สมุดบันทึกของทองหวาน2 | วิชาการ.คอม


สมุดบันทึกของทองหวาน2

สารบัญ

                       
หน้าที่ 1 ต้นกระบากใหญ่
หน้าที่ 2 การ์ตูนสมัยเด็ก
หน้าที่ 3 ความฝันของพอลลีน
หน้าที่ 4 นางระบำภารตะ
หน้าที่ 5 หักดิบ
หน้าที่ 6 ก๋วยเตี๋ยวไฟเขียว
หน้าที่ 7 แฮรี่ปีเตอร์ฟีเวอร์
หน้าที่ 8 A New Day
หน้าที่ 9 กลับบ้านเอง
หน้าที่ 10 สลด! เหตุน้ำหวานตกบันได
หน้าที่ 11 งานเลี้ยงคริสต์มาสตอนอนุบาล
หน้าที่ 12 เพลงประทับใจ
หน้าที่ 13 The Land Before Time
หน้าที่ 14 ใจนักเลง
หน้าที่ 15 คุยกับลุงแปลกหน้า
หน้าที่ 16 บ้านปู่ย่า ตายาย
หน้าที่ 17 สงกรานต์ 2551
หน้าที่ 18 วีรกรรมสามสาว
หน้าที่ 19 เรื่องเล่าตอนวัยทีน
หน้าที่ 20 คำมั่นสัญญา
หน้าที่ 21 เรื่องเล่นตอนวัยเด็ก
หน้าที่ 22 เพื่อนฝรั่งห้อง ค.
หน้าที่ 23 หัวหิน..เป็นสิ่งสำคัญ
หน้าที่ 24 ลีดเดอร์สีเขียว..step 5

หลังเลิกเรียนสมัยมัธยมต้น

สมัยมัธยมต้น อือฮึ เราต้องใช้คำว่าสมัยแล้วล่ะเพราะห่างมานานพอสมควร หุหุเวลาช่างผ่านไปเร็วนัก จากวันเหล่านั้นมาถึงวันเหล่านี้ ที่จริงจะคิดว่ามันช้าก็ได้แต่จะคิดว่ามันเร็วก็ได้อีกเหมือนกัน ในระหว่างผ่านเหตุการณ์ต่างๆ ณ เวลานั้นเราคงรู้สึกว่าเวลาผ่านไปอย่างอืดอาดแต่เมื่อเราผ่านเหตุกาณ์นั้นๆมาแล้วมาอยู่ ณ เวลานี้ แล้วมองย้อนกลับไปเราก็รู้สึกว่า เวลาช่างผ่านไปเร็ว หึหึหึ{#emotions_dlg.q4}ตั้งแต่เข้า ม.1 ก็เป็นช่วงเวลาแรกที่เราต้องขึ้นรถเมล์ไปโรงเรียนเพราะตอนประถม แค่เดินไป ชิล ชิล แถมเรายังต้องขึ้นรถเมล์ 2 ต่อด้วยอ่ะ(เรื่องธรรมดา จะคุยเหมือนอวดเก่งทำไมล่ะเนี่ย เหอๆๆ)อ่ะนะ ก็มาเข้าเรื่องที่พ่อแม่จะต้องเป็นห่วงมากเป็นพิเศษดังนั้นแล้ว.. พ่อแม่จึงมารับเราไปพักไว้ทีทำงานก่อนค่ะ{#emotions_dlg.a2}เราและน้องคนรอง ซึ่งเป็นคู่แฝดกันจึงได้นั่งรถเมล์ 1 ต่อ มาที่ทำงานพ่อกับแม่ ซึ่งอยู่ที่เดียวกันและก็สลับกันไปตามจังหวะและความเหมาะสมว่าวันนี้จะกลับกับพ่อ หรือแม่ (ยังคงขึ้นรถเมล์เช่นเดิม)แต่ส่วนใหญ่เราจะกลับพร้อมแม่พอมาถึงที่ทำงานแม่ เราก็..กินค่ะ หุหุเราจะซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งหรือไก่ปิ้งกินก่อนมื้อเย็นและก็จะกินน้ำตามสั่งที่ทำงานแม่อ่ะนะ(แต่น่าจะเป็นแบบ แม่เตรียมไว้ให้เราพร้อมเลยอ่ะนะเรื่องนี้ไม่แน่ใจ จำได้ลางๆ)และก็พูดคุยกับเพื่อนๆแม่ เป็นน้า ลุง ป้าสวัสดีทุกคนเป็นกิจวัตร และก็นั่งทำการบ้านนั่งสนทนาปราศรัยกับน้อง จนถึงเวลาเลิกงานของแม่เราคุ้นเคยกับที่ทำงานแม่ค่อนข้างมากทีเดียวแม่แนะนำให้เรารู้จักกับน้าผู้หญิงคนนึงบอกว่าน้าเขาเก่งเลข ถ้ามีอะไรก็ถามน้าเขาได้รู้สึกว่าเราจะไม่เคยถามหรือไม่ก็ถามครั้งเดียวอ่ะนะ ไม่ใช่ว่าเก่ง ทำได้ซะเยอะหรอกค่ะแต่สมัยนั้น เราขี้เกรงใจมากๆ ไม่ค่อยพูด{#emotions_dlg.q3}(ตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่ แต่น้อยลงแล้วล่ะ)บางทีก็กลับกับพ่อ ต้องไปนั่งรอในที่ทำงานพ่อบางทีจะกลับพร้อมแม่แต่แวะไปเซย์ไฮพ่อ อิอิที่ทำงานพ่อจะมีกลิ่นหมึกพิมพ์และเพื่อนพ่อก็...ลุงๆเสียงดังและหนักแน่นทีเดียวค่ะ หุหุจำได้ว่า มีอยู่วันหนึ่ง พ่อต้องมารับเราแต่พ่อบอกว่าติดธุระ วันนี้จะมารับตอนหกโมงเย็นแล้วเรากับน้องก็เลยไปอ่านหนังสือรอในห้องสมุดตอนนั้นเราอ่านเรื่องเกี่ยวกับทรายและเปลือกหอยที่อยากจะกลายเป็นดวงดาว ออกแนวเพ้อฝันตามสไตล์ที่เราชอบ 555+(คือเปล่าอ่านตำราเรียนอ่ะค่ะ แหะๆ)แล้วพวกเราก็ยังไม่มีมือถืออ่ะนะแต่ปรากฎว่า พ่อให้น้ารุ่นน้องที่ทำงานพ่อช่วยมารับพวกเราแต่เรากับน้องไม่รู้ เลยออกมาตามเวลาปรากฏว่า น้าเขายืนรออยู่ที่ป้ายรถเมล์ตั้งแต่สี่โมงเย็นถึงหกโมงเย็นเลยอ่ะพวกเรานี่...สงสารอ่ะค่ะ{#emotions_dlg.a8}คงไม่เหมาะจะคิดกับคนที่เป็นผู้ใหญ่กว่าแต่เราก็รู้สึกสงสารจริงๆ น้าเขามารอนานมากเลยค่ะอ่ะนะ เราก็ทำแบบนี้อยู่ทุกๆวันจันทร์ถึงศุกร์จนกระทั่ง..จบม.3 ก็ถึงเพลาที่น้องสาวคนเล็กมาสอบเข้าม.1 ที่โรงเรียนเดียวกัน หึหึหึแล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไป..{#emotions_dlg.d1}

หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา