สมุดบันทึกของทองหวาน2

อิอิ ตอนเด็กๆเราก็มีที่เก็บสมบัติป้าเอ๊ยบ้าอยู่ด้วยล่ะนะ
เป็นถุงผ้าลายสก๊อต สีน้ำเงินดำ แล้วก็กล่องพลาสติกสีขาว
ของที่ใส่ก็จะเป็นของชิ้นเล็กๆ เช่น สบู่ เก็บจนแห้งด้านไปเลยอ่ะ
แล้วก็ตุ๊กตาจิ๋วสีส้ม มีตา จมูก ปาก หู และก็หนวด คล้ายแมว
แล้วก็ตุ๊กตาปูนปลาสเตอร์ ตัวเล็ก เป็นผู้หญิงใส่กิโมโนสีขาวลายฟ้า
นาฬิกาข้อมือที่เคยใช้และเจ๊งแล้ว แบ๊งค์ร้อย(เงินจริงน่ะค่ะ)
สร้อยข้อมือที่ซื้อตอนไปทัศนศึกษา ก็จะมีเสียงกรุ๊งกริ๊งอ่ะนะ เราชอบ
นี่ถ้าเก็บรองเท้าเกี๊ยะลายแตงโมได้ เราก็คงเก็บมันลงไปด้วยแล้วล่ะ
นานๆที พอได้มาเปิดดูแล้วก็มีความสุขดี
แต่ว่าตอนจัดห้องครั้งใหญ่ มันก็หายไปไหนไม่รู้อ่ะ เรานึกไม่ออก

เมื่อก่อนนี้ โรงเรียนตอนประถมเรา จะมีแถวดอกเข็มอยู่
เราชอบเล่นเก็บเต่าทองมาดู แต่ว่าไม่ได้จับมันแรงอ่ะนะ
มันสีสวยดี แล้วก็กลมๆป้อมๆ น่ารักดีอ่ะนะ เอิ๊กๆๆ
แต่มีอยู่วันหนึ่ง เราเพิ่งเก็บได้ตอนใกล้จะเข้าเรียนช่วงบ่าย
ยังไม่ทันได้ดูเลย เราก็เลยกะจะเก็บมันไว้ในกระเป๋าสตางค์
แล้วเรื่องสะเทือนใจก็เกิดขึ้น
ก็เราใส่มันลงไป แล้วมันก็พยายามคลานขึ้นมา
แต่เราปิดแป๊กกระเป๋าพอดี เต่าทองตัวนั้นเลยถูกแป๊กหนีบตาย
เรารู้สึกเศร้ามากๆๆ แบบว่าเราทำให้มันตายอ่ะ
เราก็เลยไม่กล้าเก็บสิ่งมีชีวิตลงกระเป๋าอีกอ่ะนะ สงสารมัน

อืม...แล้วก็จะมีลูกปัดสีใสๆหลายสีด้วยล่ะ
ไม่รู้ยังไงเหมือนกัน เราเจอมันอยู่ตรงร่องดินข้างรั้วระเบียงห้องเรียน
เรารู้สึกว่า ช่างเป็นการค้นพบที่ยิ่งใหญ่ เดินเก็บจนเมื่อยคอเลย(ก้มหา)
(เอ่อ เราเว่อร์อีกแล้ว แต่ก็รู้สึกจริงๆน่ะแหล่ะ แหะๆ)

เราเคยดูละครเรื่องหนึ่ง แต่มาดูตอนโตแล้วล่ะนะ
แบบว่าเขาจะมีเก็บสมบัติสมัยเด็กฝังไว้ แล้วอีก 20 ปีต่อมา
ก็มาขุดดู แล้วก็รำลึกความหลัง เราว่า ถ้าตอนนั้นเราทำอย่างนี้มั่งก็ดี
ต้องรู้สึกดีมากแน่ๆ เหะๆ ถ้าจะเริ่มเก็บจากตอนนี้ จะลองดูดีมั้ยหว่า
มาคิดๆดูแล้ว ยายเราชอบเล่าเรื่องสมัยสาวๆ เอ... แล้วคนที่ยังไม่แก่
เขาจะชอบเล่าเรื่องสมัยก่อนกันมั่งมั้ย ชักเริ่มสงสัยตัวเองแฮะ
แต่เราว่าก็น่าจะนะ (คิดเข้าข้างตัวเองอีกละ หุหุ)