นำชัย ชวนคิด ฝัน และสรรค์สร้างสังคมไทย

ไม่ขัดความต่อเนื่องของนิยายวิทยาศาสตร์เรื่องเดียวในชีวิตของผม ให้รำคาญใจกันนะครับ ... เชิญอ่านตอนจบของ “ฮอร์โมนรัก” ได้เลยครับ

นำชัย

http://www.biotec.or.th/Guru/

14 มี.ค. 2551

ภาพจาก http://photo.net/photodb/photo?photo_id=3265929

(ต่อ)

ผมทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยล้าและอ่อนเพลียจากงานตลอดทั้งวัน พักสายตาตัวเองด้วยการหลับตาลง อีกกว่า 2 ชั่วโมงที่แฟนผมจะเลิกงาน วันนี้เธอทำโอที จิตใจผมล่องลอยคิดไปเรื่อยเปื่อย จนในที่สุด ภาพฉลากโฆษณษสรรพคุณของเจ้าสิ่งที่ผมได้ใช้ความพยายามอย่างมากในการศึกษา ก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นอย่างเลือนรางในความคิด ... “ฮอร์โมนรัก” ฮอร์โมนที่ช่วยเสริมสร้างความมีชีวิตชีวา และช่วยผ่อนคลายร่างกาย ทำให้คุณมีความสุข รักเพื่อนมนุษย์ ... วิธีการใช้ – รับประทานเมื่อมีอาการหดหู่ ท้อแท้ หรือสิ้นหวัง ... ข้อควรระวัง! … ผมสะดุ้งตื่นจากภวังค์เมื่อเคลิ้มมาถึงจุดนี้

เฮ้อ ... เมื่อนึกว่าต้องรอจนถึงวันพรุ่งนี้ จึงจะสามารถทดสอบและตรวจวัดผลข้างเคียงของฮอร์โมนในกล่มอาสาสมัครได้ ก็รู้สึกว่านานจนสุดจะทน

อันที่จริง ผมได้ทดลองใช้ฮอร์โมนที่สกัดได้นี้กับสัตว์ทดลองไปบ้างแล้ว โดยการตรวจวัดการตอบสนองทางกายภาพเบื้องต้น เช่น การผ่อนคลายของกล้ามเนื้อ การเต้นของหัวใจ ตลอดจนลักษณะและความสม่ำเสมอของคลื่นสมอง เป็นต้น อย่างไรก็ตาม ผลการทดลองยังไม่ชัดเจนนัก อาจเป็นได้ว่าฮอร์โมนดังกล่าวในมนุษย์อาจจะแตกต่างจากในสัตว์ทดลองไม่น้อย

เมื่อผมหันมาทดสอบในกลุ่มอาสาสมัคร ก็เห็นผลชัดเจนมากขึ้นกล่าวคือ อาสาสมัครแต่ละคนต่างให้ข้อมูลว่ารู้สึกผ่อนคลาย และรู้สึกมีความสุขเป็นพิเศษ โดยไม่สังเกตพบผลข้างเคียงใดๆ เลย น่าเสียดายเป็นอย่างยิ่งที่ฮอร์โมนล็อตที่แล้วหมดลองเสียก่อน ไม่งั้นคงได้ข้อมูลดีๆ อีกเยอะ ... แหะ แหะ ... น่าเสียดายจริงๆ

แอบคิดไว้ในใจเงียบๆ คนเดียวว่า “พรุ่งนี้แหละ ที่จะเพิ่มโดส (dose) ของฮอร์โมนให้มากกว่าทุกคราวเลย” ... เอ แต่ว่าทำไมต้องเป็นพรุ่งนี้ด้วยล่ะ? คิดขึ้นมาแล้วก็รู้สึกอดจะหงุดหงิดขึ้นมาไม่ได้ตามสไตล์นักวิจัยวัยรุ่น ผมไม่ยอมปล่อยเวลาให้ล่วงเลยไปอีกแม้แต่น้อยนิด ชั่วเพียงแว่บเดียว ฮอร์โมนในตู้เย็นก็ย้ายมาอยู่ในมือของผมเรียบร้อย ผมเตรียมเข็มฉีดยา แล้วเลือกใช้ปริมาณฮอร์โมนมากกว่าที่เคยใช้สูงที่สุดอีก 10 เท่าตัว

ถ้าฮอร์โมนนี้มีผลข้างเคียงใดๆ ... ก็คงจะมีแต่คนบ้าระห่ำอย่างผมนี่แหละ ที่จะได้รับรู้เป็นคนแรก!

ปลายเข็มค่อยๆ แทงเข้าเส้นเลือดใหญ่ ผมกดหลอดฉีดยาอย่างช้าจนสุดก่อนจะถอนเข็มออกมา การฉีดเข็มให้ตัวเองไม่ได้เป็นเรื่องยากอะไรเลยสำหรับผม จากนั้น ผมก็เอนตัวลงนอนพักบนเก้าอี้เอนตัวโปรดในห้องแล็บ ผมเริ่มเห็นภาพแฟนของผมปรากฏขึ้นเลือนราง ... ฮอร์โมนช่างออกฤทธิ์เร็วแท้ๆ ... ผมรู้สึกโล่งเบาสบายไปทั้งตัว บรรยากาศรอบๆ ตัวดูดีไปหมดแม้จะอยู่ในห้องแล็บตามลำพังเพียงคนเดียวก็ตาม

ผมรู้สึกราวกับหลุดไปอยู่อีกโลกหนึ่ง ผมมีความสุขอย่างลึกล้ำจนไม่อาจบรรยายได้ถูก ภาพผู้คนรอบข้างปรากฏขึ้นอีกครั้ง เพื่อนร่วมงาน คนในครอบครัว แฟนผม เริ่มทยอยปรากฏขึ้นในความคิด ทุกคนดูเป็นคนดีและน่ารักไปเสียหมด

แต่ทันใดนั้นเอง ตาผมก็เริ่มพร่ามัว ผมมองเห็นผนังฝั่งตรงข้ามเลือนรางมากขึ้นทุกที ... ให้ตายสิ! ... ดูเหมือนโลกทั้งใบทำไมจึงได้จู่ๆ ก็มืดมิดไปเสียหมด ... นี่ไฟภาควิชาชีวเคมีดับอีกแล้วหรือนี่?

ผมเหลียวมองไปรอบๆ และก็ต้องอุทานออกมาอีกครั้ง ... ให้ตายเหอะ! ... มันช่างมืดมิดเกินกว่าจะเป็นไฟฟ้าดับ ... ผมไม่เห็นอะไรเลยจริง ... นี่ ผมตาบอดไปแล้วหรือนี่!

ผมอยากจะร้องตะโกนออกมา ... แต่แล้วก็ไม่ได้ทำ ... ผมกำลังตกใจกลัวมากจนไม่อาจทำอะไรได้ทั้งสิ้น ... ผมยังคงมีความรู้สึกก้ำกึ่งกันระหว่างความโล่งเบาสบายกับความกระวนกระวายใจ ... อีกชั่วครู่หนึ่งที่ยาวนานราวกับชั่วกัปชั่วกัลป์ผ่านไป ดูราวกับภาพรอบตัวจะค่อยๆ กลับมาชัดเจนมากขึ้นอีกครั้ง ผมถอนหายใจอย่างโล่งอก ความรู้สึกโปร่งสบายก็หายไปพร้อมๆ กันด้วย

ณ  วินาทีนั้นเอง  ผมก็ได้เข้าถึงพุทธภาษิต เกี่ยวกับความรัก อย่างชัดแจ้งที่สุด ยิ่งกว่าครั้งใดในชีวิต  ...  ความรักทำให้คนเราตาบอด (ได้จริงๆ!)