|
สงฆ์เรียกร้องรัฐธรรมนูญอย่างรุนแรงกับสงฆ์จับอาวุธในพิธีเทวภิเษก อย่างไหนเป็นโลกะวัชชะ(ชาวโลกติเตียน) มากกว่ากัน?
โพสต์เมื่อ:
10:26 วันที่ 20 ก.ค. 2550 ชมแล้ว:
397 ตอบแล้ว:
10
๑. ข่าวคราวหน้าหนังสือพิมพ์ก็ดี ผ่านสื่อทีวีก็ดี ล้วนติติงกรณีสงฆ์แสดงอาการรุนแรงบุกเข้ารัฐสภาฝ่าด่านรปภ. คว่ำบาตรยักษ์ ใช้ถ้อยคำโจมตีฆราวาส ขู่มิให้สงฆ์ทำพิธีทางศาสนาให้สสร.ที่คัดค้านบรรจุข้อความพระพุทธศาสนาเป็นศาสนาประจำชาติ
๒. ในช่วงต่อมามีฆราวาสติติงการจับอาวุธ ขี่หลังช้าง รวมทั้งนั่งยักย้ายส่ายเอว ท่องกลอนสองแง่สามง่ามเกี่ยวกับอวัยวะที่ปกปิดมิดชิด ในพิธีเทวาภิเษก พระโพธิสัตต์จตุคามฯ ๓. อุบาสกอุบาสิกา(ฆราวาส) เลิกใส่บาตรให้พระสงฆ์ตอนเช้าตรู่ เพราะไม่รู้สึกว่าพระสงฆ์แตกต่างจากฆราวาส กล่าวคือ รับและสะสมเงินทอง มีอาชีพรับจ้างทำพิธี รับจ้างเดินขบวน แล้วทำไมต้องตื่นแต่ตี 3-4 มาหุงหาอาหารให้กินเล่า เพราะลูกเต้าสามีภรรยาแท้ๆ ยังต้องไปหาซื้อกินเอาตามทางข้างหน้าใกล้ที่ทำงานเลย ข้าพเจ้าอยากถามความเห็นท่านทั้งหลายว่า ในย่อหน้าที่ ๓ ข้างบนนี้เป็นผลจากย่อหน้าที่ ๑ หรือ ๒ มากกว่ากัน ทุกวันนี้ข้าพเจ้าก็ยังใส่บาตรอยู่โดยมิได้เลือกว่าสงฆ์รูปใดไม่ใส่ให้เพราะคิดว่าเป็นสังฆทาน มีเจตนาจรรโลงพระพุทธศาสนาให้ยั่งยืนต่อไป แต่คนอื่นๆ ข้าพเจ้าเห็นว่าเขาเลือกที่จะใส่บาตรให้สงฆ์องค์ที่เขาเห็นว่ามีศีลาจริยาวัตรงดงาม เป็นเนื้อนาบุญมากกว่าขอทานตามสะพานลอยคนข้ามถนน โดยบางคนหลบในบ้านเปิดประตูครึ่งบาน สงฆ์เดินผ่านหน้าบ้านก่อนดูแล้วสมควรใส่บาตรจึงตะโกนเรียกนิมนต์ ผิดแต่ตอนเมื่อข้าพเจ้ายังเป็นเด็ก ภาพประชาชนตั้งโต๊ะหน้าบ้าน มีหม้อข้าวหม้อแกง ดอกไม้ธูปเทียนรอสงฆ์รูปใดๆ มาก็ได้ คณะสงฆ์จะช่วยกันจรรโลงพระพุทธศาสนาให้งดงาม ยั่งยืนต่อไปจนถึงพ.ศ. ๕๐๐๐ ได้อย่างไร? หยุดสะสมเงินทองเหมือนฆราวาสจะดีไหมพระคุณเจ้า ศีลข้อ ๑๐ ถ้ารักษาไม่ได้ก็เป็นฆราวาสดีกว่า ไม่ต้องตกนรกเมื่อตายไปจากโลกนี้ จำนวน 7 ความเห็น, หน้า่ | -1-  ความเห็นเพิ่มเติมที่ 1 20 ก.ค. 2550 (12:46) สิ่งที่ไม่ดี ก็ไม่ดี จะไปเปรียบเทียบว่า ไม่ดีมาก ไม่ดีน้อย คงไม่เกิดประโยชน์อะไรมากนัก  ความเห็นเพิ่มเติมที่ 2 20 ก.ค. 2550 (20:07) เห็นด้วยกับคุณMathGuy ไม่ดีน้อย ไม่ดีมาก ก็คือ ไม่ดี คือมีกิเลส กิเลสไม่หมดจากจิต จะไม่ขอเปรียบ แต่ขอแสดงความเห็นส่วนต้ว (ก็กลัวเหมือนกันว่า ตำหนิใครแล้ว ข้าพเจ้าจะผิดหรือไม่) 1.การที่พระสงฆ์ ขอให้มีข้อความ "พระพุทธศาสนาเป็นศาสนาประจำชาติ" เป็นทั้งข้อดี และข้อเสีย แต่ไม่ขอระบุว่า ดีอย่างไร เสียอย่างไร เขียนแสดงออกไปก็จะเป็นความเพ้อเจ้อ ฟุ้งซ่าน เปล่าประโยชน์ ส่วนพระสงฆ์ใด ไม่ได้ปฏิบัติดีแล้ว ไม่ได้ทำตามคำสั่งสอนพระพุทธเจ้า ทำการข่มขู่ประการใดก็ตาม ธรรมชาติของสังคมไทย จะเลือกปฎิบัติต่อพระสงฆ์นั้น หรือจะลงโทษคนที่อยู่ในคราบผ้าไตรจีวรนั้นเอง ท่านผู้ถามไม่ต้องเป็นห่วง ข่าวการลงโทษพระที่ประพฤติไม่ถูกต้อง ตามหน้าหนังสือพิมพ์มีอยู่มากมาย พระพุทธเจ้าท่านทรงตรัสว่า "ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตน" ท่านทั้งหลาย ท่านจะเข้าถึงคำสอนได้ต่อเมื่อศึกษา และปฏิบัติตามด้วยดี ท่านจึงบรรลุถึงนิพพาน ก็เหตุใดเล่า ที่ท่านจะเป็นห่วงในเรื่องของคำว่าศาสนาประจำชาติ ในประวัติศาสตร์ของพระพุทธศาสนาท่านก็ได้อ่านมามาก ว่ามีความเจริญสูงสุดจนถึงจุดเสื่อมลงมากที่สุด แต่ก็ไม่สลายไป ยังคงมีพระสงฆ์หรือพุทธบริษัทกลุ่มหนึ่งจุดประกายขึ้นมาใหม่ได้ จนศาสนาพุทธกลับมาเจริญรุ่งเรื่องอีกครั้งหนึ่ง แต่เจริญในต่างประเทศ ซึ่งเชื่อว่าการสืบทอด เผยแผ่ อาจเปลี่ยนแปลงพัฒนารูปแบบใหม่ แต่ความแก่นแท้ยังคงดำรงอยู่ ยังคงสามารถทำให้บรรลุธรรมได้ แม้นว่าจะถูกเรียกเป็นอย่างอื่นไปแล้ว เช่น เซน วิปัสสานา (ที่อ้างว่า เป็นกลาง ไม่สังกัดศาสนา ใครจะปฎิบัติธรรมเพื่อให้บรรลุธรรมก็ได้) ก็พระพุทธเจ้า อีกไม่ใช่หรือ ตรัสว่าไม่ต้องคอยเฝ้าจับผิดผู้อื่น ท่านเองจงเร่งทำให้ตนเองบรรลุ อย่าได้ประมาทในเรื่องของเวลาในการศึกษาธรรม การทำให้ผู้อื่นเห็นท่านบรรลุธรรม ไม่สำคัญเท่าท่านได้เห็นธรรมเอง ดังนั้น ประโยชน์อะไรเล่าที่จะได้เห็นตัวอักษร ศาสนาประจำชาติ ปรากฎอยู่บนแผ่นกระดาษในหนังสือเล่มใดเล่มหนึ่ง แต่แล้วประชาชนในชาติทั้งหมดไม่บรรลุถึงโสดาบัน(บรรลุศีล 5 บริสุทธิ์พร้อมทั้งละอบายมุข6 ได้ทั้งหมด) เพราะประชาชนกลุ่มหนึ่งสอนเรื่องให้เข้าใจได้ยาก แม้นข้อความในศีล 5 ศีล 8 ศีล 10 อ่านแล้วเข้าใจได้ง่าย แม้นไม่เข้าใจก็มีคำขยายความ คำสอน ของพระพุทธเจ้าอธิบายไพเราะในเบื้องต้น ไพเราะในท่ามกลาง ไพเราะในเบื้องสูงที่สุด ประกอบมีพระสงฆ์ที่ปฎิบัติดีแล้ว ผู้สืบทอดความรู้จากคำสอนของพระพุทธเจ้า พร้อมที่จะตอบคำถามได้ โดยภาพรวมแล้ว เมื่อทำตามแล้วน่าจะเข้าใจได้โดยตลอด แต่ประชาชนโดยส่วนใหญ่ก็ไม่ได้สนใจมากนัก โดยส่วนใหญ่มักสนใจเรื่องทางโลก ก็สุดแล้วท่านผู้เจริญว่า ท่านจะบรรลุธรรมก่อน หรือขอร้องให้ผู้อื่นบรรลุธรรมก่อนท่าน ท่านคิดว่า ด้านฝั่งนิพพาน ควรมีป้ายปักบอกหรือไม่ ว่า ณ ที่นี้คือ "ฝั่งนิพพาน" หรือ ป้ายแจ้งชี้บอกว่า ที่นี้ คือ "ดินแดนแห่งพุทธธรรม" (พุทธธรรมมีดินแดนหรือไม่ ท่านคงทราบดี สาธุ) 2.เรื่องของเครื่องลางของขลัง ไม่ขอกล่าวถึง จะมี ดีหรือไม่นั้น ขอให้ดูพระสงฆ์เป็นแบบอย่าง ก็สวดมนต์อยู่ใยเหล่า จะถือ พระพุทธเจ้า พระธรรม พระสงฆ์ เป็นสรณะ ไม่มีสรณะอื่นให้นับถือเพิ่มขึ้นอืก แต่กลับไม่ทำตามแบบอย่างท่าน เพียงแค่ศีล 5 ศีล 8 ก็ทำไม่ได้เสียแล้ว อะไรที่เรียกว่า เครื่องประดับ "เครื่องผูกจิตวิญญาณของเธอ ให้หลงใหลไปกับกิเลสอันน้อยใหญ่ อะไรทำให้สังโยชน์ต่อเธอ 3.หากฆราวาส เห็นว่า ผู้นั้นไม่ใช่พระสงฆ์ ข้าพเจ้าถือว่าไม่ผิด หากว่าฆราวาสมีความรู้ในเรื่องของวินัยของพระสงฆ์ แต่หากฆราวาสดูไม่เป็น ข้าพเจ้าถือว่าฆราวาสนั้น ไม่มีบุญพอที่จะบรรลุธรรม ตัวอย่างมีอยู่ในประวัติศาสตร์ มีผู้พบเห็นพระพุทธเจ้าแล้ว แต่ก็กลับไม่เห็น(ธรรม)ของพระพุทธเจ้า อันนี้ก็ช่วยไม่ได้ ถ้าแย่ไปกว่านั้นผู้ที่ทำให้พระพุทธเจ้าบาดเจ็บ ก็กรรมจริง ๆ เพราะความไม่รู้ของฆราวาสนั้น อันนี้ก็ช่วยไม่ได้ เวรกรรมของผู้นั้นจริง ๆ ดังนั้น พระสงฆ์ใดที่ไม่ปฏิบัติดี ไม่ปฏิบัติชอบตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าแล้ว ก็ไม่ต่างจากฆราวาสที่มีกิเลสอันบาปหนากว่าปกติ เพราะศึกษาธรรมแล้วไม่ทำ ฉันอาหารแล้วไม่ศึกษาธรรม ไม่สนใจธรรม สะสมกิเลสเครื่องล่อจากฆราวาส ไม่ใช่เนื้อนาบุญของโลก เพราะไม่ใช่พระสงฆ์ ก็ไม่อยากจะเขียนต่อไป คิดเอาเองเถิด กรรมจะหมดลงได้อย่างไรในตัวท่าน ธรรมชาติจะสอนท่านเอง สำนึกบาปแล้ว กลับมาทำดีให้ถึงพร้อม ไม่ต้องห่วงผู้อื่นตำหนิหรือสรรเสริญ สุดท้ายก็จะบรรลุธรรม ความเห็นเพิ่มเติมที่ 3 20 ก.ค. 2550 (20:50) เมื่อผู้คนโดยมาก มุ่งแสวงหาอำนาจเงิน อำนาจเกียรติ อำนาจทางวัตถุ แม้ความรู้ ก็เพื่อให้ได้มาซึ่งอำนาจ อำนาจที่จะบริโภค หรือเสพได้ยิ่งกว่า อำนาจที่จะสบาย อยู่ด้วยความประมาท ไม่น่าแปลกใจเลย ... ที่ปัญญาจะขาดพร่อง และถูกเมินเฉย ละเลยไป เราอยากร่ำรวย (โดยไม่สนใจเหตุผลด้วยซ้ำ) แต่พอจะมีเงิน มีฐานะดี ... ก็ไม่เห็นว่า จะมีการทำดี มีการให้ ช่วยเหลือสังคม กันสักเท่าไหร่ จึงเป็นสังคมที่แก่งแย่ง แข่งขันกัน เห็นแก่ตัว เอารัดเอาเปรียบกันไปโดยปริยาย เมื่อผสมโรงเข้าไปกับภาคธุรกิจ การโฆษณา สื่อยั่วยวน สถานเริงรมย์ สิ่งมอมเมา สิ่งกล่อม อบายมุขในรูปแบบต่างๆ ก็เลยเป็นสังคมในภาพรวม ที่ขาดไร้ที่พึ่ง ในสิ่งที่ดีงาม เป็นสังคม ... ที่อ่อนแอ ในเรื่องจริยธรรม คุณธรรม ภาพสะท้อนของการยอมจำนนต่อกิเลส จึงมีให้เห็นแทบในทุกๆที่ ทุกๆเวลา และในทุกๆรูปแบบ ความเห็นเพิ่มเติมที่ 4 20 ก.ค. 2550 (21:00) ท่าน ติช นัท ฮันห์ กล่าวถึงอำนาจได้ลึกซึ้งกินใจมาก ว่า อำนาจสูงสุด ที่แท้จริงนั้น มีอยู่ 3 ประการ คือ 1) อำนาจที่จะละกิเลส ให้หมดสิ้นไป 2) อำนาจแห่งความมีเมตตากรุณา มีคุณธรรม และ 3) อำนาจในการแสวงหาและเข้าถึงซึ่งปัญญา ความเห็นเพิ่มเติมที่ 5 20 ก.ค. 2550 (21:13) เรื่องของพระ ที่ทำอะไรไม่เหมาะสม เมื่อได้พบเห็นเข้า ก็ให้เกิดคำถามได้หลายประการ 1) ระบบสงฆ์ ยังคงดูแลกันได้ เป็นปกติดีหรือเปล่า ยิ่งหากเป็นกลุ่มสงฆ์ ที่ออกมาทำอะไร ที่ดูไม่ควรนั้น ... มีส่วนของการปกครองสงฆ์ที่จะเข้ามาคลี่คลายได้หรือไม่ สงฆ์ ควรมีความประพฤติ ตามแนวทางของสงฆ์ ซึ่งควรจะเป็นแนวทางที่เป็นแบบอย่างให้กับฆราวาส 2) สื่อเอง ก็ควรต้องทำหน้าที่ ... เราจะเห็นได้ชัดว่า สื่อของบ้านเรา ก็ยังทำหน้าที่ที่ควรจะทำได้ไม่ดีนัก ... เช่น เรื่องเครื่องรางของขลัง เกิน 50% ของสื่อ มองเป็นเรื่องธรรมดา หรือไม่ก็พลอยเอากับเขาไปด้วย ช่วยโฆษณาโหมโรงกันเข้าไปอีก... สื่อนี่แหละที่เราควรจะต้องช่วยกันตำหนิ ! ความเห็นเพิ่มเติมที่ 7 28 ส.ค. 2550 (10:27) พอกันครับ อย่าให้ศาสนาต้องมาเกี่ยวข้องกับเรื่องพาณิชย์ หรือการเมืองเลย อย่างที่พระราชินี่ ทรงมีพระราชเสาวนีย์ไว้ naruepon_kar (IP:58.9.92.96) ความเห็นเพิ่มเติมที่ 8 28 ส.ค. 2550 (10:33) ผมเห็นด้วยครับที่ว่าเป็นโลกวัชชะ ทั้งสองอย่าง มันไม่ใช่กิจของสงฆ์ ที่จะต้องมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องของโลก สิ่งที่พระสงฆ์ควรทำก็คือการละกิเลสและกรรมเพื่อเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับศาสนิก Pongsakorn_Kab (IP:58.9.92.96) |
