สมุดบันทึกของทองหวาน2 | วิชาการ.คอม


สมุดบันทึกของทองหวาน2

สารบัญ

                       
หน้าที่ 1 ต้นกระบากใหญ่
หน้าที่ 2 การ์ตูนสมัยเด็ก
หน้าที่ 3 ความฝันของพอลลีน
หน้าที่ 4 นางระบำภารตะ
หน้าที่ 5 หักดิบ
หน้าที่ 6 ก๋วยเตี๋ยวไฟเขียว
หน้าที่ 7 แฮรี่ปีเตอร์ฟีเวอร์
หน้าที่ 8 A New Day
หน้าที่ 9 กลับบ้านเอง
หน้าที่ 10 สลด! เหตุน้ำหวานตกบันได
หน้าที่ 11 งานเลี้ยงคริสต์มาสตอนอนุบาล
หน้าที่ 12 เพลงประทับใจ
หน้าที่ 13 The Land Before Time
หน้าที่ 14 ใจนักเลง
หน้าที่ 15 คุยกับลุงแปลกหน้า
หน้าที่ 16 บ้านปู่ย่า ตายาย
หน้าที่ 17 สงกรานต์ 2551
หน้าที่ 18 วีรกรรมสามสาว
หน้าที่ 19 เรื่องเล่าตอนวัยทีน
หน้าที่ 20 คำมั่นสัญญา
หน้าที่ 21 เรื่องเล่นตอนวัยเด็ก
หน้าที่ 22 เพื่อนฝรั่งห้อง ค.
หน้าที่ 23 หัวหิน..เป็นสิ่งสำคัญ
หน้าที่ 24 ลีดเดอร์สีเขียว..step 5

ถึงเพื่อนของน้ำหวาน

วันนี้..เรื่องเศร้าของเราทำให้เพื่อนคนหนึ่งร้องไห้

ปกติก็ขำๆฮาๆ ดุเราประจำ (อ้าว!) อิอิ (ดุกันเล่นๆ ชิลชิล  เอิ๊กๆๆ)

พอดีเขาถาม ก็เลยเล่าไป ไม่เคยมีใครร้องไห้เลยอ่ะ

อืม..แต่ก็คงเพราะมีเหตุผลหลายอย่าง ในส่วนของเขาด้วยล่ะนะ 

ที่จริงเราก็อึ้งอยู่..ไม่ทันคิดว่าจะเป็นแบบนั้นจริงๆ

เราไม่ได้ร้อง แต่เพื่อนร้อง...(รู้สึกว่าไม่ควรเล่าเลยอ่ะ เราขอโทษนะจ๊ะเพื่อนที่น่ารัก)

 

เพื่อนคนนี้ก็เรียนป.โทมาด้วยกัน สนิทกันตอนปี1 แต่ตอนทำทีสิสก็ห่างกันไป

แล้วก็..ได้มาทำงานที่เดียวกันอีกครั้ง (3-4 ปีผ่านไปเห็นจะได้ล่ะนะ) ตอนนี้เป็นคู่ซี้เลย

ไปด้วยกันตลอด ช่วยกันทำงานตลอด คุยกันตลอด

เลยเล่าเรื่องกันตลอด 555+ จนมาถึงวันอินวันนี้ล่ะนะ ฮือๆๆ{#emotions_dlg.a4}

 

แล้วก็ยังมีเพื่อนป.โทอีกคนหนึ่งของเราด้วย

คนนี้มาสนิทกันตอนทำทีสิส เราช่วยเขา เขาช่วยเรา

แต่เขาช่วยเรามากกว่า 555 ช่วงนั้นก็ไปไหนไปกันตลอด

คุยกันหลายเรื่อง(ทุกฟีลเลย)..จนเขาเรียนจบ แต่เรายังไม่จบ หุหุ

เขาก็ยังคอยช่วยเราเสมอ คือ เป็นกำลังใจให้อ่ะนะ

แล้วก็ตอนที่เรายังไม่ได้ทำงาน เขาก็ชวนเราไปกินข้าว เดินห้างแก้เซ็ง

สมัครงานก็ไปด้วยกัน แล้วก็ทำให้เราได้รู้จักเพื่อนของเขาอีกที

จนสนิทกันไปอีกคน เอิ๊กๆๆๆ ชอบจริงๆ ดีใจที่มีเพื่อนๆๆ ทุกคนจ้า

 

พอต่างคนต่างทำงาน ก็ห่างกันมากขึ้น ไม่ค่อยได้เจอกัน

แต่ก็ยังคงเหมือนเดิม โทรหากันบ้าง เจอกันบ้าง

แต่ว่า..เมื่อไม่นานมานี้ เพื่อนคนที่2 ก็ไม่สบาย..แบบหายากที่จะเป็นเลย

มีอยู่วันหนึ่ง เขาโทรมาบอกเรา..เรารู้สึก..เฮ้อ

เป็นห่วง..เป็นห่วง..ไม่อยากเชื่อ..(ประจำเล้ย! เหอๆ)

แต่เขาก็สไตล์เข้มแข็งอ่ะนะ ก็คุยกันปกติ

ถามนู่น ถามนี่ไปเรื่อย อยากรู้เกี่ยวกับเขา..

 

จนวันนี้ เขาก็โทรมาบอกว่าแอดมิทอยู่รพ. เตรียมผ่าตัด

ซึ่งเราไปเยี่ยมได้พอดี ก็เลยไปกับเพื่อนคนแรกนั่นล่ะ

ฉบับเร่งด่วน (ไปแป๊บนึง เพราะต้องทำงานต่อด้วยอ่ะนะ)

เราดีใจ ที่เขาโทรมาบอกเรา เขาอาจจะคิดว่าไม่อยากให้เราเป็นห่วง

แต่เราก็บอกกับเขาตามตรง ว่าเราเป็นห่วง มีอะไรก็อย่าลืมติดต่อกันนะ

เราไม่รีรอที่จะพูดความรู้สึกของเรา..เราอยากให้เขารับรู้

แล้วเขาก็รับและตอบสนองต่อความปรารถนาดีนั้น..เราดีใจที่สุดเลย

เพื่อนจะรู้มั้ยเนี่ย อิอิ (กลับมาเลี่ยนอีกแล้ว 555+เอิ๊กๆๆ)

เราขอเอาใจช่วยเพื่อนซี้ไม่มีซั้วทั้ง 2 คนของเราเสมอนะจ๊ะ สู้สู้ {#emotions_dlg.q2}

 

 

หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา