สมุดบันทึกของทองหวาน2

ตอนป.1 จะเป็นช่วงที่เราติดเพื่อนผู้หญิงค่อนข้างมากอ่ะนะ
แต่ว่า ครูจัดให้เรานั่งคู่กับเพื่อนผู้ชายคนหนึ่ง
ซึ่งทำให้เราแอบเซ็ง แหะๆ แบบว่า เราอยากนั่งกับเพื่อนผู้หญิงนี่นา
แล้วเราก็เลยพาลไป..ออกแนวโหดกับเขาซะงั้น
แบบว่า อืม..ไม่น่าเชื่อว่าเราจะโหดได้ขนาดนั้น (ซึ่งไม่ดีเลยล่ะนะ)

แต่ว่า เนื่องจากเราเป็นเด็กที่ค่อนข้างเชื่อฟังครู
เพราะฉะนั้น เวลาว่าง เราก็จะไม่ค่อยวิ่งรอบห้อง ไม่ค่อยลุกจากที่
เราก็เลยไม่รู้จะคุยกับใคร ก็เลยต้องคุยกับเพื่อนคนนี้แหล่ะ
ก็คุยเรื่องทั่วๆไป

จำได้ว่า มีวันหนึ่ง เรียนวิชาพละ
แล้วต้องแข่งวิ่ง เพื่อนคนนี้ก็วิ่งไปล้ม
หัวกระแทกกระถางปูนขนาดใหญ่
ครูก็เลยพาไปห้องพยาบาล
แล้วพวกเราก็ไม่ต้องเรียนชั่วโมงนั้นไป

เขาก็หายไปเป็นชั่วโมง แล้วก็กลับมานั่งเรียนต่อ
หน้าซีดมาเลย เราก็ ด้วยความอยากรู้
ว่าคนหัวแตกเป็นยังไง ก็เลยซักประวัติ เอ๊ย ถามความเป็นไปอ่ะนะ หุหุ
เขาก็ยังอุตส่าห์เล่าให้ฟัง ที่จริงเราอยากขอดูแผลด้วย
แต่ว่าก็เกรงใจ แผลเขาต้องเย็บด้วยล่ะ ไม่เหมือนตอนเราหัวแตก

แล้วพอถึงตอนปีใหม่ เรานี่ดี๊ด๊ามากๆ
เพราะครูจะจัดโต๊ะให้นั่งกินข้าวกัน
อิอิ ในเมื่อจัดโต๊ะใหม่ อย่างน้อยก็มี 1 วันล่ะ
ที่เราไม่ต้องนั่งใกล้เพื่อนคนนี้
(เอ่อ เป็นความคิดของเด็กอย่างเราในตอนนั้นอ่ะนะ เหะๆ)
แต่ว่าในที่สุด ก็เป็นแค่การย้ายโต๊ะหันหน้าเข้าหากัน
เรายังคงต้องนั่งใกล้เพื่อนคนนั้นเหมือนเดิม ตอนนั้นนี่ถึงกับปลง

แล้วเพื่อนคนนี้จะไม่กินข้าวกลางวัน
เขาจะกินแต่นมกล่องเดียว เราก็ชอบเดินไปถาม
จนเขาแทบจะรำคาญ (มั้ง) คือ ที่จริงเราไม่ได้เกลียดเขาอ่ะนะ
ก็เป็นเพื่อนกัน นั่งใกล้กัน คุยกันได้
เขาชอบสงสัย ว่าทำไมเราไม่ใช้กระเป๋าสตางค์
เพราะยายเราให้ใส่เหรียญในกระเป๋ากระโปรง แล้วเอาหนังยางรัดไว้
แล้วเขาก็ไม่ชอบใช้เสื้อกันฝน แต่เราสุดจะชอบ หุหุ

อืม..แต่พอขึ้นป.2 เขาก็ย้ายโรงเรียนไปอ่ะนะ
เขามาบอกเรา เราก็เลยเพิ่งคิดได้ว่ายังไม่รู้อายุเขาเลย
เขาบอกว่า 7 ย่าง 8 ปี ซึ่งยากเกินสมองน้อยๆของเราจะเข้าใจในเวลานั้น
เราก็ถาม เขาก็อธิบาย จนเอือม เราเลยเลิกถาม เหะๆ (แต่ยังไม่เข้าใจอยู่ดีอ่ะ)

แล้วเวลาก็ผ่านไป ไปไงมาไงไม่รู้
มาเรียนโรงเรียนมัธยมเดียวกัน แต่ว่าอยู่คนละห้อง
เราจำเขาได้ เขาก็จำเราได้ แต่ไม่มีใครทักใครก่อน
จนจบม.6

แล้วก็ไปไงมาไงไม่รู้อีกเช่นกัน
เราเห็นเขาเดินในซอยเดียวกับเราเมื่อประมาณ 2-3 ปีมานี่
สรุปว่าบ้านอยู่ซอยเดียวกันซะงั้น
แต่ว่า เวลาเดินเจอกัน ถ้าเรามองเขาก็เมิน
ถ้าเราไม่มอง เอ่อ เราก็ไม่เห็นน่ะสิว่าเขามองเรารึเปล่า หุหุ
ก็ยังคงไม่ได้ทักกันเหมือนเดิม ตั้งแต่ตอนป.2 มาจนถึงบัดนี
แต่ว่าคงเป็นเพราะห่างกันจนชินแล้วน่ะแหล่ะ
เลยรู้สึกไม่คุ้นเคยที่จะทักกันอีก ทำตัวไม่ถูกแฮะ