|
สรุปก็คือ แกเสนอว่าเพื่อให้เกิดและส่งเสริมความดีความงามในสังคม แต่ในขณะที่เดียวกัน ก็ไม่ให้เราโดนเอารัดเอาเปรียบ (เพราะชีวิตจริง หากคุณยื่นแก้มอีกข้างให้เขาตบ ... คุณก็น่าจะโดนตบจนหน้าชาทั้งสองซีกหน้า เพราะคนเลวที่เอารัดเอาเปรียบคนอื่นมีมากเหลือเกิน และขาดหิริโอตตัปปะกันไปทั่วเสียแล้ว)
เขาเสนอว่า น่าจะใช้วิธีการแบบผสมผสานระหว่างกฎทองและกฎทองเหลือง กล่าวคือ เริ่มจากการทำดีกับคนที่พบ จากนั้น จึงพิจารณาจากสิ่งที่เขากระทำกับเรา ... หากเราทำดีกับเรา เราก็ดีตอบ เป็นวัฏจักรความดีวนเวียนไปไม่รู้จบ
แต่หากเขาแสดงความเอารัดเอาเปรียบเรา ก็ให้หยุดทำดีกับเขา ... แล้วเริ่มทำสิ่งเดียวกับที่เขาทำกับเรา
อาจมีคนสงสัยว่า ... ถ้าทำเช่นนี้ แล้วเกิดไปเจอแต่คนไม่ดี ... ก็จะมิกลายเป็นคนไม่ดีไปเสียทั้งสังคมหรอกหรือ?
ผมมองว่า "ดีกรี" หรือ "ความหนักเบา" ของการตอบโต้ ก็คงจะต้องเป็นเรื่องที่แต่ละคนปรับใช้ตาม "จริต" ของตน แต่หลักการนี้ จะทำให้คนไม่ดี ไม่เกิดอาการ "ย่ามใจ" และ "ถือโอกาส" เอารัดเอาเปรียบคนอื่นตลอดเวลา
ผมไตร่ตรองแนวคิดนี้มานานนับปี หลังจากที่ได้อ่านครั้งแรก ... ยิ่งได้นำมาปฏิบัติด้วยแล้ว ... นับวันก็ยิ่งเชื่อว่า เป็นแนวคิดที่ดีมากๆ และนำไปปฏิบัติใช้ได้จริง (practical) และยังคงคิดหาวิธีการที่ดีกว่าไม่ได้ (แว่บๆ คิดอยู่เรื่อยๆ ... เป็นการฝึกสมองครับ)
คราวนี้ ลองคิดให้แตกแขนงต่อไปอีก ... ถ้าจะนำแนวคิดนี้ไปปรับใช้ "ดับไฟใต้" ... คุณคิดว่า ควรทำอย่างไร?
ฝากไว้ให้คิดเล่นๆ ก่อนไปลงประชามติวันอาทิตย์ที่ 19 ส.ค. นี้ครับ
นำชัย
17 ส.ค. 2550
The Heart: Love paves the path for all of our relations.
Love is what binds our societal fabric that is composed of
all races, ethnic backgrounds, genders, and ages.
ภาพจาก http://www.crm.mb.ca/crm/mural.html ขอบคุณสมาชิกหน้าใหม่ๆ ที่แวะทักทายกันนะครับ ![]()
ขอบคุณสำหรับกำลังใจครับ ครูป้อม
เห็นช่วงนี้ ครูป้อมก็ขยันอัพเดทหน้า blog อยู่เหมือนกันนะครับ
มีคนเข้าไปดูไม่น้อยเสียด้วย
ขอบคุณมากครับ ครูป้อม ![]()
เป็นแนวคิดที่น่าสนใจดีครับ คุณ KUCHIKI NAMTIP
ถ้าหมั่นอัพเดทข้อมูล และคัดกรองเอาที่น่าเชื่อถือ
จะเป็นแหล่งรวมข้อมูลที่ดีได้ครับ ถ้าไม่รู้จะหาข้อมูลจากไหน
ผมแนะนำให้เริ่มจากเว็บ http://www.sciencedaily.com/
เพราะมีข่าวเยอะดี และอัพเดทบ่อย ... ขอให้สนุกครับ
นำชัย
ขอบคุณครับ คุณ vaseline
คงอีกสักพักครับ
ขอชื่นชมคุณนำชัย สร้างสรรค์ผลงานด้วยใจที่ทุ่มเทเพราะว่ากว่าจะเขียนได้ขนาดนี้ไม่ใช่เรื่อง่าย กว่าจะเป็นะบรรทัด เป็นบท ต้องใช้ทั้งความรู้ ความสามารถ เวลา ประสิทธิภาพ ประสิทธิผล ทรัพยากรมากมาย ที่สำคัญคือจิตใจที่มีแต่ให้ เสียดายหากคุณนำชัยจะไปจริง


|
||||||
![]() |
สงวนสิทธิ์บางประการภายใต้สัญญาอนุญาต ครีเอทีฟคอมมอนส์ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง 3.0 ประเทศไทย. ท่านสามารถนำเนื้อหาในส่วนบทความไปใช้ แสดง เผยแพร่ โดยต้องอ้างอิงที่มา ห้ามใช้เพื่อการค้าและห้ามดัดแปลง |