ร้อยอักษรา

ร้อยอักษรา
๑. อีกไม่นาน   

อีกไม่นานหรอกนะ
......ที่สายลมจะพัดผ่านไป
......ปล่อยมิ่งให้ยอดไม้ต้องหงอยเหงา

อีกไม่นานหรอกนะ
......ที่ถนนสายนั้นจะว่างเปล่า
......ปราศจากเงาของคนที่ตามหา

อีกไม่นานเกินไป
......เมื่อวันฟ้าใหม่เปิดขึ้นมา
......วันนั้น ใบหน้าที่คุ้นตาจะเป็นเพียงความทรงจำ

อีกไม่นานใช่ไหม
......ที่หัวใจ จะได้ยินเสียงพร่ำ
......ทุกครั้งที่ฝนพรำ หัวใจของฉันคงคิดถึง

อีกไม่นานใช่ไหม
......เมื่อฉันหันไปหาเสียงรำพึง
......คาดว่าเป็นใครคนหนึ่ง แต่เขาคนนั้นไม่มี

อีกไม่นานเกิดทน
......ใครคนหนึ่งคนนี้
......คงอยู่ในที่ห่างไกล และห่วงใยเธอ