สมุดบันทึกของทองหวาน2

แหะๆ ก็เป็นอุบัติเหตุเล็กๆน้อยๆอ่ะนะ
(ไม่งั้นคงไม่มานั่งพิมพ์อยู่ได้หรอก เอิ๊กๆๆ)
ไม่รู้จะรวมมาทำไมเหมือนกัน
แต่ว่ามันก็เป็นส่วนหนึ่งในความทรงจำของเรานั่นล่ะ

ตอนอนุบาล1 ตกชิงช้า เนื่องมาจากชอบเหวี่ยงแรงน่ะเอง
แล้วพลาด จับไม่แน่น หลุดมือ เลยตกอ่ะ
ลงมากองกับพื้นทราย ครูก็มาเลย บอกให้แม่บ้านไปเอาทิงเจอร์มา
โห..จากไม่ร้องกลายเป็นร้อง กลัวแสบอ่ะ
แต่ก็จำไม่ได้ว่าโดนทิงเจอร์จริงๆหรือครูเปลี่ยนเป็นยาแดงให้อ่ะนะ

ตอนเล่นแบด ลูกขนไก่ขึ้นไปติดบนหลังคาเรือนไทยข้างบ้าน
แล้วเราก็พยายามจากเขี่ยมันลงมา
ลูกขนไก่ก็ลงมาจริงๆ แต่มาพร้อมสนิมบนหลังคาอ่ะ
สนิมเข้าตา อูย..นึกว่าจะบอดซะแล้ว แต่ก็ไม่บอด หุหุ
แล้วตอนตีแบดที่โรงเรียน ก็โดนไม้แบดเพื่อนฟาดหัวเข้าไป
มึนพะย่ะค่ะ นึกว่าจะกะโหลกร้าว (เว่อร์ค่ะ อิอิ)
แต่ก็แค่บวมๆ กลับบ้านให้แม่เอาผ้าอุ่นประคบให้อ่ะนะ

ตอนอยู่บ้าน ว่างจัด เดิน+กระโดดเล่นบนโต๊ะม้าหิน
ก้าวพลาด ตีลังกาเตรียมลงท่าหัวทิ่มพื้นเลย
จำได้ว่าเห็นภาพมุมกลับ แต่ไม่รู้ว่าเป็นภาพอะไร ตาไวไม่ทัน
แต่ใจคิดทัน กะว่าสมองกระทบกระเทือนแน่
ไม่แน่อาจเลือดคั่งในสมอง แต่ก็ไม่เป็นอะไรอีกตามเคย
แต่ว่า ถ้ามีอีกเราอาจไม่โชคดีอย่างนี้ก็ได้อ่ะนะ

แล้วก็ตอนเด็กมากๆ ก็มีน้องชายที่ยังไม่ถึง 5 ขวบเล่นอยู่ข้างๆ
ส่วนเรานอนอยู่ อยู่ดีๆน้องก็เอากระปุกรูปบ้านมาตีหัว
แบบตรงมุมบ้านเลยอ่ะ งานนี้หัวเจาะ เลือดซิบๆ

แต่ต่อมาก็ได้หัวแตกแบบจริงจัง
คือวันนั้นเป็นวันหยุด เราเอาน้ำในแก้วไปยืนเทอยู่ตรงบันได
แล้วน้าไม่เห็น เลยเปิดหน้าต่างมา
โป๊ะเช๊ะเข้าอย่างจัง ถึงกับเซอ่ะ มึนเลย ดีนะไม่ตกบันได
น้าก็ขอโทษใหญ่ มันก็น่าตกใจอยู่หรอก
แต่ว่าเราก็ไม่ถึงกับต้องเย็บอ่ะนะ แค่เลือดไหลมากหน่อย
แล้วก็ยังซ่าไปเข้าค่ายได้อีกอ่ะ เหอๆๆ

ตอนที่เราเพิ่งข้ามถนนเป็น ก็เป็นช่วงประถมอ่ะนะ
แต่ที่จริงแม่ก็ไม่ให้ข้ามคนเดียวมาตลอดน่ะแหล่ะ
จนถึงตอนเรียนป.ตรีเลย
ด้วยความอะไรก็ไม่รู้ของเรา เราเลยจูงน้องข้ามถนน
เหะๆ แต่ดูเหมือนเราจะลากน้องไปกับเราซะมากกว่า
แล้วก็บังเอิ๊ญ มีจักรยานมา แต่เราไม่ทันเห็น (เซ่อ! ว่างั้น)
เขาก็รีบเบรก แต่ว่าน้องเราล้มไปแล้ว หัวกระแทกพื้นถนน
หน้าผากแตก ส่วนเราปลอดภัยดี แต่จ๋อยสนิทอ่ะ
แล้วก็เป็นดั่งคาด กลับบ้านมาโดนแม่อบรมเป็นล้านชุด
ซีดเป็นไก่ต้มเลยเรา

อิอิ แต่เหมือนแค้นนี้ต้องชำระ (แบบไม่ได้ตั้งใจ)
เรา 3 คนพี่น้องเล่นกันอีกตามเคย
แต่ไม่รู้ยังไง ไปๆมาๆ เราถูกน้องรุมทึ้งแขนคนละข้าง
กร๊อบ อะไรอ่ะ เราไม่ทันเจ็บแต่คิดว่าแขนน่าจะหัก
ยายเราตกใจใหญ่ รีบอุ้มพาไปคลินิกใกล้บ้าน
(ตอนนั้นพ่อกับแม่ไปงานเลี้ยงล่ะนะ)
แล้วยายก็ขอแซงคิวทุกคน ให้เราเข้าพบหมอ
หมอก็ดึงแขนเราเบาๆ ขยับไปขยับมา
ส่วนเราร้องไห้จนน้ำตาแห้งแล้ว
มองหมอขยับแขนตัวเองอยู่ สักพักมันก็ดัง กร๊อบอีกครั้ง
แล้วทุกอย่างก็เข้าที่ สรุปว่าเราไม่ได้แขนหัก
หมอบอกว่าแค่แขนเดาะ เราเลยอ๋อ แขนเดาะมันเป็นอย่างนี้น่ะเอง

อ่ะนะ ตอนนี้เราก็นึกออกแค่นี้ล่ะ
ก็คงเป็นเรื่องธรรมดาที่จะมีอุบัติเหตุให้เจ็บตัว
แต่ว่าถ้าไม่เกิดก็คงดี
แต่บางทีเราระวัง แล้วคนอื่นไม่ระวัง มันก็เกิด
บางทีคนอื่นเค้าระวัง แต่เราไม่ระวัง มันก็เกิด
บางที่ต่างฝ่ายต่างไม่ระวัง มันก็เกิด
บางทีต่างฝ่ายต่างระวังแล้ว มันก็ยังเกิด
แต่ไม่ว่ายังไงก็ควรดำเนินชีวิตอย่างไม่ประมาทอ่ะนะ