จำนวน 93 ความเห็น, หน้า่ | 1| 2| 3| 4| -5-

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 74 10 ต.ค. 2550 (07:30)
สถิติสูงสุดของผมคือตื่นตีห้า นอนตีสอง แล้วคุณนพบุราดิศรไม่ใส่โลโก้แล้วหรือครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 75 10 ต.ค. 2550 (17:31)
ลืมครับ โลโก้ หาไม่เจอไม่รู้เซฟไว้ไหน อีกอย่างคอม ฯ ผมไม่ได้อัพเกรดมาเกือ บ 2 ปีแล้ว การส่งภาพมันเลยช้า ถ้าไม่จำเป็นผมก็ไม่อยากลงเท่าไรหรอกครับ รอโหลดนาน

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 76 10 ต.ค. 2550 (17:35)
พูดถึงสถิติผม นั่งปั่นงานภาษาไทยตั้งแต่ 6โมงเย็น ยัน 6 โมงเช้า ไม่ได้หลับได้นอนเลย ช่วงนั้นสายตาผมสั้นปรีดเลย จาก 275 ลงมา ถึง 475 และปัจจุบัน คือ ตาขวา 505 ตาซ้าย 495 เอียงเอียง 150 ได้มั่ง อนาคตคงทะลุ 600

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 77 10 ต.ค. 2550 (17:37)
ไม่ทราบว่าเพื่อน ๆ สายตาสั้นกันบ้างหรือเปล่า มีใครสั้นกว่าผมไหมครับ ( อยากรู้นะครับว่าทำไมถึงสั้น )

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 78 10 ต.ค. 2550 (19:20)
การวัดสายตาด้วยแสงเลเซอร์

วิธีการ

1.ในห้องที่กึ่งมืดกึ่งสว่าง ซึ่งสามารถแสดงให้เห็นถึงการกระจายของอนุภาค speckle บนฉากได้ (อาจใช้กระดาษขาว หรือ ผนังที่มีสีสว่าง) โดยให้ฉากห่างจากเลเซอร์ 2 – 4 เมตร (ใช้ laser pointer ก็ได้)
2.เมื่อผู้สังเกตหันศรีษะไปทางด้านข้างทั้ง 2 ด้านอย่างช้า ๆ ในขณะที่มองไปยังแสงที่ตกกระทบบนฉาก สังเกตการเคลื่อนที่ของ speckle
3.ถ้าการเคลื่อนที่ของเม็ด speckle มีทิศทางสัมพันธ์กับการเคลื่อนที่ระหว่างผู้สังเกตและฉาก (นั่นคือถ้าผู้สังเกตหันศรีษะไปทางขวาและเม็ดspeckle ก็เคลื่อนที่ไปทางขวาด้วย) นั่นแสดงว่าสายตายาว
4.ถ้าเม็ด speckle เคลื่อนที่ในทิศทางตรงข้ามศรีษะ แสดงว่าสายตาสั้น
5.ถ้าเม็ด speckle ไม่มีการเคลื่อนที่ นั่นแสดงว่าสายตาปกติ ในการทดสอบถ้าคนใดใส่แว่นอยู่จะต้องถอดแว่นก่อนเพื่อความถูกต้อง
6.ในกรณีสายตาเอียง จะเห็นการเคลื่อนที่ของเม็ด speckleที่หักเห และตาเราสามารถมองเห็นการเคลื่อนที่บนฉากได้ ตัวอย่าง เมื่อเราเคลื่อนศีรษะไปในแนวเส้นทแยงมุมขึ้นและลงลาดลงไปตามเส้นทแยงมุม จะเห็น speckle เคลื่อนที่ในทิศตรงข้าม และการเคลื่อนที่ทางด้านข้างจะเห็นการเคลื่อนที่ของ speckle เหมือนกัน ตัวอย่างการตรวจวัดสายตา ถ้าสายตาสั้นจะเห็นในแนวดิ่ง สายตาสั้นจะเห็นในแนวนอน

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 79 10 ต.ค. 2550 (20:02)
ไม่ทราบว่าอาจารย์สั้นหรือเปล่าครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 80 10 ต.ค. 2550 (20:05)
เอ่อแล้ว speckle มันคืออะไรหรอครับ ขยายความหน่อย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 81 10 ต.ค. 2550 (21:24)
แสงเเลเซอร์เป็นแสงที่มีความยาวคลื่นเดียว (monochromatic) เมือ่ส่องลงบนพื้นผิวใดที่ไม่ราบเรียบและสะทัอนแสงออกมาจะจากจุดต่างๆเกิดการแทรกสอดซึ่งสังเกตได้ง่ายกว่าแสงอื่นๆทัวไป ดังนั้นเราจึงเห็นแสงเลเซอร์เป็นเม็ดๆระยิบระยับที่เกิดจากการแทรกสอดได้ชัดเจน เราอาจทดลองได้โดยฉายแสงเลเซอร์จาก Laser pointer ลงบนแผ่นโฟมขาวๆ แล้วสังเกตดูแสงระยิบระยับที่สะท้อนออกมา แสงที่ดูระยิบระยับนี้เราเรียกว่า Speckle.

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 82 10 ต.ค. 2550 (21:32)
ขอบคุณครับที่อาจารย์ ขจัดตัว "ง" ออกจากหัวผม

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 83 11 ต.ค. 2550 (01:35)
ดึกแล้ว นอนดีกว่า เดี๋ยวสายตาแย่ อิๆๆ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 84 18 ต.ค. 2550 (22:44)
ขอแจ้งผ่านนะเจ้าค่ะ เนื่องด้วยเวลาอันน้อยนิดที่ข้าน้อยต้องไปสอบ (อีก 3 วัน) + ต้องเรียนหนักขึ้นเป็น 2 เท่า (ตั้งแต่ 8โมงเช้า ถึง 2 ทุ่มครึ่ง) เป็นเหตุให้ข้าน้อยแทบจะไม่สามารถมาแตะต้องแป้นพิมพ์ได้เลย
จึงเรียนมาเพื่อขออนุญาติลาไปทำภารกิจ และ ลาพักลมหนาวสักระยะหนึ่งนะเจ้าค่ะ ....โบตั๋นสีชาจีน รสโสม
(คิดถึงมากๆ นะเจ้าค่ะ *-* อย่าลืมข้าน้อยนะเจ้าค่ะ)....
....ขอบคุณสำหรับการโฆษณานะเจ้าค่ะ.....

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 85 19 ต.ค. 2550 (08:18)
ลาก่อนโบตั๋นสีชาจีน รสโสม ลาก่อนนิทานกลอนเรื่องกระต่ายกับเต่า

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 86 19 ต.ค. 2550 (15:18)
คุณจูโม พูดอย่างกะว่าเจ๊โบจะไม่เข้ามาอีกเลยอย่างนั้นแหละ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 87 19 ต.ค. 2550 (16:30)
จริงด้วยครับ ต้องพูดว่า "ลาก่อนคุณโบตั๋น แล้วกลับมาเร็ว ๆ นะครับ"

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 88 19 ต.ค. 2550 (22:48)
อนิจจาลาแล้วแม่แก้วขวัญ
ไปบากบั่นการสอบตอบคำถาม
ต้องพลัดพรากจากมลจากคนงาม
ใช่ชั่วกาลแค่ตามความช่วงนึง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 89 20 ต.ค. 2550 (02:28)
แม่โบตั๋นใช่ว่าจะลาจาก
จะพลัดพรากจากใจให้คิดถึง
ค้วยภาระหน้าที่ต้องคำนึง
เธอจำจึงต้องห่างไปใช่ชั่วกาล

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 90 20 ต.ค. 2550 (22:02)
"ไปชั่วกาล" เปรียบเป็นเช่นผมว่า
"ไปชั่วคราว" ดีกว่าอย่าต่อขาน
ด้วยภาระจะทิ้งให้นิ่งนาน
เห็นคงผ่านไม่ได้ให้กังวล

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 91 15 ธ.ค. 2550 (20:28)
พ่อแม่รังแกฉัน ๏ ๏ ๏ ๏
จากหนังสือ คำประพันธ์บางเรื่อง ของพระยาอุปกิตศิลปสาร


มี ซินแสแก่เฒ่าได้เล่าไข
ถึงเรื่องงิ้วว่าเล่นกันเช่นไร
มีข้อใหญ่นั้นก็เป็นเช่นละคร

แต่ข้อหนึ่งแกเล่าเขาประสงค์
มุ่งจำนงในข้างเป็นทางสอน
ชี้ทางธรรม์มรรยาทแก่ราษฎร
เหมือนละครสุภาษิตไม่ผิดกัน

เราบวชนาคโกนจุกในยุคก่อน
มีกล่าวกลอนเพราะพริ้งทำมิ่งขวัญ
การขันหมากยุคเก่าท่านเล่ากัน
มีสวดฉันท์เรียกว่าสวดมาไลย์


เค้าก็คือท่านหวังจะสั่งสอน
แต่ผันผ่อนตามนิยมสมสมัย
มีเฮฮาพาสนุกเครื่องปลุกใจ
สมกับได้มีงานการมงคล

ในหมู่บ้านย่านกลางเมื่อปางก่อน
มีโรงสอนธรรมทานการกุศล
เพื่อเป็นเครื่องเรืองปัญญาประชาชน
ในตำบลอัตคัตไกลวัดวา


เรียกศาลาโรงธรรมประจำบ้าน
เหมือนสถานที่ฝึกทางศึกษา
บางคราวมีการกุศลปนเฮฮา
เพื่อให้พาเพลิดเพลินเจริญใจ

ฝ่ายจีนเขาได้มีอย่างที่ว่า
เอางิ้วมาฝึกหัดดัดนิสัย
ย่อมดูดดื่มซึมซาบปลาบปลื้มใจ
เหมือนอย่างได้รู้เห็นที่เป็นจริง


งิ้วเรื่องหนึ่งแกเล่าครั้งเยาว์อยู่
ได้ไปดูจำไว้ได้ทุกสิ่ง
เกาะในจิตติดแน่นแม้นกับปลิง
เลยเป็นสิ่งสอนใจจนใหญ่มา

ตามเรื่องนั้นว่ามีเศรษฐีหนึ่ง
เป็นคนซึ่งสูงชาติวาสนา
มีทรัพย์สินเหลือล้นคณนา
มีบ้างช่องแน่นหนาด้วยข้าไท


ท่านเศรษฐีมีบุตรสุดที่รัก
แกฟูมฟักใฝ่จิตพิสมัย
บุตรคนเดียวแสนจะห่วงดังดวงใจ
หวังจะให้สืบวงศ์ดำรงไป

มีโรงเรียนไกลบ้านอาจารย์สอน
กลัวลูกอ่อนลำบากไม่พรากได้
อุตส่าห์จ้างครูบามาแต่ไกล
ให้สอนในบ้านตนสู้ปรนปรือ



ฝ่ายลูกเรียนผู้เดียวให้เปลี่ยวจิต
มักเบือนบิดเบื่อชังเรื่องหนังสือ
อยากได้เพื่อนพูดจาและหารือ
พ่อก็อือออตามด้วยความรัก

เกณฑ์พวกเด็กในบ้านให้อ่านด้วย
ก็เพื่อช่วยชวนใจให้สมัคร
ครั้นมีเพื่อนเรียนล้อมอยู่พร้อมพรัก
กลับชวนชักเล่นกันไม่หมั่นเรียน


ครูก็ดีจี้ไชมิได้หยุด
แกเห็นสุดเอาใจจึงได้เฆี่ยน
หวังให้กลัวอาญาตั้งหน้าเพียร
แต่กลับเพี้ยนผิดคาดถึงขาดกัน

คือบุตรท่านเศรษฐีหนีไปหา
พ่อฟ้องว่า ครูนี้แกตีฉัน
ปลอบให้เรียนก็ไม่ไปจนใจครัน
ต้องเป็นอันเลิกกับครูที่อยู่มา


อุตส่าห์จ้างครูใหม่ตามใจลูก
แต่ไม่ถูกใจบุตรสุดจะหา
ครูคนนั้นฉันเข็ดไม่เมตตา
คนนี้ว่าจู้จี้พิรี้พิไร

แต่เปลี่ยนครูอยู่ฉะนี้ไม่มีเหมาะ
มักทะเลาะเลิกเรียนต้องเปลี่ยนใหม่
พวกครูๆ เข็ดกลัวกันทั่วไป
ถึงจะให้เงินมากไม่อยากเอา


บิดาผู้รักบุตรสุดจะกลุ้ม
ลูกเป็นหนุ่มใหญ่โตยังโง่เง่า
เที่ยวจ้างครูอยู่ห่างต่างลำเนา
ค่าจ้างเท่าไรนั้นไม่พรั่นกลัว

แต่ก็ไม่ยืดไปเท่าไรนัก
ประเดี๋ยวชักเหหันต้องสั่นหัว
เผอิญมาปะครูที่รู้ตัว
แกหวังชั่วค่าสอนสู้ผ่อนตาม


ศิษย์จะรู้เท่าไรไม่ธุระ
ชื่อเสียงจะเสียไปก็ไม่ขาม
ศิษย์ผู้ใดตั้งหน้าพยายาม
สอนให้ตามแต่รักสมัครเรียน

ครูคนนี้ถูกใจอยู่ได้ยืด
ถึงจะจืดจางการเรื่องอ่านเขียน
ก็ถูกจิตศิษย์ตนย่อมวนเวียน
อยู่จำเนียรโตใหญ่ไร้วิชา


ฝ่ายพ่อแม่รักบุตรสุดจะรัก
บุตรสมัครทางไหนมิได้ว่า
ใช้เงินทองกอบกำไม่นำพา
อยู่ไม่ช้าแกก็ตายทำลายชนม์

ทรัพย์สมบัติมรดกตกแก่ลูก
ไม่ต้องปลูกเปลืองแรงแสวงผล
มีเพื่อนมาฮาฮือนับถือตน
เฝ้าแต่ขนทรัพย์จ่ายสบายจริง


เอาอะไรได้ทุกอย่างช่างสะดวก
จะหยิบหมวกหมวกรี่เหมือนผีสิง
ทุกอย่างรู้เอาใจไม่ประวิง
ดูเหมือนชิงกันมาคราต้องการ

ไม่ช้านักทรัพย์ลดหมดสะดวก
จะหยิบหมวกหมวกกระเดียดข้างเกียจคร้าน
ถ้าเผลอหน่อยคอยหนีตะลีตะลาน
วิ่งเข้าร้านโรงจำนำไม่อำลา


เพื่อนทั้งมวลล้วนหายเหมือนตายจาก
ที่มีมากคือสหายพวกนายหน้า
บ้านของท่านขายเท่าไร? ให้ราคา
ผมช่วยค้าขายให้ด้วยไมตรี

เพื่อนสนุกพลุกพล่านขายบ้านช่อง
พอเงินทองหมดเรียบก็เงียบจี๋
ต่อนี้ไปใครเยือนคือเพื่อนดี
ไม่เช่นนี้เพื่อนโหล่โง่ระยำ


บุตรเศรษฐีเป็นมาถึงครานี้
ไม่เห็นมีมิตรสหายมากรายกล้ำ
ผิวผู้ดีมีกระดากพะอากพะอำ
จะคิดทำการอะไรก็ไม่เป็น

ต้องตรำตรากจากย่านถิ่นบ้านเก่า
ขอทานเขาเลี้ยงตนด้วยข้นเข็ญ
พักสถานศาลเจ้าทุกเช้าเย็น
ค่อยคิดเห็นโทษตัวที่ชั่วมา


คิดถึงเรื่องเก่าแก่พ่อแม่รัก
สู้ฟูมฟักใฝ่ฝึกให้ศึกษา
ตามใจลูกเหลือล้นคณนา
ทุกสิ่งสารพัดไม่ขัดใจ

คิดถึงครูผู้สอนแต่ก่อนเก่า
บางคนเฝ้าฝึกฝนพ้นวิสัย
บางคนเฝ้าจู้จี้พิรี้พิไร
ไม่ถูกใจฟ้องพ่อก็อออือ


จนเหลวไหลได้เข็ญถึงเช่นนี้
พ่อแม่ที่รักลูกทำถูกหรือ
สิ่งใดพาเสียคนกลับปรนปรือ
ร้องไห้ฮือบ่นว่าเหมือนบ้าบอ

วันหนึ่งไปถึงถิ่นบ้านซินแส
ก็เดินแร่เข้าไปหาตรงหน้าหมอ
ร้องขอทานทันทีไม่รีรอ
ฝ่ายท่านหมอมองหน้าไม่ว่าไร


ลงท้ายแกกลอกหน้าหาว่าหลอก
เฮ้ย. เจ้าวอกเอ็งอย่ามาไถล
หลอกดูลูกสาวข้าหรือว่าไร
หรือเข้าใจว่ากูไม่รู้ที

ข้าหมอดูรู้จักลักษณะ
อย่างมึงน่ะบอกเพศเป็นเศรษฐี
รูปลักษณ์พักตร์เจ้าเผ่าผู้ดี
ทำเช่นนี้ตั้งใจอย่างไรกัน


ลูกเศรษฐีฟังว่าน้ำตาหลั่ง
ตอบเสียงดัง "พ่อแม่รังแกฉัน!"
ร้องไห้โฮซบหน้าพลางจาบัลย์
คนบ้านนั้นต่างพากันมาดู

ท่านเจ้าข้า! พ่อแม่รังแกฉัน
เขาใฝ่ฝันฟูมฟักฉันอักขู
ฉันทำผิดคิดระยำกลับค้ำชู
จะว่าผู้รักลูกถูกหรือไร


ท่านทายฉันนั้นถูกลูกเศรษฐี
ผู้กลีเลวกว่าบรรดาไพร่
ซึ่งยังรู้กอบการงานใด ๆ
เลี้ยงชีพได้เพียงพอไม่ขอทาน

โอ๊ย! ยิ่งเล่ายิ่งช้ำระกำเหลือ
โปรดจุนเจือเถอะท่านหมอขอข้าวสาร
เหมือนช่วยชีพข้าเจ้าให้เนานาน
จักเป็นการบุญล้นมีผลงาม


ฝ่ายท่านหมอฟังเล่าสิ้นเค้าเงื่อน
แกจึงเอื้อนโอษฐ์มีวจีถาม
ข้าฟังเจ้าเล่าไปก็ได้ความ
จึงเห็นตามพ่อแม่รังแกตรง

เข็ดหรือไม่ใครรังแกอย่างแม่พ่อ
หรือว่าพอทนดอกบอกประสงค์
โอ๊ย! หนเดียวชีวิตแทบปลิดปลง
ถ้าซ้ำสองต้องลงอวิจี


อย่ารังแกอีกเลยลูกเคยเข็ด
ขอจงเมตตาเถิดประเสริฐศรี
ท่านหมอฟังยิ้มเยื้อนเอื้อนวจี
เจ้าว่าดีสมจริงทุกสิ่งอัน

ข้าไม่อยากรังแกเช่นแม่พ่อ
ที่เจ้าขอข้าไม่อ่อนตามผ่อนผัน
แม้เจ้าขอสิ่งใดข้าให้ปัน
ก็เป็นอันข้าทำซ้ำรังแก


เจ้าจะตกอวิจีไม่ดีดอก
เจ้าจะออกปากพ้ออย่างพ่อแม่
ลูกเศรษฐีตกตะลึงทะลึ่งแล
โอ๊ย! ผมแย่ถูกล่อลงบ่อตม

เมื่อไม่ให้ใครจะว่าเจ้าข้าเอ๋ย
นี่กลับเย้ยยกคำทิ่มตำผม
จะไล่ไปก็ไม่ไล่ให้ระทม
ว่าแล้วซมซานกลับด้วยคับใจ


หมอขยับจับบ่าช้าซีเจ้า
คำที่เล่าบอกข้าน่าเลื่อมใส
พ่อแม่รักลูกผิดชนิดไร
เขาก็ได้ทุกข์ถมจนล้มตาย

เวลานั้นตัวเจ้ายังเยาว์อยู่
จึงไม่รู้ยั้งตนจนฉิบหาย
เดี๋ยวนี้เจ้ารู้สึกสำนึกกาย
จงขวนขวายฝึกหัดดัดสันดาน


ข้าจักเป็นพ่อแม่ช่วยแก้ให้
ต้องตามใจแต่ข้าจะว่าขาน
ถ้ายอมตามข้าว่าไม่ช้านาน
จักไม่ต้องขอทานเขาต่อไป

ลงท้ายลูกเศรษฐียินดีรับ
ไปอยู่กับซินแสแก้นิสัย
ไม่ว่ามีกิจการสถานใด
แกใช้ให้ทำสิ้นจนชินการ


แกปรานีจี้ไชด้วยใจรัก
จนรู้จักค้าขายหลายสถาน
อยู่กับหมอต่อมาไม่ช้านาน
ก็พ้นการทุรพลเป็นคนแคลน



ชาวเราเอ๋ยพ่อแม่มุ่งแต่รัก
สู้ฟูมฟักในบุตรนั้นสุดแสน
แต่ความรักมักเดินจนเกินแกน
เลยเข้าแดนทุกข์ถมระทมกาย


ดังเศรษฐีรักบุตรสุดสวาท
บุตรอุบาทว์มิได้รักสมัครหมาย
เอาแต่ใจใฝ่ตามความสบาย
พ่อแม่ตายก็เพราะตรมระทมใจ

ยังมิหนำซ้ำว่าด่ากระดูก
หาว่าถูกพ่อแม่รังแกได้
แต่ชาวเราเนาเขตประเทศไทย
คงจะไม่พบปะขอประกัน


เพราะพระราชบัญญัติอุบัติแล้ว
เหมือนดวงแก้วส่องสว่างทางสวรรค์
บังคับให้ศึกษาทั่วหน้ากัน
พระคุณธรรม์ข้อนี้ไม่มีเทียม

ที่สุดนี้ชาวเราน้อมเกล้าฯ นบ
พระจอมภพภูบดินทร์พระปิ่นเสียม
พระปลุกใจไทยทั่วตั้งตัวเตรียม
ทุกอย่างเยี่ยมยิ่งคุณวิบุลเอย.........

---------------------------------------------------------------------
จาก http://olddreamz.com/alldreamz/rungkae.html

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 92 15 ธ.ค. 2550 (20:37)
ขอบพระคุณสำหรับบทกลอนดี ๆ ครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 93 1 ก.พ. 2551 (20:31)
ย้อนกลับไปบริเวณที่แห่งหนึ่ง
เสียงอื้ออึงกันหนามาแต่ไหน
โอ้ ! โจรพาลมารร้าย ณ ที่ใด
คอยคิดใคร่ขโมยทรัพย์ลับจากตา

อันบุคคลทั้งหลายจ้องมองสิ้น
ดูทรัพย์สินที่ถูกแย่งด้วโทสา
ทางด้านโจรตัวประกันนั้นมีมา
มิอาจพากลบคืนให้รื่นใจ

ทางจูโมและโอมุจได้โกรธแค้น
หมัดกำแน่นก่นวาจาด่ารื่นไหล
"เหม่ ไอ้โจรพาลาจากที่ใด
บังอาจใคร่ขโมยทรัพย์แม้หลับตา

ทันใดนั้นโจรชั่วชื่นหยิบปืนขึ้น
ดังทะมึนลูกกระสุนเจาะเข้าหา
กระโหลกฤาแตกลับไปกับตา
โอมุจหนาตายหรือยังจงบอกเทอญ

แล้วแน่นิ่งเงียบมลายหายพิภพ
เหลือแต่ศพชวนจิตให้คิดเหิน
แล้วจูโมกระโดดด่ำให้ดำเนิน
ส่วนโจรเพลินยิ้มเยาะเสนาะดัง

แล้วบาทาก็โผนกระโจนทืบ
อีกทั้งตื้บจนบาดเจ็บเหน็บแทงหลัง
แล้วสวนหมัดจูโม โอ้ ! ระวัง
เสียงสนั่นนั้นดังสองฝั่งไทย

อีกหยิบปืนเจาะกระโหลกกันสามนัด
ให้เห็นชัดแด่ประชาที่อาศัย
แล้วควักมีดเสียบแทงกันเข้าไว้
ไชโย ! ไทยดีสิ้นทั้งอินทรีย์

ส่วนโอมุจไม่ตายให้หายลับ
เสียงกระชับดังแผ่วไม่หายหนี
แต่และแล้วก็สิ้นชีพชีวี
แต่ยังดีสู่สวรรคาลัย