อ่านบทความข้างล่างแล้วคิดถึงชีวิตตัวเองครับ มีหลายเรื่องที่คล้ายๆ กัน เช่น คุณพ่อผมเสียตั้งแต่ผมอยู่แค่ ม.1 ความจำเกี่ยวกับคุณพ่อของผมจึงกระท่อนกระแท่นและมีไม่มากนัก แต่ที่จำได้แม่นคือคุณพ่อเป็นคนรักการศึกษามาก เพราะเป็นคนจีนมาจากเมืองจีนตั้งแต่อายุ 20 ปี แต่ก็ยังมาร่ำเรียนภาษาไทยจนอ่านออกเขียนได้ ตรงกันข้ามกับคุณแม่ที่ไม่มีโอกาสได้เข้าโรงเรียนด้วยซ้ำไป

ลองอ่านดูนะครับ ส่วนหนึ่งของบทความของคุณนันทขว้าง สิรสุนทร ที่ผมตัดมาให้อ่านข้างล่างนี้ อาจทำให้วันหยุดสุดสัปดาห์นี้ของคุณ “อบอุ่น” มากขึ้นอีกหน่อย

“ผมแทบไม่รู้สึกว่าการมีพ่อคือความรู้สึกอย่างไร เพราะพ่อเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุรถยนต์ตั้งแต่ตัวเองไม่กี่ขวบ วิธีการประจบ (ไม่ใช่สอพลอ) เวลาจะไปไหนก็คือ คืนนั้นแกล้งไปนอนข้างๆ แม่ ซึ่งแกก็รู้ว่ามันต้องมามุขนี้ ต้องไม่ธรรมดา (ฮิฮิ) พอโตขึ้นจนไม่ไร้เดียงสา คือรู้เดียงสาแล้ว ผมก็รู้ว่าแม่ไม่ได้เรียนหนังสือมากนัก ตรงกันข้ามกับพ่อ ที่ดูจะมีโอกาสทางสังคมมากกว่าหลายเท่า

มีเพื่อนหลายคนที่มีพ่อและแม่คล้ายๆ กันแบบนี้ .... ที่น่าแปลกคือ เรากลับได้เรียนรู้อะไรจากแม่มากพ่อ ผมว่าถ้าพ่อยังอยู่ ผมก็คงเรียนรู้อะไรจากแม่มากกว่าพ่ออยู่ดี เลยค่อนข้างเข้าใจทฤษฎีคู่ “แม่กับลูกชาย” “พ่อกับลูกสาว” อยู่พอสมควร ...

รุ่นพี่ที่ผมนับถือคนหนึ่งบอกว่า พ่อคือขุนเขาและแม่คือดวงตะวัน อีกคนบอกว่าพ่อคือเสาบ้านและแม่คือหน้าต่างของที่อยู่อาศัย ผมชอบเขียนอยู่บ่อยๆ ว่า แม่ของเราทุกคนเหมือนท้องฟ้า ... กว้างไกลและอบอุ่น

ซาร์ต นักคิดชื่อดังเคยบอกว่า เขารักแม่มากกว่าความถูกต้อง, กามูร์ บอกว่าเขารักแม่มากกว่าพระเจ้า ... โดยที่ความหมายของพ่อ ไม่ได้ย่นย่อลงแม้แต่น้อยเมื่อเทียบกับแม่ …

ผมคิดเอาเองว่า ด้วยระยะทางและบทบาททางสังคม ลูกๆ หลายคนน่าจะผูกพันกับ “แม่” มากกว่า “พ่อ” ... เพราะถ้าพ่อคือ “เสาหลัก” ที่ไม่หักโค่น แม่คงคล้าย “ผ้าห่ม” และ “น้ำในตู้เย็น” ในบ้าน เวลามีมรสุมรุนแรงพัดมา เรามักจะคิดว่าเราเกาะเสาบ้านดีกว่า แต่จริงๆ เราอุ่นที่สุดเมื่อผ้าห่มผืนนั้น ... ห่อหุ้มตัวเรา

มีหนังสือดีๆ มากมายที่อาจจะเขียนเกี่ยวกับพ่อและแม่ แต่คงไม่มีกระดาษหน้าไหนจริงๆ ที่ทำให้เรารู้สึกเท่ากับการมองเห็นความดีของแม่รอบด้าน ... วรรณกรรมดีๆ ให้ความเข้าใจของแม่ต่อเรา แต่แม่ตัวเป็นๆ ของเรามากกว่าที่ให้ความรู้สึกมากว่าแค่ความเข้าใจ ถึงตรงนี้ แม่ตัวเป็นๆ จึงสูงส่งกว่าวรรณกรรมและแข็งแรงกว่างานเขียน …

บางที่ ... หนังสือที่น่าอ่านที่สุด ที่ดีที่สุด ก็คือพ่อและแม่ของเราเอง พ่อที่ทำงานหนัก แม่ที่หันหน้าเข้าครัว ... ที่ความรักในแม่ของโจร เท่าเทียมกันกับแม่ของบัณฑิต เพราะไม่ว่าจะเป็น “บัณฑิต” หรือ “โจร” แม่ยังเป็นคนแรกที่จะรัก และเป็นคนสุดท้ายที่จะเกลียดลูก (น้าทิวาแห่งสีสัน เคยบอกไว้แบบนี้)   

ที่มา: บทความเรื่อง “หนังสือที่น่าอ่านที่สุดคือ พ่อและแม่” ของคุณนันทขว้าง สิรสุนทร ในคอลัมน์ Editor’s Point of View ของ EnterTrend (ET) ปีที่ 3 ฉบับ 144 ศุกร์ 16 มี.ค. 2550 เอกสารแถมหนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ (ตัวเน้นและลำดับของข้อความปรับใหม่โดยเจ้าของบล็อก)

นำชัย

26 ม.ค. 2551