สมุดบันทึกของทองหวาน2

สมัยมัธยมต้น อือฮึ เราต้องใช้คำว่าสมัยแล้วล่ะ
เพราะห่างมานานพอสมควร หุหุ
เวลาช่างผ่านไปเร็วนัก จากวันเหล่านั้น
มาถึงวันเหล่านี้ ที่จริงจะคิดว่ามันช้าก็ได้
แต่จะคิดว่ามันเร็วก็ได้อีกเหมือนกัน
ในระหว่างผ่านเหตุการณ์ต่างๆ ณ เวลานั้น
เราคงรู้สึกว่าเวลาผ่านไปอย่างอืดอาด
แต่เมื่อเราผ่านเหตุกาณ์นั้นๆมาแล้ว
มาอยู่ ณ เวลานี้ แล้วมองย้อนกลับไป
เราก็รู้สึกว่า เวลาช่างผ่านไปเร็ว หึหึหึ

ตั้งแต่เข้า ม.1 ก็เป็นช่วงเวลาแรก
ที่เราต้องขึ้นรถเมล์ไปโรงเรียน
เพราะตอนประถม แค่เดินไป ชิล ชิล
แถมเรายังต้องขึ้นรถเมล์ 2 ต่อด้วยอ่ะ
(เรื่องธรรมดา จะคุยเหมือนอวดเก่งทำไมล่ะเนี่ย เหอๆๆ)
อ่ะนะ ก็มาเข้าเรื่องที่พ่อแม่จะต้องเป็นห่วงมากเป็นพิเศษ
ดังนั้นแล้ว.. พ่อแม่จึงมารับเราไปพักไว้ทีทำงานก่อนค่ะ
เราและน้องคนรอง ซึ่งเป็นคู่แฝดกัน
จึงได้นั่งรถเมล์ 1 ต่อ มาที่ทำงานพ่อกับแม่ ซึ่งอยู่ที่เดียวกัน
และก็สลับกันไปตามจังหวะและความเหมาะสม
ว่าวันนี้จะกลับกับพ่อ หรือแม่ (ยังคงขึ้นรถเมล์เช่นเดิม)

แต่ส่วนใหญ่เราจะกลับพร้อมแม่
พอมาถึงที่ทำงานแม่ เราก็..กินค่ะ หุหุ
เราจะซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งหรือไก่ปิ้งกินก่อนมื้อเย็น
และก็จะกินน้ำตามสั่งที่ทำงานแม่อ่ะนะ
(แต่น่าจะเป็นแบบ แม่เตรียมไว้ให้เราพร้อมเลยอ่ะนะ
เรื่องนี้ไม่แน่ใจ จำได้ลางๆ)

และก็พูดคุยกับเพื่อนๆแม่ เป็นน้า ลุง ป้า
สวัสดีทุกคนเป็นกิจวัตร และก็นั่งทำการบ้าน
นั่งสนทนาปราศรัยกับน้อง จนถึงเวลาเลิกงานของแม่
เราคุ้นเคยกับที่ทำงานแม่ค่อนข้างมากทีเดียว
แม่แนะนำให้เรารู้จักกับน้าผู้หญิงคนนึง
บอกว่าน้าเขาเก่งเลข ถ้ามีอะไรก็ถามน้าเขาได้
รู้สึกว่าเราจะไม่เคยถามหรือไม่ก็ถามครั้งเดียวอ่ะนะ
ไม่ใช่ว่าเก่ง ทำได้ซะเยอะหรอกค่ะ
แต่สมัยนั้น เราขี้เกรงใจมากๆ ไม่ค่อยพูด
(ตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่ แต่น้อยลงแล้วล่ะ)

บางทีก็กลับกับพ่อ ต้องไปนั่งรอในที่ทำงานพ่อ
บางทีจะกลับพร้อมแม่แต่แวะไปเซย์ไฮพ่อ อิอิ
ที่ทำงานพ่อจะมีกลิ่นหมึกพิมพ์
และเพื่อนพ่อก็...ลุงๆเสียงดังและหนักแน่นทีเดียวค่ะ หุหุ

จำได้ว่า มีอยู่วันหนึ่ง พ่อต้องมารับเรา
แต่พ่อบอกว่าติดธุระ วันนี้จะมารับตอนหกโมงเย็น
แล้วเรากับน้องก็เลยไปอ่านหนังสือรอในห้องสมุด
ตอนนั้นเราอ่านเรื่องเกี่ยวกับทรายและเปลือกหอย
ที่อยากจะกลายเป็นดวงดาว ออกแนวเพ้อฝันตามสไตล์ที่เราชอบ 555+
(คือเปล่าอ่านตำราเรียนอ่ะค่ะ แหะๆ)
แล้วพวกเราก็ยังไม่มีมือถืออ่ะนะ
แต่ปรากฎว่า พ่อให้น้ารุ่นน้องที่ทำงานพ่อช่วยมารับพวกเรา
แต่เรากับน้องไม่รู้ เลยออกมาตามเวลา
ปรากฏว่า น้าเขายืนรออยู่ที่ป้ายรถเมล์
ตั้งแต่สี่โมงเย็นถึงหกโมงเย็นเลยอ่ะ
พวกเรานี่...สงสารอ่ะค่ะ
คงไม่เหมาะจะคิดกับคนที่เป็นผู้ใหญ่กว่า
แต่เราก็รู้สึกสงสารจริงๆ น้าเขามารอนานมากเลยค่ะ

อ่ะนะ เราก็ทำแบบนี้อยู่ทุกๆวันจันทร์ถึงศุกร์
จนกระทั่ง..จบม.3 ก็ถึงเพลาที่น้องสาวคนเล็ก
มาสอบเข้าม.1 ที่โรงเรียนเดียวกัน หึหึหึ
แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไป..