จำนวน 11 ความเห็น, หน้า่ | -1-

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 1 18 ก.ย. 2550 (19:32)
ดวงอาทิตย์ตายแน่ๆ
แต่อีกประมาณ 5000 ล้านปี
มันจะขยายใหญ่ถึงวงโคจรดาวอังคาร
แต่ก็จะดันโลก และดาวอังคารออกไป กลืนกินเฉพาะดาวพุธและดาวศุกร์
แล้วก็ระเบิดเปลือกออกกลายเป็นเนบิวลาดาวเคราะห์
ส่วนแกนกลางยุบเป็นดาวแคระขาว

www.astroschool.in.th

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 2 26 ก.ย. 2550 (18:39)
มีผู้รู้กล่าวไว้ว่า....เมื่อก๊าซไฮโดรเจนลดลง ทำให้ดาวยุบตัวลง ทำให้แก่นกลางของดาว มีอุณหภูมิสูงขึ้น เกิดปฏิกิริยาเทอร์โมนิวเคลียร์ หลอมนิวเคลียสของธาตุฮีเลียม กลายเป็นธาตุคาร์บอน ในขณะเดียวกันไฮโดรเจนที่อยู่รอบนอกแก่น ก็จะมีอุหภูมิสูงขึ้นไปด้วย หลอมไฮโดรเจนกลายเป็นฮีเลียมอีกครั้ง ส่งผลให้ดวงอาทิตย์กลายเป็นดาวฤกษ์สีแดง ดาวยักษ์แดง และในช่วงท้ายดาวยักษ์แดง เกิดเทอร์โมนิวเคลียร์ที่หลอมฮีเลียมเป็นคาร์บอนอีกทำให้แก่นกลางยุบตัวลงกลายเป็น ดาวแคระขาว ในขณะเดียวกันแก๊สที่ห่อหุ้มอยู่รอบนอกก็เคลื่อนที่ออกไปและกระจายไปในอวกาศ ดวงอาทิตย์ก็จะใช้พลังงานของตัวเองไปอีกระยะหนึ่ง(นับล้านปี) ความสว่างจะน้อยลงตามลำดับ และในที่สุดก็จะหยุดส่องแสงสว่าง กลายเป็น ดาวแคระดำ เป็นก้อนมวลสารในที่สุด

หมายเหตุ
ดาวแคระขาวมีขนาด 1 ใน 100 ของดวงอาทิตย์ปัจจุบัน
โปรตอน 4 นิวเคลียส กลายเป็นฮีเลียม 1 นิวเคลียส
การหลอมฮีเลียม 3 นิวเคลียส กลายเป็นคาร์บอน 1 นิวเคลียส

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 3 5 ธ.ค. 2550 (16:11)
น่ากลัวจังเลย เเล้วยังงี้มีภาพหรือป่าวค้าบบบบบบ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 4 5 ธ.ค. 2550 (21:06)
ถ้าเป็นอย่างงั้น โลกจะเป็นยังไงน้อ ขอไปฝันคืนนึง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 5 26 ก.พ. 2551 (21:08)
<P>ที่จริงดวงอาทิตย์ก็มีมานานแล้ว จึงเสื่อมถอยไปตามกาลเวลา แต่น่าจะมีสิ่งทีทดแทนได้หรือไม่ก็อาจมีกาแล็กซี่อื่นที่เป็นแบบของเรา</P>

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 6 3 มี.ค. 2551 (11:10)

 อันที่จริง ก่อนดวง อาทิตย์ ดับ   โลกของเรา คงสลายก่อน เพราะ  ดวงอาทิตย์เป็นดาวฤกษ์  มีปฎิกิริยา  นิวเครียส   ทำให้ ตัวของ ดวงอาทิตย์เอง  ขยาย ขนาดใหญื ขึ้น  และ เมือ มัน ขยาย ขนาดใหญ่ขึ้นก็จะมี พื้น ที่ กิน โลกของเราไป ด้วย     

เพราะฉะนั้นเราไม่มีทางที่จะอยู่ ถึง ดวงอาทิตย์ ดับ แน่นอน  

ถ้ามี คือ เราต้องอยู่บนดาวดวงอื่น  ?

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 7 3 ก.ค. 2551 (22:03)

แล้วเราจะไป ยังที่นอกโลกได้ไงอ่ะ (ไปน่ะไปได้)แต่ตอนนี้ปี2008ละ ปันหาเยอะเยย นำมันก็แพง เดี๋ยวเมื่อถึงเวลาที่ต้องไป นำมันก็หมดอีกนะล่ะ -*- แต่เราไม่ควรสิ้นหวัง เพราะมันยังไม่ถึง เรายังพอมีเวลาอยู่ ที่จะแก้ไขอะไรได้บ้าง(ไม่รุ้นะ) ผมอายุแค่16ปีนี้อ่ะ ผมคิดได้แค่นี้

***************คนเราเกิดมาไม่ใช่เพื่อรอวันตาย   แต่คนเราเกิดมาเพื่อหาความสุขที่สุดในชีวิต-*-*******************************************

             ใช่ป่ะคับ...........

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 8 4 ก.ค. 2551 (08:56)

น่าคิด น่าคิด

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 9 4 ก.ค. 2551 (20:13)
นักดาราศาสตร์ได้พบโมเลกุลกลุ่มหนึ่งที่มีชื่อว่า โพลิไซคลิก อโรมาติค ไฮโดรคาร์บอน(Polycyclic aromatic hydrocarbons – PAHs) สามารถทนทานและเหลือรอดจากซุปเปอร์โนวาได้ PAHs เป็นโมเลกุลวงแหวนที่เกิดจากคาร์บอนและไฮโดรเจน PAHs เป็นสารปนเปื้อนอยู่ทั่วไป ทั้งในควันไอเสีย, หยดน้ำมัน และควันบุหรี่ องค์กรเพื่อสุขภาพได้จำแนกสารประกอบ PAH 7 ชนิดว่าเป็นสารก่อมะเร็งในมนุษย์

แต่แม้ว่า PAHs ก็ยังมีประโยชน์บ้าง เนื่องจาก PAHs นั้นคล้ายกับโมเลกุลวงแหวนที่พบในดีเอ็นเอ และก็มีความเชื่อมั่นมากขึ้นทุกขณะในบรรดานักชีววิทยาว่า PAHs ปรากฎบนโลกเมื่อ 4.5 พันล้านปีก่อนเมื่อชีวิตอุบัติขึ้น โดยการเป็นสารตั้งต้นสำหรับโมเลกุลขนาดใหญ่มากขึ้นของชีวิต PAHs อาจจะมีบทบาทสำคัญกระทั่งในกระบวนเคมีของการสร้างชีวิต

นี่เป็นเหตุผลที่การค้นพบของ Achim Tappe จากศูนย์ดาราศาสตร์ฟิสิกส์อาจจะสำคัญมาก เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อ 3 ร้อยปีก่อน เมื่อดาวมวลสูงดวงหนึ่งในเมฆแมกเจลแลนใหญ่(LMC) ได้ระเบิดขึ้น คาดว่ามันจะเป็นการระเบิดของซุปเปอร์โนวาทั่วๆ ไป ปลดปล่อยพลังงานเทียบเท่ากับดวงอาทิตย์ผลิตใน 1 หมื่นล้านปีในเวลาเพียงไม่กี่วัน ก๊าซร้อนและรังสีรุนแรงกระจายออกจากระบบดาวใกล้เคียง ขณะที่ดาวที่ระเบิดออกเองก็เกือบจะถูกทำลายไปจนหมด

ยังคงเห็นเปลือกก๊าซที่ขยายตัวของซุปเปอร์โนวาซึ่งนักดาราศาสตร์เรียกว่า N132D ได้จากโลกหลังจากนั้นหลายปี มันขยายตัวกินพื้นที่ 80 ปีแสงและได้กวาดมวลจำนวน 600 เท่าดวงอาทิตย์ไป ภาพจากหอสังเกตการณ์รังสีเอกซ์จันทราเผยให้เห็นขอบนอกที่ยังคงร้อน และเมื่อปีที่แล้ว Tappe ก็ได้สแกน N132D ด้วยกล้องโทรทรรศน์อวกาศสปิตเซอร์ ซึ่งเป็นกล้องอินฟราเรด และมันก็มีสเปคโตรมิเตอร์ที่ไวต่อการเปล่งรังสีอินฟราเรดของ PAHs เมื่อมองไปที่ N132D ก็เผยให้เห็นว่า PAHs มีอยู่ทั่วไปหมดในเปลือกที่กำลังขยายตัวของซุปเปอร์โนวา ดูเหมือนพวกมันจะถูกกวาดโดยคลื่นกระแทกอุณหภูมิ 8 ล้านองศา ซึ่งทำให้เกิดความเสียหายบางส่วนกับโมเลกุล แต่ PAHs ก็ยังเหลือรอดอยู่อีกมาก

นักดาราศาสตร์ทราบมานานแล้วว่า PAHs มีอยู่ทั่วไปไม่เพียงแต่เฉพาะบนโลกแต่ในเอกภพด้วย เราพบพวกมันในฝุ่นดาวหาง, อุกกาบาตและเมฆก๊าซเย็นอื่นๆ แต่ไม่มีใครคิดว่ามันจะทนทานอย่างนี้ Tappe กล่าวว่า นี่เป็นหลักฐานแรกว่า PAHs สามารถทนทานต่อการระเบิดซุปเปอร์โนวาได้ ความสามารถที่จะเหลือรอดอาจจะเป็นกุญแจสำหรับชีวิตบนโลก นักดาราศาสตร์หลายคนตระหนักว่าการระเบิดซุปเปอร์โนวาในกาแลคซีของเราเมื่อ 4 ถึง 5 พันล้านปีก่อน ระบบสุริยะก็อุบัติขึ้นจากก๊าซที่มีอยู่ ในการอธิบายกำเนิดของสิ่งมีชีวิตแบบหนึ่ง PAHs เหลือรอดและมาถึงดาวเคราะห์ของเรา ดูเหมือนว่า PAHs จะสามารถก่อตัวในน้ำ(ทะเลยุคโบราณ) เป็นแหล่งที่จะเปลี่ยนแปลงสภาพเป็นกรดนิวคลีอิคที่มีคุณสมบัติทางโครงสร้างคล้ายกับ RNA และ DNA

Tappe กล่าวว่า มันเป็นทฤษฎีที่น่าตื่นเต้นและน่าติดตาม แต่ต้องมีการทดลองและสำรวจให้มากขึ้นเพื่อบอกว่าเป็นจริงหรือเป็นเท็จ Tappe ก็กำลังทำงานในส่วนของเขากับการสำรวจโดยสปิตเซอร์ เขาอธิบายว่า เรากำลังทำแผนที่การกระจายตัวของ PAHs รอบ N132D เปรียบเทียบตำแหน่งของโมเลกุลกับวงโค้งของคลื่นกระแทกที่สำรวจโดยจันทรา เราหวังว่าจะเรียนรู้ว่า PAHs เปลี่ยนแปลงจากการระเบิดอย่างไร และเหลือรอดเท่าไหร่ ในช่วงสุดท้าย PAHs อาจจะทนทานมากพอที่จะสร้างชีวิตด้วยตัวมันเอง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 10 4 ก.ค. 2551 (21:06)
ถ้าเราไม่มีดวงอาทิตย์ โลกเราคงมีแต่ความอ้างว้างและมืดมิดล่ะครับและจะไม่มีมนุษย์ดหลือรอดแม้แต่คนเดียว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 11 5 ก.ค. 2551 (10:05)

ความมืดมิด หรอ ก๊จิงอยุ่นะ ถ้าไม่มีแสง  เราก็มองไม่เห็น . * * แต่จิงแล้ว  ถ้าโลกเราไม่มีดวงอาทติย์ โลกของเราก็จะมีอุณหภูมิที่ลดลงเรื่อยๆ แล้วสัตว์และสิ่งมีชีวิตบนโลกก็จะอยู่ไม่ได้ และล้มตายกับความหนาวเหน็บอย่างสุดขีด

ฮูว์ๆๆๆๆๆ...... หนาว มากๆ อุณหภูมิลดลงมากเลย ตายก่อนละนะ แอะๆๆๆๆๆๆ 

**********แต่เราไม่ควรสิ้นหวังครับ เรายังคงจะมีทางรอดอยู่(ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร) แต่***************มานยังไม่ถึงนี่นา เรารีบหาความสุขกอ่นเถอะ ให้ชีวิตของเราแจ่มใส  มนุษย์เรา เกิดมาก็ต้องตาย******* แต่ มนุษย์ไม่ได้เกิดมาเพื่อรอวันตาย แต่เกิดมาเพื่อหาความสุขที่สุดในชีวิต******ใช่ป่ะคับ**** 

 

เบ้น เชียงราย