สมุดบันทึกของทองหวาน2

เมื่อวานนี้เรารับปริญญาแล้วค่ะ ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีค่ะ

ตอนป.5 เป็นปีแรกที่เราได้ไปเข้าค่ายต่างจังหวัด
ไปจ.ฉะเชิงเทรา เป็นค่ายทหาร เราลงชื่อกระโดดหอด้วย
ถึงจะกลัวก็เถอะ 555 แบบว่าอยากได้ปีกมาประดับเสื้อจากความกล้าของเราจริงๆน่ะนะ

เราก็ตื่นเต้นมาก จัดกระเป๋าเตรียมไว้ซะดิบดี ต้องเป็นกระเป๋าใบที่ชอบด้วย (เรื่องมากอีก หุหุ)
แม่ลงทุนทำผ้าถุงแบบเป็นกระโปรงยางยืดให้เราด้วย เอาไว้ใช้ตอนอาบน้ำอ่ะนะ
เราก็เตรียมลูกอมรสนมไปด้วย แต่ไม่ค่อยได้กิน ไปกินขนมของเพื่อนซะแทน อิอิ
แล้วก็เดินทาง ถึงค่ายโดยสวัสดิภาพ พื้นถนนเป็นดินสีแดง ฝุ่นเยอะ เดินเยอะ 
พวกเราต้องท่องบทอะไรซักอย่างก่อนกินข้าวด้วย แล้วก็ตั้งมือไว้ (เมื่อยอ่ะ)
แล้วนักเรียนก็คุยกันเสียงดัง ครูฝึกเลยสั่งสอนโดยการให้เทกับข้าวทุกอย่างรวมกัน(รวมข้าวด้วย)
แล้วก็กิน เราว่ามันก็พอกินได้ บางจุดก็อร่อยดี ตรงที่มันไม่เละเกินไป
หุหุ สามารถอยู่แล้ว อิ่มสบายท้อง เอิ๊กๆๆ

ที่พักเป็นหอนอนแยกชายหญิง มีเตียง 2 ชั้น เรานอนชั้นล่าง มีครูผู้หญิงด้วย
ตอนอาบน้ำค่อนข้างลำบาก ห้องน้ำอยู่แยกไปอีกที่ เป็นอ่างรวม น้ำน้อย ต้องรีบอาบด้วย
และที่สำคัญ มันมีตะไคร่น้ำอยู่ด้วยเนี่ยสิ เห็นแล้วต้องเล็งอยู่นาน
จะตักมาอาบดีมั้ย แต่...หุหุ จากการไปตามฐานต่างๆ ก็สมควรทั้งอาบน้ำและสระผมล่ะนะ

ตอนไปฐานต่างๆผจญภัยนี่ มันลำบากสำหรับเรามากเลย
เราคิดว่ามันคงสนุก แต่มันก็โหดด้วยอ่ะ โฮ้ยย..สุดจะเหนื่อย
แล้วแถมตอนนั้นเราเพิ่งหัวแตกตรงข้างหลังด้วย (เจอพลังหน้าต่างเข้าไป แหะๆ)
แผลยังไม่หายดีเท่าไร (แต่ก็ไม่ถึงกับแย่นัก)
แล้วเราก็ต้องไปคลานลอดลวดหนาม แต่ก็สามารถอีกตามเคย เอิ๊กๆๆ
(ที่สามารถเพราะกลัวครูฝึกอ่ะ 555)

พอมาถึงตอนกระโดดหอนี่ เป็นหอไม้ สูงน่าจะ 34 ฟุตอ่ะนะ
เราเห็นคนอื่นโดดแล้วชักหวาด มันดูสูงมากเลย
ครูเราก็บอกว่าจะไม่โดดก็ได้ เราก็คิดอยู่นาน เกือบเปลี่ยนใจ
แต่..อ่ะนะ ไม่ลองไม่รู้ เอาล่ะ ลุยเลยดีกว่า
ว่าแล้วก็ไปแต่งชุดเตรียมพร้อม โห..ชุดหนักชะมัด แล้วก็เดินเหนื่อยๆ(เพราะหนัก)ไปขึ้นบันได
ปรากฎว่าขั้นบันไดมันกว้าง ยิ่งเพิ่มความลำบากเข้าไปอีก
แต่เราก็ขึ้นไปถึงจนได้อ่ะนะ (ที่จริงคือมองกลับลงมาแล้วมันน่ากลัวกว่าเก่าอ่ะ หุหุ)

พอไปถึง หูย..คนตัวเท่าต้นหญ้า (ไม่รู้เว่อร์รึเปล่า แต่ตอนนั้นเรารู้สึกอย่างนั้นจริงๆ)
หอก็โอนเอนเวลาลมพัด แบบมันดูไม่ค่อยแข็งแรงอ่ะ ยิ่งขนพองสยองเกล้าไปใหญ่เลย
เราเริ่มงอแงอย่างสงบ (ไม่ค่อยกล้า ครูฝึกดูน่ากลัว แหะๆ) คือ เราขอไม่โดด
แต่ครูบอกขึ้นมาแล้ว ยังไงก็ต้องโดด ลงได้แค่ทางนี้เท่านั้น
แต่เรากลัวว่าเชือกมันจะขาด เดี๋ยวตกไปตาย ไม่ได้เจอทุกคนอีก
ต่อรองอยู่สักพัก แต่เราก็แพ้(ตามระเบียบ) เฮ้อ..แต่ครูก็ยังเมตตา
บอกให้เรานั่งลงแล้วครูจะหย่อนลงไปให้ ไม่ต้องโดดเอง (เพราะรู้ว่าเราคงไม่กล้าอยู่แล้ว อิอิ)
เราก็..อ่ะนะ ก็ต้องยอม โห..ความรู้สึกมันแบบ นาทีชีวิตเลย
คือกลัวอย่างเดียว กลัวอุบัติเหตุเชือกขาดอ่ะ เรานี่นั่งภาวนา สวดมนต์
นึกถึงครอบครัว ตายายปู่ย่า มาหมดเลย 555+

แล้วครูก็หย่อนเราลงไป โห!..แบบคนตกจากที่สูงอ่ะ มันหวิวๆ
เหมือนใจหาย แล้วภาพมันก็เลื่อนเร็วมากๆ (เราไม่ได้หลับตาอ่ะนะ)
แล้วพอเชือกตึง ก็..เฮ้อ ค่อยยังชั่ว รอดไปเปราะหนึ่งแล้ว
แล้วก็ลงถึงพื้นดินโดยสวัสดิภาพ วิ่งยิ้มร่าไปหาเพื่อนได้ เย้
หุหุ โล่งใจอย่างที่สุด อารมณ์แบบ "รอดชีวิตแล้วเรา ได้เจอทุกคนอีกแน่ๆ เอิ๊กๆๆ"

ตอนกลางคืนต้องมีเดินป่า ก็มารวมแถวกันเป็นหมู่ใต้อาคาร
มีแมลงเหม็นด้วย ใครๆก็เรียกว่าแมลงตด อ่ะนะ ต้องอดทนกับกลิ่นมันอีกอ่ะ 555+
แล้วก็ทยอยเดินป่าเป็นหมู่ ก็จะมีด่านชิลชิลโดยครูของเราด้วย
มีอยู่ตอนนึง ครูมาหลอกผี วิ่งกันป่าราบเลย แต่ยังคงไม่แตกกลุ่ม อิอิ
แต่รายละเอียดมากกว่านี้ก็จำไม่ได้แล้วล่ะนะ แหะๆ
ส่วนชุมนุมรอบกองไฟนี่ ไม่คึกคักเหมือนตอนเข้าค่ายในโรงเรียน
ก็ไปเรื่อยๆ สนุกพอประมาณ แล้วก็เข้าหอนอน ครูผู้หญิงก็เดินตรวจ
เราก็เลยแกล้งหลับ แหะๆ (ทำไมต้องแกล้งหลับก็ไม่รู้เหมือนกันอ่ะนะ 555+)

แล้วก็เดินทางกลับถึงกรุงเทพฯโดยสวัสดิภาพ
แต่ขากลับนี้เราเน้นหลับซะมากกว่า เพราะเหนื่อย
ก็เป็นทริปที่ลำบาก ทรหดอดทน หวาดกลัว สนุกและประทับใจ ทริปหนึ่งล่ะนะ