สมุดบันทึกของทองหวาน2

ช่วงนี้ก็ใกล้เวลาเปิดเทอมของเด็กประถมและมัธยมแล้วล่ะ
เราจำได้ว่า เมื่อก่อนนี้ เราชอบมากเวลาที่จะเปิดเทอมเนี่ย หุหุ
ตอนเรียนนานๆ ก็ร่ำร้องอยากจะปิดเทอม
แต่พอปิดเทอมนานๆ อยู่ว่างๆก็เบื่อ เลยร่ำร้องอยากจะเปิดเทอม
แต่ก็ยอมรับว่า ที่ร่ำร้องนี่เพราะมีสิ่งดลใจก่อนเปิดเทอมด้วย อิอิ
เพราะแม่เราจะพาเราและน้องๆไปซื้อเสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋า หนังสือ สมุดและเครื่องเขียน
โดยเฉพาะตอนประถม หึหึหึ คิดแล้วก็เปลวไฟแห่งอดีตที่น่ารื่นรมย์ลุกโชน
เวลาซื้อรองเท้า เขาจะมีของเล่นแถมด้วย เช่น สกายวูลฟ
ไข่ที่มีเป็ดออกมาเดินได้ (อันนี้ไม่แน่ใจค่ะ ว่ามีไข่หุ้มเป็ดอีกทีรึเปล่า)
เอ่อ ของมันมีมากกว่านี้อ่ะนะ แต่เราจำได้แค่สองอย่างนี้ เพราะเราชอบสุดแล้ว 55+

ตอนซื้อเสื้อผ้ากับหนังสือนี่ มีทั้งไปซื้อที่โรงเรียนและที่ห้าง
ซึ่งเป็นบรรยากาศที่เราชอบมาก เราจะได้เจอนักเรียนด้วยกัน
มากับผู้ปกครอง ดูทุกคนก็มีความสุขดี เราก็เป็นอย่างนั้นเหมือนกัน
ตอนไปซื้อของที่โรงเรียนก็จะเจอครูเป็นผู้ขาย
(จำได้ตอนประถม แต่มัธยมไม่แน่ใจนะคะ)
ก็ได้เห็นครูในอีกรูปแบบหนึ่งที่เราชอบด้วยล่ะ หุหุ

หนังสือที่ต้องใช้เรียนจะถูกมัดเป็นแพ็คด้วยเชือกฟาง
และแทบทุกปีก็จะมีหนังสือบางเล่มที่ขาดไป ที่พวกเราต้องไปซื้อเอง
เรื่องนี้ต้องให้พ่อเราจัดให้ พ่อสามารถหาหนังสือมาให้เราได้เสมอ อิอิอิ
ส่วนแม่เรานี่ จะปักเสื้อให้เรา ใช้สะดึง สะดึงนะคะ มีใช่สะเดา เอิ๊กๆๆ
เราชอบเสียงเข็มทิ่มลงไปในผ้าที่ถูกขึงตึงด้วยสะดึง
ฟังแล้วอยากปักมั่ง เราเคยลองทำด้วย 555+
แล้วก็มีตอนที่ต้องซื้อกระเป๋า ช่วงประถม กระเป๋าเราฟรีสไตล์ได้ ก็เป็นเป้สะพายหลังอ่ะนะ
พอมัธยม เราต้องซื้อกระเป๋าเป้กับถุงย่ามของโรงเรียน
หุหุ คิดแล้วก็นึกถึงความเด๋อของตัวเองตอนเข้าม.1 ใหม่ๆ
เพราะเรายังสะพายกระเป๋าแบบประถมมาใช้
จนครูต้องบอกว่า เราต้องเปลี่ยนมาใช้กระเป๋าเป้ของโรงเรียนแล้วล่ะ
เพื่อให้ถูกต้องตามระเบียบ ตอนแรกเรารู้สึกขาดอิสรภาพ (ว่าไปนู่นเลย เหอๆ)
แต่ผ่านไปไม่นานเราก็ปรับตัวรับได้กับสิ่งใหม่ๆที่แปลกจากสภาพเดิม หุหุ

และก็จะมีช่วงแห่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ด้วย
ก็คือ จากอนุบาลขึ้นประถม จากประถมขึ้นมัธยมต้น
และจากมัธยมต้นขึ้นมัธยมปลาย
เครื่องแบบนักเรียนจะเปลี่ยนไป ต้องซื้อทีละหลายชุด
เราชอบความขาวใหม่ของเสื้อ เพราะมันทำให้เราดูดีมีระดับ
เนื่องจากสีมันสะอาดน่ะเอง โฮะๆๆๆๆๆๆๆๆ

มีอีกอย่างหนึ่งที่เด่นชัดในความทรงจำ
ก็คือ เราก็เป็นโรคชอบกล่องดินสอ เราจะมีความสุขมาก
ถ้าได้ซื้อกล่องดินสอลายที่ชอบมาใช้
ตอนประถมนี่ มีอยู่ครั้งนึง เราเล็งกล่องดินสอสีชมพูแบบเพียบพร้อม
หึหึหึ เพราะ เป็นกล่องดินสอขนาดใหญ่เมื่อเทียบกับแบบทั่วๆไป
และก็เป็นลายการ์ตูน มีหนังพลาสติกนุ่มหุ้ม ฝาปิดมีแม่เหล็ก
และก็มีส่วนที่สามารถดึงออกมาแล้วมีกรรไกร มีกระจก มีสก๊อตเทปในตัว
มีอย่างอื่นอีกด้วย แต่เรานึกออกแค่นี้อ่ะค่ะ หุหุ
มันก็แพงอยู่สมบทบาทของมัน เราก็อยากจะช่วยแม่ประหยัดอยู่เหมือนกัน
แต่ใจก็อยากได้ชะมัด แม่เราก็เลยตามใจ ซื้อให้ เรานี่มีความสุขมากๆ
คือ มันเหมือนจะไม่ได้ แต่ในที่สุดก็ได้มาอ่ะค่ะ ทำให้ของนั้นยิ่งมีค่าสำหรับเรา

พอตอนมัธยมปลาย คราวนี้เป็นกล่องดินสอสีฟ้าอ่อน
เป็นแบบขนาดค่อนข้างเล็ก พอเปิดมามีชั้นบนกับชั้นล่าง
สงสัยตัวเองว่า พอโตขึ้น ก็เริ่มชอบอะไรที่เรียบง่ายมากขึ้น
ส่วนตอนเด็กๆ จะชอบอะไรที่ดึงดูดความสนใจได้สูง โฮะๆๆๆ

อืม แต่ก็มีความน่าเบื่อปนอยู่เล็กน้อยอ่ะนะ เวลาไปซื้อของ
เพราะตอนซื้อเสื้อกับกระโปรง เราต้องมีลองชุด มีแก้ชุด
บางทีก็คนเยอะ ต้องรอนาน เราก็เลยเบื่อตามประสา
แต่เราว่า เราชอบซื้อรองเท้ามากกว่าเสื้อกับกระโปรงนะ
เพราะตอนลองมันสะดวกกว่าล่ะมั้ง เหอๆๆๆ
เอ่อ แต่คิดไปคิดมา ก็มีรองเท้าพละด้วยที่ต้องผูกเชือก
หุหุหุ นี่ใจคอจะไม่ยอมสัมผัสความยากลำบากเลยหรือไรนะเรา
อิอิ มิใช่หรอก เพราะเราเข้าใจธรรมชาติของของบางสิ่งที่เราต้องเลือกให้ดี