สมุดบันทึกของทองหวาน2

วันนี้..เรื่องเศร้าของเราทำให้เพื่อนคนหนึ่งร้องไห้

ปกติก็ขำๆฮาๆ ดุเราประจำ (อ้าว!) อิอิ (ดุกันเล่นๆ ชิลชิล  เอิ๊กๆๆ)

พอดีเขาถาม ก็เลยเล่าไป ไม่เคยมีใครร้องไห้เลยอ่ะ

อืม..แต่ก็คงเพราะมีเหตุผลหลายอย่าง ในส่วนของเขาด้วยล่ะนะ 

ที่จริงเราก็อึ้งอยู่..ไม่ทันคิดว่าจะเป็นแบบนั้นจริงๆ

เราไม่ได้ร้อง แต่เพื่อนร้อง...(รู้สึกว่าไม่ควรเล่าเลยอ่ะ เราขอโทษนะจ๊ะเพื่อนที่น่ารัก)

เพื่อนคนนี้ก็เรียนป.โทมาด้วยกัน สนิทกันตอนปี1 แต่ตอนทำทีสิสก็ห่างกันไป

แล้วก็..ได้มาทำงานที่เดียวกันอีกครั้ง (3-4 ปีผ่านไปเห็นจะได้ล่ะนะ) ตอนนี้เป็นคู่ซี้เลย

ไปด้วยกันตลอด ช่วยกันทำงานตลอด คุยกันตลอด

เลยเล่าเรื่องกันตลอด 555+ จนมาถึงวันอินวันนี้ล่ะนะ ฮือๆๆ

แล้วก็ยังมีเพื่อนป.โทอีกคนหนึ่งของเราด้วย

คนนี้มาสนิทกันตอนทำทีสิส เราช่วยเขา เขาช่วยเรา

แต่เขาช่วยเรามากกว่า 555 ช่วงนั้นก็ไปไหนไปกันตลอด

คุยกันหลายเรื่อง(ทุกฟีลเลย)..จนเขาเรียนจบ แต่เรายังไม่จบ หุหุ

เขาก็ยังคอยช่วยเราเสมอ คือ เป็นกำลังใจให้อ่ะนะ

แล้วก็ตอนที่เรายังไม่ได้ทำงาน เขาก็ชวนเราไปกินข้าว เดินห้างแก้เซ็ง

สมัครงานก็ไปด้วยกัน แล้วก็ทำให้เราได้รู้จักเพื่อนของเขาอีกที

จนสนิทกันไปอีกคน เอิ๊กๆๆๆ ชอบจริงๆ ดีใจที่มีเพื่อนๆๆ ทุกคนจ้า

พอต่างคนต่างทำงาน ก็ห่างกันมากขึ้น ไม่ค่อยได้เจอกัน

แต่ก็ยังคงเหมือนเดิม โทรหากันบ้าง เจอกันบ้าง

แต่ว่า..เมื่อไม่นานมานี้ เพื่อนคนที่2 ก็ไม่สบาย..แบบหายากที่จะเป็นเลย

มีอยู่วันหนึ่ง เขาโทรมาบอกเรา..เรารู้สึก..เฮ้อ

เป็นห่วง..เป็นห่วง..ไม่อยากเชื่อ..(ประจำเล้ย! เหอๆ)

แต่เขาก็สไตล์เข้มแข็งอ่ะนะ ก็คุยกันปกติ

ถามนู่น ถามนี่ไปเรื่อย อยากรู้เกี่ยวกับเขา..

จนวันนี้ เขาก็โทรมาบอกว่าแอดมิทอยู่รพ. เตรียมผ่าตัด

ซึ่งเราไปเยี่ยมได้พอดี ก็เลยไปกับเพื่อนคนแรกนั่นล่ะ

ฉบับเร่งด่วน (ไปแป๊บนึง เพราะต้องทำงานต่อด้วยอ่ะนะ)

เราดีใจ ที่เขาโทรมาบอกเรา เขาอาจจะคิดว่าไม่อยากให้เราเป็นห่วง

แต่เราก็บอกกับเขาตามตรง ว่าเราเป็นห่วง มีอะไรก็อย่าลืมติดต่อกันนะ

เราไม่รีรอที่จะพูดความรู้สึกของเรา..เราอยากให้เขารับรู้

แล้วเขาก็รับและตอบสนองต่อความปรารถนาดีนั้น..เราดีใจที่สุดเลย

เพื่อนจะรู้มั้ยเนี่ย อิอิ (กลับมาเลี่ยนอีกแล้ว 555+เอิ๊กๆๆ)

เราขอเอาใจช่วยเพื่อนซี้ไม่มีซั้วทั้ง 2 คนของเราเสมอนะจ๊ะ สู้สู้