|
|
หลงทาง และ ความรัก
ถ้าหากเราหลงทาง และรู้หรือไม่รู้ก็แล้วแต่ว่าเราหลงทาง จงหลงทางให้มันถึงที่สุด ดั่งเช่นความรักของผม
ผู้เขียน: นู๋นำ ชมแล้ว: 14,538 ครั้ง
post ครั้งแรก: Sat 17 November 2007, 9:37 pm ปรับปรุงล่าสุด: Fri 5 September 2008, 1:57 pm
|
หน้าที่ 2 - ความรัก
0
กลับไปอ่านตอนที่แล้วได้ที่นี่ คลิ๊กได้เล้ยยยย
ผมเป็นคนที่ชอบแอบรักคนใกล้ตัว ไม่รู้เป็นอะไร โรคจิตรึเปล่า
เวลาชอบเขาทีหนึ่ง จะบอกก็ไม่ได้ ขืนถ้าบอกไป อีกฝ่ายหนึ่งก็จะตีตัวออกห่าง
เฮ้อ เศร้าทุกที เลยต้องเก็บความรักเอาใว้คนเดียว พอได้คุยก็สบายใจ
แต่วันไหนไม่ได้คุย หรือเขาทำไม่พอใจใส่ ก็จะกลับมาคิดมาก
ความรักของผมจึงเป็นเพียงแค่การหลงทาง
คราวไหนที่ผมได้หลงทาง แอบรักใคร ผมก็จะโง่งมงายอยู่อย่างนั้น
เขาจะดี หรือไม่ดีก็ยังจะรัก รักไม่ลืมหัว รักจนหัวทิ่มบ่อ
สุดท้าย เมื่อความหวังในการหลงทางของผมมันไม่เหลือแล้ว ทางออกมันไม่มีอยู่จริง
ผมก็จะพยายาม ใช้ความกล้า และความพยายามตัดใจให้ได้ เพื่อออกจากทาง
ทางที่มันไม่มีวันจะมีทางออก ใช่ ผมกลับทางเดิม ผมย้อนกลับไปโดยไม่เหลี่ยวหลัง
เมื่อผมได้พ้นทางจากทางที่ไม่เคยถูก แล้วกลับย้อน นึกไป ผมก็คิดว่า ทาง ๆ นั้น
ตอน ๆ นั้นที่หลงอยู่ เราได้อะไรจากมันบ้าง
ดูเหมือนกับว่าไม่ได้อะไรกับมัน
ถึงแม้ว่าการหลงทางนั้นจะมองว่ามีแต่ความทุกข์
แต่ในความทุกข์นั้น ก็จะมีความสุขปะปนอยู่เรื่อย ๆ แต่ความสุขกับความทุกข์นั้น มันหักล้างกันไม่ได้
เวลาทุกข์ เราก็ทุกข์ แต่เวลาสุข เราก็สุขเช่นกัน
แล้วอะไรล่ะ ที่ทำให้เราหลงทางได้ขนาดนั้น
บางทีก็ทำให้เราไม่รู้ตัวว่าเราหลงทางอยู่
บางทีก็ทำให้เราทำสิ่งที่เราคิดว่ามันไม่มีจริง ทำไม ทำไม..... มันเป็นเพราะใครบงการกันแน่
ซึ่งจริง ๆ แล้ว
จริง ๆ แล้วตัวการมันก็คือ ความรัก ความรักนี่เอง ที่มันบังอยู่ มันบัง มันทำให้เราทำอะไรก็ได้
เพื่อคนที่เรารัก เราสามารถทำได้ทุกอย่าง
จนถึงปัจจุบัน ผมก็ยังหลงทางอยู่ แต่ผมก็ยังไม่ท้อ ผมยังคิดว่าทางที่ผมหลงนั้น ยังคงจะมีทางออก
ทะลุออกไปสู่จุดหมายของผม ที่ผมตั้งใจ
แต่เมื่อถึงเวลาที่ผมรู้ตัวว่าทางออกมันไม่มีอยู่จริงแล้ว เวลานั้น
ผมจะต้องรวบรวมความกล้า และต้องพยามตัดใจให้ได้
ผมจะย้อนกลับทางเดิมโดยไม่เหลียวหลังเช่นเคย เมื่อกลับทางเดิมจนถึงจุดเริ่มต้นแล้ว
จะหันกลับมามองอีก ตอนนั้นผมคงไม่หลงเหลือความรักให้กับทาง ๆ นั้นแล้ว
ถึงจะรู้ว่าทาง ๆ นั้น มีทางออก แต่มันก็สายเกินไป ที่จะเดินไปสู่เส้นทางที่เคยทำให้เรา
ช้ำใจ
แต่ตอนนั้น มันยังมาไม่ถึง ตอนนี้ผมกำลังมีความสุขกับการหลงทาง
และผมก็เต็มใจที่จะไปทาง ๆ นั้น เพราะอะไรน่ะหรอ
:::ก็เพราะว่าถ้าผมหลงทางแล้ว ผมต้องหลงให้มันสุด ๆ:::
*หมายเหตุ
งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา
จำนวน 5 ความเห็น, หน้า่ | -1-
ความเห็นเพิ่มเติมที่ 1 26 พ.ย. 2550 (14:03) สู้ๆ จ้า
ความเห็นเพิ่มเติมที่ 2 27 พ.ย. 2550 (21:27) ดูเศร้าๆยังไง ไม่รู้แหะ แต่ยังไงก็เป็นกำลังใจให้นะ
*** ชีวิตแค่โดนทำร้ายยย แต่ที่สุดมันต้องไม่โดนทำลาย แค่วันนี้หัวใจสลาย เตือนตัวเองว่าถึงยังไง ฉันยังต้องอยู่....***
แต่อย่าเพิ่งหมดหวังละ...
Chorus(ชาย): ตื่นจากความฝันอันงดงามที่ผ่านมา ลืมตามองหาความเป็นจริงที่อยู่ข้างหน้า มันอาจเปงทุกข์ที่ยากเกินจินตนา มา มา -เข้ามา-มา มา -เข้ามา- ดาหน้ากันเข้ามา
Chorus 2(หญิง): สุดปลายตาธารากกว้างไกล แต่ฉันยังคงต้องว่ายไป ลอยไปตามกระแสทุกข์ทน ข้างในใจตนทุกคนไป
ฝั่งฝันยงไม่เห้นด้วยตา แต่ใจรับรู้อยู่ข้างใน ว่าสักวัน - ต้องมี- ปลายทาง -ต้องดี- ไม่มีวันจากไปไหน
http://vdoclip.exteen.com/20070624/sanctuary-2
ความเห็นเพิ่มเติมที่ 3 28 พ.ย. 2550 (13:05) คงหลงทางบ่อยจริงๆ ....เพราะอ่านไปอ่านมา..ง๊งงง งง...วนเวียนอยู่แต่คำว่า "หลงทาง" กะ "ความรัก"...แบบว่าเขียนไปวนไปวนมา...ไม่รู้ว่าจะจบ blog ของตัวเองยังไงอ่ะจิ....55555
(อ่ะล้อเล่นนนน)
ความเห็นเพิ่มเติมที่ 5 28 พ.ย. 2550 (13:22)
นู๋นำ
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 83 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 161 ดวง - โหวตเพิ่มดาว
ความเห็นเพิ่มเติมที่ 6 6 พ.ย. 2551 (21:59) 