ยุคที่แครอลินเริ่มสำรวจดาวเคราะห์น้อย เมื่อยี่สิบปีมานี้เองนั้น คนยังมองว่าเป็นงานที่ออกจะแปลกๆอยู่ เพราะความสำคัญของความเข้าใจเกี่ยวกับดาวหางและดาวเคราะห์น้อย ยังไม่เป็นที่รู้จักกันดีนัก แม่แต่ในวงการดาราศาสตร์เอง โดยเฉพาะความเสี่ยงที่วัตถุจำพวกนี้ จะพุ่งมาชนโลก ก็ยังไม่มีใครเข้าใจมากนัก


"ดาวหางยังเป็นสิ่งที่คาดเดาได้ยากอยู่ ในแง่อันตรายที่มันจะมาชนโลก เพราะเราไม่สามารถพยากรณ์ล่วงหน้าได้นานๆว่า พวกดาวหางที่มีวงโคจรรีมากๆไกลๆเหล่านี้ จะแปรสภาพได้อย่างไร การติดตามศึกษาดาวหางจึงสำคัญมากต่อความอยู่รอดของมนุษย์เราเอง เรายังต้องศึกษาเข้าใจถึงส่วนประกอบโครงสร้างของมัน ว่า มันเป็นวัตถุของแข็งที่เป็นเนื้อเดียวกัน แต่ปล่อยก๊าซและฝุ่นออกมา หรือเป็นกลุ่มก้อนหินดินทรายที่ยึดตัวกันหลวมๆเพียงด้วยก๊าซและน้ำแข็ง หรือมันเป็นสิ่งที่อยู่ระหว่างกลางของสองสถานะนั้น


แล้วดาวเคราะห์น้อย เป็นดาวหางที่หมดลมแล้วจริงหรือ แล้วดาวหางจะมีน้ำมากพอที่จะใช้เป็นทรัพยากรในการสำรวจจักรวาลในอนาคตได้หรือไม่ แล้วดาวหางนำสารอินทรีย์มาสู่โลกจริงหรือเปล่า ฯลฯ ยังมีคำถามอีกมากมายที่เราตอบยังไม่ได้"

การเสาะหาดาวเคราะห์น้อยที่แครอลินทำ เป็นงานที่หนัก จุกจิก ยาวนาน และน่าเบื่อมาก ในสมัยที่ยังไม่มีอุปกรณ์ CCD และโปรแกรมคอมพิวเต้อร์ที่ตรวจสอบเบื้องต้นช่วยประหยัดเวลาให้ นักวิจัยต้องใช้ภาพถ่าย ที่ตั้งกล้องดูดาวถ่ายภาพละ ๔๕ นาทีถึงหนึ่งชั่วโมง แล้วใช้เครื่องที่ส่องดูภาพสองภาพพร้อมๆกัน เรียกว่า stereomicroscope ที่ดูสองภาพได้พร้อมๆกัน ทำให้มองเห็นเหมือนเป็นภาพสามมิติ ดาวเคราะห์น้อยหรือดาวหางซึ่งเคลื่อนที่ ไม่อยู่นิ่งเหมือนดาวฤกษ์ในพื้นหลัง จะปรากฏลอยตัวขึ้นมาให้เห็นได้ชัดยิ่งขึ้น


แต่มันเป็นงานที่ต้องใช้ความพยายามมาก เพราะต้องดูภาพเป็นร้อยเป็นพันต่อคืน ติดต่อกันเป็นเวลานาน แล้วต้องฝึกตาให้มองให้ออกว่า เป็นภาพจริงหรือเป็นเศษฝุ่นจากการที่ภาพถ่ายไม่ชัดเจนมีเส้นมีลายต่างๆ เดวิด เลวี่ ผู้ร่วมงานคนหนึ่งของทีมชูเมคเก้อร์เล่าว่า คืนหนึ่งๆต้องทำงานกันอย่างน้อยๆ ๑๓ ชั่วโมง และยังต้องมาตรวจดูภาพทีหลังอีก อัตราเฉลี่ยของแครอลิน ได้ใช้เวลานั่งดูภาพ ๑๐๐ ชั่วโมงต่อดาวหางที่ค้นพบหนึ่งดวง


แครอลินกล่าวว่า มีเหตุผลหลายอย่างที่ช่วยให้เธอประสบความสำเร็จมาได้ "แผนกสำรวจดาวหางและดาวเคราะห์น้อยของหอดูดาวพาโลมาร์ ใช้วิธีสำรวจด้วยการดูสองภาพแบบนี้ เผอิญดิฉันถนัดดูภาพแบบนี้ตามธรรมชาติอยู่แล้ว ผู้ร่วมทีมก็ทำงานหามรุ่งหามค่ำกันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย สมัยโน้นยังไม่มีเครื่องมือทันสมัยมาทุ่นเวลา ก็ต้องใช้แรงคนล้วนๆ แล้วเราก็สำรวจท้องฟ้าส่วนที่นักสำรวจดาวหางมักจะมองข้ามไป คือเป็นบริเวณที่เหมาะกับการสำรวจดาวเคราะห์น้อยมาก"


แต่สิ่งสำคัญเหนืออื่นใด คงเป็นใจรักต่องานอย่างยิ่งยวดของเธอ ที่เป็นส่วนประกอบสำคัญ ที่ช่วยลุ้นให้เธอฟันฝ่าเวลาที่ต้องนั่งดูภาพทีละนานๆ ที่คนส่วนมากมักจะทนกับความจำเจไม่ไหว "ความรักที่มีต่อการดูดาว มาพัฒนาเอาเมื่อดิฉันมานั่งทำงานตอนกลางคืนที่หอดูดาวพาโลมาร์นี่เอง แล้วก็มีแต่จะเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆไม่เคยลดลงเลย" คราใดที่เธอค้นพบดาวหาง แครอลินเล่าว่า เธอมักจะมีธรรมเนียมประพฤติอยู่ว่า "ดิฉันอยากจะเต้นระบำไปรอบๆ แล้วมักจะขึ้นบันไดไปร้องตะโกนเรียกผู้ร่วมทีมคนอื่นให้รู้ทั่วกันว่า "เยยยยยยยยย...ย้" เมื่อใดที่เธอไปบรรยายในที่ต่อผู้ฟังในที่สาธารณะ ก็จะเห็นได้ถึงความกระตือรือร้น ความมีใจรักต่อสิ่งที่เธอทำ ที่หวังว่า คงจะช่วยบันดาลใจยุวชนรุ่นหลัง ให้มีใจรักต่องานเช่นเดียวกัน