|
การส่งยานอวกาศ
โพสต์เมื่อ:
04:55 วันที่ 9 พ.ย. 2544 ชมแล้ว:
23,875
ตอบแล้ว:
64
http://pantip.inet.co.th/cafe/wahkor/topic/X1153933.html) ไปตอบซะละเอียด เพื่อไม่ให้เสียหลายกระทู้หายไปตามธรรมชาติของพันทิพ ขอเอามาแปะที่นี่อีกทีค่ะ
เครื่องขับดันจรวดแบบ ไคลโอจีนิกส -----?? มันคืออะไรครับ ทำงานอย่างไร เจอในข่าวว่าอินเดียใช้ เครื่องยนต์นี้กับจรวดของเขาครับ โดยรับเทคโนโลยีจากรัสเซีย จากคุณ : no-13 - [24 ต.ค. 44 19:01:11] ไม่ใช่ของใหม่อะไรหรอกค่ะ cryogenics เอาให้เข้าใจง่ายๆก็ของแช่เย็นน่ะค่ะ อย่างกล้องดูดาวในรังสีอินฟราเรด ก็ต้องแช่เย็นด้วยฮีเลี่ยมเหลวเป็นตัวรักษาความเย็น จึงจะทำงานได้ เค้าก็เรียกกล้องพวกนี้ว่า กล้อง cryogenics ทั้งๆที่จริงๆแล้วใช้อุปกรณ์ไฟฟ้ามาถ่ายภาพต่างหาก จรวดที่ใช้เชื้อเพลิงก๊าซเหลว คือ อ๊อกซิเจนเหลว(Lox) กับ ไฮโดรเจนเหลว ต้องให้มันเหลวค่ะ จึงต้องมีระบบรักษาความเย็นด้วย cryogenics มันไปเจอกันใน combustion chamber แล้วถึงปล่อยให้เป็นก๊าซไปรวมตัวกันเกิดเป็นน้ำขึ้นมา การรักษาความเย็นในระบบเหล่านี้ เป็นสิ่งสำคัญขั้นวิกฤตว่าเครื่องจะทำงานได้หรือไม่ได้ แล้วการติดตั้งระบบรักษาความเย็นก็มีลักษณะคล้ายๆกัน เค้าเลยเรียกอุปกรณ์เครื่องยนต์กลไกพวกนี้ว่าเป็นพวก cryogenics เท่านั้นแหละค่ะ จรวดหลัก (Main Engine) ของยาน Space Shuttle ก็เป็นจรวด cryogenics เหมือนกันค่ะ เพราะเค้าใช้เชื้อเพลิงที่เป็นก๊าสเหลวของ O2 + H2 ค่ะ นี่เป็นข่าวต้นฉบับเค้าค่ะ GSLV Launched Successfully 18 Apr 2001 The first developmental test flight of India's Geosynchronous Satellite Launch Vehicle, GSLV, was successfully carried out this evening (April 18, 2001) from SHAR Centre, Sriharikota, about 100 km north of Chennai, marking a major milestone in the Indian space programme. With this launch, India has demonstrated its capability to launch communication satellites, into geostationary transfer orbit with perigee (nearest to the earth) of 180 km and an apogee (farthest to the earth) of 36,000 km. This paves the way for end-to-end capability of application - spacecraft launching in the communication area also. The 401 tonne, 49 m tall GSLV, carrying an experimental, 1540 kg, satellite, GSAT-1, lifted off from Sriharikota at 3-43 pm IST. Seventeen minutes after lift off, GSAT-1 was successfully placed in an orbit of 181 km perigee and an apogee 32, 051 km with the orbit inclination of 19.2 degree with respect to the equator. The injection of the satellite into orbit occurred about 5000 km from the launch centre. It may be recalled that the first launch attempt of GSLV was aborted one second before the lift-off on March 28, 2001 by the Automatic Launch Processing System (ALS) after it detected that one of the strap-on boosters did not develop the required thrust. After detailed analysis, the exact reason was identified, recovery operations were completed in 18 days and the vehicle was made ready for re-launch. The count-down commenced 57 h 49 m prior to lift-off, i.e., 5:56 am on April 16, 2001. The count-down activities like filling of fuel for second stage and the four strap-on motors, arming of pyros, movement of Mobile Service Tower, filling of cryostage and electrical checks were done smoothly. After station checks, on all mission elements, the authorization for the mission was given at 16 minutes before lift-off. The Automatic Launch Processing System took over at 12 minutes before lift-off. As the count down for the launch proceeded, at 4.6 seconds before the count zero, the four liquid propulsion strap on stages, each carrying 40 tonne of propellant, were ignited. After confirming the normal performance of the liquid propulsion strap-on motors, the whole system was released one second before lift-off and at count zero, the mammoth 125 tonne solid propellant first stage motor was ignited and GSLV blazed into the evening sky. The first stage burned for 100 seconds while the liquid propulsion strap on stages continued thrusting up to 162 seconds from lift-off taking the vehicle to an altitude of 75 km. At the end of the first stage burn out the GSLV had reached a velocity of 2.63 km per second. The second stage, which carried 37.5 tonne of liquid propellant, ignited 1.6 seconds before the burn out of the first stage strap-on motors. This stage burned for 147 seconds taking the vehicle to an altitude of 126 km and increasing its velocity to 5.18 km per second. During the second stage operation, when the vehicle was at an altitude of 116 km and thus cleared the dense atmosphere, the heat shield that protects the spacecraft from the aerodynamic heating, was discarded. After the separation of the second stage at 314 seconds from lift off, the cryogenic stage was ignited. The cryogenic stage, which carried 12.5 tonne of liquid hydrogen and liquid oxygen burned for 693 seconds taking the satellite and vehicle equipment bay to an altitude of 195 km and increasing the velocity to 10.17 km per second as required for placing the satellite in the geostationary transfer orbit. The stage which was procured from Russia and interfaced with ISRO developed electronics, was separated from the spacecraft at about 1036 seconds from lift off at an altitude of 202 km about 5000 km from the launch pad at Sriharikota. After the spacecraft separation, the cryogenic stage was reoriented to avoid any collision with the satellite and passivated. All through the flight, the vehicle was guided by the inertial navigation and guidance systems. The performance data of the GSLV was tele-metered to the ground stations in Sriharikota, Port Blair and stations at Brunie and Biak in Indonesia which were networked with SHAR Centre. The first signals acquired from the GSAT-1 indicate normal performance of the satellite. Further operations like orbital manoeuvres to take the satellite from the geosynchronous transfer orbit to its final geostationary orbit at 36,000 km using the on board apogee motor and deployment of its appendages like solar array, solar sail and the antenna, GSAT-1 will be carried out in the coming days. GSAT-1 carrying three C-band transponders and one S-band transponder, will be used for conducting communication experiments like digital audio broadcast, internet services, compressed digital TV transmission. Several new spacecraft elements like improved reaction control thrusters, fast recovery star sensors and heat pipe radiator panels are also being tested on this satellite. The successful accomplishment of GSLV-D1/GSAT-1 Mission is the culmination of a decade of efforts of ISRO Centres' in design and development and supported by several educational and academic as well as R&D institutions in the country. Many of the GSLV hardware including motor cases, inter-stages, heat shield, engine components, electronic modules are manufactured by the Indian industry. About 150 industries, both public and private sectors are involved. GSLV is the most technologically challenging mission undertaken so far under the Indian space programme. It is the culmination of efforts of a large number of scientists, engineers and technicians, over the last ten years. The mission heralds a significant milestone towards the establishment of indigenous capability for launching communication satellites like INSAT. Having already established indigenous capability for launching IRS class of remote sensing satellites through PSLV, the launch of GSLV makes the Indian space programme even more self-reliant while tuning the programme towards national development. รูปจรวด GSLV ของอินเดีย ความเห็นเพิ่มเติมที่ 1 26 ต.ค. 2544 (00:49) สงสัยยาวเกินไป โดนตัดตอนต้นกระทู้ไปหน่อยค่ะ ต่อนะคะ ความคิดเห็นที่ 13 ขอบคุณค่ะคุณ Pom.com อืมม เค้าใช้ระบบอะไรต่อมิอะไรผสมกันให้วุ่นเชียวนิ เด๋วต้องโทรไปถามเพื่อนหน่อยว่าทำไมถึงได้เอามาผสมกันแบบนี้ ถ้าจะให้เดา ก็คงเพราะต้องการประหยัด และใช้เทคโนโลยี่ที่เค้าทำไหว และอาจจะต้องการทดลองทำหลายๆแบบ ที่จริงแล้วนี่ไม่ใช่การส่งจริงๆค่ะ เค้าเทสต์ระบบส่งไปถึงแค่ geotransfer orbit เท่านั้น ยังไม่ได้ส่งถึงวงโคจรค้างฟ้า นั่นยังต้องพัฒนาด้านยานอวกาศอีกมาก ในข่าวเค้าก็ว่าเป็นการส่งเพื่อทดสอบ launch vehicle เท่านั้น ไม่ใช่เป็นการส่งจริงที่ส่งยานอวกาศไปปฏิบัติงานในวงโคจรค้างฟ้า ดาวเทียมที่เอาไปส่งก็ถ่วงน้ำหนักไว้เท่านั้นเอง ไม่ใช่ดาวเทียมจริงๆ เค้าคงต้องการทำธุรกิจด้านส่งดาวเทียมมังคะ คงยังไม่คิดทำดาวเทียมเอง ธุรกิจด้านนี้มีการแข่งขันในแง่การลดค่าส่งกันมากเลยค่ะ อินเดียคงต้องการทำเงินจากระบบขนส่งก่อน อาจจะเพื่อเอารายได้นี้ไปพัฒนาอย่างอื่นทีหลัง ตอนนี้คงยังไม่พร้อมที่จะทำทีเดียวหลายๆด้าน อ่านข่าวแบบโฆษณานิดๆอย่างนี้บางทีทำให้เข้าใจผิดได้ค่ะ ความเห็นเพิ่มเติมที่ 2 26 ต.ค. 2544 (00:49) ทีนี้มาดูตัวจรวดนะคะ อย่างที่คุณประสาทว่าน่ะค่ะ การส่งให้พ้น escape velocity นี่ตอนยกจากพื้นต้องออกแรงมากที่สุด ต้องใช้จรวดตัวใหญ่และเชื้อเพลิงมหาศาล พอพ้นพื้นไปแล้ว เพื่อประหยัดเชื้อเพลิงขั้นต่อไป เค้าก็ต่อจรวดตั้งเป็นท่อนๆ ท่อนแรกที่หนักที่สุด พอหมดเชื้อเพลิงก็ดีดตัวออกไป แล้วก็ใช้ท่อนต่อไปกันเรื่อย อย่างที่เราดูจากหนังข่าวจนชินนั่นแหละค่ะ การส่งไปวงโคจรค้างฟ้านั้น ซับซ้อนมากค่ะ ลำพังแค่ให้พ้น escape velocity จากพื้นโลกช่วงแรก ก็ยากแล้ว แต่มันก็ทำให้ไปอยู่ที่วงโคจรต่ำ LEO เท่านั้นเองค่ะ ลำพังจรวดส่งเอง ไม่ว่าจะใช้เชื้อเพลิงระบบอะไร ก็ส่งไปไม่ถึงค่ะ ระบบขนส่งด้วยจรวด Launch vehicle เค้าก็ส่งกันถึง geotransfer orbit เท่านั้นค่ะ คือเป็นวงโคจรวงรี ที่จุดที่ใกล้โลกที่สุดจะมีระดับเดียวกับ LEO โดยประมาณ แต่จุดที่ไกลที่สุดนั้น ก็ใกล้กับระดับค้างฟ้ามากแล้ว ยานอวกาศโดยทั่วไปที่จะไปปฏิบัติการในวงโคจรค้างฟ้า geosynchronous orbit = 22,000 miles) ก็มักจะแยกตัวออกจากระบบขนส่ง(คือจรวด) ตรงนี้ แล้วระบบจรวดขับดันภายในยานอวกาศ หรือดาวเทียม เอง ก็จะจุดเพื่อปรับวงโคจรรูปรีมากนี้ให้เป็นวงกลมอีกทีค่ะ จรวดของอินเดียนี่ เค้าใช้ชื่อแซ่ว่า ตระกูล SLV ค่ะ SLV ตัวแรกไม่มีจรวดเล็ก(strap-on)ผูกติดอยู่ มีแต่ลำจรวดเปล่าๆ ต่อมาก็เป็น ASLV มีจรวดเล็กติดรอบนอก แต่ทั้ง SLV และ ASLV นี้ เป็นจรวดแท่ง คือใช้เชื้อเพลิงแข็งทุกท่อนเลย เชื้อเพลิงแข็งนี้ การติดตั้งไม่ยุ่งยากเท่าไหร่(ไม่ได้บอกว่าง่ายนะคะ) แต่มันควบคุมยาก ก็เป็นขั้รแรกๆของเค้าในทศวรรษที่ ๑๙๘๐ น่ะค่ะ ต่อมาก็เริ่มใช้เชื้อเพลิงเหลว ในรุ่นต่อมาคือ PSLV แต่ก็ยังใช้เชื้อเพลิงแข็งในท่อนแรกและท่อนที่สองอยู่ ท่อนต่อไปถึงใช้เชื้อเพลิงเหลว ก็อย่างที่คุณประสาทว่ามาน่ะค่ะ ท่อนแรกๆต้องใหญ่มาก กำลังถีบสูงมาก เพื่อให้พ้นดินได้ ท่อนต่อไปก็เล็กลงเรื่อยๆ ระบบเชื้อเพลิงเหลวมันยุ่งยากมากกว่ามาก แต่มีข้อดีคือควบคุมความเร็วได้ด้วยการกำหนดจำนวนเชื้อเพลิงที่ส่งเข้าท่อด้วยวาวล์ต่างๆ ถ้าต้องการทำอะไรที่ต้องจูนทิศทางละเอียดๆ ต้องใช้ระบบเชื้อเพลิงเหลวอย่างเลี่ยงไม่ได้ค่ะ จนมารุ่นสุดท้ายนี้ก็เริ่มมีความซับซ้อนมากขึ้น ก็มาถึงรุ่น GSLV นี่แหละค่ะ แต่ก็ยังมีเพียงท่อจรวดที่เผาไหม้เชื้อเพลิงขับดันเท่านั้น ยังไม่มีเครื่องยนตร์จรวดค่ะ การมีเครื่องยนต์จรวดจะทำให้ควบคุมได้มากขึ้น ในด้านทิศทาง ความแม่นยำ ฯลฯ น่ะค่ะ มาดูรูปข้างล่างนะคะ คือระบบจรวดขนส่ง GSLV ค่ะ ท่อนแรก คือ First Stage คือท่อนที่อยู่ล่างสุด จากที่คุณ Pom แปะมาให้บอกว่า จรวดเล็กที่ติดรอบฐาน ที่เค้าเรียกว่า Strap-on นี่เป็นเชื้อเพลิงเหลว เค้าเรียกระบบเชื้อเพลิงเหลวเพื่อไม่ให้สับสนกับระบบก๊าซเหลวน่ะค่ะ ระบบเชื้อเพลิงเหลวนี้ ใช้ไฮดราซีนที่เรียกว่า Unsymmetrical Dimethylhydrazine ((CH3)2NNH2) คำยาวเต็มปากอย่างนี้เค้ามักเรียกย่อๆว่า UDMH ค่ะ เพราะยังมีไฮดราซีนสูตรอื่นอีกที่พัฒนาขึ้นมาภายหลัง ส่วนในระบบนี้ของอินเดียเค้าใช้ Nitrogen tetroxide(N2O4) เป็น oxidizer ค่ะ ความเห็นเพิ่มเติมที่ 3 26 ต.ค. 2544 (00:50) ทีนี้มาดูตัวจรวดนะคะ อย่างที่คุณประสาทว่าน่ะค่ะ การส่งให้พ้น escape velocity นี่ตอนยกจากพื้นต้องออกแรงมากที่สุด ต้องใช้จรวดตัวใหญ่และเชื้อเพลิงมหาศาล พอพ้นพื้นไปแล้ว เพื่อประหยัดเชื้อเพลิงขั้นต่อไป เค้าก็ต่อจรวดตั้งเป็นท่อนๆ ท่อนแรกที่หนักที่สุด พอหมดเชื้อเพลิงก็ดีดตัวออกไป แล้วก็ใช้ท่อนต่อไปกันเรื่อย อย่างที่เราดูจากหนังข่าวจนชินนั่นแหละค่ะ การส่งไปวงโคจรค้างฟ้านั้น ซับซ้อนมากค่ะ ลำพังแค่ให้พ้น escape velocity จากพื้นโลกช่วงแรก ก็ยากแล้ว แต่มันก็ทำให้ไปอยู่ที่วงโคจรต่ำ LEO เท่านั้นเองค่ะ ลำพังจรวดส่งเอง ไม่ว่าจะใช้เชื้อเพลิงระบบอะไร ก็ส่งไปไม่ถึงค่ะ ระบบขนส่งด้วยจรวด Launch vehicle เค้าก็ส่งกันถึง geotransfer orbit เท่านั้นค่ะ คือเป็นวงโคจรวงรี ที่จุดที่ใกล้โลกที่สุดจะมีระดับเดียวกับ LEO โดยประมาณ แต่จุดที่ไกลที่สุดนั้น ก็ใกล้กับระดับค้างฟ้ามากแล้ว ยานอวกาศโดยทั่วไปที่จะไปปฏิบัติการในวงโคจรค้างฟ้า geosynchronous orbit = 22,000 miles) ก็มักจะแยกตัวออกจากระบบขนส่ง(คือจรวด) ตรงนี้ แล้วระบบจรวดขับดันภายในยานอวกาศ หรือดาวเทียม เอง ก็จะจุดเพื่อปรับวงโคจรรูปรีมากนี้ให้เป็นวงกลมอีกทีค่ะ จรวดของอินเดียนี่ เค้าใช้ชื่อแซ่ว่า ตระกูล SLV ค่ะ SLV ตัวแรกไม่มีจรวดเล็ก(strap-on)ผูกติดอยู่ มีแต่ลำจรวดเปล่าๆ ต่อมาก็เป็น ASLV มีจรวดเล็กติดรอบนอก แต่ทั้ง SLV และ ASLV นี้ เป็นจรวดแท่ง คือใช้เชื้อเพลิงแข็งทุกท่อนเลย เชื้อเพลิงแข็งนี้ การติดตั้งไม่ยุ่งยากเท่าไหร่(ไม่ได้บอกว่าง่ายนะคะ) แต่มันควบคุมยาก ก็เป็นขั้รแรกๆของเค้าในทศวรรษที่ ๑๙๘๐ น่ะค่ะ ต่อมาก็เริ่มใช้เชื้อเพลิงเหลว ในรุ่นต่อมาคือ PSLV แต่ก็ยังใช้เชื้อเพลิงแข็งในท่อนแรกและท่อนที่สองอยู่ ท่อนต่อไปถึงใช้เชื้อเพลิงเหลว ก็อย่างที่คุณประสาทว่ามาน่ะค่ะ ท่อนแรกๆต้องใหญ่มาก กำลังถีบสูงมาก เพื่อให้พ้นดินได้ ท่อนต่อไปก็เล็กลงเรื่อยๆ ระบบเชื้อเพลิงเหลวมันยุ่งยากมากกว่ามาก แต่มีข้อดีคือควบคุมความเร็วได้ด้วยการกำหนดจำนวนเชื้อเพลิงที่ส่งเข้าท่อด้วยวาวล์ต่างๆ ถ้าต้องการทำอะไรที่ต้องจูนทิศทางละเอียดๆ ต้องใช้ระบบเชื้อเพลิงเหลวอย่างเลี่ยงไม่ได้ค่ะ จนมารุ่นสุดท้ายนี้ก็เริ่มมีความซับซ้อนมากขึ้น ก็มาถึงรุ่น GSLV นี่แหละค่ะ แต่ก็ยังมีเพียงท่อจรวดที่เผาไหม้เชื้อเพลิงขับดันเท่านั้น ยังไม่มีเครื่องยนตร์จรวดค่ะ การมีเครื่องยนต์จรวดจะทำให้ควบคุมได้มากขึ้น ในด้านทิศทาง ความแม่นยำ ฯลฯ น่ะค่ะ มาดูรูปข้างล่างนะคะ คือระบบจรวดขนส่ง GSLV ค่ะ ท่อนแรก คือ First Stage คือท่อนที่อยู่ล่างสุด จากที่คุณ Pom แปะมาให้บอกว่า จรวดเล็กที่ติดรอบฐาน ที่เค้าเรียกว่า Strap-on นี่เป็นเชื้อเพลิงเหลว เค้าเรียกระบบเชื้อเพลิงเหลวเพื่อไม่ให้สับสนกับระบบก๊าซเหลวน่ะค่ะ ระบบเชื้อเพลิงเหลวนี้ ใช้ไฮดราซีนที่เรียกว่า Unsymmetrical Dimethylhydrazine ((CH3)2NNH2) คำยาวเต็มปากอย่างนี้เค้ามักเรียกย่อๆว่า UDMH ค่ะ เพราะยังมีไฮดราซีนสูตรอื่นอีกที่พัฒนาขึ้นมาภายหลัง ส่วนในระบบนี้ของอินเดียเค้าใช้ Nitrogen tetroxide(N2O4) เป็น oxidizer ค่ะ ความเห็นเพิ่มเติมที่ 4 26 ต.ค. 2544 (00:50) แต่ตัวจรวดท่อนแรก GSLV-1 (Strap-ons = GSLV-0) จริงๆ ยังเป็นจรวดเชื้อเพลิงแข็งอยู่ค่ะ ท่อนที่สอง Second Stage - GSLV-2 ก็เป็นจรวดเชื้อเพลิงเหลว(N2O4/UMDH)ค่ะ ท่อนที่สาม Third Stage ตัวนี้แหละค่ะที่เค้าเรียกเป็น cryogenics คือ Lox/LH2 ซึ่งเป็นตัวย่อของ Liqhid oxygen/Liquid Hydrogen น่ะค่ะ เอารูปหายากมาให้ดู เป็นบั้นท้ายจรวดค่ะ ถ่ายโดย Mike Wade ![]() ความเห็นเพิ่มเติมที่ 5 26 ต.ค. 2544 (00:51) Oxygen และ hydrogen ผลิตไม่ยากก็จริงค่ะ แต่การเอามาใช้ยุ่งยากหน่อยค่ะ ไหนจะต้องมีระบบรักษาความเย็น ไม่งั้นระเบิดคาฐานไม่ได้ไปไหนหรอกค่ะ ไหนยังจะต้องระวังการกระเทือนจากช้อคของเสียงระเบิด หรือแม้แต่สป๊าร์คต่างๆด้วย เชื้อเพลิงระบบอื่นไม่ไวขนาดนี้ อ๊อซิเจนเหลว และ ตัวเชื้อเพลิง โดยลำพังแล้วไม่เป้น shock-sensitive แต่พอผสมกันแล้วนี่ระเบิดง่ายกว่าระบบอื่น และการเติมเชื้อเพลิงที่ฐานก็ต้องใช้เวลามากกว่า ไหนจะเติมระบบรักษาความเย็น ไหนจะต้องเติมก๊าซเหลว แล้วการปฏิบัติการที่ฐานจรวดนี่ มันเกิดสป๊าร์คได้ง่ายค่ะ เมื่ออ๊อกซิเจนรั่วออกมา(ซึ่งป้องกันไม่ให้รั่วยากเวลาเติม)จะกลายเป็นก๊าซทันที หากรวมตัวกับไอเชื้อเพลิงเข้าแล้ว เจอสป๊าร์คก็บึ้มทันทีค่ะ ส่วนไฮโดรเจน ก็มีคุณสมบัติเป็นเชื้อเพลิงที่ดี แต่มีข้อเสียคือ ด้วยความที่มีน้ำหนักเบามาก จะไปเทียบตัวกับอ๊อกซิเจน ก็ต้องสร้างถังที่มีความจุมาก คือใหญ่มากถึงจะพอไปทำปฏิกิริยากับอ๊อกซิเจนได้ แล้วก็ยังต้องให้เย็นจัดมากๆถึงจะยอมเป็นของเหลว อุณหภูมิแค่ -253.00 deg C ก็กลายเป็นไอแล้ว ประบให้เย็นเกินไปนี้ดดดดดเดียว แค่ -259.00 deg C ก็แข็งเป๊กเป็นน้ำแข็งแล้วค่ะ แต่รัสเซียยังใช้อยู่ เพราะเมื่อเทียบกับการผลิตเชื้อเพลิงเหลวแล้ว ก็ถูกกว่ามากๆๆๆเลยค่ะ (พวกไฮดราซีนค่าผลิตก็ถูกค่ะ แต่ความที่เป็นพิษมาก จึงต้องไปเสียค่าใช้จ่ายมากตอนเติมเชื้อเพลิงน่ะค่ะ) นี่เป็นรูปจรวด upperstage ที่ใช้เชื้อเพลิง Lox/LH2 แต่จะใช้ตัวเดียวกับที่อินเดียใช้รึเปล่าไม่ทราบค่ะ โดย Mark Wade เช่นกัน ![]() ความเห็นเพิ่มเติมที่ 6 26 ต.ค. 2544 (00:51) เอารูปจรวด เดลต้า ๒ มาเปรียบเทียบให้ดู First stage ของเค้าใช้ระบบ cryogenics คือใช้เชื้อเพลิง Lox/LH2 แล้วมี strap-on ที่เป็นจรวดเชื้อเพลิงแข็ง ที่แตกต่างกันอีกคือ เค้ามี engine ค่ะ กรวยใหญ่ตรงท้ายเป็นเครื่องยนจรวด ตรงเครื่องยนต์นี่แหละค่ะที่ทำให้มีระบบ thrust vector control ที่แม่นยำกว่า ทั้งในด้านการควบคุมทิศทางและความเร็วความเร่งทั้งหลายน่ะค่ะ ![]() ความเห็นเพิ่มเติมที่ 7 26 ต.ค. 2544 (00:52) ทีนี้มาพูดถึงวงโคจร รูปนี้แสดงให้เห็นถึง ๑ Low Earth Orbit โดยมากมีคาบการโคจรรอบโลกประมาณ หนึ่งชั่วโมงครึ่ง พวกดาวเทียมยานอวกาศ Space Shuttle ใช้วงโคจรนี้ค่ะ มันอยู่ใกล้ก็มองอะไรได้ชัดหน่อย ๒ Mid Earth Orbit (MEO) คาบการโคจร ๑๒ ชั่วโมง คือโคจรรอบโลกวันละสองรอบ พวก ดาวเทียม GPS ทั้งหลายก็ใช้ระดับโคจรระดับนี้ค่ะ ๓ Geosynchronous orbit - GEO ก็วงโคจรค้างฟ้าน่ะค่ะ คาบหนึ่งวันพอดี จึงเหมือนจะอยู่เหนือฟ้าที่จุดใดจุดหนึงบนโลกอย่างคงที่ จริงๆแล้วก็มีวงโคจรมากมายกว่านี้มากค่ะ แต่เอาตามระดับก็คร่าวๆอย่างนี้ สำหรับวงโคจรที่เป็นวงกลมรอบโลก รูปจากอาจารย์ James Schomnert แห่งมหาวิทยาลัย โอเรก้อนค่ะ ![]() ความเห็นเพิ่มเติมที่ 8 26 ต.ค. 2544 (00:54) ส่วนวงโคจรรูปรีที่จรวดจะไปส่งยานทิ้งไว้ที่เรียกให้ได้ยินบ่อยในข่าวว่า Geo transfer orbit - GTO หรือภาษาชาวบ้านว่า parking orbit ก็เป็นแบบนี้ค่ะ รูปอาจาย์ชอมเบิร์ตเหมือนกัน ![]() ความเห็นเพิ่มเติมที่ 9 26 ต.ค. 2544 (00:55) ตอนแรกมาจาก LEO ที่อยู่ใกล้โลกคล้ายๆอย่างนี้ ![]() ความเห็นเพิ่มเติมที่ 10 26 ต.ค. 2544 (00:59) อันนี้เป็น GEO orbit ค่ะ จะเห็นว่า ดาวเทียมจะ "มอง" เห็นครอบคลุมได้ ๔๐ % ของพื้นที่โลก ในดาวเทียมสื่อสารคมนาคม เขาต้องการครอบคลุมพื้นที่ให้ได้มาก ไม่ต้องการดูใกล้ๆให้เห็นรายละเอียดอะไร เพราะคลื่นวิทยุมันยาวมาก อยู่ไกลอย่างนั้นก็ไม่เสียความชัดเจนลงไปได้ ดาวเทียมสื่อสารคมนาคมจึงต้องส่งไปที่ GEO orbit ค่ะ เพื่อให้คุ้มทุน ![]() ความเห็นเพิ่มเติมที่ 11 26 ต.ค. 2544 (01:00) แล้วก็ยังมีวงโคจรชื่อแปลกๆอีก เช่น syn-synchronous orbit, Molniya orbit etc. เพื่อให้ได้ผลการใช้ต่างกันน่ะค่ะ วันหลังมีโอกาสคุยเรื่อง วงโคจรของดาวเทียมแล้วค่อยเล่าใหม่นะคะ ความเห็นเพิ่มเติมที่ 12 8 พ.ย. 2544 (11:53) สุดยอดเลยครับคุณพวงร้อย ทำอย่างไรจึงสามารถรู้ได้มากมายแทบทุกเรื่องอย่างนี้ วันหลังเอาของดี ๆ อย่างนี้มาฝากอีกนะครับ นับถือด้วยใจจริงครับ นิรันดร์ (IP:203.121.130.37) ความเห็นเพิ่มเติมที่ 13 10 พ.ย. 2544 (04:55) ขอบคุณมากค่ะ อาจารย์นิรันดร์ ต้องค่อยๆสอยตัวเองลงมาจากเพดานเลยมาตอบช้าค่ะ ฮ่าๆๆ นึกว่าไม่มีคนอ่านซะแล้ว แต่ไม่เป็นไรค้างหิ้งวิชาการยังไงก็ไม่บูดไม่เน่า ไม่ได้รู้มากอะไรนักหรอกค่ะ รู้แค่เป็นเลาๆทำให้ไปหาได้ถูกทิศ รายละเอียดนั้นต้องไปค้นมาตอบทุกทีแหละค่ะ ไม่เคยจำอะไรได้เลย ให้ปิดสมุดสะกดชื่อเองก็คงสะกดผิดน่ะค่ะ หุๆๆ ความเห็นเพิ่มเติมที่ 14 15 ก.พ. 2546 (17:58) ไม่มีการเตรียมตัวของนักบินสู่อวกาศหรอคะ ? ........................... (IP:203.148.128.17,192.168.9.100,) ความเห็นเพิ่มเติมที่ 15 15 ก.พ. 2546 (17:59) ไม่มีคัีบคุณ................... ++++++++++++++++ (IP:203.148.128.17,192.168.9.100,) ความเห็นเพิ่มเติมที่ 16 23 ม.ค. 2547 (17:41) อยากทราบลำดับการส่งยานอวกาศที่สำคัญ และมีภารกิจคืออะไร อ่อน นามแก้ว (IP:203.113.50.137,,) ความเห็นเพิ่มเติมที่ 17 24 มิ.ย. 2547 (20:34) อยากเรื่องโครงการอวกาศของ\\"สตาร์ดัสท์\\"(อย่างละเอียด) **กรุณาช่วยตอบด้วยครับ** มนุษย์อวกาศ (IP:161.200.131.32,,) ความเห็นเพิ่มเติมที่ 18 10 ก.ค. 2547 (11:17) อยากทราบการสำรวจดาวพฤหัสหรือดาวเสาร์ ****************************** (IP:202.129.19.218,,) ความเห็นเพิ่มเติมที่ 19 11 ก.ค. 2547 (12:40) คุณมนุษย์อวกาศ อ่านเรื่องโครงการสตาร์ดัสท์อย่างละเอียดได้ที่นี่ค่ะ http://www.vcharkarn.com/include/article/showarticle.php?Aid=223 ส่วนการสำรวจดาวพฤหัสดูข่าววิชาการเก่า(แต่เนื้อหาก็ยังทันยุคอยู่ค่ะ)ได้ค่ะ http://www.vcharkarn.com/snippets/vcafe/show_message.php?Pid=5712 http://www.vcharkarn.com/snippets/vcafe/show_message.php?Pid=5710 http://www.vcharkarn.com/snippets/vcafe/show_message.php?Pid=5707 เท่านี้คงพอเริ่มต้นได้นะคะ มีลิ้งให้ตามไปอ่านต่ออัพเดตใหม่ๆได้ค่ะ ดิฉันคงช่วยได้เท่านี้นะคะ ความเห็นเพิ่มเติมที่ 20 12 ส.ค. 2547 (16:02) ขอให้ความเห็นเพิ่มเติมกับเจ้าของกระทู้ ว่าที่ต้องใช้ cryogenics ก็เพื่อว่าปริมาณเช้ือเพลิงทั้ง2(ตัวเชื้อเพลิง และ ตัวทำสันดาบ)มีปริมาณเพียงพอที่จะส่งจรวดขี้นไปถึงจุดหมาย หากเป็นเชื้อเพลิงและตัวสันดาบเป็นแกส จะไม่มีโมเลกุลพอที่จะขับดันได้พอ smithta1@hotmail.com (IP:24.6.243.3,,) หากจะโพสต์คำตอบสำหรับกระทู้ในห้องนี้ ล๊อกอินก่อนนะคะ สมัครสมาชิก ฟรี ตลอดชีพ ที่ http://www.vcharkarn.com/my ค่ะ |
ขอบคุณผู้สนับสนุนHot Links |
Copyright© 2000-2007, Vcharkarn.Com. All rights reserved.
|
คลิ๊กเพื่อดูสถิติ รับรองและสนับสนุนโดย |
![]() สสวท. |
![]() มูลนิธิ พสวท. |
![]() พสวท. |