สมุดบันทึกของทองหวาน2

วันนี้เราได้อ่านแผ่นพับ 2 ใบ (ถือเป็นโชคดีของเราอ่ะนะ)
เป็นเรื่องเกี่ยวกับการบริจาคเงินเพื่อช่วยผู้ป่วยที่ยากไร้

ที่เราอ่านก็จะมีภาพ เป็นภาพเด็ก คนแก่
เป็นภาพสี-ขาวดำ มีลักษณะท่านั่ง ภาพเบื้องหลัง
และมีแววตาที่บ่งบอกถึงสภาพชีวิตที่
ไม่น่าจะสะดวกสบายเท่าไรนัก

แล้วก็อีกแผ่นเป็นภาพของคนที่
เคยป่วยจนเกือบจะตายมาแล้ว
ก็จะเล่าถึงความรู้สึกของตัวเอง
เป็นความคิดของคนที่ป่วยทั้งๆที่
อนาคตกำลังไปได้ดี แต่ก็ต้องมาเจอเรื่องไม่คาดฝัน
ส่วนอีกกรณีเป็นเด็กที่เป็นโรคซึ่ง
คาดว่าจะอยู่ไม่ถึงใช้คำว่า นาย
ก็จะเป็นบทสัมภาษณ์ของแม่เค้าอ่ะนะ

เราดู+อ่านแล้วก็เริ่มคิด
มีบางสิ่งที่เราอาจลืมไปในบางจังหวะของชีวิต
ว่า ส่วนมากแล้ว คนเรามักจะมองจากตัวเอง
จากคนใกล้ตัว จนบางครั้งก็ติดอยู่ในบ่วงของมันมากเกินไป
(ซึ่งเป็นเรื่องปกติธรรมดาอ่ะนะ)

แต่ถ้าเราขยายภาพการมองโลกให้กว้างขึ้น (ซึ่งคนส่วนใหญ่ก็ทำกัน)
เราก็จะเห็นว่า ยังมีคนอีกมากมายที่ต้องต่อสู้มากกว่าเรา
เราคิดเรื่องงาน ทำงานอย่างไรให้ประสบความสำเร็จในชีวิต
แต่บางคนแค่คิดอยากพ้นจากความทรมาน
จากโรคภัยไข้เจ็บ คิดอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป คิดไม่อยากจากคนที่รัก
คิดอยากทำอะไรหลายๆอย่างในชีวิต คิดอยากเจออุปสรรคให้ฝ่าฟัน
คิดอยากมีความทุกข์ที่ไม่ใช่จากเรื่องสุขภาพบ้าง
คิดอยากมีความสุขจากเรื่องราวหลากรสหลายที่มา
และพยายามต่อสู้กับโรคและความเจ็บป่วย
ด้วยความเข้มแข็ง ที่ต้องพยายามสร้างขึ้น
เพราะไม่มีทางเลือกอื่น เพราะไม่มีใครอยากอ่อนแอท้อแท้ไปตลอด

บางคนโชคดีที่หายเป็นปกติ ได้อยู่ไปอีกนาน
บางคนก็อยู่ได้ไม่นาน จนถึงเวลาที่ต้องจากไป
พวกเขาคงไม่อยากต้องเป็นคนที่มาเรียกร้องความสงสาร
พวกเขาคงอยากเป็นผู้ที่สามารถให้ ผู้ที่สามารถช่วยเหลือผู้อื่นได้
แต่ชีวิตคนเราบางทีก็ไม่มีโอกาสเลือก จึงได้แต่รอด้วยความหวัง
แต่ก็มีอีกหลายชีวิตที่มีโอกาสเลือก และเลือกที่จะช่วย

แล้วเราก็คิดไปถึงรายการวงเวียนชีวิต รายการจูงมือน้องเดิน
รายการฝันที่เป็นจริง ที่เราเคยดูเมื่อก่อนนี้อ่ะ เหะๆ
เราก็คิดว่า ทำไมถึงมีคนที่ทำร้ายคนที่มีพระคุณกับตัวเองได้ขนาดนั้น
แล้วก็ยกย่องคนที่มีพลังใจที่เข้มแข็ง ต่อสู้ อดทน แม้จะมีน้ำตา
รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตา ในคนที่ตนรักแต่ทิ้งไป
แต่ชีวิตก็ยังต้องดำเนินต่อไป และเราก็สรรเสริญคนที่ช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน
ด้วยเจตนาดี ปรารถนาดี มีน้ำใจเอื้อเฟื้ออ่ะนะ
คิดแล้วก็...อยากจะช่วยทุกคน
ถ้าเราสามารถช่วยได้ทุกคนก็คงดี