สมุดบันทึกของทองหวาน2

เรามีพี่น้องแท้ๆ 3 คน คือ เราและน้องสาวทั้งสอง
ตอนเด็กๆ พวกเราไปนอนบ้านยายคนหนึ่ง
แล้วตอนเช้า พวกเรายังไม่ตื่น ยายจะออกไปซื้อข้าวให้กิน
แต่กลัวพวกเราตกน้ำ จึงงับประตูหน้าบ้านไว้
(ไม่ได้ล็อก แต่มันฝืด แรงเด็กเปิดเองไม่ออก)

พวกเราตื่นมาก็ตกใจ ว่ายายหายไป ออกจากบ้านก็ไม่ได้
ออกทางหน้าต่างก็ไม่ได้ อันตรายกว่า
เลยร้องไห้ฟูมฟายกันใหญ่ (ทั้ง 3 คน)
ถึงขนาดตะโกนเรียกคนข้างบ้าน (ญาติ) เลยทีเดียว
แต่ก็ไม่มีใครเข้ามาช่วย..

แล้วเราในฐานะพี่คนโตจึงต้องคิดแผนหาทางรอด (ปานนั้นเลย 55)
แต่ที่จริงแล้วถูกน้องสั่งให้คิดน่ะ หุหุ เพราะ
เรามักจะได้รับความไว้วางใจจากน้อง (คิดเอาเอง อิอิ)
น้องบอกว่าเราเป็นจอมวางแผน เหอๆ
แล้วเราก็คิดออก (ว้าว!)

ต้องเอาเก้าอี้มา หา กะละมัง (ด้วยเหรอ?) เสื้อผ้า หมอน ฯลฯ มาต่อกัน
แล้วปีนขึ้นไป เอาค้อนขึ้นไปทุบกระจกเหนือประตู เรียกให้คนช่วย
(คิดได้แค่นี้ล่ะนะ 555+เอิ๊กๆๆ)
ทุกคนเห็นด้วย เพราะดีกว่าอยู่เฉยๆ (จริงเหรอ!)
แล้วพวกเราก็ปฏิบัติการรื้อ (กระจุย)+ เรียง (เบี้ยวๆ)

พอเวลานานขึ้น เราเริ่มคิดได้ว่า แล้วจะปีนขึ้นไปได้ยังไง
ค้อนก็หนัก ใครจะเป็นคนปีน (ไซส์ไหนถึงจะเหมาะ) ก็เลยปรึกษากัน
สุดท้ายก็จนปัญญา โฮะๆ นอนร้องไห้กันต่อ (ตอนนี้ขำ แต่ตอนนั้นกลัว)
แล้วยายก็กลับมา  ยายตกใจ+งงกับภาพที่เห็น (อ่ะนะ 55)
ยายก็เลยมาสาธิตวิธีเปิดประตู และก็ปลอบใจพวกเรา

แล้วพี่ชายข้างบ้านก็เดินเข้ามา
พี่เขาเล่าให้ยายฟัง (แบบละเอียด) เล่าไปขำไป
เพราะเขาได้ยินเสียงพวกเรา (ก็โวยวายกันซะขนาดนั้น)
แต่รู้ว่าไม่เป็นไร จึงไม่ได้มาช่วย
ตอนนั้นเรานี่ซึ่งในน้ำใจของพี่เขาเลย (ประชด)

ส่วนข้อสรุปของวีรกรรมสามสาวครั้งนี้น่ะเหรอ
ก็คือ ยายต้องเก็บของทั้งหมดที่พวกเรารื้อออกมาอยู่คนเดียว
ส่วนพวกเราก็นั่งกินข้าวกัน แต่จำไม่ได้ว่าอร่อยรึเปล่า อิอิ
แล้วยายก็มาเล่าให้พ่อแม่+ทุกคนที่บ้านเราฟังอีกที
เรื่องนี้ถูกกล่าวขานกันต่อมาอีกหลายปี กว่าจะเงียบไป..(ชิล ชิล)