นำชัย ชวนคิด ฝัน และสรรค์สร้างสังคมไทย

อ่านหนังสือ “วิชาสุดท้าย [ที่มหาวิทยาลัยไม่ได้สอน]” ของคุณสฤณี อาชวานันทกุล แล้วก็ติดใจ (จบเล่ม 1 ไปแล้ว ส่วนเล่ม 2 กำลังแทะอยู่) พอดีไปเจอบทความแบบเดียวกันก็คือ เป็นปัจฉิมคาถา (commencement talk) แก่นักศึกษาที่มหาวิทยาลัยแม็กกิล (McGill University) ในเดือน มิ.ย. ปี 2003 ของ ศ. สตีเวน ไวน์เบิร์ก (Steven Weinberg) ท่านผู้นี้ได้รางวัลโนเบลด้านฟิสิกส์ปี 1979 ... ลองมาดูกันว่า ท่านเรียนรู้อะไรในชีวิตนักวิทยาศาสตร์ จนอยากจะนำมาฝากให้ “หลานๆ” เหล่านักเรียนนักศึกษาบ้าง ;-P


ภาพจาก http://en.wikipedia.org/wiki/Steven_Weinberg

สี่บทเรียนทองคำ

เมื่อผมได้รับปริญญาวิทยาศาสตร์บัณฑิตนั้น – ราวๆ สักร้อยปีก่อน (*) – สำหรับผมแล้ว ผลงานวิจัยฟิสิกส์ดูราวกับเป็นมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ที่ยังไม่มีการสำรวจ ซึ่งผมจำเป็นต้องทำแผนที่แต่ละส่วนเองก่อนที่จะเริ่มลงมือทำวิจัยอะไรด้วยตัวเอง ผมจะทำอะไรโดยไม่รู้เลยว่า มีอะไรที่ทำไปบ้างแล้วได้อย่างไรกัน? แต่ยังโชคดี ที่ปีแรกของผมในบัณฑิตวิทยาลัย ผมโชคดีพอที่จะตกไปอยู่ในเงื้อมมือของนักฟิสิกส์อาวุโส ผู้ซึ่งยืนกรานบนความไม่เห็นด้วยและกังลใจของผมว่า ผมจะต้องเริ่มทำวิจัยและเลือกอะไรก็ตามที่ผมจำเป็นต้องรู้ไปด้วยพร้อมๆ กัน มันก็คือวิธีการแบบไม่ว่ายก็ต้องจมนั่นเอง แต่ผมประหลาดใจที่พบว่า วิธีนี้ใช้การได้จริงๆ ผมได้ดุษฎีบัณฑิตในเวลาอันสั้น – แม้ว่าตอนที่ผมได้มันมานั้น ผมแทบจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับฟิสิกส์เลยก็ตาม

แต่ผมเรียนรู้เรื่องใหญ่เรื่องหนึ่งก็คือ – ไม่มีใครที่รู้ไปเสียทุกเรื่อง และคุณก็ไม่ต้องทำแบบนั้นด้วย

(มีต่อ)

(*) ท่านเกิดปี 1933 ดังนั้น วันที่บรรยายก็มีอายุราว 70 ปี

นำชัย

http://www.nstda.or.th/sci2pub/thaismc/

14 ต.ค. 2552 (เชิญร่วมรำลึกวันเรียกร้องประชาธิปไตยของไทย เมื่อ 3 รอบนักษัตรที่แล้ว – หนึ่งอึดใจ!)

ปล. พรุ่งนี้ เช้ามีประชุมสำคัญในเมือง ตอนเย็น ถ้าไม่น็อคเสียก่อน ... จะมาโพสต์บรรยายของคุณปู่ไวน์เบิร์ก ต่อครับ