หน้า : 742 21-12-2012 = วันสิ้นโลก ? (11) - ตอนจบ
หน้า : 743 Visualization Challenge 2009
หน้า : 744 คนละภาษาเดียวกัน
หน้า : 745 หนังสือ งานหนังสือ และตัวผม (1)
หน้า : 746 หนังสือ งานหนังสือ และตัวผม (2)
หน้า : 747 ชีวิตนี้ช่างแสนสั้นและเล็กน้อยนัก
หน้า : 748 Erythrophobia
หน้า : 749 หนังสือ งานหนังสือ และตัวผม (3)
หน้า : 750 ผู้มีความรู้ดั่งอาวุธ (1)
หน้า : 751 ผู้มีความรู้ดั่งอาวุธ (2)
หน้า : 752 ผู้มีความรู้ดั่งอาวุธ (3) – จบ
หน้า : 753 ลาที มิใช่ลาก่อน
ในฐานข้อมูลบอกว่าผมเริ่มเขียน blog ในวิชาการดอทคอม ตั้งแต่ 16 ม.ค. 2007 หรือกว่า 3 ปีมาแล้ว ผมเขียน blog
นี้ โดยคิดว่าน่าจะถือเป็นการ “บริการสาธารณะ” ในการให้ความรู้ทางวิชาการ และเป็นการตอบแทนสังคม (ผมเขียน blog นี้ โดยไม่ได้รับค่าตอบแทนใดๆ ทั้งสิ้น) เพราะผมเคยเป็นนิสิตทุน
พสวท. ซึ่งก็มาจากเงินภาษีอาการของคนทั้งประเทศ
จึงควรตอบแทนประเทศในแบบที่ตนเองถนัดทำได้ดีและมีประโยชน์
ผมวางขอบเขตว่าเกี่ยวกับ “วิทยาศาสตร์
เทคโนโลยี ภูมิปัญญา ความหรรษา และคุณค่าของชีวิต” และตั้งเป้าว่าจะดึงดูดครู อาจารย์ และนักเรียน
ที่น่าจะเป็นคนกลุ่มใหญ่ที่เข้ามาในวิชาการดอทคอม ให้รู้สึกว่า (1)
เรื่องราวความรู้ทางวิทยาศาสตร์นั้นน่าพิศวง (2)
เราสามารถเรียนรู้วิทยาศาสตร์ได้อย่างสนุกสนาน (3)
กระบวนการทางวิทยาศาสตร์สำคัญกว่าตัวความรู้ทางวิทยาศาสตร์ที่เปลี่ยนแปลงไปได้ทุกวัน
... บางเรื่องอาจกลับจากผิดเป็นถูกด้วยซ้ำ ด้วยเหตุนี้ การเรียนรู้การสอนในสังคมไทยจึง “ผิดปกติ” เป็นอย่างมากที่สอนให้เด็กเชื่อตามครูและหนังสือเรียนเป็นหลัก
แต่ไม่สามารถเรียนรู้ได้ด้วยตัวเองจากการทดลองและสรุปความจริง แต่ที่แย่ไปกว่านั้นก็คือ ไม่สามารถโยงใยความรู้ทางวิทยาศาสตร์
และนำมาใช้ในชีวิตจริงได้ ... ซึ่งเป็นเรื่องน่าเศร้ามาก
ในระหว่างที่เขียนอยู่
ผมเองก็ได้ซึมซาบความจริงบางอย่างที่ไม่ได้คาดหมาย เช่น
มิตรภาพจากผู้ที่ไม่เคยรู้จักพบปะกันมาก่อนเลยในชีวิต หรือในทางลบเช่น
การขาดไร้มรรยาทของบางคนที่ตั้งใจแต่เข้ามาแปะโฆษณา (ทั้งๆ ที่วิชาการดอทคอมเอง
ก็เปิดทางให้เปิดหน้า blog
ใหม่หรือแม้แต่โฆษณาเลยตรงๆ ในส่วนล่างสุดของหน้าเว็บหลักอยู่แล้ว)
หรือเข้ามาวิจารณ์ก่นด่าผมแบบเสียๆ หายๆ ทั้งๆ
ที่สามารถเห็นแย้งกันได้อย่างสุภาพ (สังคมไทยเจ็บป่วยอะไรอยู่หรือเปล่า?)
แต่ไม่มีงานเลี้ยงที่ไม่เลิกรา
ถึงวันนี้ผมอยากจะหยุด blog
นี้ลงชั่วคราว (คาดว่าจะไม่ถาวร) อย่างไม่มีกำหนดว่าจะกลับมาอีกเมื่อไหร่
ใครที่ยังไม่เคยอ่าน blog หน้าเก่าๆ ก่อนหน้านี้ ก็มีให้อ่านแก้คิดถึงกันมากกว่า
700 หน้า ... ใครที่อยากอ่านบทความหรือติดต่อผม ก็คงสามารถทำได้โดยตรงต่อหน้า
หรืออ่านบทความผ่านทางนิตยสาร เช่น UpDATE หรือไม่ก็ผ่านทาง e-mail หรือเครือข่ายรูปแบบอื่นๆ เช่น Facebook (ลองค้นด้วยคำว่า Namchai Chewawiwat) และ twitter http://twitter.com/namchai_sciman เป็นต้น
ลาที
มิใช่ลาก่อนครับ 
นำชัย
2 เม.ย. 2553
ป.ล. ผมยังไม่ใช้ Hi5 นะครับ
ความเห็น 164 9 ต.ค. 2550 (18:03) ความจริงผมก็จำไม่ได้หมดหรอกครับ
จำได้ถึงแค่บทที่ 4 เอง 
ความเห็น 165 10 ต.ค. 2550 (19:46) 
เหอๆ ปรบมือให้คุณ jumo เลยค่ะ หนูยังจำไม่ได้เลย
เนื้อหาโดนใจมากเลยค่ะ ดร.นำชัยคะ เป็นอะไรที่ช่วยได้เยอะ กลับมาจากค่ายพอดีได้ความรู้ปั๊บ เกรดออกแล้วค่ะวันนี้ เกรดดีขึ้นเยอะเลย ขึ้นมาตั้ง 0.26 เทอมที่แล้วได้ 3.51 เทอมนี้ได้ 3.77 เหอๆ ยิ้มหน้าบานทั้งวัน อาจจะเป็นไปทั้งช่วงปิดเทอมเลยก็ได้ 555+
ความเห็น 166 10 ต.ค. 2550 (20:35) สวัสดีครับทุกๆ คน
มารายงานตัวครับ วันแรกในดัลลัส อากาศแจ่มใสไร้เมฆ ตอนนี้เจ็ดโมงครึ่ง แดดส่องหน้าผมอยู่เนี่ย อิอิอิ
ขอบคุณน้อง hopun ด้วยครับที่ช่วยมาแจ้งข่าว ต้องขอโทษจริงๆ ครับที่ไม่ได้มาโพสต์บอกไว้ แหะๆ
พอดี ช่วงก่อนมาชีวิตมันค่อนข้าง hectic มาก ทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว
ขอบคุณมากๆ ครับทั้ง อ. นำชัย คูุณ Jumo สำหรับกลอนดีๆ นะครับ บทความเรื่องโนเบล 2007 อลังการและได้ประโยชน์สูงมากครับ ขอบคุณนะครับที่เอามาลงให้อ่านกัน ไม่งั้น ผมคงไม่มีโอกาสได้อ่านแหงๆ เลย :)
ความเห็น 167 11 ต.ค. 2550 (15:12) ยินดีด้วยกับคุณ hopun นะครับ เรื่องคะแนน (ความจริง "คะแนน" กับ "อายุ" ก็เป็นเพียงตัวเลขนะครับ ... ตราบใดที่ยังไม่โดน "รีไทร์" หรือยังหา "แฟน" ได้ - หุ หุ- แก่แล้ว กิ๊กไม่เอา จะเอาแฟน
) อ้อ ... รูปการ์ตูนน่ารักจังเลยครับ ยิ่งดูก็ยิ่งชอบครับ (เนื้อหาก็ดีครับ)ดีใจกับคุณ yalie ที่ landing โดยสวัสดิภาพนะครับ (ฮา) ... มีอะไรเด็ดๆ ทางโน้น ก็เขียนมาเล่าให้พรรคพวกทางนี้ฟัง (อันที่จริง "อ่าน") บ้างก็ดีนะครับ มองเขา-มองเรา-มองไป-มองมา น่าจะได้ประโยชน์ ;-P
ความเห็น 168 11 ต.ค. 2550 (18:28) มาประหยัดมัธยัสถ์อดออมเถิด
จะได้เลิศประเสริฐเป็นนักหนา
จงเก็บเล็กผสมน้อยตลอดมา
ชีวาหน้ายามป่วยเงินช่วยเอย
ความเห็น 169 12 ต.ค. 2550 (18:15) เห็นด้วยครับ คุณ jumo
ความเห็น 170 12 ต.ค. 2550 (18:21) 
น่าเห็นด้วยกับอาจารย์นำชัยหนา
ตึกอาคาร ต้นไม้ประจักษ์ตา
เที่ยวไปมาช่วยชมดูดมดอม
ความเห็น 171 16 ต.ค. 2550 (10:36) แง แง แง
แต่งนิยายต่อไม่ได้เลย อ่านเจนีวาต่อไม่ได้ด้วย ความเห็น 172 16 ต.ค. 2550 (12:45) โอ๋ๆ คุณ Jumo ระบบแก้ไขเสร็จแล้วครับ ต้องขอโทษอย่างสูงครับ แต่งนิยายต่อได้แล้วครับ
ความเห็น 173 17 ต.ค. 2550 (09:57) 
ความเห็น 175 18 ต.ค. 2550 (10:08) 
ความเห็น 176 18 ต.ค. 2550 (10:15) เห็นแล้วครับ *-*
ความเห็น 177 18 ต.ค. 2550 (20:24) เรื่องคุณภาพชีวิต อืม กับเรื่องจักรยานล้อแฟบนี่เหมือนคนละเรื่องเลยนะครับ
จักรยานเมืองไทยต้องเติมลมนี่นา
และจักรยานไฟฟ้า เมืองไทยก็ไม่ได้เป็นของสามัญด้วย
แต่ถ้าเรื่องคุณภาพชีวิตอื่นๆนี่เห็นด้วยครับ
เพราะคนไทยเราคิดว่า เงินเท่านั้นที่ใช้สร้างคุณภาพชีวิตที่ดีได้ หรือเปล่า
. . .
ความเห็น 178 18 ต.ค. 2550 (20:43) สวัสดีค่ะ ดร.นำชัยและคุณ jumo
หายไปเกือบอาทิตย์ คิดถึงอินเตอร์เน็ตมากมาย พอดีมีงานเครือข่ายเยาวชนค่ะก็เลยต้องยุ่งไปพักนึง แถมยังต้องทำบล็อกอีก ยังไม่รู้เลยว่าจะทำให้ออกมาในรูปแบบไหน ขอความกรุณา ดร.นำชัยและคุณ jumo แนะนำด้วยนะคะ ที่หายไปว่าจะเอาอะไรกลับมาฝากด้วยแต่ว่าลืมเสียแล้ว ขอโทษด้วยนะคะ เอาไว้โอกาศหน้าแล้วกันค่ะ
แล้วก็แฮปปี้ เบิร์ทเดย์ คุณ yalie ด้วยค่ะ ขอให้มีความสุขมากๆนะคะ จะทำอะไรก็ขอให้สำเร็จทุกๆอย่าง
ขอขอบคุณ ดร.นำชัยที่ชอบรูปนะคะ เอาไว้จะนำมาลงเรื่อยๆค่ะ
ความเห็น 179 19 ต.ค. 2550 (08:14) รูปแบบการ์ตูนที่คุณเอามาให้ชม แล้วเขียนความรู้ใต้ภาพหรือบนภาพที่สอดคล้องกับภาพด้วย ดีไหมครับ ? บุคคลที่เข้ามาอ่านจะได้รับความสนุกสนาน และ ความรู้ด้วย
ความเห็น 180 19 ต.ค. 2550 (09:09) สวัสดีคุณ ArLim คุณ hopun และคุณ jumo ครับ
คุณ ArLim ครับ ... เรื่องล้อจักรยานนี่เกี่ยวแน่นอนครับ แม้ว่าความเกี่ยวข้องจะน้อยหน่อย ... แหะ แหะ
... คือ คนไทยมีคุณภาพชีวิตที่ "ต่ำมากๆ" เมื่อเทียบกับญี่ปุ่นครับ เราอยู่กับผลิตภัณฑ์และบริการที่ต่ำกว่ามาตรฐานมาก เรื่องล้อจักรยานนี่เป็นหนึ่งตัวอย่างครับ ... ยังมีอีกสารพัดตัวอย่าง ลองถามกันเล่นๆ ... มีใครที่ขึ้นรถแท็กซี่ และจ่ายค่าแท็กซี่ 77 บาทหรือ 79 บาทไปด้วยแบงค์ 20 รวม 4 ใบ (80 บาท) แล้วคิดว่าจะได้ทอนบ้างไหมครับ? จากประสบการณ์ ผมเลิกหวังไปแล้วครับ 
ผมเองแม้ว่าจะขึ้นรถแท็กซี่ในญี่ปุ่นไม่กี่ครั้ง แต่เหลือเศษอย่างไร ... พนักงานขับรถทุกคนที่ผมพบ ก็จะมีกระป๋องเล็กๆ ใส่เศษเงินไว้รอทอนให้ผู้โดยสารทุกครั้งครับ
การโกงเป็นส่วนหนึ่งที่ลดทอนคุณภาพชีวิต และกัดกร่อนสังคมอย่างร้ายกาจ ... ก็เหมือนในโฆษณาของคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตฯ ที่เห็นโรงเรียน สะพาน โต๊ะนักเรียน ฯลฯ เหลือเพียงครึ่งเดียวเพราะถูกโกงกินกันในทุกระดับ
แถมอีกเรื่องครับ เกี่ยวกับบริการหลังการขาย
ผมเคยซื้อเครื่องโกนหนวดไฟฟ้ายี่ห้อฟิลิปส์จากห้างเซ็นทรัลที่ฟิวเจอร์ รังสิต ... ใช้ไปได้ 3-4 เดือน ปรากฏว่าชาร์ตไฟไม่เข้าซะงั้น ... พอเอาไปส่งซ่อมเพราะยังอยู่ในประกัน 1 ปี ... ทราบไหมครับว่า เค้าเอาเครื่องผมไปดองไว้นานเท่าไหร่ ... 6 เดือนครับ ... แถมยังหน้าหนา ทำไขสือ จะเรียกค่าอะไหล่ ... ผมเจอเข้าไปก็เลยแบบนี้ ก็เลยซึ้งถึงแก่ใจว่า ทำไมคุณพี่ผู้หญิงคนนั้นต้องเอาค้อนมาฟาดรถอิมเมจดียี่ห้อนั้น จนกระจกกระจุยกระจาย ... เอารถแพงมีปัญหามาให้เรา ที่เสียตังค์แพงๆ ซื้อของใหม่ ... ไม่เลือดขึ้นหน้า อยากจะทุบก็แปลกแล้วล่ะครับ!
ส่วนคุณ hopun ... ก็ขอเป็นกำลังใจให้นะครับสำหรับเรื่องทำบล็อก ... ลองทำดูก่อนนะครับ เดี๋ยวเข้าไปดูแล้ว อาจจะมีความเห็นครับ
ความเห็น 181 19 ต.ค. 2550 (16:42) สวัสดีครับ
ในจักรวาลนี้มีดาวนับไม่ถ้วน ซึ่งอาจจะเป็นไปได้ที่จะมีสิ่งมีชีวิตอยู่บ้าง มีสมการที่คำนวณจำนวนดาวที่เหมือนกับโลกพบว่ามีอยู่อย่างน้อย 5 ดวง ตอนนี้ไม่มีเวลามากก็ขอตัวก่อนครับ
ความเห็น 182 24 ต.ค. 2550 (20:50) สวัสดีค่ะ แล้วก็มีเวลาว่างมาเซิร์ฟอินเตอร์เน็ตได้อีกครั้ง(ซึ่งต้องใช้เวลานานมากกว่าจะเคลียร์งานเสร็จ เหอๆ )
ขอบคุณคุณ jumo และ ดร.นำชัยที่แนะนำค่ะ
อย่างที่ที่สัญญาไว้ว่าจะเอาของมาฝาก ทำตามสัญญาค่ะ เอามาจากหนังสือที่อ่านเล่นอยู่นะคะ
"แม้คนส่วนใหญ่จะมีความสุขจากการ 'ได้' มากกว่าการ 'มี'
แต่ปัญหานั้นก็ยังไม่จบลงด้วยดี เพราะว่าความสุขนั้น จะจางหายไป
กลายเป็นความรู้สึก 'เฉยๆ' เมื่อมีความต้องการใหม่ๆเกิดขึ้นมาอี
...และจะเป็นอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆแต่แทนที่เราจะแสวงหาความสุข
จากการ 'ได้' ลองหันมาแสววงหาความสุขจากการ 'มี' หรือสิ่งที่ 'มี'
ขั้นต่อไปคือการแสวงหาคสามสุขจากการ 'ให้'
กล่าวคือยิ่งให้ยิ่งสุข...ที่สุข เพราะเห็นน้ำตาของผู้อื่น
เปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม และสุขเพราะภูมิใจที่ได้ทำความดี
ทำให้ชีวิตมีความหมาย แม้ 'ไม่มี' หรือ 'สูญเสีย' ไปก็ยังมีความสุขได้
ซึ่งทั้งหมดนี้ ก็คือบ่อเกิดแห่งความสุขที่มีอยู่กับเราทุกคน
เพียงแต่ว่าเรามองข้ามหรือไม่รู้จักใช้เท่านั้น"
พระไพศาล วิสาโล
อ่านแล้วรู้สึกดีมากๆ ก็เลยเอามาแบ่งปันกันค่ะ
ความเห็น 183 25 ต.ค. 2550 (08:23) สวัสดีครับ
อ่านแล้วรู้สึกดีเช่นกันครับ
ความเห็น 184 25 ต.ค. 2550 (10:22) ขอบคุณ คุณ hopun ที่หาของดีๆ มาแบ่งปันครับ
อ่านถึงท่อนที่ว่า "ทำให้ชีวิตมีความหมาย แม้ 'ไม่มี' หรือ 'สูญเสีย' ไปก็ยังมีความสุขได้" แล้วนึกถึงบันทึกหลายๆ เล่มของคนที่เป็นโรคที่รักษาไม่ได้ เช่น มะเร็งและเอดส์ ครับ
ถ้าทำได้ดังที่พระไพศาลว่า ก็คงจะทำให้เป็นคนที่ "อยู่ใกล้ใคร-ก็เป็นที่รักใคร่ แม้จากไป-คนก็ยังอาลัยและคิดถึง" นะครับ
Namchai BioTec
(ดร. นำชัย ชีววิวรรธน์)
ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 22,283 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 6 ปี
แบ่งปันความรู้ 370 ครั้ง
ได้รับดาว 31 ดวง
โหวตเพิ่มดาว
