จำนวน 158 ความเห็น, หน้า่ | 1| -2- 3| 4| 5| 6| 7| 8|

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 20 12 ต.ค. 2550 (22:42)
น้ำหนึ่งนั้นเปรียบเหมือนดั่งยา
ปลอบชีวาชีวจิตให้หย่อนคลาย
ทั่วทุกหล้ามีติดตัวมากมาย
มิวอดวายคือน้ำใจคนไทยเรา
*******************
แต่งในห้านาทีก็เป็นงี้แหละ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 21 12 ต.ค. 2550 (22:44)
กล้วยตกเครือเพื่อลูกและหน่อน้อย

ขณะคล้อยความตายที่มาถึง

ชีวิตเพื่อชีวิตศักดิ์สิทธ์ซึ้ง

ความเป็นแม่เป็นหนึ่งเสมอมา

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 22 12 ต.ค. 2550 (22:44)
ยายกะตาตำข้าว กลางจันทร์
หอมรำมาพาขวัญ งำฟ้า
ดึกดึกดำบรรพ์ฝัน ขำขำ
ลำนำโลมใจหล้า ทำให้หฤหรรษ์

ยายกะตาซ้อมข้าว กลางจันทร์เจ้าหาวห้วงสวรรค์
รำหอมหวนชวนจาบัลย์ แก่หลานขวัญในแดนดิน ฯ

ทำไร่ปลูกถั่วปลูกงา นกกาบินมากินสิ้น
ขัดสนจนเคยชิน กินหินดินทรายหลายเพลา ฯ

นึกถึงน้ำนมแม่ แต่ตาพรากไปฟากฟ้า
มองต้องเดือนเตือนมาตา ต่ำใต้หล้าโศกาลัย ฯ

นกแสกแหวกอากาศ นำมัจจุราชจู่ภพไหน
ข้าน้อยขอพลอยไป หาแม่ในเสี้ยวเดือนทอง ฯ

ลาภูผาป่ากว้าง น้ำค้างเส้นหญ้าทั้งผอง
สู่แดนดาวรุ้งเรืองรอง จับจองชั้นฟ้าทิพาลัย ฯ

แหล่งหล้าขาดญาติมิตร คิดปรารถนาหาฟ้าใหม่
ทิ้งกายกระจุยกระจายไป แร้งกาหมาไนเชิญกินกัน ฯ

วิญญาณลอยหาตายาย ไปหว่านข้าวไว้นาสวรรค์
เก็บเกี่ยวกินชั่วกัปป์กัลป์ เกษมศาสตินิรันดร์เอย ฯ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 23 13 ต.ค. 2550 (16:43)
โอ้ซึ้งใจ นี้แต่งกลอนถึงเราด้วยเหรอ (ฟระ) เนี่ย โฮๆๆๆๆๆ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 24 13 ต.ค. 2550 (23:01)
อันขยมชาติเชื้อลายเสือสือ
อันนามชื่อนพบุราดิศร
เป็นอาลักษณ์นักเลงแต่งเพลงกลอน
มาอาวรณ์ห้องนี้ให้มีใจ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 25 13 ต.ค. 2550 (23:14)
บรรสานศิลป์รินรสพจน์เทเวศน์
แล้วปรุงเจตน์จิตคิดวินิจฉัย
ในโลกนี้มีอะไรเป็นของไทย
ชาติถึงได้ยืดหยัดทั้งรัฐแดน

สิ่งหนึ่งแน่นั้นหรือคือภาษา
เป็นเอกตราแบบกระบวนชวนหวงแหน
คำประพันธ์สรรค์ไว้ให้เป็นแกน
อย่าดูแคลนบทกลอนอันอ่อนโยน

สองสิ่งนั้นท่านอย่าได้ล้าหลัง
คือธัมมังแต่ต้นจนเหลนโหลน
พุทธะศาสน์สอนให้ไม่เป็นโจน
เที่ยวผกโผนปล้นฆ่าพยายาม

ประเพณีของไทยในทั่วหล้า
ล้วนทรงค่าสมเป็นเช่นที่สาม
บทแบบแผนแกนกลางสว่างงาม
ครรลองตามพุทธคุณอุดหนุนนำ

กล่าวถึงที่สี่ห้าอย่างไรนั้น
หมู่เพื่อนกันช่วยชุบอุปถัมภ์
ประการใดช่วยคิดประดิษฐ์คำ
เพื่อกล่าวย้ำคุณค่าของคนไทย

ร่วมกันคิดนะครับว่ามีอะไรอีก ผมนึกไม่ออกแล้ว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 26 14 ต.ค. 2550 (14:22)
แต่งเองค่ะ ขอบคุณนะคะ แต่.. หมายถึงเราหรือเปล่าเอ่ย แต่ถ้าไม่ใช่... เพล้ง ไม่ต้องตกใจเสียงหน้าแตกนี่เอง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 27 14 ต.ค. 2550 (18:05)
อยากจะง้อวอนเพื่อนให้หายโกรธ เรานั้นโทษรู้อยู่ผิดมหันต์





หักหลังเพื่อนนี่หรือเพื่อนทำกัน ไม่สำคัญสมควรว่าเพื่อนยา





ในตอนนั้นผีบ้ามันเข้าสิง ทุกทุกสิ่งเราทำขอถือสา





ถ้าไม่โกรธคงผิดมนุษย์มนา หรือแกแค้นเราใช่ไม่แปลกเลย





หนึ่งชีวิตที่เกิดมาเป็นคนนี้ เป็นหลายทีอยากขอโทษใครหลายหน





หลายโอกาสพลาดไปในบันดล ขอสักหนคราวนี้ขอชี้แจง





คนทำผิดคนหนึ่งมันทุกข์นัก เมื่อเรารักหนึ่งคนเขาไมสน





จึงพาลโกรธเกลียดใครหมดทุกคน แล้วกล่าวหาว่าเขาไม่จริงใจ





ไปฟื้นฝอยหาอะไรหาตะเข็บ ที่เคยเจ็บคิดมากแต่ครั้งไหน





คนมันบ้าบ้ามากด้วยอย่างเข้าใจ สันดานร้ายก่อตัวชุลมุน





จนวันหนึ่งพายุเริ่มสงบ ค่อยคอยทบทวนสิ่งที่ทำอย่างสงสัย





นี่กูทำอะไรมึงลงไป ไม่แค่ใช่แกคนเดียวเสียด้วยเรา





เราระบาย....( ตัวเงินตัวทอง ) อะไรก็ไม่รู้ ยับย่นอยู่ข้อความบนกระดาษขาว





หนาเป็นปึกส่งผ่านถึงเรื่องราว คำความคาวทั้งนั้นไม่น่าดู





นึกถึงภาพในห้องน้ำตอนป.4 สระน้ำนี้มีห้องหนึ่งเป็นเหตุผล





เพราะทำให้เด็กหญิงติดอยู่สองคน แทบอยากจนพังไปให้เห็นกัน





แต่ก่อนนั้นคิดเพียงแต่เพียงว่า ทำไมหนาไม่เข้าใจเราบ้างหนอ





ล้วนนิสัยล้วนเลวล้วนใจคอ ไม่เคยความเข้าใจให้ใครเลย





สำหรับคนที่มันสำนึกผิด มันไม่คิดความจัญไรให้จางหาย





ขอแค่แต่ขอแค่บรรเทาคลาย ฤา จะหายไปเลยโครตดีใจ





แต่ที่ทำรู้อยู่อย่างที่บอก ให้เพื่อนชอกช้ำในกรรมที่ก่อหนา





ไอ้ความผิดไม่เลือนได้หรอกเวลา ไม่ขอหาความทั้งหมดมาแก้ตัว





ที่แกต้องโกรธเกลียดเราเป็นแน่ๆ สิ่งแน่แท้สิ่งนี้เราไม่สงสัย





ที่แต่งกลอนมั่วมั่วนี้ไม่หวังไป เพื่อจะให้คำว่าว่าเพื่อนนั้นกลับคืน





ขอโทษได้ไหมแน็ท ได้ไหมป็อบ





ถ้ามันมีคำหยาบในกลอนบทนี้ ขออภัยใน ณ ที่นี้ด้วยนะคะ มันอยากบอกอยากระบายน่ะค่ะ จะน่าทุเรศไปหรือเปล่า แล้วก็อยากบอกทุกๆคนเลยว่าเวลาทำอะไร ไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม ขอให้มีสติ คิดให้ดี เรื่องนี้ขอเตือนไว้เป็นอุทาหรณ์ค่ะ เพราะมันเกิดขึ้นกับตัวเองน่ะค่ะ ( แม้จะน่าสมเพชก็เถอะ )

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 28 14 ต.ค. 2550 (22:28)
ถ้าเล่นสัมผัสในมากกว่านี้จะได้อารมณ์มากเลยครับ

อนิจจาใจคดกบฏเพื่อน
หาลืมเลือนเตือนจิตไม่ผิดผัน
ปฐพีมึงกูอยู่ร่วมกัน
ไม่มีวันที่กูจักอยู่เคียง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 29 15 ต.ค. 2550 (00:05)
บอกคำเดียวจะร้องไห้

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 30 15 ต.ค. 2550 (14:54)
เพื่อนเพื่อนเพื่อนคำนี้มีความหมาย
มีเพื่อนตายสนิทแท้ไม่แปรผัน
อีกหนึ่งเพื่อนแย่นักจักลืมกัน
เพื่อนกินนั้นกินอยู่ไม่รู้เลย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 31 15 ต.ค. 2550 (17:39)
อยากขอบคุณที่มีคนมาต่อ
กลอนนี้หนอพาใจให้สุขสันต์
อารมณ์เศร้าสุขทุกข์เคล้าคลุกกัน
ขอแค่ฉันขอระบายผ่านบทกลอน
จะทุเรศเกินไปหรือไรนี่
ตัวฉันนี้ทำไปในนี้หนอ
ถือโอกาสขอโทษคุณจูมอ
ที่มาเล่าเรื่องของแต่ตัวเอง
และขอบคุณพื้นที่ให้ระบาย
แลผ่อนคลายความคิดจิตสับสน
มันดีขึ้นเมื่อฉันได้แกล้งคน
ว่าจูมอนั้นหรือคือจูโม
ความจริงแล้วหาคำลงไม่ได้ แล้วพอคิดว่าคงไม่ทำให้โกรธนะคะก็เลยแต่งเลย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 32 15 ต.ค. 2550 (23:22)
จะดีชั่วอย่างไรก็ได้ชื่อ
ว่าเคยถือครองกันฉันสหาย
จะเพื่อนกินเพื่อนแท้หรือเพื่อนตาย
ไม่แคล้วคลายเพื่อนกันโดยวันวาน

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 33 15 ต.ค. 2550 (23:29)
อันกานท์กลอนสอนใจในวันนี้
มาจากเหล่ากวีน้องพี่ผอง
สมาคมสัมพันธ์โดยครรลอง
เพื่อประคองคุณค่าภาษาไทย


อันเป็นสิ่งมิ่งค่าน่าห่วงแหน
ทั่วโลกแม้นไม่เหมือนภาษาไสย
คำประพันธ์ผูกถ้อยชม้อยไป
มันยิ่งใหญ่ในภูมิปัญญาเรา


มันกันเถิดท่านทั้งหลายดูหมายเหตุ
ว่าประเทศไทยไร้ความอับเฉา
เพราะเยียใดเร่งคิดน้อมจิตเกลา
จักพบเคล้าคำตอบที่ชอบธรรม

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 34 15 ต.ค. 2550 (23:35)
ปัญญาสร้างทางสวยช่วยให้พ้น
จากความหม่นหมองใจในวิถี
อันตัวเราเหงาหงอยเป็นหลายปี
ถ้าไมมีบทกลอนคงหลอนใจ

เพราะอ่านแล้วแคล้วคลาดปราศจากทุกข์
เสริมสนุกแง่คิดวินิจฉัย
เป็นเอกตราตัวอย่างทางวิไล
การเฉไฉค่ามันน่าขันจริง

วรรณล้ำเลิศบรรเจิดผล
หวังว่าคนทั้งหลายในชายหญิง
จะศึกษาหาความตามได้อิง
กลับทอดทิ้งปล่อยปะทำละเลย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 35 15 ต.ค. 2550 (23:39)
อย่าทำดีโดยรักมักหวังผล
บ่งบอกตนเห็นแก่ได้ไม่อายเขา
การรักษาคุณคาภาษาเรา
ใช่การเผาพูดสร้างแต่ทางรวย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 36 15 ต.ค. 2550 (23:43)
ประเพณีมีไว้ให้สืบสาน
ใช่ให้ผลาญเปลี่ยนแง่เอาแต่ได้
ปากว่ารู้เรื่องราวของชาวไทย
แล้วไฉนเมื่อดูไม่รู้จริง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 37 15 ต.ค. 2550 (23:46)
เป็นความคิดที่ดีครับที่คุณจูโมสร้าง box นี้ขึ้น เพื่อที่จะคนนอกห้องกลอนจะได้มาสืบสานงานอักษรไทยกัน

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 38 16 ต.ค. 2550 (07:20)
เร็วจริงนะครับคุณนพบุราดิศร

ช่างรวดเร็วหนึ่งวิปริ๊แล้วหาย
ช่างรวดเร็วหัวใจวายนายดิศร
ช่างรวดเร็วนำพาพัดแล้วรอน
ช่างรวดเร็วกระดิกช้อนนอนหลับไป

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 39 16 ต.ค. 2550 (10:47)
เอกกวีพระศรีวงศ์โวหาร
กล่าวตำนานภาษาไทยใช้อักษร
ท่านเรียงถ้อยร้อยรสเป็นบทกลอน
นามสุนทรท่านนี้มิเสื่อมคลาย
แต่งเป็นแต่กลอนแปด อย่างอื่นไม่เป็นเลยค่ะ