มะรุมมี
ถิ่นกำเนิดทางตอนเหนือของอินเดียและตอนใต้แถบเทือกเขาหิมาลัย ในตำรายาไทย
ระบุถึงสรรพคุณของมะรุมว่า เปลือกต้นมะรุม รสร้อน ขับลมในลำไส้
ทำให้ผายและเรอ กระพี้มะรุม รสร้อนเฝื่อน แก้ไข้สันนิบาต รากมะรุม
รสเผ็ดหวานขม แก้บวม แก้ลมเข้าข้อ บำรุงธาตุไฟ ฝักมะรุม รสหวานเย็น
เม็ดรสมัน ถอนพิษไข้ ดับพิษร้อน แก้ขัดเบา
ปัจจุบันมะรุมโด่งดังไปทั่วโลกในฐานะ “พืชมหัศจรรย์” บำบัดโรคได้สารพัด ในหมู่คนไทยเองก็พลอยตื่นเต้นไปด้วย ทั้งที่เรากินมะรุมกันมาแล้วนับร้อยๆ ปี
มีข้อมูลน่าสนใจในคอลัมน์ “สมุนไพรเพื่อสุขภาพ”
โดยโครงการสมุนไพรเพื่อการพึ่งตนเอง มูลนิธิสุขภาพไทย “มติชนสุดสัปดาห์”
ฉบับ 5-11 ธ.ค.ระบุตอนหนึ่งว่า เมื่อปี 2548 สถาบันการแพทย์ จอห์น ฮอปกินส์ สหรัฐ
อเมริกา จัดให้มีการทบทวนคุณสมบัติของมะรุม พอจะได้ข้อสรุปว่า
การนำมะรุมมาฟื้นฟูสภาพร่างกายให้กับผู้ยากไร้ที่มีสภาพขาดสารอาหาร
ซึ่งมีองค์กรต่างๆ นำไปปฏิบัติแล้วนั้นสามารถช่วยได้ในระดับหนึ่ง
แต่คุณสมบัติของการใช้ยาตามที่กล่าวอ้างนั้น
ส่วนใหญ่แล้วเป็นงานวิจัยในระดับห้องปฏิบัติการเท่านั้น
ยังไม่มีการทดลองในทางคลินิกหรือไม่มีการทดสอบให้อาสาสมัครกินและศึกษาอย่าง
ครบถ้วน
“…ดังนั้น ที่คนไทยกำลังตื่นตูมนำมะรุมมาใช้นั้น
ทั้งที่วางขายตามแผงหรือขายตรงไดเร็กต์เซลส์ ยังต้องการงานวิจัยสนับสนุน
ยังต้องรองานศึกษาอีกระดับหนึ่ง!”
นอกจากนี้ยังมีข้อมูลด้วยว่า มะรุมมีประโยชน์ แต่ยังมีคุณสมบัติที่เป็นพิษอีกด้วย
จากการศึกษาทางวิทยาศาสตร์พบว่า เปลือกมะรุมมีสารที่เรียกว่า ซิโตสเตอรอล (sitosterol) และสารแอลคาลอยด์ชนิดมอรินจีน (moringine) และมอรินจินีน (moringinine) ซึ่งเป็นสารที่มีฤทธิ์ในการกระตุ้นหัวใจ
ทำให้หลอดลมและเส้นใยของกล้ามเนื้อเรียบคลายตัว ทำให้เส้นเลือดฝอยหดตัว
ก่อให้เกิดภาวะความดันโลหิตสูง มีผลต่อระบบประสาทคล้ายสารอิฟีดริน (ephedrine) ซึ่งใช้รักษาอาการแพ้และหอบหืด
ขณะที่ส่วนของเมล็ดประกอบด้วย ไกลโคซิดิก มาสตาร์ด (glycosidic mustard) ถ้าร่างกายได้รับมากเกินไปจะมีผลต่อระบบประสาท
ใบสดที่บดเป็นผงก่อให้เกิดการระคายเคืองต่อผิวหนัง ทำให้เป็นตุ่มพุพอง
ถ้าเข้าสู่ร่างกายจะทำให้เกิดการถ่ายอย่างรุนแรง เปลือกของรากขนาดเกิน 15
กรัม ชักนำให้แท้งได้
ที่มา  http://www.littlefiine.com/?p=2151