว่ากระต๊อบก็คงจะไม่ผิด บัดนี้ไม่เหลือซากของความเป็นบ้านอยู่อีกแล้ว จากเดิมที่ตรงนั้นเคยมีกระท่อมเก่าคร่ำคร่าตั้งอยู่ข้างๆต้นไทรใหญ่ แต่ตอนนี้ มันได้กลายเป็นที่โล่งกว้าง แม้แต่ต้นหญ้าสักต้นก็ยังไม่มี [ELEMENT_BREAK] วจนวารี [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=161.200.255.162
HTTP_FORWARDED=161.200.119.53
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2001-06-18 15:41:00 [ELEMENT_BREAK] บ้านของน้าจวบ หรือจะเรียกว่ากระต๊อบก็คงจะไม่ผิด บัดนี้ไม่เหลือซากของความเป็นบ้านอยู่อีกแล้ว จากเดิมที่ตรงนั้นเคยมีกระท่อมเก่าคร่ำคร่าตั้งอยู่ข้างๆต้นไทรใหญ่ แต่ตอนนี้ มันได้กลายเป็นที่โล่งกว้าง แม้แต่ต้นหญ้าสักต้นก็ยังไม่มี [ELEMENT_BREAK] วจนวารี [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=161.200.255.162
HTTP_FORWARDED=161.200.119.53
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2001-06-18 15:59:56 [ELEMENT_BREAK] "ไอ้ก้าน"น้าจวบตะโกนขึ้นมาสุดเสียง
ทันทีที่น้าจวบยันตัวขึ้นมายืนได้ แกก็ตรงดิ่งไปที่ที่เคยเป็นบ้านของแกอย่างรวดเร็ว
ไอ้ก้าน เป็นหลานชายคนเเดียวของน้าจวบ อายุก็ยังไม่ครบสิบปีเต็ม ฬนช่วงปิดเทอม เวลาน้าจวบแกออกไปทำงานข้างนอกแกจะทิ้งหลานชายให้อยู่คนเดียวเพราะไม่มีคนเลี้ยงให้แก
ก้านเป็นเด็กที่กำพร้าพ่อแม่มาตั้งแต่เล็ก ตั้งแต่จำความได้ก้านก็อยู่กันสองคนกับน้าจวบแล้ว
ก้านเรียกน้าจวบว่าลุง แต่ความรักระหว่างทั้งสองคนมันไม่ใช่แค่ลุงกับหลาน แต่เป็นความรักที่ยิ่งใหญ่เหมือนกับพ่อกับลูกแท้ๆเลยทีเดียว
น้าจวบเคยเสียสิ่งที่รักไปแล้วมากมาย สิ่งที่รักสิ่งเดียวที่น้าจวบเหลืออยู่ตอนนี้ก็คือไอ้ก้าน มันเป็นเพียงสิ่งเดียวที่น้าจวบจะไม่ยอมเสียไป
แต่ก้านจะเป็นสิ่งเดียวที่น้าจวบเหลืออยู่จริงหรือ เพราะขณะที่เกิดระเบิดขึ้นนั้นไอ้ก้านก็อยู่ในบ้าน และเสียงร้องที่ได้ยินนั้นก็เป็นเสียงร้องของไอ้ก้านนํ่นเอง [ELEMENT_BREAK] วจนวารี [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=161.200.255.162
HTTP_FORWARDED=161.200.119.53
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2001-06-18 15:59:56 [ELEMENT_BREAK] "ไอ้ก้าน"น้าจวบตะโกนขึ้นมาสุดเสียง
ทันทีที่น้าจวบยันตัวขึ้นมายืนได้ แกก็ตรงดิ่งไปที่ที่เคยเป็นบ้านของแกอย่างรวดเร็ว
ไอ้ก้าน เป็นหลานชายคนเเดียวของน้าจวบ อายุก็ยังไม่ครบสิบปีเต็ม ฬนช่วงปิดเทอม เวลาน้าจวบแกออกไปทำงานข้างนอกแกจะทิ้งหลานชายให้อยู่คนเดียวเพราะไม่มีคนเลี้ยงให้แก
ก้านเป็นเด็กที่กำพร้าพ่อแม่มาตั้งแต่เล็ก ตั้งแต่จำความได้ก้านก็อยู่กันสองคนกับน้าจวบแล้ว
ก้านเรียกน้าจวบว่าลุง แต่ความรักระหว่างทั้งสองคนมันไม่ใช่แค่ลุงกับหลาน แต่เป็นความรักที่ยิ่งใหญ่เหมือนกับพ่อกับลูกแท้ๆเลยทีเดียว
น้าจวบเคยเสียสิ่งที่รักไปแล้วมากมาย สิ่งที่รักสิ่งเดียวที่น้าจวบเหลืออยู่ตอนนี้ก็คือไอ้ก้าน มันเป็นเพียงสิ่งเดียวที่น้าจวบจะไม่ยอมเสียไป
แต่ก้านจะเป็นสิ่งเดียวที่น้าจวบเหลืออยู่จริงหรือ เพราะขณะที่เกิดระเบิดขึ้นนั้นไอ้ก้านก็อยู่ในบ้าน และเสียงร้องที่ได้ยินนั้นก็เป็นเสียงร้องของไอ้ก้านนํ่นเอง [ELEMENT_BREAK] วจนวารี [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=161.200.255.162
HTTP_FORWARDED=161.200.119.53
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2001-10-08 17:36:14 [ELEMENT_BREAK] 'ก้าน ก้านเอ๊ย อยู่ไหนลูก" ลุงจวบเรียกหาไอ้ก้านหลานรัก เหลียวหันไปรอบๆพลางคิดว่า นี่มันเสียงไอ้ก้านแต่ตัวไอ้ก้านเล่าไปอยู่ที่ไหน ทันใดนั้นเองลุงจวบก็เหลือบไปเห็น [ELEMENT_BREAK] เอภัทร [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=202.44.135.39
HTTP_FORWARDED=unknown
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2001-10-08 17:36:14 [ELEMENT_BREAK] 'ก้าน ก้านเอ๊ย อยู่ไหนลูก" ลุงจวบเรียกหาไอ้ก้านหลานรัก เหลียวหันไปรอบๆพลางคิดว่า นี่มันเสียงไอ้ก้านแต่ตัวไอ้ก้านเล่าไปอยู่ที่ไหน ทันใดนั้นเองลุงจวบก็เหลือบไปเห็น [ELEMENT_BREAK] เอภัทร [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=202.44.135.39
HTTP_FORWARDED=unknown
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2002-02-14 18:10:09 [ELEMENT_BREAK] ไอ้ก้านหลานรักนอนไม่กระดุกกระดิกอยู่ใต้เศษซากสิ่งที่ลุงแกเคยเรียกว่ากระต๊อบ ใบหน้าของไอ้ก้านเต้มไปด้วยเลือดที่ไหลออกมาราวกับท่อประปาแตก "ไอ้ก้าน!" ลุงแกตะโกนสุดเสียง พร้อมกับวิ่งไปหาร่างที่นอนอยู่ ตายหรือยังหว่า [ELEMENT_BREAK] เนเน่จัง [ELEMENT_BREAK] naymora@yahoo.com [ELEMENT_BREAK] REMOTE=202.183.201.243
HTTP_FORWARDED=
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2002-02-14 18:10:09 [ELEMENT_BREAK] ไอ้ก้านหลานรักนอนไม่กระดุกกระดิกอยู่ใต้เศษซากสิ่งที่ลุงแกเคยเรียกว่ากระต๊อบ ใบหน้าของไอ้ก้านเต้มไปด้วยเลือดที่ไหลออกมาราวกับท่อประปาแตก "ไอ้ก้าน!" ลุงแกตะโกนสุดเสียง พร้อมกับวิ่งไปหาร่างที่นอนอยู่ ตายหรือยังหว่า [ELEMENT_BREAK] เนเน่จัง [ELEMENT_BREAK] naymora@yahoo.com [ELEMENT_BREAK] REMOTE=202.183.201.243
HTTP_FORWARDED=
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2002-02-14 18:12:25 [ELEMENT_BREAK] แต่คงไม่ตายมั้ง เพราะเมื่อครู่ แกได้ยินเสียงครางนี่นา [ELEMENT_BREAK] เนเน่จัง [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=202.183.201.243
HTTP_FORWARDED=
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2002-02-14 18:12:25 [ELEMENT_BREAK] แต่คงไม่ตายมั้ง เพราะเมื่อครู่ แกได้ยินเสียงครางนี่นา [ELEMENT_BREAK] เนเน่จัง [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=202.183.201.243
HTTP_FORWARDED=
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2002-02-18 10:34:45 [ELEMENT_BREAK] ร่างสูงโปร่งของชายผู้หนึ่งปรากฏขึ้นเงียบๆ
"อุ้มหลานไปปฐมพยาบาลที่บ้านของฉันก่อน นายจวบ อาการก้านไม่ใช่น้อย"
"คุณหมอ" ทองเงยหน้าขึ้นมามองชายหนุ่มหน้าตาคมคาย ดวงตาสีม่วงแปลกตาส่อแววกรุณา
ทองเคยเห็นชายหนุ่มผู้นี้ นังแตงอ่อนลูกสาวของเขาเคยได้รับความกรุณาจากเขาเมื่อครั้งที่มัน
เข้าไปซุกซนในรั้วบ้านหลังใหญ่เก่าแก่นั้น
ทองระล่ำระลักบอกสหายที่สูงวัยกว่า
"เร็วเข้าน้าจวบ รีบพาเจ้าก้านตามคุณหมอไป ท่านรักษาเก่งมาก นังแตงอ่อนลูกสาวฉันตกแอ้กมาจาก
ต้นไม้สูง คุณหมอเอายามาให้ทาไม่กี่วันวิ่งปร๋อเลย"
ชายหนุ่ม หันมาพูดกับทองว่า
"ทองไปกับนายจวบด้วย ฉันมีงานให้ทำ"
"ครับคุณหมอ" ทองรับคำอย่างยินดี งานที่ชายหนุ่มรูปงามผู้นี้มอบหมายให้คงได้ค่าตอบแทนสูงเช่นเดียวกับครั้งก่อน
ปัญหาทางการเงินในครอบครัวของเขาคงคลี่คลาย เมื่อคิดได้ดังนี้เขาก็รีบกุลีกุจอพยุงสหายสูงวัยที่อุ้มเจ้า
หลานชายไว้ในวงแขน ตามร่างสูงโปร่งที่เดินนำหน้าพวกเขาไปช้าๆด้วยท่วงท่าที่สง่างาม [ELEMENT_BREAK] อุศเรน [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.149.56.10
HTTP_FORWARDED=unknown
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2002-02-18 10:34:45 [ELEMENT_BREAK] ร่างสูงโปร่งของชายผู้หนึ่งปรากฏขึ้นเงียบๆ
"อุ้มหลานไปปฐมพยาบาลที่บ้านของฉันก่อน นายจวบ อาการก้านไม่ใช่น้อย"
"คุณหมอ" ทองเงยหน้าขึ้นมามองชายหนุ่มหน้าตาคมคาย ดวงตาสีม่วงแปลกตาส่อแววกรุณา
ทองเคยเห็นชายหนุ่มผู้นี้ นังแตงอ่อนลูกสาวของเขาเคยได้รับความกรุณาจากเขาเมื่อครั้งที่มัน
เข้าไปซุกซนในรั้วบ้านหลังใหญ่เก่าแก่นั้น
ทองระล่ำระลักบอกสหายที่สูงวัยกว่า
"เร็วเข้าน้าจวบ รีบพาเจ้าก้านตามคุณหมอไป ท่านรักษาเก่งมาก นังแตงอ่อนลูกสาวฉันตกแอ้กมาจาก
ต้นไม้สูง คุณหมอเอายามาให้ทาไม่กี่วันวิ่งปร๋อเลย"
ชายหนุ่ม หันมาพูดกับทองว่า
"ทองไปกับนายจวบด้วย ฉันมีงานให้ทำ"
"ครับคุณหมอ" ทองรับคำอย่างยินดี งานที่ชายหนุ่มรูปงามผู้นี้มอบหมายให้คงได้ค่าตอบแทนสูงเช่นเดียวกับครั้งก่อน
ปัญหาทางการเงินในครอบครัวของเขาคงคลี่คลาย เมื่อคิดได้ดังนี้เขาก็รีบกุลีกุจอพยุงสหายสูงวัยที่อุ้มเจ้า
หลานชายไว้ในวงแขน ตามร่างสูงโปร่งที่เดินนำหน้าพวกเขาไปช้าๆด้วยท่วงท่าที่สง่างาม [ELEMENT_BREAK] อุศเรน [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.149.56.10
HTTP_FORWARDED=unknown
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2002-02-18 11:19:50 [ELEMENT_BREAK] บ้านทรงไทยเก่าแก่หลังนั้น ไม่ใช่คฤหาสถ์ใหญ่โต เท่าใดนักแต่เมื่อเทียบกับกระต๊อบเล็กๆทั่วไปของชาวบ้าน
ละแวกนั้นก็นับว่าเป็นเรือนที่อัครฐานไม่น้อย
เลือดจากบาดแผลตรงหน้าผากของก้านยังคงไหลรินอย่างน่าตกใจ นายจวบปากคอสั่น น้ำตาไหลด้วยความสงสาร
หลานชาย ก้านยังครางเบาๆทำให้แกวางใจว่าเจ้าหลานรักยังคงมีชีวิตอยู่
ชายหนุ่มเจ้าของบ้าน ชี้มือไปที่ยกพื้นปูด้วยพรมเก่าแก่ พลางสั่งว่า
"ทองช่วยเอาฟูกตรงข้างห้องกับผ้าปูทับให้หน่อย ฉันจะช่วยห้ามเลือดให้ก้านก่อน"
นายจวบมือไม้สั่นวางหลานชายบนฟูกที่สหายอ่อนวัยปูให้ ชายหนุ่มเจ้าของบ้านลงนั่งใกล้ๆเด็กชาย
ใกล้ตัวเขามีกระเป๋าย่อมๆคล้ายร่วมยา เขาบรรจงใช้ผ้าสีขาวสะอาดซับเลือดของเด็กน้อยอย่างเบามือแล้วกดลง
ตรงบาดแผลนิ่งอยู่ชั่วอึดใจ น่าประหลาด เลือดที่ไหลรินนั้นจับตัวแข็งเป็นลิ่มในทันที
ทองกระซิบสหายของเขาอย่างยินดี"เห็นมั้ย เห็นมั้ยน้าจวบ คุณหมอเก่งจริงๆ"
ชายหนุ่ม นำผ้ามาห่มให้เด็กน้อยซึ่งหลับไปหลังจากการปฐมพยาบาลเป็นเวลาเกือบครึ่งชั่วโมง
ชายทั้งสองยังคงนั่งอยู่ที่พื้นด้วยอาการสำรวม
หลังจากทำความสะอาดและเก็บเครื่องมือแล้ว ชายหนุ่มจึงเอ่ยกับผู้สูงวัยว่า
"พักที่บ้านนี้กับฉันแล้วกันนายจวบ บ้านช่องก็พังหมดแล้ว นอนเฝ้าหลานใกล้แถวนี้แหละ" ฉันอนุญาต ที่หลับที่นอน
อยู่ที่ห้องเก็บของใกล้ๆนี่เอง ไปหยิบเอาตามสบาย"
จวบยกมือท่วมหัวขอบคุณ"เป็นพระเดชพระคุณขอรับ คุณท่าน" [ELEMENT_BREAK] มังคลา [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.149.56.11
HTTP_FORWARDED=unknown
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2002-02-18 11:19:50 [ELEMENT_BREAK] บ้านทรงไทยเก่าแก่หลังนั้น ไม่ใช่คฤหาสถ์ใหญ่โต เท่าใดนักแต่เมื่อเทียบกับกระต๊อบเล็กๆทั่วไปของชาวบ้าน
ละแวกนั้นก็นับว่าเป็นเรือนที่อัครฐานไม่น้อย
เลือดจากบาดแผลตรงหน้าผากของก้านยังคงไหลรินอย่างน่าตกใจ นายจวบปากคอสั่น น้ำตาไหลด้วยความสงสาร
หลานชาย ก้านยังครางเบาๆทำให้แกวางใจว่าเจ้าหลานรักยังคงมีชีวิตอยู่
ชายหนุ่มเจ้าของบ้าน ชี้มือไปที่ยกพื้นปูด้วยพรมเก่าแก่ พลางสั่งว่า
"ทองช่วยเอาฟูกตรงข้างห้องกับผ้าปูทับให้หน่อย ฉันจะช่วยห้ามเลือดให้ก้านก่อน"
นายจวบมือไม้สั่นวางหลานชายบนฟูกที่สหายอ่อนวัยปูให้ ชายหนุ่มเจ้าของบ้านลงนั่งใกล้ๆเด็กชาย
ใกล้ตัวเขามีกระเป๋าย่อมๆคล้ายร่วมยา เขาบรรจงใช้ผ้าสีขาวสะอาดซับเลือดของเด็กน้อยอย่างเบามือแล้วกดลง
ตรงบาดแผลนิ่งอยู่ชั่วอึดใจ น่าประหลาด เลือดที่ไหลรินนั้นจับตัวแข็งเป็นลิ่มในทันที
ทองกระซิบสหายของเขาอย่างยินดี"เห็นมั้ย เห็นมั้ยน้าจวบ คุณหมอเก่งจริงๆ"
ชายหนุ่ม นำผ้ามาห่มให้เด็กน้อยซึ่งหลับไปหลังจากการปฐมพยาบาลเป็นเวลาเกือบครึ่งชั่วโมง
ชายทั้งสองยังคงนั่งอยู่ที่พื้นด้วยอาการสำรวม
หลังจากทำความสะอาดและเก็บเครื่องมือแล้ว ชายหนุ่มจึงเอ่ยกับผู้สูงวัยว่า
"พักที่บ้านนี้กับฉันแล้วกันนายจวบ บ้านช่องก็พังหมดแล้ว นอนเฝ้าหลานใกล้แถวนี้แหละ" ฉันอนุญาต ที่หลับที่นอน
อยู่ที่ห้องเก็บของใกล้ๆนี่เอง ไปหยิบเอาตามสบาย"
จวบยกมือท่วมหัวขอบคุณ"เป็นพระเดชพระคุณขอรับ คุณท่าน" [ELEMENT_BREAK] มังคลา [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.149.56.11
HTTP_FORWARDED=unknown
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2002-02-18 11:25:46 [ELEMENT_BREAK] ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆอย่างเมตตาเอ่ยปากกับนายทอง
"เออ ว่าแต่ทอง พรุ่งนี้ว่างหรือเปล่า ฉันอยากให้มาช่วยถางหญ้ารกๆในบริเวณบ้านสักหน่อย ถ้าแม่เรียมเขาว่างก็
ช่วยมาปัดกวาดในบ้านด้วย เอาแตงอ่อนมาช่วยอีกแรงก็ได้ พรุ่งนี้ไม่ต้องไปโรงเรียนไม่ใช่หรือ"
ทองรีบรับปาก ปากคอสั่นด้วยความยินดี "ว่างขอรับ คุณหมอ ผมจะชวนแม่อีหนูมาทำงานให้คุณหมอแต่เช้าเลยขอรับ"
"ดีแล้ว แต่ อ้อ ไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณหมอหรอกนะ นายทอง ฉันชื่อ เมฆินทร์"
"ขอรับคุณเมฆินทร์"
ก่อนจะลากลับบ้าน นายทองอุตส่าห์กระซิบ นายจวบว่า
"อยู่รับใช้ท่านนี่แหละดี น้าจวบ ท่านใจดีมาก บ้านนี้ก็มีท่านอยู่คนเดียว"
จวบสีหน้าดีขึ้นมากเมื่อเห็นอาการหลานชายพ้นเกณฑือันตรายแล้ว จึงล้อเลียนสหายผู้อ่อนวัยกว่าว่า
"เดาะเรียกคุณเมฆินทร์ว่าท่านเลยนะ ไอ้ทอง พรุ่งนี้เจอกัน ข้าจะไปช่วยแกถางหญ้าอีกแรง" [ELEMENT_BREAK] วลายุดา [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.149.56.11
HTTP_FORWARDED=unknown
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2002-02-18 11:25:46 [ELEMENT_BREAK] ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆอย่างเมตตาเอ่ยปากกับนายทอง
"เออ ว่าแต่ทอง พรุ่งนี้ว่างหรือเปล่า ฉันอยากให้มาช่วยถางหญ้ารกๆในบริเวณบ้านสักหน่อย ถ้าแม่เรียมเขาว่างก็
ช่วยมาปัดกวาดในบ้านด้วย เอาแตงอ่อนมาช่วยอีกแรงก็ได้ พรุ่งนี้ไม่ต้องไปโรงเรียนไม่ใช่หรือ"
ทองรีบรับปาก ปากคอสั่นด้วยความยินดี "ว่างขอรับ คุณหมอ ผมจะชวนแม่อีหนูมาทำงานให้คุณหมอแต่เช้าเลยขอรับ"
"ดีแล้ว แต่ อ้อ ไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณหมอหรอกนะ นายทอง ฉันชื่อ เมฆินทร์"
"ขอรับคุณเมฆินทร์"
ก่อนจะลากลับบ้าน นายทองอุตส่าห์กระซิบ นายจวบว่า
"อยู่รับใช้ท่านนี่แหละดี น้าจวบ ท่านใจดีมาก บ้านนี้ก็มีท่านอยู่คนเดียว"
จวบสีหน้าดีขึ้นมากเมื่อเห็นอาการหลานชายพ้นเกณฑือันตรายแล้ว จึงล้อเลียนสหายผู้อ่อนวัยกว่าว่า
"เดาะเรียกคุณเมฆินทร์ว่าท่านเลยนะ ไอ้ทอง พรุ่งนี้เจอกัน ข้าจะไปช่วยแกถางหญ้าอีกแรง" [ELEMENT_BREAK] วลายุดา [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.149.56.11
HTTP_FORWARDED=unknown
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2002-02-20 12:58:30 [ELEMENT_BREAK] เมฆินทร์ทอดสายตาผ่านหน้าต่างมองฟากฟ้าที่ประดับด้วยดาวระยับอย่างเลื่อนลอย
กี่ร้อยปี มนุษย์ไม่เคยเปลี่ยน ผู้มั่งมีศรีสุขมักไม่เอื้อต่อผู้ยากไร้ ยิ่งเอาเปรียบได้เท่าใดยิ่งดี
ดูแต่ตาผู้ใหญ่ ของหมู่บ้านนี้ประไร ความเป็นอยู่ของแกและครอบครัวนั้นผิดแผกแตกต่าง
จากชาวบ้านทั่วไปเช่นนายทอง นายจวบโดยสิ้นเชิง ใช่ว่าคนเหล่านี้จะเกียจคร้านงอมืองอเท้า
เท่าที่เมฆินทร์ได้สังเกตมาพบว่าพวกเขาต่างขยันขันแข็งไม่ย่อท้อต่องานหนักเบาแต่แรงงานของพวกเขา
กลับถูกเอารัดเอาเปรียบจากพวกนายทุนและผู้มีอำนาจของรัฐ
เมฆินทร์ถอนใจเบาๆ เวลาที่เหลืออยู่คงพอให้เขาได้ผ่อนคลายความทุกข์ยากของชาวนาที่น่าสงสารเหล่านี้
ได้ตามสมควร ด้วยกำลังของเขาคงเปลี่ยนความยากจนทุกข์ยากไม่ได้ทั้งโลกแต่อย่างน้อยที่สุด
ก่อนจะถึงเวลาการจากไปครั้งนี้ เขาคงพอจะช่วยให้หมู่บ้านแห่งนี้ได้รับความสุขสงบตามอัตภาพที่ควรจะเป็น [ELEMENT_BREAK] อุศเรน [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.149.56.10
HTTP_FORWARDED=unknown
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2002-02-20 12:58:30 [ELEMENT_BREAK] เมฆินทร์ทอดสายตาผ่านหน้าต่างมองฟากฟ้าที่ประดับด้วยดาวระยับอย่างเลื่อนลอย
กี่ร้อยปี มนุษย์ไม่เคยเปลี่ยน ผู้มั่งมีศรีสุขมักไม่เอื้อต่อผู้ยากไร้ ยิ่งเอาเปรียบได้เท่าใดยิ่งดี
ดูแต่ตาผู้ใหญ่ ของหมู่บ้านนี้ประไร ความเป็นอยู่ของแกและครอบครัวนั้นผิดแผกแตกต่าง
จากชาวบ้านทั่วไปเช่นนายทอง นายจวบโดยสิ้นเชิง ใช่ว่าคนเหล่านี้จะเกียจคร้านงอมืองอเท้า
เท่าที่เมฆินทร์ได้สังเกตมาพบว่าพวกเขาต่างขยันขันแข็งไม่ย่อท้อต่องานหนักเบาแต่แรงงานของพวกเขา
กลับถูกเอารัดเอาเปรียบจากพวกนายทุนและผู้มีอำนาจของรัฐ
เมฆินทร์ถอนใจเบาๆ เวลาที่เหลืออยู่คงพอให้เขาได้ผ่อนคลายความทุกข์ยากของชาวนาที่น่าสงสารเหล่านี้
ได้ตามสมควร ด้วยกำลังของเขาคงเปลี่ยนความยากจนทุกข์ยากไม่ได้ทั้งโลกแต่อย่างน้อยที่สุด
ก่อนจะถึงเวลาการจากไปครั้งนี้ เขาคงพอจะช่วยให้หมู่บ้านแห่งนี้ได้รับความสุขสงบตามอัตภาพที่ควรจะเป็น [ELEMENT_BREAK] อุศเรน [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.149.56.10
HTTP_FORWARDED=unknown
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2002-03-16 14:06:49 [ELEMENT_BREAK] หลังจากที่ร่ำลากับทองแล้ว ลุงจวบจึงเตรียมหันหลังกลับเข้าบ้าน
แต่เมื่อเหลือบสายตาขึ้้นไปเห็นชายหนุ่มเจ้าของบ้านที่กำลังยืนทอดอารมณ์อยู่ริมหน้าต่างแกกลับนึกถึงดวงตาสีม่วงคู่นั้น ช่างประหลาดเสียจริงที่คุณเมฆินทร์มีตาสีนี้ หรือว่าจะเป็นคนต่างชาติต่างภาษาที่มาอาศัยอยู่ภายในบ้านเมืองเรา แกคิดไปเรื่อยเปื่อยตามประสาของแกขณะเดินขึ้นบันได
"นายทองกลับไปแล้วเหรอ" เมฆินทร์ทัก
"อ้าว คุณเมฆินทร์ออกมาตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไรขอรับ"
"ฉันก็ออกมาเมื่อนายจวบเห็นนี่แหละ ทำไมหรือ"
"เปล่าขอรับ กระผมเพียงแปลกใจ"
"นี่ก็ดึกแล้ว ฉันว่านายทองไปพักผ่อนเถิด"
"ขอรับ" ลุงจวบรับคำ [ELEMENT_BREAK] เอภัทร [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=202.44.135.35
HTTP_FORWARDED=unknown
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2002-03-16 14:06:49 [ELEMENT_BREAK] หลังจากที่ร่ำลากับทองแล้ว ลุงจวบจึงเตรียมหันหลังกลับเข้าบ้าน
แต่เมื่อเหลือบสายตาขึ้้นไปเห็นชายหนุ่มเจ้าของบ้านที่กำลังยืนทอดอารมณ์อยู่ริมหน้าต่างแกกลับนึกถึงดวงตาสีม่วงคู่นั้น ช่างประหลาดเสียจริงที่คุณเมฆินทร์มีตาสีนี้ หรือว่าจะเป็นคนต่างชาติต่างภาษาที่มาอาศัยอยู่ภายในบ้านเมืองเรา แกคิดไปเรื่อยเปื่อยตามประสาของแกขณะเดินขึ้นบันได
"นายทองกลับไปแล้วเหรอ" เมฆินทร์ทัก
"อ้าว คุณเมฆินทร์ออกมาตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไรขอรับ"
"ฉันก็ออกมาเมื่อนายจวบเห็นนี่แหละ ทำไมหรือ"
"เปล่าขอรับ กระผมเพียงแปลกใจ"
"นี่ก็ดึกแล้ว ฉันว่านายทองไปพักผ่อนเถิด"
"ขอรับ" ลุงจวบรับคำ [ELEMENT_BREAK] เอภัทร [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=202.44.135.35
HTTP_FORWARDED=unknown
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2002-04-26 14:37:33 [ELEMENT_BREAK] เที่ยงคืนแล้ว พระจันทร์ ข้างขึ้น สิบสองค่ำสาดแสงเจือสีแดงอย่างประหลาด ชายหนุ่มเจ้าของสถานทีเหลียวมองชายชราและหลานของแกที่หลับสนิทอยู่ที่ชานเรือนอย่างปรานี สองลุงหลานหลับสนิท เขาคงอุปการะคนทั้งสอง
ได้ตามสมควร
เมฆินทร์สืบเท้าอย่างเบากริบ ลงมายืนอยู่กลางแจ้ง แหงนหน้าขึนมองดวงจันทร์อย่าง หนักใจ อีกสามวัน"มัน" กำลังจะกลับมาอีกเช่นเดียวกับเมื่อร้อยปีที่เคยอาละวาดสร้างความเดือดร้อนและพร่าชีวิตไปมากมาย ก่อนที่เขาจะสะกด มันให้สงบเพียงชั่วคราว
ครั้งนี้ ความร้ายกาจและความแค้นที่สั่งสมของมันคงก่อให้เกิดความวิบัติเพียงใดยังไม่อาจประมาณได้
ชายหนุ่มเม้มปาก รำพึงกับตัวเอง "เราจะจัดการกับเจ้าให้เด็ดขาด แม้จะแลกกับชีวิตนิรันดร์ของเราก็ตาม" [ELEMENT_BREAK] หัสไชย [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.149.56.10
HTTP_FORWARDED=unknown
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2002-04-26 14:37:33 [ELEMENT_BREAK] เที่ยงคืนแล้ว พระจันทร์ ข้างขึ้น สิบสองค่ำสาดแสงเจือสีแดงอย่างประหลาด ชายหนุ่มเจ้าของสถานทีเหลียวมองชายชราและหลานของแกที่หลับสนิทอยู่ที่ชานเรือนอย่างปรานี สองลุงหลานหลับสนิท เขาคงอุปการะคนทั้งสอง
ได้ตามสมควร
เมฆินทร์สืบเท้าอย่างเบากริบ ลงมายืนอยู่กลางแจ้ง แหงนหน้าขึนมองดวงจันทร์อย่าง หนักใจ อีกสามวัน"มัน" กำลังจะกลับมาอีกเช่นเดียวกับเมื่อร้อยปีที่เคยอาละวาดสร้างความเดือดร้อนและพร่าชีวิตไปมากมาย ก่อนที่เขาจะสะกด มันให้สงบเพียงชั่วคราว
ครั้งนี้ ความร้ายกาจและความแค้นที่สั่งสมของมันคงก่อให้เกิดความวิบัติเพียงใดยังไม่อาจประมาณได้
ชายหนุ่มเม้มปาก รำพึงกับตัวเอง "เราจะจัดการกับเจ้าให้เด็ดขาด แม้จะแลกกับชีวิตนิรันดร์ของเราก็ตาม" [ELEMENT_BREAK] หัสไชย [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.149.56.10
HTTP_FORWARDED=unknown
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2002-05-10 14:56:56 [ELEMENT_BREAK] ฝนตั้งเค้ามาอีกรอบหนึ่งเช่นเดียวกับเมื่อวาน แต่สองเฒ่ายังขมักเขม้นกับงานที่ทำอย่างไม่ย่อท้อ ทองแหงนหน้ามองฟ้าพลางบอกกับ ผู้สูงวัยกว่า
"ฝนท่าจะตกอีกแล้วพี่จวบ งานของคุณเมฆินทร์ยังไม่ถึงครึ่งเลยนะเนี่ย"
ผู้สูงวัยกว่าพยักหน้า"เร่งมือเข้า ทองเอ๊ย "

"ไปพักกันก่อนเถอะ ทอง จวบ ฝนจะตกอยู่แล้ว"

เจ้าของสถานที่รูปงามมายืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อใด สองเฒ่าก็ไม่ทันสังเกต ทองตอบเขาอย่างนอบน้อมว่า
"งานยังไปไม่ถึงไหนเลยครับคุณเมฆินทร์" [ELEMENT_BREAK] วลายุดา [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.149.56.10
HTTP_FORWARDED=unknown
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2002-05-10 14:56:56 [ELEMENT_BREAK] ฝนตั้งเค้ามาอีกรอบหนึ่งเช่นเดียวกับเมื่อวาน แต่สองเฒ่ายังขมักเขม้นกับงานที่ทำอย่างไม่ย่อท้อ ทองแหงนหน้ามองฟ้าพลางบอกกับ ผู้สูงวัยกว่า
"ฝนท่าจะตกอีกแล้วพี่จวบ งานของคุณเมฆินทร์ยังไม่ถึงครึ่งเลยนะเนี่ย"
ผู้สูงวัยกว่าพยักหน้า"เร่งมือเข้า ทองเอ๊ย "

"ไปพักกันก่อนเถอะ ทอง จวบ ฝนจะตกอยู่แล้ว"

เจ้าของสถานที่รูปงามมายืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อใด สองเฒ่าก็ไม่ทันสังเกต ทองตอบเขาอย่างนอบน้อมว่า
"งานยังไปไม่ถึงไหนเลยครับคุณเมฆินทร์" [ELEMENT_BREAK] วลายุดา [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.149.56.10
HTTP_FORWARDED=unknown
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2002-05-22 11:49:45 [ELEMENT_BREAK] ชายหนุ่มเหลือบมองท้องฟ้าแล้วเอ่ยกับบริวารอย่างอารีย์ว่า
"ช่างเถิด ทอง จวบ กลับเข้าไปพักก่อน วันนี้พอแค่นี้ก็ได้
ว่าแต่ทอง มีเงินไปให้ค่าเทอม แตงอ่อนหรือยัง"
"ยังเลยครับ คุณเมฆินทร์ ผมผัดทางโรงเรียนขอให้ถมที่ให้ผู้ใหญ่แกเสร็จ เผื่อจะได้ค่าแรงมาบ้าง"
ชายหนุ่มโบกมือพลางบอกว่า
"อย่ารอขนาดนั้นเลย นี่แน่ะ เอาเงินค่าจ้างที่ฉันจะให้ นี่ไปชำระเสียให้เรียบร้อย ว่าแต่พอไหม"
พลางส่งเงินปึกใหญ่ให้ ทองกระพุมมือท่วมหัว"โอย เป็นพระเดช พระคุณขอรับ มากเกินพอด้วยซ้ำ"
เมฆินทร์ยิ้มอย่างพอใจ"ดีแล้ว แล้วจวบล่ะ อยากจะขอเบิกไปก่อนบ้างไหม"
ชายชรารีบตอบปากคอสั่นด้วยควาปลาบปลื้ม
"ไม่หรอกขอรับ เท่าที่ คุณกรุณาให้กระผมพักอาศัย ได้กินได้อยู่ก็ไม่ต้องการอะไรแล้วครับ"
"ไม่เป็นไร เผื่อ อยากจะซื้ออะไรให้ก้าน บ้าง ที่เหลือถ้ายังไม่ใช้ จะฝากฉันไว้ก่อนก็ได้"
"ขอรับ คุณเมฆินทร์ เห็นสมควรอย่างไรก็ตามนั้นแหละขอรับ" [ELEMENT_BREAK] หัสไชย [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.149.56.11
HTTP_FORWARDED=unknown
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2002-05-22 11:49:45 [ELEMENT_BREAK] ชายหนุ่มเหลือบมองท้องฟ้าแล้วเอ่ยกับบริวารอย่างอารีย์ว่า
"ช่างเถิด ทอง จวบ กลับเข้าไปพักก่อน วันนี้พอแค่นี้ก็ได้
ว่าแต่ทอง มีเงินไปให้ค่าเทอม แตงอ่อนหรือยัง"
"ยังเลยครับ คุณเมฆินทร์ ผมผัดทางโรงเรียนขอให้ถมที่ให้ผู้ใหญ่แกเสร็จ เผื่อจะได้ค่าแรงมาบ้าง"
ชายหนุ่มโบกมือพลางบอกว่า
"อย่ารอขนาดนั้นเลย นี่แน่ะ เอาเงินค่าจ้างที่ฉันจะให้ นี่ไปชำระเสียให้เรียบร้อย ว่าแต่พอไหม"
พลางส่งเงินปึกใหญ่ให้ ทองกระพุมมือท่วมหัว"โอย เป็นพระเดช พระคุณขอรับ มากเกินพอด้วยซ้ำ"
เมฆินทร์ยิ้มอย่างพอใจ"ดีแล้ว แล้วจวบล่ะ อยากจะขอเบิกไปก่อนบ้างไหม"
ชายชรารีบตอบปากคอสั่นด้วยควาปลาบปลื้ม
"ไม่หรอกขอรับ เท่าที่ คุณกรุณาให้กระผมพักอาศัย ได้กินได้อยู่ก็ไม่ต้องการอะไรแล้วครับ"
"ไม่เป็นไร เผื่อ อยากจะซื้ออะไรให้ก้าน บ้าง ที่เหลือถ้ายังไม่ใช้ จะฝากฉันไว้ก่อนก็ได้"
"ขอรับ คุณเมฆินทร์ เห็นสมควรอย่างไรก็ตามนั้นแหละขอรับ" [ELEMENT_BREAK] หัสไชย [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.149.56.11
HTTP_FORWARDED=unknown
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2002-05-23 07:08:24 [ELEMENT_BREAK] เมฆินทร์ยืนมองท้องฟ้ายามเที่ยงคืน ถอนใจเบาๆ การรอเวลาต่อการเกิดเหตุร้ายเช่นนี้ดูเป็นเรื่องน่าทรมานใจมาก อีกคืนเดียว "มัน" คงตื่นขึ้นอีกครั้ง และคราวนี้ ไม่รู้ว่าผู้บริสุทธิ์จำนวนเท่าใดจะต้องสังเวย ชีวิตต่อมัน
อย่างน้อยเขาคงต้องพยามยามป้องกัน เหล่าบริวารแวดล้อมของเขาให้ปลอดภัย นายจวบและหลานของแก คงปลอดภัยเพราะอยู่ในความดูแลของเขา เด็กน้อยอาการดีขึ้นมาก
นายทองและครอบครัว กับชาวบ้านอีกหลายครอบครัวก็น่าจะปลอดภัยถ้าทำตามที่เขาได้สั่งไว้
เมฆินทร์กำชับพวกเขาอย่างเข้มงวดให้อยู่แต่ภายในบ้าน อย่าได้ออกเพ่นพ่านที่ไหนหลังพระอาทิตย์ตกดิน ชายหนุ่มยังมอบสิ่งป้องกันตัวให้แต่ละคนไปด้วยซึ่งถ้าพวกเขาทำตามก็คงปลอดภัยในคืนเพ็ญที่กำลังจะมาถึงแน่นอน

ที่น่าเป็นห่วงคือครอบครัวและเหล่าบริวารของผู้ใหญ่ ปลั่ง จอมหน้าเลือดของชาวบ้าน ด้วยบ้านของแกอยู่ไกลออกป และการปรากฏกายของเมฆินทร์ที่นี่สร้างความไม่พอใจให้แกไม่น้อย [ELEMENT_BREAK] มังคลา [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.149.56.11
HTTP_FORWARDED=unknown
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2002-05-23 07:08:24 [ELEMENT_BREAK] เมฆินทร์ยืนมองท้องฟ้ายามเที่ยงคืน ถอนใจเบาๆ การรอเวลาต่อการเกิดเหตุร้ายเช่นนี้ดูเป็นเรื่องน่าทรมานใจมาก อีกคืนเดียว "มัน" คงตื่นขึ้นอีกครั้ง และคราวนี้ ไม่รู้ว่าผู้บริสุทธิ์จำนวนเท่าใดจะต้องสังเวย ชีวิตต่อมัน
อย่างน้อยเขาคงต้องพยามยามป้องกัน เหล่าบริวารแวดล้อมของเขาให้ปลอดภัย นายจวบและหลานของแก คงปลอดภัยเพราะอยู่ในความดูแลของเขา เด็กน้อยอาการดีขึ้นมาก
นายทองและครอบครัว กับชาวบ้านอีกหลายครอบครัวก็น่าจะปลอดภัยถ้าทำตามที่เขาได้สั่งไว้
เมฆินทร์กำชับพวกเขาอย่างเข้มงวดให้อยู่แต่ภายในบ้าน อย่าได้ออกเพ่นพ่านที่ไหนหลังพระอาทิตย์ตกดิน ชายหนุ่มยังมอบสิ่งป้องกันตัวให้แต่ละคนไปด้วยซึ่งถ้าพวกเขาทำตามก็คงปลอดภัยในคืนเพ็ญที่กำลังจะมาถึงแน่นอน

ที่น่าเป็นห่วงคือครอบครัวและเหล่าบริวารของผู้ใหญ่ ปลั่ง จอมหน้าเลือดของชาวบ้าน ด้วยบ้านของแกอยู่ไกลออกป และการปรากฏกายของเมฆินทร์ที่นี่สร้างความไม่พอใจให้แกไม่น้อย [ELEMENT_BREAK] มังคลา [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.149.56.11
HTTP_FORWARDED=unknown
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2002-06-03 12:23:47 [ELEMENT_BREAK] พระจันทร์คืนขึ้นสิบห้าค่ำกลมโตแต่แสงกลับออกสีแดงน่ากลัว
ชาวบ้านทั่วไปต่างรีบเข้าบ้านพักผ่อน ตามคำสั่งของคุณเมฆินทร์เจ้าของเรือนไทยผู้อารีย์
โดยไม่ลืมที่จะแขวน แผ่นผ้าผืนเล็กๆที่หน้าบ้านตามที่หนุ่มรูปงามสั่ง
แม้ว่าทุกคนในละแวกนั้นจะพึ่งได้รู้จักเขาเพียงไม่นานแต่ด้วยน้ำใจอันงาม
ความอ่อนโยน รวมทั้งรูปโฉมที่งดงามทำให้เขาผูกใจชาวบ้านแถบนี้ซึ่งอยู่ภายใต้อิทธิพล
ของผู้ใหญ่ปลั่งจอมหน้าเลือดได้ไม่ยากนัก

เจ้าปลิวลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของผู้ใหญ่ปลั่งผู้สืบทอดความร้ายกาจของบิดามาได้
อย่างครบถ้วน แถมจะร้ายกาจกว่า ขี่มอเตอร์ไซด์ราคาแพงมาตามทางอย่างสบายอารมณ์
สาวๆในละแวกนั้นล้วนแต่ถูกเจ้าปลิวลวนลามก้ำเกินเสียเกือบทั้งนั้น
มันจึงเป็นที่เกลียดชังของพวกชาวบ้านไม่ยิ่งหย่อนกว่าผู้ใหญ่ผู้เป็นพ่อเลย [ELEMENT_BREAK] วลายุดา [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.149.56.10
HTTP_FORWARDED=unknown
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2002-06-03 12:23:47 [ELEMENT_BREAK] พระจันทร์คืนขึ้นสิบห้าค่ำกลมโตแต่แสงกลับออกสีแดงน่ากลัว
ชาวบ้านทั่วไปต่างรีบเข้าบ้านพักผ่อน ตามคำสั่งของคุณเมฆินทร์เจ้าของเรือนไทยผู้อารีย์
โดยไม่ลืมที่จะแขวน แผ่นผ้าผืนเล็กๆที่หน้าบ้านตามที่หนุ่มรูปงามสั่ง
แม้ว่าทุกคนในละแวกนั้นจะพึ่งได้รู้จักเขาเพียงไม่นานแต่ด้วยน้ำใจอันงาม
ความอ่อนโยน รวมทั้งรูปโฉมที่งดงามทำให้เขาผูกใจชาวบ้านแถบนี้ซึ่งอยู่ภายใต้อิทธิพล
ของผู้ใหญ่ปลั่งจอมหน้าเลือดได้ไม่ยากนัก

เจ้าปลิวลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของผู้ใหญ่ปลั่งผู้สืบทอดความร้ายกาจของบิดามาได้
อย่างครบถ้วน แถมจะร้ายกาจกว่า ขี่มอเตอร์ไซด์ราคาแพงมาตามทางอย่างสบายอารมณ์
สาวๆในละแวกนั้นล้วนแต่ถูกเจ้าปลิวลวนลามก้ำเกินเสียเกือบทั้งนั้น
มันจึงเป็นที่เกลียดชังของพวกชาวบ้านไม่ยิ่งหย่อนกว่าผู้ใหญ่ผู้เป็นพ่อเลย [ELEMENT_BREAK] วลายุดา [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.149.56.10
HTTP_FORWARDED=unknown
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2002-07-12 19:17:03 [ELEMENT_BREAK] ผู้ใหญ่ก็โกรธเคืองเจ้าปลิวมากจึกได้จับเจ้าปลิวมารับผิดชอบแต่เจ้าปลิวขัดขืนจึงจับตอน เจ้าปลิวอายมากจึงย้ายหนีไปที่อื่น [ELEMENT_BREAK] ด.ช. [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.155.35.88
HTTP_FORWARDED=203.107.167.70, 203.107.164.5
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2002-07-12 19:17:03 [ELEMENT_BREAK] ผู้ใหญ่ก็โกรธเคืองเจ้าปลิวมากจึกได้จับเจ้าปลิวมารับผิดชอบแต่เจ้าปลิวขัดขืนจึงจับตอน เจ้าปลิวอายมากจึงย้ายหนีไปที่อื่น [ELEMENT_BREAK] ด.ช. [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.155.35.88
HTTP_FORWARDED=203.107.167.70, 203.107.164.5
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2002-07-15 09:03:11 [ELEMENT_BREAK] ประโยคข้างบนนั้นเป็นเพียงความฝัน และความหวังลมๆแล้งๆของชาวบ้านในละแวกนั้นแทบทุกคน แต่ในความเป็นจริงเจ้าผู้ใหญ่ปลั่งยังคงให้ท้ายลูกชายของเขาให้ก่อกกรรมทำเข็ญกับชาวบ้านทั้งหลายเป็นประจำ
ค่ำคืนนี้ก็เช่นกัน มันขี่รถอย่างครึ้มใจ นึกในใจว่าวันนี้จะไป่ก่อเรื่องเดือดร้อนให้ใครอีกดี พลันสายตาของมันก็เหลือบไปเห็นร่าง โปร่งบางอ้อนแอ้น คล้ายหญิงสาว ตะคุ่มๆอยู่ที่แนวไม้
"อะหา ได้เคี้ยวอีสาวหลังอาหารค่ำก็ไม่เลว ท่าทางจะสวยเสียด้วย เอ ลูกสาวบ้านไหนกัน "
มันนึกอย่างกระหยิ่ม [ELEMENT_BREAK] วลายุดา [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.149.56.10
HTTP_FORWARDED=unknown
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2002-07-15 09:03:11 [ELEMENT_BREAK] ประโยคข้างบนนั้นเป็นเพียงความฝัน และความหวังลมๆแล้งๆของชาวบ้านในละแวกนั้นแทบทุกคน แต่ในความเป็นจริงเจ้าผู้ใหญ่ปลั่งยังคงให้ท้ายลูกชายของเขาให้ก่อกกรรมทำเข็ญกับชาวบ้านทั้งหลายเป็นประจำ
ค่ำคืนนี้ก็เช่นกัน มันขี่รถอย่างครึ้มใจ นึกในใจว่าวันนี้จะไป่ก่อเรื่องเดือดร้อนให้ใครอีกดี พลันสายตาของมันก็เหลือบไปเห็นร่าง โปร่งบางอ้อนแอ้น คล้ายหญิงสาว ตะคุ่มๆอยู่ที่แนวไม้
"อะหา ได้เคี้ยวอีสาวหลังอาหารค่ำก็ไม่เลว ท่าทางจะสวยเสียด้วย เอ ลูกสาวบ้านไหนกัน "
มันนึกอย่างกระหยิ่ม [ELEMENT_BREAK] วลายุดา [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.149.56.10
HTTP_FORWARDED=unknown
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2003-04-19 16:42:40 [ELEMENT_BREAK] ร่างโปร่งบาง สัดส่วนได้รูปนั้น เหมือนมีแรงสะกดหรือมนต์ขลังบางอย่างที่ดึงดูดเจ้าปลิวให้จอดรถจักรยานยนค์ตรงบริเวณนั้น มันเดินตรงไปที่เงาตะคุ่มๆของหญิงสาวนั้นโดยไม่รอช้า ในใจนึกกระหยิ่มอย่างมีเลศนัยน์ โดยไม่รู้ว่า สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นนั้น ไม่ได้เป็นอย่างที่มันคิดเอาไว้เลยสักนิด...
ทว่าเมื่อเข้าไปใกล้เงาตะคุ่มของสตรีนางนั้น... เงาที่ดูปรากฏชัด ใกล้เข้ามาในสายตาของเจ้าปลิวก็ค่อยๆจางหายและเลือนไปในที่สุด... มันตกใจอย่างมาก... แต่ก็คิดว่าคงตาฝาดไป... จึงตัดสินใจเดินกลับไปที่รถซึ่งจอดอยู่ไม่ไกลนักอย่างเสียดาย...
... และขณะที่เท้าของมันกำลังจะเขยื้อนออกเดินนั้น...
"พี่ปลิว... พี่ปลิวจ๋า....." เสียงเย็นยะเยือกของหญิงสาว เรียกชื่อเจ้าปลิวดังขึ้น... หากเป็นใครมาได้ยินก็ชวนขนลุกและต้องวิ่งหนีกันทุกคน... แต่เหมือนว่าเจ้าปลิวจะโดนมนต์สะกดบางอย่าง ทำให้เกิดอาการเคลิบเคลิ้มและหันไปทางต้นเสียงนั้นในทันที... [ELEMENT_BREAK] ตะกร้าฤดูหนาว [ELEMENT_BREAK] basket_winter@hotmail.com [ELEMENT_BREAK] REMOTE=210.203.190.191
HTTP_FORWARDED=
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2003-04-19 16:42:40 [ELEMENT_BREAK] ร่างโปร่งบาง สัดส่วนได้รูปนั้น เหมือนมีแรงสะกดหรือมนต์ขลังบางอย่างที่ดึงดูดเจ้าปลิวให้จอดรถจักรยานยนค์ตรงบริเวณนั้น มันเดินตรงไปที่เงาตะคุ่มๆของหญิงสาวนั้นโดยไม่รอช้า ในใจนึกกระหยิ่มอย่างมีเลศนัยน์ โดยไม่รู้ว่า สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นนั้น ไม่ได้เป็นอย่างที่มันคิดเอาไว้เลยสักนิด...
ทว่าเมื่อเข้าไปใกล้เงาตะคุ่มของสตรีนางนั้น... เงาที่ดูปรากฏชัด ใกล้เข้ามาในสายตาของเจ้าปลิวก็ค่อยๆจางหายและเลือนไปในที่สุด... มันตกใจอย่างมาก... แต่ก็คิดว่าคงตาฝาดไป... จึงตัดสินใจเดินกลับไปที่รถซึ่งจอดอยู่ไม่ไกลนักอย่างเสียดาย...
... และขณะที่เท้าของมันกำลังจะเขยื้อนออกเดินนั้น...
"พี่ปลิว... พี่ปลิวจ๋า....." เสียงเย็นยะเยือกของหญิงสาว เรียกชื่อเจ้าปลิวดังขึ้น... หากเป็นใครมาได้ยินก็ชวนขนลุกและต้องวิ่งหนีกันทุกคน... แต่เหมือนว่าเจ้าปลิวจะโดนมนต์สะกดบางอย่าง ทำให้เกิดอาการเคลิบเคลิ้มและหันไปทางต้นเสียงนั้นในทันที... [ELEMENT_BREAK] ตะกร้าฤดูหนาว [ELEMENT_BREAK] basket_winter@hotmail.com [ELEMENT_BREAK] REMOTE=210.203.190.191
HTTP_FORWARDED=
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2003-05-28 03:11:37 [ELEMENT_BREAK] อีกด้านหนึ่งของเมือง บรรดาเหล่าผู้บริหารของเมืองต่างระดมกำลังและความคิด อย่างหนักหน่วงเพื่อรับมือต่อการมาอีกครั้งของ "มัน" ซึ่งไม่มีใครรู้ว่า "มัน" คืออะไรแต่ที่รู้แน่ๆคือความหายนะครั้งใหญ่หลวงที่เกิดขึ้นในสมัยก่อนที่ปู่ย่าตายายเล่าสู่กันมา "มัน" เป็นเหมือนตำนาน "มัน" เป็นเหมือนความทรงจำที่เลวร้ายฝังอยู่ในจิตใจของชาวเมือง จะทำอย่างไรกันดีต่างคนต่างครุ่นคิด ภายในจิตใจร้อนรนดั่งไฟรนอก [ELEMENT_BREAK] ชายชอบฝัน [ELEMENT_BREAK] t_raput@hotmail.com [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.113.57.178
HTTP_FORWARDED=
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2003-05-28 03:11:37 [ELEMENT_BREAK] อีกด้านหนึ่งของเมือง บรรดาเหล่าผู้บริหารของเมืองต่างระดมกำลังและความคิด อย่างหนักหน่วงเพื่อรับมือต่อการมาอีกครั้งของ "มัน" ซึ่งไม่มีใครรู้ว่า "มัน" คืออะไรแต่ที่รู้แน่ๆคือความหายนะครั้งใหญ่หลวงที่เกิดขึ้นในสมัยก่อนที่ปู่ย่าตายายเล่าสู่กันมา "มัน" เป็นเหมือนตำนาน "มัน" เป็นเหมือนความทรงจำที่เลวร้ายฝังอยู่ในจิตใจของชาวเมือง จะทำอย่างไรกันดีต่างคนต่างครุ่นคิด ภายในจิตใจร้อนรนดั่งไฟรนอก [ELEMENT_BREAK] ชายชอบฝัน [ELEMENT_BREAK] t_raput@hotmail.com [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.113.57.178
HTTP_FORWARDED=
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2003-06-27 16:22:31 [ELEMENT_BREAK] แฟ้มเอกสารถูกเหวี่ยงลงบนโต๊ะย่างไม่ใยดี พร้อมกับที่คนเหวี่ยงเอกสารทิ้งตัวลงบนเกาอี้สำนักงาน ใบหน้าบูดบึ้งจนเพื่อนร่วมงานที่นั่งอยู่โต๊ะข้าง เยี่ยมหน้ามาถามด้วยความป็นห่วง
"โดนดุมาอีกแล้วใช่ไหม เฮ้ยอย่าทำหน้าอย่างนั้นซิมายไม่ได้เยาะเย้ย "
"เปล่าชาติไม่ได้โดนดุหรอก"
"อ้าว!"
"ไอ้บก.เฮงซวย! รู้ทั้งรู้ว่าชาติพึ่งจะแต่งงาน ยังใช้ให้ไปทำข่าวต่างจังหวัด "
ปรีมายมองคนตรงหน้าด้วยความเห็นใจ เพราะเป็นที่กล่าวขวัญกันอยู่แล้วทั้งสำนักพิมพ์ว่าอีตาบก.คนนี้บ้างานขนาดไหน อยากได้อะไรก็ต้องได้ ข่าวไหนที่พี่ท่านต้องการถ้าไม่ได้ก็โดนเล่นงานกลับมายับทุกคน แม้แต่ปรีมายเองก็ยังโดนมาแล้วเช่นกัน
" เอาอย่างนี้สิ ชาติ มายทำข่าวนี้แทนให้เอง"
"เฮ้ย!แต่มายยังมีงานค้างอยู่นะ"
"ไม่เป็นไรคืนนี้ก็เสร็จ"
" แต่......"
"แต่อะไร"
" มายเป็นผู้หญิงนะ ไปบุกป่าลุยไฟอย่างนั้นมันจะไม่ไหวเอานา"
"โธ่ ชาติ มายน่ะเป็นนักข่าวนะ แถมพ่วงด้วยดีกรีลูกสาวผู้พัน จะให้บุกที่ไหนน่ะ ถึงไหนถึงกันอยู่แล้ว"
ธงชาติ ทำหน้าเกรงอกเกรงใจอย่างเปิดเผย เขาไม่อยากโยนภาระให้กับเพื่อนผู้หญิงเลย
"ไม่ต้องทำหน้าอย่างนั้นหรอกชาติเอาเหอะ มายเองก็อยากไปเที่ยวต่างจังหวัดอยู่เหมือนกัน ไม่ต้องคิดมากหรอกน่ะ"
" ก็ได้ มายอยากไปจริงๆนะ"
" อือ ว่าแต่ ที่ไหนล่ะ"
"หมู่บ้านเพชรเจริญ! " [ELEMENT_BREAK] พันฝัน [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=202.28.21.3
HTTP_FORWARDED=
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2003-06-27 16:22:31 [ELEMENT_BREAK] แฟ้มเอกสารถูกเหวี่ยงลงบนโต๊ะย่างไม่ใยดี พร้อมกับที่คนเหวี่ยงเอกสารทิ้งตัวลงบนเกาอี้สำนักงาน ใบหน้าบูดบึ้งจนเพื่อนร่วมงานที่นั่งอยู่โต๊ะข้าง เยี่ยมหน้ามาถามด้วยความป็นห่วง
"โดนดุมาอีกแล้วใช่ไหม เฮ้ยอย่าทำหน้าอย่างนั้นซิมายไม่ได้เยาะเย้ย "
"เปล่าชาติไม่ได้โดนดุหรอก"
"อ้าว!"
"ไอ้บก.เฮงซวย! รู้ทั้งรู้ว่าชาติพึ่งจะแต่งงาน ยังใช้ให้ไปทำข่าวต่างจังหวัด "
ปรีมายมองคนตรงหน้าด้วยความเห็นใจ เพราะเป็นที่กล่าวขวัญกันอยู่แล้วทั้งสำนักพิมพ์ว่าอีตาบก.คนนี้บ้างานขนาดไหน อยากได้อะไรก็ต้องได้ ข่าวไหนที่พี่ท่านต้องการถ้าไม่ได้ก็โดนเล่นงานกลับมายับทุกคน แม้แต่ปรีมายเองก็ยังโดนมาแล้วเช่นกัน
" เอาอย่างนี้สิ ชาติ มายทำข่าวนี้แทนให้เอง"
"เฮ้ย!แต่มายยังมีงานค้างอยู่นะ"
"ไม่เป็นไรคืนนี้ก็เสร็จ"
" แต่......"
"แต่อะไร"
" มายเป็นผู้หญิงนะ ไปบุกป่าลุยไฟอย่างนั้นมันจะไม่ไหวเอานา"
"โธ่ ชาติ มายน่ะเป็นนักข่าวนะ แถมพ่วงด้วยดีกรีลูกสาวผู้พัน จะให้บุกที่ไหนน่ะ ถึงไหนถึงกันอยู่แล้ว"
ธงชาติ ทำหน้าเกรงอกเกรงใจอย่างเปิดเผย เขาไม่อยากโยนภาระให้กับเพื่อนผู้หญิงเลย
"ไม่ต้องทำหน้าอย่างนั้นหรอกชาติเอาเหอะ มายเองก็อยากไปเที่ยวต่างจังหวัดอยู่เหมือนกัน ไม่ต้องคิดมากหรอกน่ะ"
" ก็ได้ มายอยากไปจริงๆนะ"
" อือ ว่าแต่ ที่ไหนล่ะ"
"หมู่บ้านเพชรเจริญ! " [ELEMENT_BREAK] พันฝัน [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=202.28.21.3
HTTP_FORWARDED=
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2003-06-29 02:53:10 [ELEMENT_BREAK] แสงจันทร์ยังคงความลี้ลับในตัวตน ลมหนาวโชยอย่างแผ่วเบา บรรยากาศรอบๆข้างที่อุดมไปด้วยต้นไม้ที่ขึ้นเรียงรายเต็มข้างทางราวกับดงรกชัน ขณะที่เจ้าปลิว ผู้ถูกสะกดด้วยมนต์ตราอันชวนสัมผัสที่ลี้ลับน่าลุ่มหลง กำลังก้าวเดินตามสิ่งนั้นไปเรื่อยๆ เจ้าปลิวผู้ที่ไม่รู้ตัวว่ากำลังเดินเข้าไปในป่าลึกห่างถนนทางเดินของชาวบ้านลึกเข้าไปทุกที แววตาของเจ้าปลิวเหม่อลอย และแล้วก็แปรเปลี่ยนเป็นแววตาที่เย็นชาไร้ความรู้สึกเมื่อหญิงสาวที่เขาห็นเริ่มแปรเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นควัญหมอก แผ่ผุ่งเข้าปลกคลุมคลอบคลุมทั่วทั้งร่างของเจ้าปลิว ควัญนั้นผุ่งเข้าสู่ภายในปากของเจ้าปลิว และซึมออกจากทั่วขุมขนของเจ้าปลิว ร่างของเจ้าปลิวถูกโยนตัวขึ้นไปในอากาศสูงจากพื้นดินราว 2เมตร เกิดประกายแสงขึ้นวูบหนึ่ง ร่างเจ้าปลิวตกลงสู่พื้นดิน เสียงดังสนั่นในความเงียบงัน ก่อนที่ควัญกลุมนั้นได้ลอยห่างจากไป [ELEMENT_BREAK] นายอัน [ELEMENT_BREAK] www.aud.jaka@chaiyo.com [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.113.51.103
HTTP_FORWARDED=
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2003-06-29 02:53:10 [ELEMENT_BREAK] แสงจันทร์ยังคงความลี้ลับในตัวตน ลมหนาวโชยอย่างแผ่วเบา บรรยากาศรอบๆข้างที่อุดมไปด้วยต้นไม้ที่ขึ้นเรียงรายเต็มข้างทางราวกับดงรกชัน ขณะที่เจ้าปลิว ผู้ถูกสะกดด้วยมนต์ตราอันชวนสัมผัสที่ลี้ลับน่าลุ่มหลง กำลังก้าวเดินตามสิ่งนั้นไปเรื่อยๆ เจ้าปลิวผู้ที่ไม่รู้ตัวว่ากำลังเดินเข้าไปในป่าลึกห่างถนนทางเดินของชาวบ้านลึกเข้าไปทุกที แววตาของเจ้าปลิวเหม่อลอย และแล้วก็แปรเปลี่ยนเป็นแววตาที่เย็นชาไร้ความรู้สึกเมื่อหญิงสาวที่เขาห็นเริ่มแปรเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นควัญหมอก แผ่ผุ่งเข้าปลกคลุมคลอบคลุมทั่วทั้งร่างของเจ้าปลิว ควัญนั้นผุ่งเข้าสู่ภายในปากของเจ้าปลิว และซึมออกจากทั่วขุมขนของเจ้าปลิว ร่างของเจ้าปลิวถูกโยนตัวขึ้นไปในอากาศสูงจากพื้นดินราว 2เมตร เกิดประกายแสงขึ้นวูบหนึ่ง ร่างเจ้าปลิวตกลงสู่พื้นดิน เสียงดังสนั่นในความเงียบงัน ก่อนที่ควัญกลุมนั้นได้ลอยห่างจากไป [ELEMENT_BREAK] นายอัน [ELEMENT_BREAK] www.aud.jaka@chaiyo.com [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.113.51.103
HTTP_FORWARDED=
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2004-03-01 16:52:29 [ELEMENT_BREAK] "อ๊าย

"ปรีมายกรีดร้องด้วยความตกใจเป็นที่สุด เธอเห็นร่างโชกเลือดกำลังตรงมาที่เธอ ในมือของมันมีของมีคมหน้าตาแปลก ๆ อยู่ด้วยซึ่งเธอก็ไม่เคยเห็นมาก่อน มันมองเธอด้วยสายตาหน้ากลัว ตาของมันเป็นสีม่วงช้ำ ๆ
"อย่า!! อย่าเข้ามานะ อย่า ช่วยด้วย ช่วยด้วย มันจะฆ่าฉัน" แต่ก็ไร้ผล "มัน" ตรงเข้าประชิดเธอ พร้อมกับพูดด้วยเสียงอันแหบเครือว่า "คืน อิสระให้ฉัน"
ปรีมายหลับตาปริบ เตรียมรับกับชะตาของตัวเอง
"อ๊า โอ๊ยยยยยยยย แก............." ประโยคสุดท้ายในชีวิตของมัน "มัน"ล้มลงข้าง ๆ อาวุธประหลาดของมันนั่นเอง
"เมฆ

คุณจริง ๆ ด้วย คุณมาช่วยมายแล้ว "
ปรีมายวิ่งเข้าหา"เมฆินทร์" ทั้งที่ร่างกายอ่อนล้าสุดกำลัง เธอโผกอดเขาแต่เข้ากับล้มลง เลือดสีม่วงสดไหลออกมาจากทุกจุดทั่วร่างกายเขา
"ไม่

!!" ปรีมายกรีดร้องสุดเสียง

"ไม่ ไม่ ไม่นะ เมฆ คุณต้องไม่ตาย"
"ยัยมาย เป็นไรจ๊ะ ฝันร้ายเหรอ"
"แม่

" ปรีมายกอดแม่อย่างสุดกำลัง เธอก็ยังไม่แน่ใจว่า "มัน" เป็นฝันหรือความจริงที่เธอไม่รู้ [ELEMENT_BREAK] นัทธิชา สยามนรินทร์ [ELEMENT_BREAK] angel_apirabb@hotmail.com [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.113.45.69
HTTP_FORWARDED=
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2004-03-01 18:18:55 [ELEMENT_BREAK] เมฆินทร์ตื่นนอนรับเช้าวันใหม่ที่สดใส ซึ่งตรงข้ามกับสีหน้าหนักใจปนประกายตาสีม่วงอันหม่นหมองของเขา เมฆินทร์ปรายตามองไปรอบ ๆ ห้องก็เห็นภาพวาดของ "ปรามายะนินทร์"หญิงสาวคนรัก ในรูปเธอยิ้มให้กับเขา แต่ภาพของปรามายะนินทร์ในใจของเขากลับมีแต่ความเศร้าโศก..พลันภาพในอดีตก็ผุดขึ้นมาในสมองของชายผู้นี้
...มเนติกัมจร...ภพหนึ่งซึ่งอยู่ใต้โลกลงไป 550,998โยชน์ มีท้าวปกครองนามว่า"มเนศ" ท้าวมเนศมีพระมเหสีผู้ทรงพระสิริโฉมนามว่า
" ปรามายะนินทร์” ท้าวมเนศมีจิตใจที่เหี้ยมโหด เขาเกลียด”สีม่วง”เป็นที่สุด ทั้งนี้เพราะพระบิดาและพระมารดาของเขาถูกฆ่าแขวนคออย่างโหดเหี้ยม ในวันเสาร์ขึ้น 15 ค่ำ เมื่อครั้งสร้างภพทั้งหลายในจักรวาล ซึ่งศัตรูผู้ฆ่าพระบิดาและพระมารดาของเขา ก็คือ “ท้าวสหัสยุ” ต่อมาท้าวสหัสยุสำนึกผิดจึงได้สร้างภพ “มเนติกัมจร” ให้มเนศปกครอง พร้อมพระราชทานพระธิดาของพระองค์นามว่า “ปรามายะนินทร์” ให้เคียงคู่ราชบัลลังก์ด้วย โดยไม่รู้เลยว่า ปรามายะนินทร์ รักอยู่กับ “เมฆินทร์บดี” ทหารมือขวาของท้าวสหัสยุ ทั้งสองจากกันด้วยอาวรณ์ เมฆินทร์บดีสัญญาว่าจะต้องนำตัวปรามายะนินทร์กลับมาให้จงได้…เมื่อจากปรามายะนินทร์ได้ไม่นาน เมฆินทร์บดีก็แอบเข้ามาพบปรามายะนินทร์แต่ก็ไม่พ้นสายตาของ ท้าวมเนศ ผู้มีวัยไล่เลี่ยกัน ท้าวมเนศสั่งให้นำตัวเมฆินทร์บดีไปจองจำในคุกเหล็ก แต่กระนั้นพระนางปรามายะนินทร์ก็ลอบมาเยี่ยมเขาอยู่เสมอ แต่แล้วท้าวมเนศก็จับได้จึงสั่งให้นำตัวพระนางไปตัดคอประจาน…เมฆินทร์บดีปวดใจที่สุดจึงหาทางส่งข่าวให้ท้าวสหัสยุทรงทราบ ท้าวสหัสยุจึงส่งทหารมาแต่ก็ช้าไป…พระเศียรของพระนางปรามายะนินทร์หลุดจากบ่าเสียแล้ว…ท้าวสหัสยุสั่งให้เผาภพมเนติกัมจร ซึ่งก็ตรงกับวันเสาร์ขึ้น 15 ค่ำพอดี ท้าวมเนศถูกธนูอาบยาพิษยิงเข้าที่กลางหลังแต่ก็ยังแอบเหาะหนีขึ้นไปบนดวงจันทร์ได้ พระอาทิตย์ผู้เกรียงไกรในจักรวาลโกรธจึงสาปให้ท้าวมเนศไม่ได้ไปผุดไปเกิดตลอดไป เว้นวันเสาร์ขึ้น 15 ค่ำเท่านั้นจึงจะสามารถออกมาสูบเลือดของมนุษย์ผู้มีกิเลสได้…10000 ปีผ่านไปเมฆินทร์บดีไม่เหลืออะไรจึงขอตายตามพระนางคนรักของตน ท้าวสหัสยุรู้ถึงกาลในภายหน้าว่าท้าวมเนศจะต้องมาแก้แค้นทั้งเมฆินทร์บดีและปรามายะนินทร์ทุกชาติไป จึงได้กรีดเลือดสีม่วงของตน ซึ่งเป็นเลือดของผู้มีอำนาจวิเศษครึ่งหนึ่งให้กับเมฆินทร์บดี เขารับเลือดเข้าทางจิต ท้าวสหัสยุมอบหมายให้เมฆินทร์บดีไปยังโลกมนุษย์เพื่อปกป้องลูกของตน และปกป้องเหล่ามนุษย์จากสมุนชั่วของท้าวมเนศที่ลอบไปเกิดบนโลกมนุษย์ แต่ท้าวสหัสยุก็เตือนเมฆินทร์บดีว่า ผู้ที่รับเลือดวิเศษจากมนุษย์ไปจะอยู่บนโลกมนุษย์ได้เพียง 5 ปีเท่านั้น ภายในเวลา 5 ปีต่อจากนี้เขาต้องฆ่าท้าวมเนศให้ตายบนโลกมนุษย์ให้ได้ เพราะผู้ที่ตายบนโลกมนุษย์ทุกตนจะแตกสลายไม่มีสัญญาใด ๆ อีก ทั้งคนดีและคนชั่วตามคำสาปของพระอาทิตย์…ร่างของท้าวสหัสยุค่อย ๆ แตกดับไปเพราะการถ่ายเลือดผู้วิเศษนั่นเอง…เมฆินทร์รู้สึกหวั่นใจเพราะตัวของเขาก็ต้องดับไปเหมือนกันหากไม่สามารถฆ่าท้าวมเนศและกลับมาภพนี้ภายใน 5 ปี…แต่เขาก็เต็มใจที่จะทำหน้าที่ที่ท้าวสหัสยุมอบหมายให้กับเขา เพื่อปกป้อง “ปรามายะนินทร์” ดวงใจของเขานั่นเอง
[ELEMENT_BREAK] นภนภัส [ELEMENT_BREAK] tiw_paradise@hotmail.com [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.113.45.69
HTTP_FORWARDED=
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2004-03-01 18:18:55 [ELEMENT_BREAK] เมฆินทร์ตื่นนอนรับเช้าวันใหม่ที่สดใส ซึ่งตรงข้ามกับสีหน้าหนักใจปนประกายตาสีม่วงอันหม่นหมองของเขา เมฆินทร์ปรายตามองไปรอบ ๆ ห้องก็เห็นภาพวาดของ "ปรามายะนินทร์"หญิงสาวคนรัก ในรูปเธอยิ้มให้กับเขา แต่ภาพของปรามายะนินทร์ในใจของเขากลับมีแต่ความเศร้าโศก..พลันภาพในอดีตก็ผุดขึ้นมาในสมองของชายผู้นี้
...มเนติกัมจร...ภพหนึ่งซึ่งอยู่ใต้โลกลงไป 550,998โยชน์ มีท้าวปกครองนามว่า"มเนศ" ท้าวมเนศมีพระมเหสีผู้ทรงพระสิริโฉมนามว่า
" ปรามายะนินทร์” ท้าวมเนศมีจิตใจที่เหี้ยมโหด เขาเกลียด”สีม่วง”เป็นที่สุด ทั้งนี้เพราะพระบิดาและพระมารดาของเขาถูกฆ่าแขวนคออย่างโหดเหี้ยม ในวันเสาร์ขึ้น 15 ค่ำ เมื่อครั้งสร้างภพทั้งหลายในจักรวาล ซึ่งศัตรูผู้ฆ่าพระบิดาและพระมารดาของเขา ก็คือ “ท้าวสหัสยุ” ต่อมาท้าวสหัสยุสำนึกผิดจึงได้สร้างภพ “มเนติกัมจร” ให้มเนศปกครอง พร้อมพระราชทานพระธิดาของพระองค์นามว่า “ปรามายะนินทร์” ให้เคียงคู่ราชบัลลังก์ด้วย โดยไม่รู้เลยว่า ปรามายะนินทร์ รักอยู่กับ “เมฆินทร์บดี” ทหารมือขวาของท้าวสหัสยุ ทั้งสองจากกันด้วยอาวรณ์ เมฆินทร์บดีสัญญาว่าจะต้องนำตัวปรามายะนินทร์กลับมาให้จงได้…เมื่อจากปรามายะนินทร์ได้ไม่นาน เมฆินทร์บดีก็แอบเข้ามาพบปรามายะนินทร์แต่ก็ไม่พ้นสายตาของ ท้าวมเนศ ผู้มีวัยไล่เลี่ยกัน ท้าวมเนศสั่งให้นำตัวเมฆินทร์บดีไปจองจำในคุกเหล็ก แต่กระนั้นพระนางปรามายะนินทร์ก็ลอบมาเยี่ยมเขาอยู่เสมอ แต่แล้วท้าวมเนศก็จับได้จึงสั่งให้นำตัวพระนางไปตัดคอประจาน…เมฆินทร์บดีปวดใจที่สุดจึงหาทางส่งข่าวให้ท้าวสหัสยุทรงทราบ ท้าวสหัสยุจึงส่งทหารมาแต่ก็ช้าไป…พระเศียรของพระนางปรามายะนินทร์หลุดจากบ่าเสียแล้ว…ท้าวสหัสยุสั่งให้เผาภพมเนติกัมจร ซึ่งก็ตรงกับวันเสาร์ขึ้น 15 ค่ำพอดี ท้าวมเนศถูกธนูอาบยาพิษยิงเข้าที่กลางหลังแต่ก็ยังแอบเหาะหนีขึ้นไปบนดวงจันทร์ได้ พระอาทิตย์ผู้เกรียงไกรในจักรวาลโกรธจึงสาปให้ท้าวมเนศไม่ได้ไปผุดไปเกิดตลอดไป เว้นวันเสาร์ขึ้น 15 ค่ำเท่านั้นจึงจะสามารถออกมาสูบเลือดของมนุษย์ผู้มีกิเลสได้…10000 ปีผ่านไปเมฆินทร์บดีไม่เหลืออะไรจึงขอตายตามพระนางคนรักของตน ท้าวสหัสยุรู้ถึงกาลในภายหน้าว่าท้าวมเนศจะต้องมาแก้แค้นทั้งเมฆินทร์บดีและปรามายะนินทร์ทุกชาติไป จึงได้กรีดเลือดสีม่วงของตน ซึ่งเป็นเลือดของผู้มีอำนาจวิเศษครึ่งหนึ่งให้กับเมฆินทร์บดี เขารับเลือดเข้าทางจิต ท้าวสหัสยุมอบหมายให้เมฆินทร์บดีไปยังโลกมนุษย์เพื่อปกป้องลูกของตน และปกป้องเหล่ามนุษย์จากสมุนชั่วของท้าวมเนศที่ลอบไปเกิดบนโลกมนุษย์ แต่ท้าวสหัสยุก็เตือนเมฆินทร์บดีว่า ผู้ที่รับเลือดวิเศษจากมนุษย์ไปจะอยู่บนโลกมนุษย์ได้เพียง 5 ปีเท่านั้น ภายในเวลา 5 ปีต่อจากนี้เขาต้องฆ่าท้าวมเนศให้ตายบนโลกมนุษย์ให้ได้ เพราะผู้ที่ตายบนโลกมนุษย์ทุกตนจะแตกสลายไม่มีสัญญาใด ๆ อีก ทั้งคนดีและคนชั่วตามคำสาปของพระอาทิตย์…ร่างของท้าวสหัสยุค่อย ๆ แตกดับไปเพราะการถ่ายเลือดผู้วิเศษนั่นเอง…เมฆินทร์รู้สึกหวั่นใจเพราะตัวของเขาก็ต้องดับไปเหมือนกันหากไม่สามารถฆ่าท้าวมเนศและกลับมาภพนี้ภายใน 5 ปี…แต่เขาก็เต็มใจที่จะทำหน้าที่ที่ท้าวสหัสยุมอบหมายให้กับเขา เพื่อปกป้อง “ปรามายะนินทร์” ดวงใจของเขานั่นเอง
[ELEMENT_BREAK] นภนภัส [ELEMENT_BREAK] tiw_paradise@hotmail.com [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.113.45.69
HTTP_FORWARDED=
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2004-06-25 20:51:56 [ELEMENT_BREAK] ทันใดนัน้ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขากำลังเหม่อมองท้องฟ้า แล้วก็สะดุ้งก่อนจะตั้งสติไปรับโทรศัพท์ \"สวัสดีครับ ใครหรอครับ\" \"หนูเองหรอ\" เสียงแก่ๆสั่นๆดูเหมือนจะร้องไห้มาหยกๆนี้เอง\"ปรามายนินทร์เขาเสียแล้วจ่ะ\" เขาแทบล้มทั้งยืน\"ไฟคลอกเมื่อเช้านี้ ฮือๆๆ ไม่มีใครช่วยเธอได้เลย\" ประสาทสัมผัสทั้งห้าดูจะไม่จำเป็นกับเขาเลย เขาล้มลงไป แล้วสลบสไล [ELEMENT_BREAK] ประภา [ELEMENT_BREAK] punnaryvichitprapa@hotmail.com [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.144.143.250
HTTP_FORWARDED=203.118.113.82
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2004-06-25 20:51:56 [ELEMENT_BREAK] ทันใดนัน้ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขากำลังเหม่อมองท้องฟ้า แล้วก็สะดุ้งก่อนจะตั้งสติไปรับโทรศัพท์ \"สวัสดีครับ ใครหรอครับ\" \"หนูเองหรอ\" เสียงแก่ๆสั่นๆดูเหมือนจะร้องไห้มาหยกๆนี้เอง\"ปรามายนินทร์เขาเสียแล้วจ่ะ\" เขาแทบล้มทั้งยืน\"ไฟคลอกเมื่อเช้านี้ ฮือๆๆ ไม่มีใครช่วยเธอได้เลย\" ประสาทสัมผัสทั้งห้าดูจะไม่จำเป็นกับเขาเลย เขาล้มลงไป แล้วสลบสไล [ELEMENT_BREAK] ประภา [ELEMENT_BREAK] punnaryvichitprapa@hotmail.com [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.144.143.250
HTTP_FORWARDED=203.118.113.82
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2004-08-20 11:57:05 [ELEMENT_BREAK] เมฆสะดุ้งตื่น ฝันไปหรือนี่ ขออย่าให้เป็นจริงเลยเพราะยังไงเขาก็ต้องปกป้องปรามายะนินท์ให้ได้ เขารีบโทรไปหาปรามายะนินทร์
ตู๊ด.....
/ฮัลโหลใครคะ/
/มายนี่เมฆเองนะ/
/มายเป็นอะไรรึเปล่า/
/เปล่านี่ เมฆคิดไปเองรึเปล่า/
[ELEMENT_BREAK] โคนัน [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=202.129.16.130
HTTP_FORWARDED=192.168.1.62
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2004-08-20 11:57:05 [ELEMENT_BREAK] เมฆสะดุ้งตื่น ฝันไปหรือนี่ ขออย่าให้เป็นจริงเลยเพราะยังไงเขาก็ต้องปกป้องปรามายะนินท์ให้ได้ เขารีบโทรไปหาปรามายะนินทร์
ตู๊ด.....
/ฮัลโหลใครคะ/
/มายนี่เมฆเองนะ/
/มายเป็นอะไรรึเปล่า/
/เปล่านี่ เมฆคิดไปเองรึเปล่า/
[ELEMENT_BREAK] โคนัน [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=202.129.16.130
HTTP_FORWARDED=192.168.1.62
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2004-08-20 12:01:01 [ELEMENT_BREAK] เมฆสะดุ้งตื่น ฝันไปหรือนี่ เมื่อกี้ไม่จริงใช่ไหม ขออย่าให้เป็นจริงเลยเพราะยังไงเขาก็ต้องปกป้องปรามายะนินท์ให้ได้ เขารีบโทรไปหาปรามายะนินทร์
ตู๊ด.....
/ฮัลโหลใครคะ/
/มายนี่เมฆเองนะ/
/มายเป็นอะไรรึเปล่า/
/เปล่านี่/
/ทำไมเมฆคิดว่ามายเป็นอะไรเหรอ/
/เปล่าไม่มีอะไร/
/ถ้างั้นแค่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวไปทำงานสาย/
ตู๊ด.........
สงสัยเราคงคิดไปเองมั้ง
[ELEMENT_BREAK] โคนัน [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=202.129.16.130
HTTP_FORWARDED=192.168.1.62
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2004-08-20 12:01:01 [ELEMENT_BREAK] เมฆสะดุ้งตื่น ฝันไปหรือนี่ เมื่อกี้ไม่จริงใช่ไหม ขออย่าให้เป็นจริงเลยเพราะยังไงเขาก็ต้องปกป้องปรามายะนินท์ให้ได้ เขารีบโทรไปหาปรามายะนินทร์
ตู๊ด.....
/ฮัลโหลใครคะ/
/มายนี่เมฆเองนะ/
/มายเป็นอะไรรึเปล่า/
/เปล่านี่/
/ทำไมเมฆคิดว่ามายเป็นอะไรเหรอ/
/เปล่าไม่มีอะไร/
/ถ้างั้นแค่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวไปทำงานสาย/
ตู๊ด.........
สงสัยเราคงคิดไปเองมั้ง
[ELEMENT_BREAK] โคนัน [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=202.129.16.130
HTTP_FORWARDED=192.168.1.62
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2004-08-20 12:12:43 [ELEMENT_BREAK] ปรามายะรินทร์รีบวางสายจากเมฆ ฝันเมื่อกี้ไม่เป็นจริงหรอก อย่าบอกเมฆเลย เรารีบไปทำงานดีกว่า
/สวัสดีค่ะคุณมาย/
/สวัสดีค่ะ/
/เห็นว่าคุณมายจะไปทำงานแทนคุณชาติหรือคะ/
/ค่ะ ไปที่หมู่บ้านเพชรเจริญค่ะ/
/พอดีอยากไปเที่ยวอยู่แล้วค่ะ/
/เที่ยวให้สนุกนะคะ/
/ค่ะ/

[ELEMENT_BREAK] โคนัน [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=202.129.16.130
HTTP_FORWARDED=192.168.1.62
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2004-08-20 12:12:43 [ELEMENT_BREAK] ปรามายะรินทร์รีบวางสายจากเมฆ ฝันเมื่อกี้ไม่เป็นจริงหรอก อย่าบอกเมฆเลย เรารีบไปทำงานดีกว่า
/สวัสดีค่ะคุณมาย/
/สวัสดีค่ะ/
/เห็นว่าคุณมายจะไปทำงานแทนคุณชาติหรือคะ/
/ค่ะ ไปที่หมู่บ้านเพชรเจริญค่ะ/
/พอดีอยากไปเที่ยวอยู่แล้วค่ะ/
/เที่ยวให้สนุกนะคะ/
/ค่ะ/

[ELEMENT_BREAK] โคนัน [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=202.129.16.130
HTTP_FORWARDED=192.168.1.62
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2004-08-30 13:33:01 [ELEMENT_BREAK] เช้าวันต่อมาอากาศไม่ค่อยจะดีนัก ฟ้าผนมืดตั้งแต่เช้า ไม่อำนวยให้ออกเดินทางไปใหนเลย และวันนี้ต้องไปที่หมู่บ้าน มายรู้สึกไม่ค่อยจะดีมาตั้งแต่เช้าตรู่ มายออกเดินทางด้วยรถคันเก่า ฝนตกลงมาหนาตา มายต้องขับรถอย่างช้าเพื่อให้ถึงที่หมายโดยปลอดภัย แต่เมื่อไม่ถึงกี่นาทีที่มายขับรถมาถึงชายป่าอะไรอย่างหนึ่งทำให้มายต้องจอดรถ ชายคนหนึ่งนั่งตัวสั่นอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ เนื้อตัวมอซอและท่าทางตัวสั่น มายรีบเปิดประตูเดินฝ่าสายฝนที่กระหน่ำเพื่อไปหายังชายคนนั้น แต่แล้วรถของมายกลับเดินเครื่องไปต่อและเห็นชายคนหนึ่งขับรถที่มายอุตสาห์ซื้อไป ชายคนที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ไม่ปรากฏให้เห็นแต่กลับเป็นชายหลายคนที่ล้อมรอบตัวมาย มายไม่ปลอดภัยแล้ว ใครจะช่วยมายได้ในสถานการแบบนี้ แม้แต่พระคุณเจ้าก็เถอะ [ELEMENT_BREAK] ณัฐพงษ์ [ELEMENT_BREAK] potter.b@thaimail.com [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.172.53.70
HTTP_FORWARDED=
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2004-08-30 13:33:01 [ELEMENT_BREAK] เช้าวันต่อมาอากาศไม่ค่อยจะดีนัก ฟ้าผนมืดตั้งแต่เช้า ไม่อำนวยให้ออกเดินทางไปใหนเลย และวันนี้ต้องไปที่หมู่บ้าน มายรู้สึกไม่ค่อยจะดีมาตั้งแต่เช้าตรู่ มายออกเดินทางด้วยรถคันเก่า ฝนตกลงมาหนาตา มายต้องขับรถอย่างช้าเพื่อให้ถึงที่หมายโดยปลอดภัย แต่เมื่อไม่ถึงกี่นาทีที่มายขับรถมาถึงชายป่าอะไรอย่างหนึ่งทำให้มายต้องจอดรถ ชายคนหนึ่งนั่งตัวสั่นอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ เนื้อตัวมอซอและท่าทางตัวสั่น มายรีบเปิดประตูเดินฝ่าสายฝนที่กระหน่ำเพื่อไปหายังชายคนนั้น แต่แล้วรถของมายกลับเดินเครื่องไปต่อและเห็นชายคนหนึ่งขับรถที่มายอุตสาห์ซื้อไป ชายคนที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ไม่ปรากฏให้เห็นแต่กลับเป็นชายหลายคนที่ล้อมรอบตัวมาย มายไม่ปลอดภัยแล้ว ใครจะช่วยมายได้ในสถานการแบบนี้ แม้แต่พระคุณเจ้าก็เถอะ [ELEMENT_BREAK] ณัฐพงษ์ [ELEMENT_BREAK] potter.b@thaimail.com [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.172.53.70
HTTP_FORWARDED=
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2004-09-17 12:33:59 [ELEMENT_BREAK] เช้าวันหนึ่งดิฉันเดินไปที่โรงเรียนที่ดิฉันเรียนอยู่ที่นั้นเมื่อดิฉันเรียนภาคเช้าเสร็จแล้วดิฉันก็กินข้าวตามปกติมีเพื่อนคนหนึงเข้ามาหาเผื่อปรึกษาอะไรบางอย่างเขาพูดออกมาว่าเขาเคยมีเพศสัมพันธ์กับคนรักของเขาบ่อยมากแฟนของเขาให้คำสัญญากับเธอว่าเมื่อเขาโตเป็นผู้ใหญ่เขาจะดูแลเธอให้ดีที่สุดเท่าที่เขาจะทำใด้ และเธอก็บอกอีกว่าเธอกับเขารักกันเป็นเวลานานมากจนวันหนึ่งเธอรู้สึกแปลง ๆ เธอรู้สึกวง่าเธอเวียนหัวมากเธอไม่ได้ไปโรงเรียน ในที่สุดเธอก็ท้อง [ELEMENT_BREAK] ประภาพร [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=61.19.152.146
HTTP_FORWARDED=192.168.1.26
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2004-09-17 12:33:59 [ELEMENT_BREAK] เช้าวันหนึ่งดิฉันเดินไปที่โรงเรียนที่ดิฉันเรียนอยู่ที่นั้นเมื่อดิฉันเรียนภาคเช้าเสร็จแล้วดิฉันก็กินข้าวตามปกติมีเพื่อนคนหนึงเข้ามาหาเผื่อปรึกษาอะไรบางอย่างเขาพูดออกมาว่าเขาเคยมีเพศสัมพันธ์กับคนรักของเขาบ่อยมากแฟนของเขาให้คำสัญญากับเธอว่าเมื่อเขาโตเป็นผู้ใหญ่เขาจะดูแลเธอให้ดีที่สุดเท่าที่เขาจะทำใด้ และเธอก็บอกอีกว่าเธอกับเขารักกันเป็นเวลานานมากจนวันหนึ่งเธอรู้สึกแปลง ๆ เธอรู้สึกวง่าเธอเวียนหัวมากเธอไม่ได้ไปโรงเรียน ในที่สุดเธอก็ท้อง [ELEMENT_BREAK] ประภาพร [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=61.19.152.146
HTTP_FORWARDED=192.168.1.26
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2004-11-17 22:34:34 [ELEMENT_BREAK] ไม่กี่อึดใจชายหนุ่มที่ล้อมมายไว้นั้นก็เริ่มตีวงแคบเข้ามาเรื่อยๆจนเกือบจะถึงตัวเธอแล้ว แต่ในวินาทีนั้นก็เกิดเสียงกู่ร้องดังก้องกังวานไปทั่วทั้งบริเวณ ชายหนุ่มเหล่านั้นคล้ายตื่นจากภวังค์ พากันเหลียวหน้าเหลียวหลังมองหาต้นเสียงนั้น
ขณะที่มายกำลังคิดฉวยโอกาสนี้หนีก็ปรากฏหญิงสาวผู้หนึ่งยืนขวางหน้าเธอไว้ หญิงคนนั้นสวมสไบสีม่วงอ่อนและผ้าถุงยาวกรอมเท้าสีเดียวกัน ผิวของเธอขาวเนียนปานหิมะ รูปร่างสมส่วนจนหาที่ติไม่ได้ ผมดำขลับพลิ้วไสวปานใยไหม แม่แต่ฝนยังไม่สามารถทำให้ผมของเธอเปียกได้ ดวงตาของเธอเป็นสีดำหม่นคล้ายท้องฟ้ายามราตรีที่มีแต่เมฆหมอก แต่เมื่อมองมาที่มาย ตาของเธอจะเกิดประกายแวววับคล้ายดาราฉายแสง ดูงดงามอย่างลี้ลับ ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อได้รูปของเธอคล้ายยิ้มน้อยๆ ดวงหน้าที่สวยซึ้งปานเทพธิดา บุคลิกสูงสง่าที่ดูไปทั้งทนงทั้งอ่อนโยน คล้ายมิได้เป็นตัวตนที่อยู่บนโลกนี้หากแต่เป็นภาพมาจากสวรรค์ชั้นฟ้า มิเพียงบันดาลให้ชายเหล่านั้นเหม่อมองอย่างเลื่อนลอย แม้แต่มายซึ่งเป็นสตรียังเหม่อมองอย่างตื่นตะลึงจนแทบเคลิบเคลิ้มลุ่มหลง กระทั่งหญิงผู้นั้นใช้นิ้วเรียวยาวผุดผ่องมาแตะที่ปลายคางของมาย มายจึงรู้สึกตัว
"หยุด!"
เสียงที่มายคุ้นหูดังขึ้น แต่เสียงนี้แตกต่างจากทุกครั้งที่เคยพูดกับเธอ เพราะมันทั้งเฉียบขาดและดุดันอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน มายจึงหันไปทางต้นเสียงนั้น
ร่างสูงโปร่งของเมฆินทร์ก็ปรากฏกายขึ้น ดวงตาสีม่วงเป็นประกาย เมื่อเขาปรากฏตัวชายหนุ่มที่ล้อมเธอไว้ก็หนีหายกันไปหมดแล้ว
"เมฆินทร์..."มายเรียกเสียงแผ่ว
เมฆินทร์หันมาสำรวจเธอด้วยแววตาอ่อนโยนคล้ายเป็นการตอบรับเสียงเรียก ก่อนจะกลับไปจ้องเขม็งที่หญิงสาวลึกลับดังเดิม
หญิงสาวลึกลับนั้นมองชายหนุ่มด้วยสายตาที่โศกซึ้งคล้ายจะร่ำไห้ออกมายิ่งขับเน้นความงามของเธอให้น่าหลุ่มหลงยิ่งขึ้น ทั้งสามเงียบงันไปครู่หนึ่ง หญิงสาวลึกลับผู้นั้นก็ถอนหายใจออกมา เสียงทั้งท้อแท้ เลื่อนลอย ปานวิญญาณที่ตรอมทุกข์ แล้วนางก็กล่าวว่า
"เราได้ช่วยท่านแล้ว..."
เสียงนางปานเสียงดนตรีเพลงเศร้า ทั้งโศกเศร้า ทั้งสิ้นหวัง แต่ยังมีความไพเราะเสนาะหู
"นั่นไม่จำเป็น"เมฆินทร์ตอบอย่างเย็นชา มายหันไปมองเขาด้วยความตกใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินเขาพูดเช่นนี้
หญิงสาวลึกลับนั้นหันหลังไปช้าๆและเดินหายไปในเงามืดและสายฝนที่โหมกระหน่ำ
"เป็นอะไรไหม"เมฆินทร์หันมาถามมายอย่างอ่อนโยน..
[ELEMENT_BREAK] ม่ายรุล่ะ [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.150.217.118
HTTP_FORWARDED=203.113.62.7
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2004-11-17 22:34:34 [ELEMENT_BREAK] ไม่กี่อึดใจชายหนุ่มที่ล้อมมายไว้นั้นก็เริ่มตีวงแคบเข้ามาเรื่อยๆจนเกือบจะถึงตัวเธอแล้ว แต่ในวินาทีนั้นก็เกิดเสียงกู่ร้องดังก้องกังวานไปทั่วทั้งบริเวณ ชายหนุ่มเหล่านั้นคล้ายตื่นจากภวังค์ พากันเหลียวหน้าเหลียวหลังมองหาต้นเสียงนั้น
ขณะที่มายกำลังคิดฉวยโอกาสนี้หนีก็ปรากฏหญิงสาวผู้หนึ่งยืนขวางหน้าเธอไว้ หญิงคนนั้นสวมสไบสีม่วงอ่อนและผ้าถุงยาวกรอมเท้าสีเดียวกัน ผิวของเธอขาวเนียนปานหิมะ รูปร่างสมส่วนจนหาที่ติไม่ได้ ผมดำขลับพลิ้วไสวปานใยไหม แม่แต่ฝนยังไม่สามารถทำให้ผมของเธอเปียกได้ ดวงตาของเธอเป็นสีดำหม่นคล้ายท้องฟ้ายามราตรีที่มีแต่เมฆหมอก แต่เมื่อมองมาที่มาย ตาของเธอจะเกิดประกายแวววับคล้ายดาราฉายแสง ดูงดงามอย่างลี้ลับ ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อได้รูปของเธอคล้ายยิ้มน้อยๆ ดวงหน้าที่สวยซึ้งปานเทพธิดา บุคลิกสูงสง่าที่ดูไปทั้งทนงทั้งอ่อนโยน คล้ายมิได้เป็นตัวตนที่อยู่บนโลกนี้หากแต่เป็นภาพมาจากสวรรค์ชั้นฟ้า มิเพียงบันดาลให้ชายเหล่านั้นเหม่อมองอย่างเลื่อนลอย แม้แต่มายซึ่งเป็นสตรียังเหม่อมองอย่างตื่นตะลึงจนแทบเคลิบเคลิ้มลุ่มหลง กระทั่งหญิงผู้นั้นใช้นิ้วเรียวยาวผุดผ่องมาแตะที่ปลายคางของมาย มายจึงรู้สึกตัว
"หยุด!"
เสียงที่มายคุ้นหูดังขึ้น แต่เสียงนี้แตกต่างจากทุกครั้งที่เคยพูดกับเธอ เพราะมันทั้งเฉียบขาดและดุดันอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน มายจึงหันไปทางต้นเสียงนั้น
ร่างสูงโปร่งของเมฆินทร์ก็ปรากฏกายขึ้น ดวงตาสีม่วงเป็นประกาย เมื่อเขาปรากฏตัวชายหนุ่มที่ล้อมเธอไว้ก็หนีหายกันไปหมดแล้ว
"เมฆินทร์..."มายเรียกเสียงแผ่ว
เมฆินทร์หันมาสำรวจเธอด้วยแววตาอ่อนโยนคล้ายเป็นการตอบรับเสียงเรียก ก่อนจะกลับไปจ้องเขม็งที่หญิงสาวลึกลับดังเดิม
หญิงสาวลึกลับนั้นมองชายหนุ่มด้วยสายตาที่โศกซึ้งคล้ายจะร่ำไห้ออกมายิ่งขับเน้นความงามของเธอให้น่าหลุ่มหลงยิ่งขึ้น ทั้งสามเงียบงันไปครู่หนึ่ง หญิงสาวลึกลับผู้นั้นก็ถอนหายใจออกมา เสียงทั้งท้อแท้ เลื่อนลอย ปานวิญญาณที่ตรอมทุกข์ แล้วนางก็กล่าวว่า
"เราได้ช่วยท่านแล้ว..."
เสียงนางปานเสียงดนตรีเพลงเศร้า ทั้งโศกเศร้า ทั้งสิ้นหวัง แต่ยังมีความไพเราะเสนาะหู
"นั่นไม่จำเป็น"เมฆินทร์ตอบอย่างเย็นชา มายหันไปมองเขาด้วยความตกใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินเขาพูดเช่นนี้
หญิงสาวลึกลับนั้นหันหลังไปช้าๆและเดินหายไปในเงามืดและสายฝนที่โหมกระหน่ำ
"เป็นอะไรไหม"เมฆินทร์หันมาถามมายอย่างอ่อนโยน..
[ELEMENT_BREAK] ม่ายรุล่ะ [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.150.217.118
HTTP_FORWARDED=203.113.62.7
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2005-05-02 21:01:22 [ELEMENT_BREAK] ย้อนกลับไปเมื่อ 200กว่าปี ที่ผ่านมา ท่ามกลางเสียงโห่ร้องของทหารพม่าที่ล้อมกรุงอยู่ หนุ่มสาวคู่หนึ่งกอดกันร่ำไห้ ให้แก่ชะตากรรมของบ้านเกิดที่กำลังจะถึงคราวดับสูญ

"มิใช่เพราะความอ่อนแอในตัวหมู่เรา ดอกรึ ที่ทำให้บ้านเมืองสูญ แทบวาย" หญิงสาวพูดเบาๆ ในอ้อมกอดอันเข้มแข็งของชายหนุ่มคู่รัก เรือนร่างทั้งสองเปรอะไปด้วยคราบเลือดเกรอะกรัง

ท้องฟ้านอกกำแพงคูเมือง มืดมนดั่งไว้อาลัยให้แก่ กรุงเทพฯทวารวดี ศรีอยุธยา แม้จะผ่านฝนมาไม่กี่เพลาแต่เมฆยามนี้ก็มิอาจทำให้กองทัพพม่ารามัญ เกรงภัยแห่งอุทกได้แม้สักน้อย

"อีมายเอ๊ย..."ไอ้เมฆเอ่ยถามหญิงอันเป็นที่รักแห่งมันด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง
"หือ...อันใดพี่เมฆ"เสียงหญิงสาวเอื้อนตอบ

"หากมีภัยอันใดเกิดแต่ บ้านเมืองแห่งเรา มีอยู่หรือที่ตัวเราจะยังชีวิตต่อไป..."

หญิงสาวมองหน้าชายหนุ่ม ให้เห็นว่าเข้าใจในสิ่งที่มันเอ่ย ทั้งสองจึงกอดประคองกันลุกขึ้น หยิบดาบเปื้อนเลือดศัตรูขึ้นมาถือในมือคนละเล่ม ยันกาย พลางนึกถึงหลวงพ่อที่นับถือ

"เกิดชาติหน้าฉันท์ใด ให้เราสองครองคู่กันทุกชาติไปด้วยเถิด" อีมายเอ่ยขึ้น
"และในแผ่นดินอันเป็นที่รักของเราสอง" ไอ้เมฆสำทับ

ทั้งคู่เดินออกไปยัง ประตูใหญ่เพื่อสมทบกับทหารหาญแห่ง กรุงศร๊ฯ เพื่อพลีชีพ แลเลือดเนื้อ ตราบหยาดสุดท้ายให้ไว้เพื่อลูกหลานไท ได้ภูมิใจในเกียรติภูมิ แห่งมาตุภูมิตน

[ELEMENT_BREAK] หอน เวทชะอม [ELEMENT_BREAK] gotohellormailtome@lycos.com [ELEMENT_BREAK] REMOTE=61.19.223.131
HTTP_FORWARDED=
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2005-05-02 21:01:22 [ELEMENT_BREAK] ย้อนกลับไปเมื่อ 200กว่าปี ที่ผ่านมา ท่ามกลางเสียงโห่ร้องของทหารพม่าที่ล้อมกรุงอยู่ หนุ่มสาวคู่หนึ่งกอดกันร่ำไห้ ให้แก่ชะตากรรมของบ้านเกิดที่กำลังจะถึงคราวดับสูญ

"มิใช่เพราะความอ่อนแอในตัวหมู่เรา ดอกรึ ที่ทำให้บ้านเมืองสูญ แทบวาย" หญิงสาวพูดเบาๆ ในอ้อมกอดอันเข้มแข็งของชายหนุ่มคู่รัก เรือนร่างทั้งสองเปรอะไปด้วยคราบเลือดเกรอะกรัง

ท้องฟ้านอกกำแพงคูเมือง มืดมนดั่งไว้อาลัยให้แก่ กรุงเทพฯทวารวดี ศรีอยุธยา แม้จะผ่านฝนมาไม่กี่เพลาแต่เมฆยามนี้ก็มิอาจทำให้กองทัพพม่ารามัญ เกรงภัยแห่งอุทกได้แม้สักน้อย

"อีมายเอ๊ย..."ไอ้เมฆเอ่ยถามหญิงอันเป็นที่รักแห่งมันด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง
"หือ...อันใดพี่เมฆ"เสียงหญิงสาวเอื้อนตอบ

"หากมีภัยอันใดเกิดแต่ บ้านเมืองแห่งเรา มีอยู่หรือที่ตัวเราจะยังชีวิตต่อไป..."

หญิงสาวมองหน้าชายหนุ่ม ให้เห็นว่าเข้าใจในสิ่งที่มันเอ่ย ทั้งสองจึงกอดประคองกันลุกขึ้น หยิบดาบเปื้อนเลือดศัตรูขึ้นมาถือในมือคนละเล่ม ยันกาย พลางนึกถึงหลวงพ่อที่นับถือ

"เกิดชาติหน้าฉันท์ใด ให้เราสองครองคู่กันทุกชาติไปด้วยเถิด" อีมายเอ่ยขึ้น
"และในแผ่นดินอันเป็นที่รักของเราสอง" ไอ้เมฆสำทับ

ทั้งคู่เดินออกไปยัง ประตูใหญ่เพื่อสมทบกับทหารหาญแห่ง กรุงศร๊ฯ เพื่อพลีชีพ แลเลือดเนื้อ ตราบหยาดสุดท้ายให้ไว้เพื่อลูกหลานไท ได้ภูมิใจในเกียรติภูมิ แห่งมาตุภูมิตน

[ELEMENT_BREAK] หอน เวทชะอม [ELEMENT_BREAK] gotohellormailtome@lycos.com [ELEMENT_BREAK] REMOTE=61.19.223.131
HTTP_FORWARDED=
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2006-05-29 11:54:03 [ELEMENT_BREAK] เน่าเลยหนังไม่หนุก [ELEMENT_BREAK] หมี [ELEMENT_BREAK] ap08166171 [ELEMENT_BREAK] REMOTE=58.10.140.49
HTTP_FORWARDED=
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2006-05-29 11:54:03 [ELEMENT_BREAK] เน่าเลยหนังไม่หนุก [ELEMENT_BREAK] หมี [ELEMENT_BREAK] ap08166171 [ELEMENT_BREAK] REMOTE=58.10.140.49
HTTP_FORWARDED=
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK]

หน้าถัดไป (หน้า 2) >>>

^*หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา

ยังไม่มีความเห็นเพิ่มเติม

กรุณา login เพื่อ comment งานเขียนนี้

???? สมัครสมาชิก ฟรี ตลอดชีพ