<script language="JavaScript" src="http://www.vcharkarn.com/javafeed/article/754" type="text/javascript"></script>

เฉือนใจ แสงแดดสีส้มทำให้บรรยากาศในยามเย็นดูเงียบเหงาได้อย่างประหลาด ร่างสูงนั่งพิงต้นไม้ในท่าชันขาไว้ข้างหนึ่งส่วนอีกข้างเหยียดยาวออกไป ข้างกายมีสมุดเล่มหนาวางอยู่ ใบหน้าคมเข้มจัดได้ว่าเป็นคนหน้าตาดี ดวงตาสีเข้มแลทอดไปยังเบื้องหน้าเป็นจุดเดียว ผู้เขียน: สร้างโดย: ศาสวัตรา - อนุญาติให้: แก้ไขได้โดยสมาชิกทุกคน ชมแล้ว: 976 ครั้ง post ครั้งแรก: Thu 29 November 2001, 9:20 am ปรับปรุงล่าสุด: Mon 1 January 2007, 9:25 pm อยู่ในส่วน: พักผ่อนหย่อนใจ, นิยายรัก แก้ไขงานเขียน

ตอนที่ 1 : แสงแดดสีส้มทำให้บรรยากาศในยามเย็นดูเงียบเหงาได้อย่างประหลาด ร่างสูงนั่งพิงต้นไม
ตอนที่ 2 : วันนั้นบัวทิพย์ดูสวยและงดงาม ร่างบางในชุดกระโปรงติดกันสีเขียวตองอ่อนยิ่งทำให้ผิว
ตอนที่ 3 : หลังการแต่งงานผ่านไปสามวัน ธรรม์โทรศัพท์ไปหาบัวทิพย์ที่เบอร์มือถือของหล่อนเพราะ
ตอนที่ 4 : แสงแดดอ่อนลงเมื่อพระอาทิตย์ใกล้จะลับหายจากขอบฟ้า สมุดบันทึกเล่มหนาของบัวทิพย์ถู
ตอนที่ 5 : ธรรม์ปิดสมุดลงช้าๆ ‘ผมเข้าใจแล้วบัว…เข้าใจแล้วว่าทำไมคุณถึงไม่ยอมแต่งงานกับผม’




ok [ELEMENT_BREAK] 2001-11-28 20:16:54 [ELEMENT_BREAK] แสงแดดสีส้มทำให้บรรยากาศในยามเย็นดูเงียบเหงาได้อย่างประหลาด ร่างสูงนั่งพิงต้นไม้ในท่าชันขาไว้ข้างหนึ่งส่วนอีกข้างเหยียดยาวออกไป ข้างกายมีสมุดเล่มหนาวางอยู่ ใบหน้าคมเข้มจัดได้ว่าเป็นคนหน้าตาดี ดวงตาสีเข้มแลทอดไปยังเบื้องหน้าเป็นจุดเดียว มือข้างหนึ่งกำของเล็กๆไว้มั่นอย่างกลัวที่จะหลุดหาย ชายหนุ่มหลับตาลงอย่างอ่อนล้า ภาพหญิงสาวใบหน้าสวยหวานกระจ่างยามมีรอยยิ้มสดใสปรากฏขึ้นในห้วงคำนึง รอยบุ๋มของลักยิ้มทั้งสองคือเอกลักษณ์ประจำตัวของหล่อนที่เขาจำได้ติดตาไม่เคยลืม
“บัว…” ชายหนุ่มครางชื่อของหล่อนออกมาแผ่วเบา
“ผมขอโทษ…ผมอยากให้คุณกลับมา …บัวทิพย์…”
ชายหนุ่มคล้ายได้ยินเสียงหัวเราะใสๆของหล่อนดังอยู่ใกล้ๆเขานี่เอง ธรรม์รู้ดีว่าต่อให้เขาพูดพร่ำคำขอโทษกับหล่อนสักเท่าไหร่ บัวทิพย์ก็ไม่มีทางกลับมาหาเขาอยู่ดีเพราะเขาทำให้หล่อนเจ็บช้ำเหลือเกิน

คนหนึ่ง…เคยรัก คนหนึ่ง…เคยผูกพัน
คนหนึ่ง…เคยร่วมฝัน
วันนี้…คนนั้น…กลับห่างไกล
ครั้งหนึ่ง…เคยรัก ครั้งหนึ่ง…เคยผูกพัน
ครั้งหนึ่ง…เคยร่วมฝัน
วันนี้…ทุกอย่างพังทลาย
คำหนึ่ง…เคยซึ้ง คำหนึ่ง…ชวนฝัน
คำ ‘ รัก ’ แผ่วหวาน
วันนี้…คำนั้น…ให้ใคร?

ข้อความในสมุดบันทึกของบัวทิพย์ที่เขาได้อ่านทำให้เขาได้รู้ว่า เขาได้ทำร้ายคนที่รักเขามากที่สุดเพราะความโง่ของเขาเอง
ธรรม์คิดถึงตอนที่เขาคบกับบัวทิพย์…ผู้หญิงธรรมดาในสายตาของครอบครัวเขา แม้จะแตกต่างกันในหลายๆอย่าง หากทุกอย่างถูกยึดโยงด้วยคำ ‘เรารักกัน’ ธรรม์มั่นใจว่าบัวทิพย์คือผู้หญิงที่เขาจะแต่งงานและอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต สิ่งเดียวที่ธรรม์อดแปลกใจไม่ได้คือ เหตุใดทุกครั้งที่เขาขอหล่อนแต่งงาน จึงได้รับเพียงรอยยิ้มบางๆกับดวงตาที่คล้ายจะซ่อนเร้นอะไรเอาไว้และคำตอบที่ว่า
“บัวไม่อยากให้คุณต้องเสียใจทีหลังค่ะ…”
“ผมไม่คิดว่าคุณจะทำให้ผมเสียใจ แต่ถ้าคุณยังไม่พร้อมก็ไม่เป็นไร ผมจะรอ…”
บัวทิพย์…ดอกบัวงามของผม…ใครจะรู้ว่าคนที่เสียใจจะกลายเป็นคุณ

บัว…แววตาของคุณทำให้ผมรู้สึกอึดอัดที่ไม่สามารถอ่านสิ่งใดจากดวงตาคู่นั้นของคุณได้ ทำไมคุณไม่เปิดหน้าต่างหัวใจคุณจากดวงตาให้ผมได้รู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ หรือว่าเป็นผมเองที่ไม่ดีมัวแต่รอให้คุณบอกผมด้วยสายตาแทนที่จะหันมาสังเกตแววตาของคุณ นั่นสินะ…ทำไมผมถึงไม่เคยสังเกตเห็นความห่วงใยอาทรและความหวังดีที่อยู่ในดวงตาคู่นั้นเลย ทำไมผมถึงมองเห็นความสมบูรณ์แบบจากผู้หญิงคนอื่นทั้งที่มันมีครบอยู่แล้วในตัวคุณ

ธรรม์คิดถึงผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่ทำให้ชีวิตของเขาพลิกผันไป….มัทธนา.…ผู้ซึ่งมีความเพียบพร้อมทั้งชาติตระกูลที่ดี ความรู้ และความสวยที่โดดเด่นโดยเฉพาะดวงตาที่วะวับวาวเหมือนมีดวงดาวนับร้อยนับพันดวงสุกใสอยู่ในนั้น.…มัทธนามีในสิ่งที่เขาไม่เคยได้พบจากบัวทิพย์ ความสดใสร่าเริงและเปิดเผยรวมทั้งเสน่ห์ยวนเย้าราวกับดอกกุหลาบสีชมพูแรกแย้มทำให้เขาอยากจะเด็ดดอกไม้นั้นมาอยู่ในครอบครอง หากเขาลืมไปว่าดอกไม้งามย่อมมีหนามแหลมคอยทิ่มแทงผู้ที่ยื่นมือเข้ามาใกล้หมายเชยชมด้วยเช่นกัน

มัทธนาเป็นถึงลูกสาวของนักธุรกิจชื่อดัง ไม่ใช่ว่าธรรม์จะไม่มีอะไรคู่ควรกับหล่อน ตรงข้าม…สำหรับครอบครัวของมัทธนาแล้ว ธรรม์กลับเป็นผู้ที่เหมาะสมที่สุดทั้งความทัดเทียมกันในสังคม ความรู้รวมทั้งชาติตระกูล แต่สิ่งเดียวที่ธรรม์ไม่เหมาะสมสำหรับมัทธนาก็คือ...บัวทิพย์ เมื่อธรรม์หมายปองดอกกุหลาบสวยสดเขาก็ต้องวางดอกบัวงามที่อยู่ในมือลง ชายหนุ่มยังจำได้ในวันที่เขาได้นัดกับบัวทิพย์ เมื่อเขาตัดสินใจว่าเขาจะต้องทิ้งดอกบัวแรกแย้มดอกนั้นไป [ELEMENT_BREAK] ศาสวัตรา [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.148.169.205
HTTP_FORWARDED=
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2001-11-28 20:16:54 [ELEMENT_BREAK] แสงแดดสีส้มทำให้บรรยากาศในยามเย็นดูเงียบเหงาได้อย่างประหลาด ร่างสูงนั่งพิงต้นไม้ในท่าชันขาไว้ข้างหนึ่งส่วนอีกข้างเหยียดยาวออกไป ข้างกายมีสมุดเล่มหนาวางอยู่ ใบหน้าคมเข้มจัดได้ว่าเป็นคนหน้าตาดี ดวงตาสีเข้มแลทอดไปยังเบื้องหน้าเป็นจุดเดียว มือข้างหนึ่งกำของเล็กๆไว้มั่นอย่างกลัวที่จะหลุดหาย ชายหนุ่มหลับตาลงอย่างอ่อนล้า ภาพหญิงสาวใบหน้าสวยหวานกระจ่างยามมีรอยยิ้มสดใสปรากฏขึ้นในห้วงคำนึง รอยบุ๋มของลักยิ้มทั้งสองคือเอกลักษณ์ประจำตัวของหล่อนที่เขาจำได้ติดตาไม่เคยลืม
“บัว…” ชายหนุ่มครางชื่อของหล่อนออกมาแผ่วเบา
“ผมขอโทษ…ผมอยากให้คุณกลับมา …บัวทิพย์…”
ชายหนุ่มคล้ายได้ยินเสียงหัวเราะใสๆของหล่อนดังอยู่ใกล้ๆเขานี่เอง ธรรม์รู้ดีว่าต่อให้เขาพูดพร่ำคำขอโทษกับหล่อนสักเท่าไหร่ บัวทิพย์ก็ไม่มีทางกลับมาหาเขาอยู่ดีเพราะเขาทำให้หล่อนเจ็บช้ำเหลือเกิน

คนหนึ่ง…เคยรัก คนหนึ่ง…เคยผูกพัน
คนหนึ่ง…เคยร่วมฝัน
วันนี้…คนนั้น…กลับห่างไกล
ครั้งหนึ่ง…เคยรัก ครั้งหนึ่ง…เคยผูกพัน
ครั้งหนึ่ง…เคยร่วมฝัน
วันนี้…ทุกอย่างพังทลาย
คำหนึ่ง…เคยซึ้ง คำหนึ่ง…ชวนฝัน
คำ ‘ รัก ’ แผ่วหวาน
วันนี้…คำนั้น…ให้ใคร?

ข้อความในสมุดบันทึกของบัวทิพย์ที่เขาได้อ่านทำให้เขาได้รู้ว่า เขาได้ทำร้ายคนที่รักเขามากที่สุดเพราะความโง่ของเขาเอง
ธรรม์คิดถึงตอนที่เขาคบกับบัวทิพย์…ผู้หญิงธรรมดาในสายตาของครอบครัวเขา แม้จะแตกต่างกันในหลายๆอย่าง หากทุกอย่างถูกยึดโยงด้วยคำ ‘เรารักกัน’ ธรรม์มั่นใจว่าบัวทิพย์คือผู้หญิงที่เขาจะแต่งงานและอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต สิ่งเดียวที่ธรรม์อดแปลกใจไม่ได้คือ เหตุใดทุกครั้งที่เขาขอหล่อนแต่งงาน จึงได้รับเพียงรอยยิ้มบางๆกับดวงตาที่คล้ายจะซ่อนเร้นอะไรเอาไว้และคำตอบที่ว่า
“บัวไม่อยากให้คุณต้องเสียใจทีหลังค่ะ…”
“ผมไม่คิดว่าคุณจะทำให้ผมเสียใจ แต่ถ้าคุณยังไม่พร้อมก็ไม่เป็นไร ผมจะรอ…”
บัวทิพย์…ดอกบัวงามของผม…ใครจะรู้ว่าคนที่เสียใจจะกลายเป็นคุณ

บัว…แววตาของคุณทำให้ผมรู้สึกอึดอัดที่ไม่สามารถอ่านสิ่งใดจากดวงตาคู่นั้นของคุณได้ ทำไมคุณไม่เปิดหน้าต่างหัวใจคุณจากดวงตาให้ผมได้รู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ หรือว่าเป็นผมเองที่ไม่ดีมัวแต่รอให้คุณบอกผมด้วยสายตาแทนที่จะหันมาสังเกตแววตาของคุณ นั่นสินะ…ทำไมผมถึงไม่เคยสังเกตเห็นความห่วงใยอาทรและความหวังดีที่อยู่ในดวงตาคู่นั้นเลย ทำไมผมถึงมองเห็นความสมบูรณ์แบบจากผู้หญิงคนอื่นทั้งที่มันมีครบอยู่แล้วในตัวคุณ

ธรรม์คิดถึงผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่ทำให้ชีวิตของเขาพลิกผันไป….มัทธนา.…ผู้ซึ่งมีความเพียบพร้อมทั้งชาติตระกูลที่ดี ความรู้ และความสวยที่โดดเด่นโดยเฉพาะดวงตาที่วะวับวาวเหมือนมีดวงดาวนับร้อยนับพันดวงสุกใสอยู่ในนั้น.…มัทธนามีในสิ่งที่เขาไม่เคยได้พบจากบัวทิพย์ ความสดใสร่าเริงและเปิดเผยรวมทั้งเสน่ห์ยวนเย้าราวกับดอกกุหลาบสีชมพูแรกแย้มทำให้เขาอยากจะเด็ดดอกไม้นั้นมาอยู่ในครอบครอง หากเขาลืมไปว่าดอกไม้งามย่อมมีหนามแหลมคอยทิ่มแทงผู้ที่ยื่นมือเข้ามาใกล้หมายเชยชมด้วยเช่นกัน

มัทธนาเป็นถึงลูกสาวของนักธุรกิจชื่อดัง ไม่ใช่ว่าธรรม์จะไม่มีอะไรคู่ควรกับหล่อน ตรงข้าม…สำหรับครอบครัวของมัทธนาแล้ว ธรรม์กลับเป็นผู้ที่เหมาะสมที่สุดทั้งความทัดเทียมกันในสังคม ความรู้รวมทั้งชาติตระกูล แต่สิ่งเดียวที่ธรรม์ไม่เหมาะสมสำหรับมัทธนาก็คือ...บัวทิพย์ เมื่อธรรม์หมายปองดอกกุหลาบสวยสดเขาก็ต้องวางดอกบัวงามที่อยู่ในมือลง ชายหนุ่มยังจำได้ในวันที่เขาได้นัดกับบัวทิพย์ เมื่อเขาตัดสินใจว่าเขาจะต้องทิ้งดอกบัวแรกแย้มดอกนั้นไป [ELEMENT_BREAK] ศาสวัตรา [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.148.169.205
HTTP_FORWARDED=
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2001-11-28 20:55:57 [ELEMENT_BREAK] วันนั้นบัวทิพย์ดูสวยและงดงาม ร่างบางในชุดกระโปรงติดกันสีเขียวตองอ่อนยิ่งทำให้ผิวของหล่อนขาวผ่องยิ่งขึ้น ลำคอระหงมีสร้อยเงินเส้นเล็กห้อยจี้รูปหัวใจที่เขาไม่เคยเห็นบัวทิพย์เคยใส่มาก่อนหากก็มิได้ใส่ใจที่จะไถ่ถามเนื่องด้วยหัวใจที่กำลังหนักอึ้งว่าจะพูดกับหล่อนอย่างไร อาหารบนโต๊ะถูกจัดทำและตกแต่งอย่างพิถีพิถันราวกับหล่อนรู้จุดหมายของเขา และได้จัดเตรียมงานเลี้ยงอำลาไว้รออยู่แล้ว
“บัว…ผมมีเรื่องจะบอกคุณ”
บัวทิพย์ส่ายหน้าเป็นเชิงห้ามแล้วดึงมือเขามานั่งที่โต๊ะอาหาร เป็นอาหารมื้อที่ธรรม์รู้สึกอึดอัดที่สุด บัวทิพย์ยังคงหาเรื่องมาคุยได้ไม่รู้จบโดยเฉพาะช่วงที่หล่อนคบกับเขา ในขณะที่เขาได้แต่พยักหน้ารับเท่านั้น ในใจรู้สึกสับสนมันคล้ายกับหล่อนกำลังเตือนย้ำความทรงจำในอดีตให้เขาว่า ‘อย่าลืมนะ ห้ามลืมเด็ดขาด’ หลังจากรับประทานอาหารเสร็จแล้ว ธรรม์พยายามจะหาโอกาสบอกบัวทิพย์เรื่องมัทธนา แต่เขาก็ได้แต่อ้ำอึ้งตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไร
“มานี่สิธรรม์”
ธรรม์เดินมานั่งข้างๆบัวทิพย์ที่โชฟา แล้วหล่อนก็ขอร้องให้เขาดูวีดีโอการ์ตูนเป็นเพื่อน
“เรื่องโปรดของคุณนี่”
หญิงสาวพยักหน้ารับแล้วหล่อนก็หันไปสนใจการ์ตูนต่อ ในยามนี้บัวทิพย์ก็คล้ายเด็กน้อยที่จ้องการ์ตูนไม่วางตาและหัวเราะไปกับมัน ซึ่งมันทำให้ธรรม์ตัดสินใจลำบากที่จะบอกลา
หลังการ์ตูนจบหญิงสาวก็ดึงมือเขามาส่งที่ประตู
“ขอบคุณค่ะธรรม์ วันนี้บัวมีความสุขมากและบัวอยากให้คุณจำแต่สิ่งที่ดีๆก่อนออกจากห้องนี้ไป ขอให้คุณมีความสุข…เผื่อในส่วนของบัวด้วยนะคะ” น้ำเสียงแฝงความเศร้าลึกล้ำจนธรรม์อยากจะดึงหล่อนมากอด แต่หล่อนกลับดันเขาให้ออกไปจนพ้นประตูห้อง
“ขอบคุณและ…ลาก่อน” คำสุดท้ายแผ่วเบาก่อนประตูห้องจะปิดลง
ธรรม์รู้สึกเหมือนประโยคสุดท้ายกรีดใจเขาอย่างจัง บัวทิพย์รู้อยู่ตลอดเวลาว่าเขาจะพูดอะไร หล่อนจึงเป็นฝ่ายพูดเองเพื่อที่เขาจะได้ไม่ลำบากใจ ธรรม์ได้แต่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องอย่างนั้นเหมือนมีลางสังหรณ์ว่าเขาจะไม่ได้พบเจ้าของร่างบางที่อยู่ในห้องนั้นอีก เพราะบัวทิพย์ได้ลาเขาแล้วอย่างอ่อนโยน ธรรม์พึมพำแผ่วเบาเช่นกัน
“ลาก่อน…บัวทิพย์ ดอกบัวงามของผม”
อีกด้านหนึ่งของประตู ร่างบางทรุดลงนั่ง น้ำตารินไหล…ไร้เสียงสะอื้น

หลังจากนั้นเพียงหนึ่งเดือน งานแต่งงานที่ใหญ่ที่สุดในรอบปีระหว่างมัทธนากับธรรม์ก็ถูก จัดขึ้นและมีการสัมภาษณ์เจ้าบ่าวและเจ้าสาวออกอากาศทางโทรทัศน์ด้วย ขณะเดียวกันร่างผอมบางในท่านั่งกึ่งนอนมองดูข่าวบรรยากาศงานแต่งงานอยู่บนเตียงคนไข้ที่โรงพยาบาล ใบหน้าซีดเซียวปรากฏรอยยิ้มให้คุณพยาบาลเห็นเป็นครั้งแรกในเวลาสองอาทิตย์ที่ผ่านมาที่บัวทิพย์เข้ามารับการรักษา
“ดูอะไรหรือคะ ยิ้มอยู่คนเดียว”
“เพื่อนน่ะค่ะ เขาแต่งงาน”
พยาบาลสาวมองตามไปที่โทรทัศน์ก็เห็นนักข่าวกำลังสัมภาษณ์คู่บ่าวสาวอยู่ด้วยบรรยากาศที่ชื่นมื่น
“ดูสมกันดีนะคะ”
“ค่ะ พวกเขาเหมาะสมกัน…เหมือนที่ฉันอยากให้เป็น” ประโยคสุดท้ายพึมพำกับตัวเองอย่างแผ่วเบา
'เอาเถิด…เพื่อคนที่ฉันรัก ฉันจะยอมเฉือนใจตัวเอง แม้มันจะต้องเจ็บปวดก็ตาม' หล่อนรำพึงอยู่ในใจ
พอจบข่าวบัวทิพย์ก็ทอดตัวลงนอนหลับตานิ่งในมือกำของเล็กๆอย่างหนึ่งไว้แนบหัวใจ [ELEMENT_BREAK] ศาสวัตรา [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.148.169.205
HTTP_FORWARDED=
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2001-11-28 20:55:57 [ELEMENT_BREAK] วันนั้นบัวทิพย์ดูสวยและงดงาม ร่างบางในชุดกระโปรงติดกันสีเขียวตองอ่อนยิ่งทำให้ผิวของหล่อนขาวผ่องยิ่งขึ้น ลำคอระหงมีสร้อยเงินเส้นเล็กห้อยจี้รูปหัวใจที่เขาไม่เคยเห็นบัวทิพย์เคยใส่มาก่อนหากก็มิได้ใส่ใจที่จะไถ่ถามเนื่องด้วยหัวใจที่กำลังหนักอึ้งว่าจะพูดกับหล่อนอย่างไร อาหารบนโต๊ะถูกจัดทำและตกแต่งอย่างพิถีพิถันราวกับหล่อนรู้จุดหมายของเขา และได้จัดเตรียมงานเลี้ยงอำลาไว้รออยู่แล้ว
“บัว…ผมมีเรื่องจะบอกคุณ”
บัวทิพย์ส่ายหน้าเป็นเชิงห้ามแล้วดึงมือเขามานั่งที่โต๊ะอาหาร เป็นอาหารมื้อที่ธรรม์รู้สึกอึดอัดที่สุด บัวทิพย์ยังคงหาเรื่องมาคุยได้ไม่รู้จบโดยเฉพาะช่วงที่หล่อนคบกับเขา ในขณะที่เขาได้แต่พยักหน้ารับเท่านั้น ในใจรู้สึกสับสนมันคล้ายกับหล่อนกำลังเตือนย้ำความทรงจำในอดีตให้เขาว่า ‘อย่าลืมนะ ห้ามลืมเด็ดขาด’ หลังจากรับประทานอาหารเสร็จแล้ว ธรรม์พยายามจะหาโอกาสบอกบัวทิพย์เรื่องมัทธนา แต่เขาก็ได้แต่อ้ำอึ้งตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไร
“มานี่สิธรรม์”
ธรรม์เดินมานั่งข้างๆบัวทิพย์ที่โชฟา แล้วหล่อนก็ขอร้องให้เขาดูวีดีโอการ์ตูนเป็นเพื่อน
“เรื่องโปรดของคุณนี่”
หญิงสาวพยักหน้ารับแล้วหล่อนก็หันไปสนใจการ์ตูนต่อ ในยามนี้บัวทิพย์ก็คล้ายเด็กน้อยที่จ้องการ์ตูนไม่วางตาและหัวเราะไปกับมัน ซึ่งมันทำให้ธรรม์ตัดสินใจลำบากที่จะบอกลา
หลังการ์ตูนจบหญิงสาวก็ดึงมือเขามาส่งที่ประตู
“ขอบคุณค่ะธรรม์ วันนี้บัวมีความสุขมากและบัวอยากให้คุณจำแต่สิ่งที่ดีๆก่อนออกจากห้องนี้ไป ขอให้คุณมีความสุข…เผื่อในส่วนของบัวด้วยนะคะ” น้ำเสียงแฝงความเศร้าลึกล้ำจนธรรม์อยากจะดึงหล่อนมากอด แต่หล่อนกลับดันเขาให้ออกไปจนพ้นประตูห้อง
“ขอบคุณและ…ลาก่อน” คำสุดท้ายแผ่วเบาก่อนประตูห้องจะปิดลง
ธรรม์รู้สึกเหมือนประโยคสุดท้ายกรีดใจเขาอย่างจัง บัวทิพย์รู้อยู่ตลอดเวลาว่าเขาจะพูดอะไร หล่อนจึงเป็นฝ่ายพูดเองเพื่อที่เขาจะได้ไม่ลำบากใจ ธรรม์ได้แต่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องอย่างนั้นเหมือนมีลางสังหรณ์ว่าเขาจะไม่ได้พบเจ้าของร่างบางที่อยู่ในห้องนั้นอีก เพราะบัวทิพย์ได้ลาเขาแล้วอย่างอ่อนโยน ธรรม์พึมพำแผ่วเบาเช่นกัน
“ลาก่อน…บัวทิพย์ ดอกบัวงามของผม”
อีกด้านหนึ่งของประตู ร่างบางทรุดลงนั่ง น้ำตารินไหล…ไร้เสียงสะอื้น

หลังจากนั้นเพียงหนึ่งเดือน งานแต่งงานที่ใหญ่ที่สุดในรอบปีระหว่างมัทธนากับธรรม์ก็ถูก จัดขึ้นและมีการสัมภาษณ์เจ้าบ่าวและเจ้าสาวออกอากาศทางโทรทัศน์ด้วย ขณะเดียวกันร่างผอมบางในท่านั่งกึ่งนอนมองดูข่าวบรรยากาศงานแต่งงานอยู่บนเตียงคนไข้ที่โรงพยาบาล ใบหน้าซีดเซียวปรากฏรอยยิ้มให้คุณพยาบาลเห็นเป็นครั้งแรกในเวลาสองอาทิตย์ที่ผ่านมาที่บัวทิพย์เข้ามารับการรักษา
“ดูอะไรหรือคะ ยิ้มอยู่คนเดียว”
“เพื่อนน่ะค่ะ เขาแต่งงาน”
พยาบาลสาวมองตามไปที่โทรทัศน์ก็เห็นนักข่าวกำลังสัมภาษณ์คู่บ่าวสาวอยู่ด้วยบรรยากาศที่ชื่นมื่น
“ดูสมกันดีนะคะ”
“ค่ะ พวกเขาเหมาะสมกัน…เหมือนที่ฉันอยากให้เป็น” ประโยคสุดท้ายพึมพำกับตัวเองอย่างแผ่วเบา
'เอาเถิด…เพื่อคนที่ฉันรัก ฉันจะยอมเฉือนใจตัวเอง แม้มันจะต้องเจ็บปวดก็ตาม' หล่อนรำพึงอยู่ในใจ
พอจบข่าวบัวทิพย์ก็ทอดตัวลงนอนหลับตานิ่งในมือกำของเล็กๆอย่างหนึ่งไว้แนบหัวใจ [ELEMENT_BREAK] ศาสวัตรา [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=203.148.169.205
HTTP_FORWARDED=
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2001-12-02 19:45:52 [ELEMENT_BREAK] หลังการแต่งงานผ่านไปสามวัน ธรรม์โทรศัพท์ไปหาบัวทิพย์ที่เบอร์มือถือของหล่อนเพราะเห็นว่าหล่อนไม่ได้มาร่วมงาน หากอีกความคิดก็ทำให้แววตาของชายหนุ่มต้องหม่นแสงลง…ถ้าเขาเป็นบัวทิพย์ เขาจะพาตัวเองเดินเข้าไปในดงหนามให้มันทิ่มแทงเล่นหรือ… ธรรม์ถอนหายใจเบาๆก่อนกดหมายเลขโทรศัพท์ที่ต้องการ หากคนรับสายกลับเป็นอิงอรเพื่อนสนิทของบัวทิพย์
“คุณอร…บัวอยู่หรือเปล่าครับ ผมขอพูดกับบัวหน่อยได้ไหม”
อิงอรทำเสียงบางอย่างในลำคอ
“คุณจะมาทำร้ายอะไรยายบัวอีกล่ะ แค่นี้เพื่อนฉันก็เจ็บทั้งกายเจ็บทั้งใจจนเกินพอแล้ว”
“บัวเป็นอะไรหรือครับ ขอผมพูดกับบัวหน่อยสิครับ”
เสียงจากต้นสายถามมาอย่างร้อนรน เจ็บใจนั้นเขาพอรู้ หากเจ็บกายนี่สิ…บัวทิพย์เป็นอะไรธรรม์รู้สึกว่าใจตัวเองเต้นถี่ขึ้นด้วยความกระวนกระวาย จริงแท้…เขาตัดสายใยของดอกบัวงามดอกนี้ไม่ขาดจริงๆ
“คุณจะอยากรู้ไปทำไม ตอนนี้บัวจะเป็นจะตายก็ไม่เกี่ยวกับคุณหรอก”
สายตาอิงอรเหลือบไปเห็นหมอและพยาบาลวิ่งเข้าออกห้องของเพื่อนหล่อนกันวุ่นวายก่อนจะเข็นร่างของเพื่อนหล่อนออกไปอย่างรีบเร่งทำให้อิงอรรีบวิ่งตาม
“หมอคะ เพื่อนดิฉันเป็นอะไรไปคะ จะพาเพื่อนฉันไปไหน”
ธรรม์ทันได้ยินประโยคนั้นก่อนที่สัญญาณจะถูกตัดไป เป็นประโยคที่ทำให้เขาชาวาบไปทั้งตัว ใครคือเพื่อนคนที่อิงอรร้องถามหมอ ใครเป็นอะไร ธรรม์ไม่อยากคิดต่อแต่สังหรณ์ของเขาบอกชัด
“บัวทิพย์!!”
ชายหนุ่มรีบต่อโทรศัพท์เข้าเครื่องของบัวทิพย์ทันที คราวนี้เสียงของอิงอรมิได้แข็งกร้าวเหมือนครั้งที่แล้ว แต่กลับสั่นพร่าและแฝงด้วยความกังวล
“คุณอร บัวเป็นอะไรบอกผมเดี๋ยวนี้”
อิงอรไม่มีกระจิตกระใจจะต่อปากต่อคำกับเขาอีกแล้ว ในขณะที่ชีวิตเพื่อนรักของหล่อนกำลังอยู่ในวินาทีแห่งความเป็นความตายเช่นนี้
“มะเร็งค่ะ บัวเป็นมะเร็งขั้นสุดท้ายแล้ว”
“มะเร็ง!” ธรรม์ทวนคำอย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตนได้ยิน
"ตอนนี้…โคม่า…ค่ะ" เสียงอิงรแหบพร่าสั่นเครือ
ใจของธรรม์กระตุก มือกำหูโทรศัพท์แน่น เขาเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าบัวทิพย์สำคัญต่อเขาเพียงไร เมื่อคิดว่าเขาอาจจะต้องสูญเสียหล่อนไปตลอดกาล ธรรม์เพิ่งเข้าใจว่าในใจของเขายังมีหล่อนเสมอมามิเคยเลือนแม้สักขณะจิต เพียงแต่ถูกบดบังด้วยความหลงใหลในกุหลาบแย้มอย่างมัทธนาเท่านั้น
“ผมจะไปหาบัว คุณอยู่โรงพยาบาลอะไร”

ธรรม์ออกจากบ้านอย่างรีบร้อนไม่ฟังเสียงทัดทานของมัทธนาที่ได้ยินการสนทนาของเขากับอิงอร สำหรับเขาในตอนนี้ไม่มีใครสำคัญเกินกว่าบัวทิพย์อีกแล้ว
‘รอผมก่อนนะบัวทิพย์ ผมกำลังจะไปหาคุณแล้ว’

ชายหนุ่มวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาอิงอรที่นั่งรอเขาด้วยภาพที่เขาไม่คาดว่าจะได้เห็นจากคนเข้มแข็งอย่างอิงอร ดวงตาของหล่อนแดงก่ำ น้ำตารินไหลพร้อมเสียงสะอื้นเบาๆ
“บัวล่ะ บัวเป็นยังไงบ้าง บัวอยู่ที่ไหน”
ธรรม์จับแขนของอิงอรเขย่าอย่างลืมตัว ภาพของอิงอรทำให้เขาไม่อยากได้ยินคำตอบเพราะกลัวว่าจะตรงกับที่เขากำลังคิด อิงอรได้แต่ส่ายหน้าแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร
ชายหนุ่มแขนตกลงข้างลำตัว เพียงเท่านี้ก็รู้แล้วโดยไม่ต้องรอคำตอบ บัวทิพย์ดอกนี้ได้ขึ้นไปเบ่งบานบนสวรรค์เสียแล้ว คนบนโลกเช่นเขาจะไม่ได้ชื่นชมดอกบัวทิพย์อีกต่อไป
อิงอรยื่นสร้อยเงินห้อยจี้รูปหัวใจให้เขา พร้อมคำบอกเล่าปนสะอื้น
“บัวถือติดตัวตลอด พยาบาลเอามาให้บอกว่า…” เสียงของอิงอรขาดหายไปเพราะเจ้าตัวต้องข่มก้อนสะอื้นเอาไว้อย่างยากเย็น “บัวกำไว้ตลอดไม่ยอมปล่อยเลยจน…สิ้นลม”
ธรรม์รับสร้อยนั้นมาจึงเห็นว่าด้านหลังของจี้สลักตัวอักษรเล็กๆ ‘ Forever is You ’ เมื่อเปิดดูด้านในจึงเห็นว่าด้านหนึ่งเป็นรูปชายหนุ่มหน้าตาคมเข้มในยามยิ้มแย้ม ส่วนอีกด้านเป็นเนื้อเงินยุบลงไปสลักคำว่า ‘ธรรม์’ ชายหนุ่มกำสร้อยและจี้นั้นไว้แน่นแล้วหลับตาลงอย่างปวดร้าว
‘กว่าจะรู้ว่าเจ้าคือดวงใจ
เมื่อสายไปโทษใครเล่าเราโง่เอง’
สายเกินไปแล้วที่เขาจะยื้อดวงใจของตัวเองกลับคืนมา ทุกสิ่งเหลือเพียงคำว่า…สายเกินไป [ELEMENT_BREAK] ศาสวัตรา [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=202.183.228.67
HTTP_FORWARDED=203.170.147.58
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2001-12-02 19:45:52 [ELEMENT_BREAK] หลังการแต่งงานผ่านไปสามวัน ธรรม์โทรศัพท์ไปหาบัวทิพย์ที่เบอร์มือถือของหล่อนเพราะเห็นว่าหล่อนไม่ได้มาร่วมงาน หากอีกความคิดก็ทำให้แววตาของชายหนุ่มต้องหม่นแสงลง…ถ้าเขาเป็นบัวทิพย์ เขาจะพาตัวเองเดินเข้าไปในดงหนามให้มันทิ่มแทงเล่นหรือ… ธรรม์ถอนหายใจเบาๆก่อนกดหมายเลขโทรศัพท์ที่ต้องการ หากคนรับสายกลับเป็นอิงอรเพื่อนสนิทของบัวทิพย์
“คุณอร…บัวอยู่หรือเปล่าครับ ผมขอพูดกับบัวหน่อยได้ไหม”
อิงอรทำเสียงบางอย่างในลำคอ
“คุณจะมาทำร้ายอะไรยายบัวอีกล่ะ แค่นี้เพื่อนฉันก็เจ็บทั้งกายเจ็บทั้งใจจนเกินพอแล้ว”
“บัวเป็นอะไรหรือครับ ขอผมพูดกับบัวหน่อยสิครับ”
เสียงจากต้นสายถามมาอย่างร้อนรน เจ็บใจนั้นเขาพอรู้ หากเจ็บกายนี่สิ…บัวทิพย์เป็นอะไรธรรม์รู้สึกว่าใจตัวเองเต้นถี่ขึ้นด้วยความกระวนกระวาย จริงแท้…เขาตัดสายใยของดอกบัวงามดอกนี้ไม่ขาดจริงๆ
“คุณจะอยากรู้ไปทำไม ตอนนี้บัวจะเป็นจะตายก็ไม่เกี่ยวกับคุณหรอก”
สายตาอิงอรเหลือบไปเห็นหมอและพยาบาลวิ่งเข้าออกห้องของเพื่อนหล่อนกันวุ่นวายก่อนจะเข็นร่างของเพื่อนหล่อนออกไปอย่างรีบเร่งทำให้อิงอรรีบวิ่งตาม
“หมอคะ เพื่อนดิฉันเป็นอะไรไปคะ จะพาเพื่อนฉันไปไหน”
ธรรม์ทันได้ยินประโยคนั้นก่อนที่สัญญาณจะถูกตัดไป เป็นประโยคที่ทำให้เขาชาวาบไปทั้งตัว ใครคือเพื่อนคนที่อิงอรร้องถามหมอ ใครเป็นอะไร ธรรม์ไม่อยากคิดต่อแต่สังหรณ์ของเขาบอกชัด
“บัวทิพย์!!”
ชายหนุ่มรีบต่อโทรศัพท์เข้าเครื่องของบัวทิพย์ทันที คราวนี้เสียงของอิงอรมิได้แข็งกร้าวเหมือนครั้งที่แล้ว แต่กลับสั่นพร่าและแฝงด้วยความกังวล
“คุณอร บัวเป็นอะไรบอกผมเดี๋ยวนี้”
อิงอรไม่มีกระจิตกระใจจะต่อปากต่อคำกับเขาอีกแล้ว ในขณะที่ชีวิตเพื่อนรักของหล่อนกำลังอยู่ในวินาทีแห่งความเป็นความตายเช่นนี้
“มะเร็งค่ะ บัวเป็นมะเร็งขั้นสุดท้ายแล้ว”
“มะเร็ง!” ธรรม์ทวนคำอย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตนได้ยิน
"ตอนนี้…โคม่า…ค่ะ" เสียงอิงรแหบพร่าสั่นเครือ
ใจของธรรม์กระตุก มือกำหูโทรศัพท์แน่น เขาเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าบัวทิพย์สำคัญต่อเขาเพียงไร เมื่อคิดว่าเขาอาจจะต้องสูญเสียหล่อนไปตลอดกาล ธรรม์เพิ่งเข้าใจว่าในใจของเขายังมีหล่อนเสมอมามิเคยเลือนแม้สักขณะจิต เพียงแต่ถูกบดบังด้วยความหลงใหลในกุหลาบแย้มอย่างมัทธนาเท่านั้น
“ผมจะไปหาบัว คุณอยู่โรงพยาบาลอะไร”

ธรรม์ออกจากบ้านอย่างรีบร้อนไม่ฟังเสียงทัดทานของมัทธนาที่ได้ยินการสนทนาของเขากับอิงอร สำหรับเขาในตอนนี้ไม่มีใครสำคัญเกินกว่าบัวทิพย์อีกแล้ว
‘รอผมก่อนนะบัวทิพย์ ผมกำลังจะไปหาคุณแล้ว’

ชายหนุ่มวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาอิงอรที่นั่งรอเขาด้วยภาพที่เขาไม่คาดว่าจะได้เห็นจากคนเข้มแข็งอย่างอิงอร ดวงตาของหล่อนแดงก่ำ น้ำตารินไหลพร้อมเสียงสะอื้นเบาๆ
“บัวล่ะ บัวเป็นยังไงบ้าง บัวอยู่ที่ไหน”
ธรรม์จับแขนของอิงอรเขย่าอย่างลืมตัว ภาพของอิงอรทำให้เขาไม่อยากได้ยินคำตอบเพราะกลัวว่าจะตรงกับที่เขากำลังคิด อิงอรได้แต่ส่ายหน้าแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร
ชายหนุ่มแขนตกลงข้างลำตัว เพียงเท่านี้ก็รู้แล้วโดยไม่ต้องรอคำตอบ บัวทิพย์ดอกนี้ได้ขึ้นไปเบ่งบานบนสวรรค์เสียแล้ว คนบนโลกเช่นเขาจะไม่ได้ชื่นชมดอกบัวทิพย์อีกต่อไป
อิงอรยื่นสร้อยเงินห้อยจี้รูปหัวใจให้เขา พร้อมคำบอกเล่าปนสะอื้น
“บัวถือติดตัวตลอด พยาบาลเอามาให้บอกว่า…” เสียงของอิงอรขาดหายไปเพราะเจ้าตัวต้องข่มก้อนสะอื้นเอาไว้อย่างยากเย็น “บัวกำไว้ตลอดไม่ยอมปล่อยเลยจน…สิ้นลม”
ธรรม์รับสร้อยนั้นมาจึงเห็นว่าด้านหลังของจี้สลักตัวอักษรเล็กๆ ‘ Forever is You ’ เมื่อเปิดดูด้านในจึงเห็นว่าด้านหนึ่งเป็นรูปชายหนุ่มหน้าตาคมเข้มในยามยิ้มแย้ม ส่วนอีกด้านเป็นเนื้อเงินยุบลงไปสลักคำว่า ‘ธรรม์’ ชายหนุ่มกำสร้อยและจี้นั้นไว้แน่นแล้วหลับตาลงอย่างปวดร้าว
‘กว่าจะรู้ว่าเจ้าคือดวงใจ
เมื่อสายไปโทษใครเล่าเราโง่เอง’
สายเกินไปแล้วที่เขาจะยื้อดวงใจของตัวเองกลับคืนมา ทุกสิ่งเหลือเพียงคำว่า…สายเกินไป [ELEMENT_BREAK] ศาสวัตรา [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=202.183.228.67
HTTP_FORWARDED=203.170.147.58
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2001-12-02 19:49:17 [ELEMENT_BREAK] แสงแดดอ่อนลงเมื่อพระอาทิตย์ใกล้จะลับหายจากขอบฟ้า สมุดบันทึกเล่มหนาของบัวทิพย์ถูกเปิดอ่านมาเกือบถึงหน้าสุดท้าย แม้แสงจะน้อยเต็มทีแต่ชายหนุ่มก็ยังตั้งใจอ่านต่อไป
“ ธรรม์คะ…ตลอดเวลาที่ผ่านมา คุณกับฉันเชื่อเสมอว่า “เรารักกัน”
ใช่…เมื่อก่อนคุณรักฉันมากมายจริง และฉันก็รักคุณไม่แพ้กัน
แต่วันนี้…ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว ไม่มีคุณ…ไม่มีฉัน และ…ไม่มีเรา
หรือถึงแม้ว่าวันนี้ยังมีฉัน แต่มันไม่มีคุณ แล้วมัน…จะเป็น “เรา” ได้ยังไง
จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่อยากเชื่อว่าคุณจะเปลี่ยนความรู้สึกนั้นไปได้อย่างสิ้นเชิง
กี่ครั้งกันนะ…ที่คุณเฝ้าถามฉันว่า “เมื่อไหร่เราจะแต่งงานกันเสียที?”
คุณจะรู้บ้างหรือเปล่าว่าฉันดีใจทุกครั้งที่คุณถามคำถามนี้
แต่ก็ทุกครั้งนั่นแหละ…ที่ฉันบอกคุณว่า “ฉันไม่อยากให้คุณต้องเสียใจกับฉันค่ะ”
ฉันบอกเฉยๆเสียอย่างนั้นเหมือนไม่สำคัญ ทั้งๆที่ฉันอยากตอบรับเต็มที
ธรรม์ที่รัก…ฉันเพียงอยากให้คุณรักและตั้งความหวังในตัวฉันให้น้อยลง
เพื่อในวันหนึ่งเมื่อฉันต้องไปจากคุณ คุณจะได้ไม่เสียใจ
และสิ่งที่ฉันทำคือการยืดเวลาแต่งงานออกไปเรื่อยๆ
เพราะช่วงเวลานั้นคุณอาจจะได้เจอใครสักคนที่เหมาะสมกับคุณมากกว่าฉันก็ได้
และในวันนี้คุณก็ได้พบ ‘เธอ’ คนนั้น คนที่เหมาะสมกับคุณทุกๆด้าน
เธออ่อนหวาน เอาใจเก่ง เปิดเผยและสดใสร่าเริงอยู่เสมอ
แต่สำหรับฉัน…มันช่างต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ฉันไม่อ่อนหวาน…เอาใจไม่เก่ง
บางอย่างในตัวฉันทำให้คุณรู้สึกอึดอัดตลอดเวลาเพราะคุณไม่สามารถค้นหาคำตอบได้
ธรรม์…ฉันไม่ได้อยากทำร้ายคุณเลย
ฉันรู้…รู้ตลอดเวลาว่าการปฏิเสธที่จะแต่งงานกับคุณทุกครั้งนั้นมันทำให้คุณเสียใจมาก
แต่คุณคงไม่รู้หรอกว่าฉันเสียใจมากกว่าที่ต้องมองดูความหวังดีของฉันมันทำร้ายคุณ
สิ่งที่ฉันทำไม่ใช่สิ่งที่ฉันเต็มใจ
แต่เมื่อมันจะเป็นผลดีกับคุณต่อไปในวันข้างหน้า ฉันก็ยินดีที่จะเฉือนหัวใจตัวเอง
บางที…วิธีของฉันอาจจะผิดที่ทำร้ายใจคุณ และในที่สุด…มันก็ทำร้ายใจฉันเอง
คุณรักฉันน้อยลง…จนกระทั่งคงจะไม่มีความรู้สึกที่เรียกว่า ‘รักฉัน’ หลงอยู่ในใจของคุณอีกเลย
ใช่! ฉันอยากให้คุณรักและตั้งความหวังในตัวฉันให้น้อยลง
แต่ไม่ได้อยากให้คุณหมดรักฉันเลยสักนิด
หากเมื่อมันเป็นอย่างนี้แล้ว ฉันจะเรียกร้องอะไรจากคุณได้อีก
วันนี้…ฉันยังมีคุณอยู่ในใจเสมอ แม้ว่าใจคุณจะไม่มีฉันอยู่แล้ว
ฉันเคยหลับอย่างเป็นสุขอยู่เสมอ เมื่อมีคุณอยู่ข้างๆ และคอยกุมมือของฉันไว้
ถ้าฉันต้องหลับตลอดไป…คุณจะเสียใจหรือเปล่า?
อย่าเชียวนะ…อย่าแสดงว่าคุณเสียใจ อย่าแสดงว่าคุณยังอาวรณ์
เพราะการที่ฉันต้องเจ็บด้วยการให้คุณรักฉันน้อยลง ก็เพื่อฉันจะได้ไม่ต้องเห็นคุณเสียใจไง
คุณเคยได้ยินหรือเปล่า “การพลัดพรากจากสิ่งอันเป็นที่รักนั้นเป็นทุกข์” รักมาก…ทุกข์มาก
ฉันจึงอยากให้คุณรักและหวังในตัวฉันให้น้อยลงไงล่ะ
และ…วันนี้คุณก็ไม่มีฉันในใจแล้ว
วันนี้…ที่ฉันต้องเดียวดาย
วันนี้…ที่ฉันไม่มีมือของคุณคอยกุมมือฉันไว้
แต่ฉันจะวางมือของฉัน…
มือที่คุณเคยกุมมันไว้เพื่อถ่ายทอดความอบอุ่น
ฉันจะวางมันลงบนหัวใจของฉัน
ที่ที่คุณ…คนที่เคยรักฉันอยู่ตลอดมา
แล้วฉันก็คงจะหลับได้อย่างเป็นสุขเหมือนเคย
หลับสนิท…ชั่วนิรันดร์ [ELEMENT_BREAK] ศาสวัตรา [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=202.183.228.67
HTTP_FORWARDED=203.170.147.58
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2001-12-02 19:49:17 [ELEMENT_BREAK] แสงแดดอ่อนลงเมื่อพระอาทิตย์ใกล้จะลับหายจากขอบฟ้า สมุดบันทึกเล่มหนาของบัวทิพย์ถูกเปิดอ่านมาเกือบถึงหน้าสุดท้าย แม้แสงจะน้อยเต็มทีแต่ชายหนุ่มก็ยังตั้งใจอ่านต่อไป
“ ธรรม์คะ…ตลอดเวลาที่ผ่านมา คุณกับฉันเชื่อเสมอว่า “เรารักกัน”
ใช่…เมื่อก่อนคุณรักฉันมากมายจริง และฉันก็รักคุณไม่แพ้กัน
แต่วันนี้…ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว ไม่มีคุณ…ไม่มีฉัน และ…ไม่มีเรา
หรือถึงแม้ว่าวันนี้ยังมีฉัน แต่มันไม่มีคุณ แล้วมัน…จะเป็น “เรา” ได้ยังไง
จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่อยากเชื่อว่าคุณจะเปลี่ยนความรู้สึกนั้นไปได้อย่างสิ้นเชิง
กี่ครั้งกันนะ…ที่คุณเฝ้าถามฉันว่า “เมื่อไหร่เราจะแต่งงานกันเสียที?”
คุณจะรู้บ้างหรือเปล่าว่าฉันดีใจทุกครั้งที่คุณถามคำถามนี้
แต่ก็ทุกครั้งนั่นแหละ…ที่ฉันบอกคุณว่า “ฉันไม่อยากให้คุณต้องเสียใจกับฉันค่ะ”
ฉันบอกเฉยๆเสียอย่างนั้นเหมือนไม่สำคัญ ทั้งๆที่ฉันอยากตอบรับเต็มที
ธรรม์ที่รัก…ฉันเพียงอยากให้คุณรักและตั้งความหวังในตัวฉันให้น้อยลง
เพื่อในวันหนึ่งเมื่อฉันต้องไปจากคุณ คุณจะได้ไม่เสียใจ
และสิ่งที่ฉันทำคือการยืดเวลาแต่งงานออกไปเรื่อยๆ
เพราะช่วงเวลานั้นคุณอาจจะได้เจอใครสักคนที่เหมาะสมกับคุณมากกว่าฉันก็ได้
และในวันนี้คุณก็ได้พบ ‘เธอ’ คนนั้น คนที่เหมาะสมกับคุณทุกๆด้าน
เธออ่อนหวาน เอาใจเก่ง เปิดเผยและสดใสร่าเริงอยู่เสมอ
แต่สำหรับฉัน…มันช่างต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ฉันไม่อ่อนหวาน…เอาใจไม่เก่ง
บางอย่างในตัวฉันทำให้คุณรู้สึกอึดอัดตลอดเวลาเพราะคุณไม่สามารถค้นหาคำตอบได้
ธรรม์…ฉันไม่ได้อยากทำร้ายคุณเลย
ฉันรู้…รู้ตลอดเวลาว่าการปฏิเสธที่จะแต่งงานกับคุณทุกครั้งนั้นมันทำให้คุณเสียใจมาก
แต่คุณคงไม่รู้หรอกว่าฉันเสียใจมากกว่าที่ต้องมองดูความหวังดีของฉันมันทำร้ายคุณ
สิ่งที่ฉันทำไม่ใช่สิ่งที่ฉันเต็มใจ
แต่เมื่อมันจะเป็นผลดีกับคุณต่อไปในวันข้างหน้า ฉันก็ยินดีที่จะเฉือนหัวใจตัวเอง
บางที…วิธีของฉันอาจจะผิดที่ทำร้ายใจคุณ และในที่สุด…มันก็ทำร้ายใจฉันเอง
คุณรักฉันน้อยลง…จนกระทั่งคงจะไม่มีความรู้สึกที่เรียกว่า ‘รักฉัน’ หลงอยู่ในใจของคุณอีกเลย
ใช่! ฉันอยากให้คุณรักและตั้งความหวังในตัวฉันให้น้อยลง
แต่ไม่ได้อยากให้คุณหมดรักฉันเลยสักนิด
หากเมื่อมันเป็นอย่างนี้แล้ว ฉันจะเรียกร้องอะไรจากคุณได้อีก
วันนี้…ฉันยังมีคุณอยู่ในใจเสมอ แม้ว่าใจคุณจะไม่มีฉันอยู่แล้ว
ฉันเคยหลับอย่างเป็นสุขอยู่เสมอ เมื่อมีคุณอยู่ข้างๆ และคอยกุมมือของฉันไว้
ถ้าฉันต้องหลับตลอดไป…คุณจะเสียใจหรือเปล่า?
อย่าเชียวนะ…อย่าแสดงว่าคุณเสียใจ อย่าแสดงว่าคุณยังอาวรณ์
เพราะการที่ฉันต้องเจ็บด้วยการให้คุณรักฉันน้อยลง ก็เพื่อฉันจะได้ไม่ต้องเห็นคุณเสียใจไง
คุณเคยได้ยินหรือเปล่า “การพลัดพรากจากสิ่งอันเป็นที่รักนั้นเป็นทุกข์” รักมาก…ทุกข์มาก
ฉันจึงอยากให้คุณรักและหวังในตัวฉันให้น้อยลงไงล่ะ
และ…วันนี้คุณก็ไม่มีฉันในใจแล้ว
วันนี้…ที่ฉันต้องเดียวดาย
วันนี้…ที่ฉันไม่มีมือของคุณคอยกุมมือฉันไว้
แต่ฉันจะวางมือของฉัน…
มือที่คุณเคยกุมมันไว้เพื่อถ่ายทอดความอบอุ่น
ฉันจะวางมันลงบนหัวใจของฉัน
ที่ที่คุณ…คนที่เคยรักฉันอยู่ตลอดมา
แล้วฉันก็คงจะหลับได้อย่างเป็นสุขเหมือนเคย
หลับสนิท…ชั่วนิรันดร์ [ELEMENT_BREAK] ศาสวัตรา [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=202.183.228.67
HTTP_FORWARDED=203.170.147.58
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK] ok [ELEMENT_BREAK] 2001-12-02 19:52:38 [ELEMENT_BREAK] ธรรม์ปิดสมุดลงช้าๆ ‘ผมเข้าใจแล้วบัว…เข้าใจแล้วว่าทำไมคุณถึงไม่ยอมแต่งงานกับผม’
“ผมขอโทษ” ชายหนุ่มพูดพึมพำซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ผมไม่เคยหมดรักคุณเลย…บัวทิพย์”
ธรรม์ค่อยๆชันตัวลุกขึ้นแล้วเก็บจี้รูปหัวใจของบัวทิพย์ที่กำอยู่ในมือลงในกระเป๋าเสื้ออย่างทนุถนอมแล้วจึงถือสมุดบันทึกสาวเท้าเข้าไปหาสิ่งที่อยู่ตรงหน้า…ปรางค์ขนาดเล็กบรรจุเถ้ากระดูกของบุคคลอันเป็นที่รักของเขา…บัวทิพย์
“สักวัน…ผมจะมาอยู่เป็นเพื่อน เราจะอยู่ด้วยกัน ผมสัญญา…”
ชายหนุ่มพูดกับปรางค์นั้นอย่างอ่อนโยนแล้วจึงค่อยหันหลังเดินจากไป แต่เขาจะกลับมาใหม่ในทุกๆวันครบรอบแห่งการสูญเสียดวงใจ จนกว่าเขาจะได้อยู่เคียงข้างหล่อนตลอดกาล เมื่อนั้นสองดวงใจจะถักสานสายใยรักร่วมกันให้มั่นคง
ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า ท่ามกลางความมืดมนแห่งสนธยากาล ปรางค์น้อยตั้งโดดเด่นรอคอยวันแห่งการหล่อหลอมดวงใจให้เป็นหนึ่งเดียว วันที่จะมี ‘เพื่อน’ เคียงข้าง…ตราบนิรันดร์
‘ หลับเถิด…เจ้าแก้วตา
อีกมิช้า…เราจะพบกัน
เคียงใกล้ไม่แปรผัน
ตราบนิรันดร์…พี่สัญญา ’

- จบ - [ELEMENT_BREAK] ศาสวัตรา [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=202.183.228.67
HTTP_FORWARDED=203.170.147.58
HTTP_CLIENT= ok [ELEMENT_BREAK] 2001-12-02 19:52:38 [ELEMENT_BREAK] ธรรม์ปิดสมุดลงช้าๆ ‘ผมเข้าใจแล้วบัว…เข้าใจแล้วว่าทำไมคุณถึงไม่ยอมแต่งงานกับผม’
“ผมขอโทษ” ชายหนุ่มพูดพึมพำซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ผมไม่เคยหมดรักคุณเลย…บัวทิพย์”
ธรรม์ค่อยๆชันตัวลุกขึ้นแล้วเก็บจี้รูปหัวใจของบัวทิพย์ที่กำอยู่ในมือลงในกระเป๋าเสื้ออย่างทนุถนอมแล้วจึงถือสมุดบันทึกสาวเท้าเข้าไปหาสิ่งที่อยู่ตรงหน้า…ปรางค์ขนาดเล็กบรรจุเถ้ากระดูกของบุคคลอันเป็นที่รักของเขา…บัวทิพย์
“สักวัน…ผมจะมาอยู่เป็นเพื่อน เราจะอยู่ด้วยกัน ผมสัญญา…”
ชายหนุ่มพูดกับปรางค์นั้นอย่างอ่อนโยนแล้วจึงค่อยหันหลังเดินจากไป แต่เขาจะกลับมาใหม่ในทุกๆวันครบรอบแห่งการสูญเสียดวงใจ จนกว่าเขาจะได้อยู่เคียงข้างหล่อนตลอดกาล เมื่อนั้นสองดวงใจจะถักสานสายใยรักร่วมกันให้มั่นคง
ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า ท่ามกลางความมืดมนแห่งสนธยากาล ปรางค์น้อยตั้งโดดเด่นรอคอยวันแห่งการหล่อหลอมดวงใจให้เป็นหนึ่งเดียว วันที่จะมี ‘เพื่อน’ เคียงข้าง…ตราบนิรันดร์
‘ หลับเถิด…เจ้าแก้วตา
อีกมิช้า…เราจะพบกัน
เคียงใกล้ไม่แปรผัน
ตราบนิรันดร์…พี่สัญญา ’

- จบ - [ELEMENT_BREAK] ศาสวัตรา [ELEMENT_BREAK] [ELEMENT_BREAK] REMOTE=202.183.228.67
HTTP_FORWARDED=203.170.147.58
HTTP_CLIENT= [TOTAL_BREAK]

---

บทความอื่น

บทความแนะนำ

Blog แนะนำ

Hot Links

คลังข้อสอบ | ข่าววิชาการ
เล่นกล/เกม | อ่านนิยาย
ข่าวทุนการศึกษา | ลิงค์

ขอบคุณผู้สนับสนุน