จำนวน 86 ความเห็น, หน้า่ | 1| -2- 3| 4| 5|

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 7 4 ต.ค. 2550 (18:32)
ข้าพเจ้าเข้าใจ ในความเห็นของท่าน ต่อ "คำสงวน" หรือ "คำเฉพาะ" ที่ข้าพเจ้าได้ขอร้องท่านไว้ ว่า อย่าได้ กล่าวอ้าง
ว่า อย่าถือ "คำเฉพาะ" ตามตัวอักษร (อรรถะ พยัญชนะ)
...............................................
เพราะ การอ้างอิงถึง คำศัพท์นี้ จะทำให้ผู้คนบางส่วน เข้าใจผิด คิดว่า มันเป็นเรื่องของวิชาการใดก็ได้

ตัวอย่าง ที่เห็นได้ชัด คือ คำว่า "อริยสัจ 4 " ทุกคนที่เริ่มเข้าใจคำแปล ว่า คืออะไร
แต่กลับแปลผิด เพี้ยนไปจาก ความหมายเดิม ที่พระพุทธเจ้า ชี้เป้าหมายไว้

ข้าพเจ้าเข้าใจว่า พระพุทธเจ้า ต้องการให้รู้จัก แก้ปัญหาของกิเลส ทุกชนิด ที่เกิดขึ้นกับตนเอง และพยายาม ให้ใช้หลัก อริยสัจ 4 เป็นตัวแก้ปัญหา กิเลส เพื่อให้มันลดลง จนหมดสิ้นลงในที่สุด

แต่ปัจจุบัน เด็กนักเรียน คุณครู นักวิชาการ นักวิทยาศาสตร์ ผู้จัดการฝ่ายบุคคล ฯลฯ เข้าใจว่า นี้คือ หลักการแก้ปัญหาทุกชนิด
อาจารย์สัมมนา อบรม ก็สอนเช่นนั้น

การแก้ปัญหา ของโลกียธรรม (บางเรื่อง) มักแก้ไป กิเลสพองตัว มากขึ้น
จนไม่เข้าใจตนเองว่า เอ ทำไมปัญหาอื่น ที่ไม่คาดคิด เกิดตามมาอีก
เอ ทำไม ทำเช่นนี้ เกิดเช่นนั้น อีก ต้องแก้ไขสิ่งที่เป็นปัญหาใหม่ (ซึ่งกิเลสตัวอื่น ก็เกิดอีก) ปัญหาจึงไม่จบสิ้น แถมนักวิชาการบางท่าน บอกว่า "ไม่มีที่ใดไม่มีปัญหา ที่ที่ไม่มีปัญหา คือ ที่ไม่มีการปรับปรุงพัฒนา" (ข้าพเจ้าขอตอบว่า ใช่ แต่ในแง่ของ พุทธศาสตร์ ต้องตอบว่า ไม่ใช่ เพราะเมื่อท่านบรรลุธรรมแล้ว จนตายจากไปแล้วพร้อมกับนิพพาน สิ่งนั้นไม่ต้องปรับปรุงพัฒนาอีกแล้ว ตั้งแต่ผู้นั้นได้บรรลุธรรม ความแตกต่างจึงเป็นเช่นนี้ มิได้เห็นว่า ถึงที่หมายแล้ว ยังต้องปรับปรุงให้ไฮเทค ไปเรื่อย ๆ ข้าพเจ้าเชื่อว่า พระพุทธเจ้าคงไม่ได้หมายความเช่นนั้น)
....................................................
สิ่งนี้แล ที่ข้าพเจ้าเป็นห่วง
ใช้ศัพท์เฉพาะ ผิดเรื่อง แล้วยังกล่าวตู่ว่า คำว่า"อริยสัจ 4" นี้แหละ เป็นคำสอนของพระพุทธเจ้า แล้วก็กล่าวโทษหลัก "อริยสัจ 4 " ใช้ไม่ได้ผล (ก็เพราะใช้ผิดเรื่อง ผลที่ได้รับ จึงไม่ได้)
บางท่าน บางคน ก็ไม่ได้รู้สึกลึกซึ้งกับความหมายของคำนี้ ก็แปลเอาง่าย ๆ แถมยังโอ้อวดอีกว่า คำสอนแบบนี้ ใครเขาก็คิดได้ เป็นเรื่องธรรมชาติเป็นตัวสอน แถมยังแต่งเติม ต่อเติม ให้อีก 7-8 ข้อ เพื่อให้การแก้ปัญหา มีประสิทธิภาพมากขึ้นอีกด้วย
..........................
ความไม่รู้ที่ไป ที่มา ยิ่งบอกต่อ ๆ กัน ไป แต่งเติมกันไป งานนี้สนุกจริง ๆ
..........................
แล้วก็มา งง กันว่า ทำไม คนทำดี ไม่ได้ดี (ดีแบบต้องการ โลกธรรม 4 เพิ่มมากขึ้น คือ "ลาภ ยศ สรรเสริญ สุข" ซึ่งล้วนแต่เป็นกิเลส)
แล้ว งง อีกว่า ทำไมนะ คนทำชั่ว กลับได้ดี (ดีที่ว่า คือ ได้รับ โลกธรรม 4 เพิ่มมากขึ้น คือ "ลาภ ยศ สรรเสริญ สุข" ซึ่งล้วนแต่เป็นกิเลส)
คำว่า "ทำดี" ในความหมายของพระพุทธเจ้า ลึกซึ้งกว่านั้น คือ ทำอย่างไรให้หมดกิเลส

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 8 4 ต.ค. 2550 (19:39)
มาถึงตรงนี้แล้ว
จึงรู้สึกหมดอารมณ์ตอบกระทู้หลัก นี้
..........................................
ความจริง ความคิดเห็น ผสมผสาน อยู่ในความคิดเห็นที่แล้ว
..........................................
น่าจะสรุปได้ว่า พุทธศาสตร์ มีความขัดแย้งกับ วิทยาศาสตร์ (ทนฟังข้าพเจ้าหน่อยนะ มันวนมาแถว ๆ กิเลส เพราะแก่นแท้ของพุทธที่ชัดเจนที่สุด คือ การดับทุกข์สิ้นเชิง) คือ
1.พุทธศาสตร์พยายามที่จะลดกิเลส วิทยาศาสตร์พยายามเพิ่มกิเลส
แต่ถ้าผู้บรรลุธรรม รู้จักใช้หลักวิทยาสตร์ กิเลสของผู้นั้น ไม่เกิด (แปลกดีนะ คือ แยกมุมกิเลส และมุมวิทยาศาสตร์ได้) แต่โดยมาก มักไม่พึ่งพา สิ่งประดิษฐ์ทางวิทยาสตร์ สักเท่าไร (เกรงว่า กิเลสจะเพิ่มขึ้น)
2.พุทธศาสตร์ พัฒนา จิต จนถึงขั้นสุด คือ หมดทุกข์สิ้นเชิง ไม่วนเวียนเกิดใหม่ในวัฎฎะ
วิทยาศาสตร์ พัฒนา วัตถุ ความสะดวกสบาย ความมีอายุยืนของมนุษย์ และ ความอมตะของชีวิต (และพยายามหาทางเกิดใหม่ ในจิตเดิม ไม่ทราบเคยดูทีวีหรือใหม่ ที่นักวิทยาศาสตร์ ตัดศรีษะของผู้ตาย แช่แข็งไว้ เพื่อไว้ยุคสมัยหน้า ที่ไฮเทคแล้ว นำศรีษะนี้ ไปต่อกับร่างกายอื่น เพื่อพบโลกใหม่ในอนาคต คือ มันบ้าจริง ๆ กิเลสมาก ๆ )
หมายเหตุ วัตถุ ในที่นี้ หมายถึง สิ่งของทุกชนิด ไม่ว่า จะประกอบผสมผสานไปด้วย จักรกล , อิเลคโทรนิค , สิ่งอื่นเพื่อความสมบูรณ์ของสิ่งของ หรือไม่ ก็ตาม

3.พุทธศาสตร์ พยายามชี้ให้ทราบ ไม่มีสุขเลยในโลก อย่าวนเวียน เกิด แก่ เจ็บ ตาย อีกเลย
วิทยาศาสตร์ พยายาม จะบอกว่า ความสุข มีอยู่มากมายเลย ทำไม ไม่สร้างขึ้น ทำให้สะดวกสบายขึ้น ทำให้ร่างกายดำรงค์อยู่ได้ ยาวนานที่สุด เท่าที่ปัจจัยต่าง ๆ จะอำนวย (ใช้ต้นทุนเท่าไร ไม่ต้องสนใจ เดี๋ยวต้นทุนต่ำลงไปเอง)
4.พุทธศาสตร์ พยายามลด การยึดติด ฐานะ และ อำนาจ ของ มนุษย์
วิทยาศาสตร์ พยายาม(บางอย่าง) เป็นปัจจัยในการเพิ่ม ยศศักดิ์ ฐานะ และ อำนาจ ของมนุษย์ เช่น มหาอำนาจทางสงคราม ของประเทศ ขึ้นอยู่กับ.................. คนรวยดูถูกคนจน เพราะเป็นเจ้าของทรัพย์สิน ได้แก่.........................
5.พุทธศาสตร์ อยู่บนโลกแห่งความสงบสันติ
วิทยาศาสตร์ สามารถใช้ในทางที่ผิดได้ โดยเป็นตัวสนับสนุน ส่งเสริม การเบียดเบียนผู้อื่น ผู้ใดที่มีความก้าวหน้าทางเทคโลยี่กว่า ก็ได้เปรียบทางสังคมอื่น มากกว่า
6.พุทธศาสตร์ ทำให้มนุษย์รู้จัก เบื่อหน่าย ละจาง คลาย กิเลส
วิทยาศาสตร์ ทำให้มนุษย์ ใฝ่หา ความสุข ความบันเทิงใจ
7.พุทธศาสตร์ โดยแท้แล้ว ไม่ก่อให้เกิด ลาภ
วิทยาศาสตร์ (ตัวแทน ฝ่ายผลิต ฝ่ายให้บริการ) จุดเริ่มต้น ทำให้ขายได้ เกิดลาภอันพึงได้
..............................................................................
มาถึงตรงนี้ แล้ว
เมื่ออ่านบทความ ข้างต้น นี้ ซ้ำไป ซ้ำมา

ผู้ที่มีกิเลส ย่อมเลือก อยู่ข้าง วิทยาศาสตร์ (อย่าโกรธกันนะ)

ผู้ที่เบื่อหน่ายทางโลก ทราบดีแล้วว่า ทางแห่งการดับกิเลส ต้องอยู่ข้าง พุทธศาสตร์ เป็นที่พึ่งอันเกษม การจะเลือกหยิบใช้วิทยาศาสตร์ (ก็คงเลือกใช้เท่าที่จำเป็น ไม่ได้มีสิ่งของ เครื่องใช้มากมาย ) ดูเหมือนจะมีกิเลส แต่ไม่มี ด้วยว่าควบคุมสติของตนเองได้ คือ ไม่ได้ยึดติดสิ่งเล็กน้อย เช่นนั้น (อ่านแล้ว ดูเหมือน จะเข้าข้างพุทธ เล็ก ๆ )

ผู้ที่เลือกทั้งสองอย่าง ก็มีมากที่สุด เพราะไม่รู้อะไร เลือกเอาทุกอย่าง เพราะไม่สนใจว่า อะไรคือ กิเลส (ไม่ใช่ศาสนาของเขาด้วย เอาเข้าไป)

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 9 4 ต.ค. 2550 (20:33)
คุณ good&bad อาจจะหมดอารมณ์ที่จะตอบ

จริงๆ เมื่อผมเขียนตอบในคหพ#6 ก็ให้รู้สึกแปลกๆในจิตใจว่า ผมกำลังทำอะไรอยู่
ไปพักทานข้าวเย็น คุยกับ roomate ว่า ผู้ที่ลงมือปฏิบัติแล้ว เมื่อพอจะรู้เห็นอะไรตามจริง เห็นกิเลสได้บ้าง ... โดยมากจะไม่มาเสียเวลา ในสิ่งที่ล่าช้า เนิ่นนาน

ลองวิเคราะห์ทบทวนดู ที่ได้พยายามทำนั้น มุ่งที่กุศลจิตอยู่เสมอ ทำด้วยความระมัดระวังอยู่เสมอ

แต่ดูเหมือนว่า เราจะเลี่ยงการกระทบเล็กๆน้อยๆ ไม่ได้เลย ... หรือนี่จะเป็นธรรมชาติ ของการแสดงความคิดเห็นร่วมกันเช่นนี้

ขอยืนยันว่า ผมได้พยายามฝึกใช้โยโสมนสิการมาโดยตลอด เรียนรู้จากหนังสือหลักการคิดของพระประยุตท์ พยายามฝึกคิด ด้วยกุศลจิต ด้วยเมตตา กรุณา ...



เจตนาผมพยายามนำส่วนที่ดีของทั้งวิทยาศาสตร์และพุทธศาสนามาพิจารณาร่วมกัน ไม่ได้มองลึกไปถึงส่วนของกิเลสของมนุษย์ที่ดึงวิทยาศาสตร์ให้หมองเศร้าไป

ผมมองวิทยาศาสตร์ในส่วนของการแสวงหาความจริงเท่านั้น ส่วนพอได้ความจริงอันนั้น ใครจะนำไปใช้ต่อด้วยอำนาจกิเลสต่างๆ เช่น สร้างความร่ำรวย สร้างการครอบงำทางเทคโนโลยี การแข่งขัน ความเหนือกว่า ... ผมไม่ได้มองไปถึงส่วนนั้น

เพียงเทียบเคียงส่วนที่ดีงามของวิทยาศาสตร์กับแนวทางของพุทธธรรม

วิทยาศาสตร์มีส่วนที่สร้างคุณประโยชน์กับมนุษยชาติมากมาย อันนี้เราก็ต้องรู้สึกสำนึกในบุญคุณของนักวิทยาศาสตร์ผู้ได้เสียสละทำคุณประโยชน์ไว้

ส่วนของวิทยาศาสตร์ที่ถูกนำไปใช้ในการส่งเสริมเพิ่มพูนกิเลส ตัณหาต่างๆ เราก็ควรแยกพิจารณา

.................................................................................................................

การที่มีคนจำนวนหนึ่ง ใช้คำหรือแนวคิดหนึ่งผิดเพี้ยนคลาดเคลื่อน ไม่ควรเป็นมูลเหตุที่เรา จะเข้าใจว่าทุกคนอื่นๆนั้น จะใช้คำนั้นคลาดเคลื่อน

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 10 5 ต.ค. 2550 (19:28)
ข้าพเจ้าก็เรียนวิทย์-คณิต ม.6 มาก่อน
ทีแรกข้าพเจ้ามีความรู้สึกแบบนั้น ว่าวิทยาศาสตร์ เป็นเรื่องมีเหตุผล เกี่ยวกับ ติดตามเฝ้าสังเกตุ ธรรมชาติ อธิบายได้ และล้อเล่น ผกผันธรรมชาติได้ในระดับเงื่อนไขหนึ่ง
ตอนหนุ่ม ๆ จึงเชื่อมั่นว่า สายวิชาการด้านวิทย์-คณิต เป็นให้ข้าพเจ้า ฉลาด กว่าสายวิชาอื่น
....................................................
อ้างอิงพระพุทธทาส สักนิดหนึ่ง
ท่านเคยสอนให้ วิเคราะห์พิจารณา"ของเป็นคู่" หรืออีกความหมายหนึ่ง ข้าพเจ้าขอเรียกว่า "รูป 2 สิ่ง หรือ นาม 2 เรื่อง ซึ่งมีความเป็นตรงกันข้ามกัน" หรือ "หยิน-หยาง" หรือ "ขั้วบวกขั้วลบ"
เข้าใจว่า ท่านต้องการให้เปรียบเทียบ สิ่งตรงกันข้ามกัน เช่น
1.รวยสุด ยากจนสุด
2.มีอำนาจบารมี มีแต่ถูกตำหนิติเดียน
3.มีสุขมาก มีทุกข์มาก
4.สวย น่าเกลียดน่ากลัว
5.เก่ง โง่

เปรียบเทียบ เพื่อให้ทราบว่า คนเรามีกิเลส เพราะเปรียบเทียบ สองสิ่งนี้ จึงไม่พอดี ไม่พอเพียง ไม่พอใจ ต้องปรับปรุงกิเลส ของตนเองให้ไปจุดที่ต้องการ

ที่แปลกก็คือ พระท่านไม่ได้แจ้งว่า อยู่ตรงกลาง ทางสายกลาง ดีที่สุด
กลับกล่าวว่า อยู่เหนือทั้งสองสิ่ง จะเป็น นิพพาน (คือ อยู่เหนือกิเลส ไม่ข้องแวะกิเลส)
........................................................
ที่ข้าพเจ้า เคยอธิบาย สองขั้วมาก่อน คือ "พุทธฯ กับ วิทย์ฯ"
ก็ยังหลงประเด็น อยู่นิด ๆ เพราะเมื่ออ่านแล้ว ชาวพุทธ ก็เข้าใจว่าอยู่ขั้วดี วิทย์อยู่ขั้วไม่ดี
แต่พระพุทธทาสกล่าวว่า ไม่ติดดี ไม่ติดชั่ว นั่นแล นิพพาน
(แต่อ่านสรุป จากข้าพเจ้า เช่นนี้ ผู้อ่าน บรรลุธรรม เลย ก็ไม่ใช่ ต้องไปศึกษาธรรมอีกเยอะเลย กว่าจะเข้าใจว่า อะไร เป็นอะไร นี้เป็นเพียงตัวอย่าง นิพพาน เท่านั้น)
.......................................................
ถ้าข้าพเจ้า แสดงความเห็น สองขั้วนี้ คือ "วิทย์ขั้วบวก กับ วิทย์ขั้วลบ"
วิทย์ขั้วลบ แสดงความเห็นไปมากแล้ว
วิทย์ขั้วบวก จะแสดงอย่างไรดี ชื่นชมคนไม่ค่อยเป็น
และข้าพเจ้าจบบัญชี ก็เลยไม่เข้าใจมากไปกว่า วิทย์-คณิต ม.6

วิทย์ขั้วบวก ก็มีอยู่มากนะครับ
1.วิทย์ศาสตร์ ตอนแรกเรียน สิ่งหนึ่ง ที่เห็นได้ชัดมาก คือ สังเกตุธรรมชาติ และ พยายามอธิบายธรรมชาติว่า เกิดขึ้นได้อย่างไร จนเกิดเป็น "ทฤษฎี" "กฎ" เต็มไปหมด
โดยสรุป "มีเหตุมีผลในการอธิบาย" "เด็กวิทย์จึงมีความรอบรู้ในธรรมชาติ(ของสิ่งมีชีวิต แบะสิ่งไม่มีชีวิต) และสามารถพยากรณ์ได้บ้างว่า ถ้าทำแบบนี้ จะเกิดแบบนั้นได้อย่างไร"
ดังนั้น ถ้าเรื่องสรีระร่างกายคน พุทธะไม่ต้องอธิบายมาก วิทย์ทราบดี
การผลิตสิ่งใด ทำอย่างไร วิทย์ทราบดี ทราบถึงวิธี ทำให้เครืองเสีย ทำให้เครืองดี
ดังนั้น ทุกสิ่ง เกิดขึ้นจากการรวมตัวได้อย่างไร วิทย์ทราบดี พุทธไม่ต้องฺอธิบายมาก
ทราบดีว่า คนประกอบด้วยอะไร ขาดอะไร จะอยู่ไม่ได้ อยู่ไม่ได้เพราะอะไร ซ่อมร่างกายได้อย่างไร ก็ทราบดี
ดังนั้น วิทย์ทราบดีว่า จะทำอย่างไรกับตนเอง เพื่อให้มีอายุยืนยาว หรือ ทำให้อายุสั้นลง ก็ทราบดี พุทธไม่ต้องอธิบายมาก
พุทธ ก็สอน วิทย์อีกว่า "การทำเหตุดี ผลจึงดี"
วิทย์ก็เข้าใจว่าใช่ และถ้าทำอะไรเสริม สนับสนุน สิ่งนั้นก็จะดีขึ้นมากว่าคนปกติ เช่น
ถ้าบำรุงผิวพรรณ ด้วยเครื่องบำรุง ผู้นั้นก็มีผิวพรรณดีกว่าผู้อื่น
ถ้าออกกำลังกาย ก็จะแข็งแรงกว่าคนปกติ อายุจะยืนยาวกว่าปกติ
ถ้ารู้จัก ป้องกัน ดูแลรักษาร่างกาย ในอวัยวะต่าง ๆ อวัยวะเฉพาะที่เริ่มเสื่อม ก็จะทำให้ร่างกายแข็งแรงกว่าผู้อื่น อายุยืนยาวกว่าผู้อื่น
ดังนั้น พุทธสอนห้ามทะเลาะวิวาท สอนห้ามร่วมเพศ(ศีลขั้นสูง) ห้ามดื่มเหล้าห้ามเสพยาหรือสิ่งที่ทำให้สมองเสื่อม เรื่องแบบนี้วิทย์เข้าใจดี ผลจะเป็นอย่างไร
เรื่องพฤติกรรมคน หลักจิตวิทยา โดยรวม วิทย์ก็พอจะเข้าใจได้ดี พุทธไม่ต้องสอนมาก
โดยรวมแล้ว พุทธ สอนเด็กวิทย์ได้ง่าย(ถ้าเป็นเด็กเรียนนะ) ในเรื่อง พื้นฐานง่าย ๆ แบบนี้ ว่าสาเหตุใด(โดยละเอียด) จึงเกิด แก่ เจ็บ ตาย และทราบดีว่า จะยืดอายุให้ยาวกว่าเพื่อนได้อย่างไร (ถ้าปัจจัยแวดล้อมอำนวยและมีสติควบคุมดูแลตนเองได้)
แต่การทำให้อายุยืนยาวได้ ก็ไม่ใช่เป้าหมายแห่งพุทธ
2.ข้อความที่ว่า "สามารถทำพิสูจน์ให้เห็นได้ทุกครั้ง (ตามเงื่อนไข ปัจจัยแวดล้อมที่กำหนด)"
ซึ่งต่างจากไสยศาสตร์ หรือ ความเชื่ออย่างงมงาย
บางครั้งบางตอนก็อาจจะไม่เชื่อพุทธเลยก็ได้ เช่น เชื่อว่าในโลกนี้มีเทพ เทวดา มาร เปรต อสูรกาย นรก สวรรค์ (เพราะพุทธ พิสูจน์ให้เห็นต่อชาวบ้านไม่ได้)
เรื่องชาตินี้ และชาติหน้า วิทย์หลายแขนง ก็ไม่เชื่อพุทธ
เรื่องเพราะ เวรกรรม กุศลกรรม ชาติที่แล้ว ส่งผลมาถึงชาตินี้ วิทย์ ก็ไม่เชื่อ
เพราะพิสูจน์ไม่ได้ มีแต่คำบอกเล่า
3.วิทย์สามารถ เปลียนแปลงโลกได้ (เหมือน เป็นพระพรหม พระเจ้า สร้างโลก เลยทีเดียว จึงมีบางลัทธิ กล่าวว่า ตนนี่แหละคือพระเจ้า )
ถ้าเปรียบเมื่อก่อน พ.ศ.2500 คนในยุคนั้น ไม่รู้จักคำว่า โทรศัพท์ ทีวี วิทยุ แอร์ ตู้เย็น คอมพิวเตอร์ ดาวเทียม ยานอวกาศ การตัดต่อพันธุกรรมเพื่อเลือกสิ่งมีชีวิตที่ดีที่สุด การตัดต่ออวัยวะ การเปลี่ยนอวัยวะด้วยอุปกรณ์ช่วยชีวิตอื่น สิ่งอำนวยความสะดวก ที่ยุคนั้น ไม่มี

งานนี้พุทธ ก็แย่ วัตถุนิยมเหล่านี้ ปิดทับจิตนิยม จนหมดสิ้น ความวนเวียน เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นเรื่องไม่มีใครสนใจ เพราะรู้ว่าเป็นเรื่องธรรมดา อย่างไรก็ตาย ช่วงนี้มีเวลาอีกหลายปี ขอรับ "โลกธรรม 4" ก่อนก็แล้วกัน
................................................
เรื่องของวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ เป็นเรื่องที่สอดคล้องกับพุทธ ในส่วนการอธิบายธรรมชาติของ คน สัตว์ พืช และเหตุปัจจัยอื่นที่ทำให้ดีขึ้นและเลวลง วิทยาศาสตร์ทราบคำตอบเหล่านี้ดีกว่า สายวิชาอื่น อย่างมากมาย
...............................................
แต่ทางตรงข้าม วิทย์หัวดื้อรั้น ก็เป็นผู้ที่สอนได้ยาก เพราะพุทธก็ตอบคำถามให้วิทย์ไม่ได้เหมือนกัน วิทย์จะเป็นเจ้าหนูจำไม มากกว่ากลุ่มอื่น พระสงฆ์ต้องเหนื่อยตอบเหตุผลอยู่มากมาย ซึ่งวิทย์อาจเสียเวลามากในการค้นพบคำตอบของพระพุทธเจ้า (ความรู้แจ้ง ซึ่งไม่ใช่ตัวอักษรที่เป็นคำตอบในพระธรรม) เนื่องจากวิทย์ หลงประเด็น หลักของพุทธ คือ การทำอย่างไร ให้กิเลส หมดทุกข์สิ้นเชิง
............................................
ความศรัทธา เชื่อเลย ทำเลย ในพุทธ จึงเรื่องที่บังคับกันไม่ได้
ความลังเลสงสัย ความต้องการทราบรายละเอียดมาก ๆ ความเป็นนิวรณ์ 5 เป็นเครื่องกั้น สำหรับ ผู้ใฝ่ธรรม
จนบางครั้งท่านเดินมาถึงเส้นชัยแล้ว(บรรลุธรรม) กลับเดินย้อนกลับไประหว่างทางลู่วิ่ง ปะหนึ่งว่า บรรลุธรรม แล้วไม่รู้จะทำอะไรต่อดี

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 11 5 ต.ค. 2550 (20:32)
เห็นชื่อของห้องสนทนานี้เปลี่ยนจาก ปรัชญาและศาสนา เป็น "ปรัชญา" โดยตัดคำว่า ศาสนาออกไป

ก็ให้ได้คิด ได้สติพิจารณาขึ้นว่า เป็นการดีหรือไม่ดีมากน้อยแตกต่างกันเพียงใด ในการสนทนาธรรมในรูปแบบนี้

ผมขออนุญาต เอาบางส่วนในบทความเรื่องการปฏิบัติธรรม ที่ผมนำเสนอบนวิชาการดอทคอมในส่วนของเนื้อหา วิทยาศาสตร์ VS พุทธธรรม มาลงไว้ตรงนี้ด้วย

...............................................................................................................

นักวิทยาศาสตร์ใช้อายตนะ 5 อย่าง คือ ตา หู จมูก ลิ้น กาย และใช้อายตนะที่ 6 คือ ใจ โดยใช้ในการคิดให้เหตุผลเชิงตรรกศาสตร์ และที่วิทยาศาสตร์มีความสามารถสูงก็ด้วยการสร้างเครื่องมือ อุปกรณ์ต่างๆขึ้นมา เพื่อขยายอำนาจในการรับรู้ของอายตนะทั้ง 5 อย่างนั้น ผนวกกับการวัดเชิงตัวเลข การใช้ตัวแบบเชิงคณิตศาสตร์ การใช้เทคนิคการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงสถิติด้วยหลักของความน่าจะเป็น ออกแบบการทดลองเพื่อตอบข้อสมมติฐาน ตรวจวัด เก็บข้อมูล และทำการวิเคราะห์ สรุปผล


เมื่อเทียบกัน หลักพุทธธรรมก็มีแนวคิดของอายตนะหรือประตูรับรู้การกระทบทั้ง 6 นี้เป็นพื้นฐานที่สำคัญเช่นเดียวกัน จะแตกต่างกันตรงที่ การเน้นความสำคัญสูงสุดไปที่ใจ หรือจิต ซึ่งเป็นตัวผู้รู้ หรือสภาวะที่ทำหน้าที่รู้


จิตนี้สามารถฝึกอบรมให้มีคุณภาพสูงสุดได้ ด้วยตัวของเราเอง กล่าวคือ นักปฏิบัติธรรมแต่ละคน สามารถทำการพิสูจน์สิ่งที่พระพุทธองค์ค้นพบได้ ให้เห็นจริงได้ด้วยตัวของเราแต่ละคนเอง เห็นและรู้ได้เฉพาะตน ในหลักธรรมะสูงสุดอันเดียวกัน ไม่ได้เลือกว่าจะเป็นหญิงหรือชาย ไม่ได้เลือกว่าจะเป็นคนเชื้อชาติอะไร เมื่อเจริญมรรคอย่างถูกต้อง ทำเหตุให้ถูกต้อง ย่อมเกิดผลขึ้นอย่างแน่นอน


จะเห็นได้ชัดว่า การปฏิบัติธรรมนี้ เป็นวิทยาศาสตร์อย่างยิ่ง จำกัดอยู่เพียงว่า เราพิสูจน์ให้คนอื่นรู้เห็นในใจของเขาไม่ได้ ซึ่งเป็นธรรมชาติที่ชัดเจนอยู่แล้ว จิตของใคร คนผู้นั้นก็ต้องฝึกอบรมจิตของเขาเอง ทำให้เกิดขึ้น ประจักษ์แจ้ง พิสูจน์ให้เห็นจริงขึ้นในใจของเขาเองเท่านั้น จะทำแทนกันไม่ได้ เมื่อเห็นแล้ว รู้แล้ว ก็ทำได้เพียงกล่าวเชิญชวนว่า จงมาดูเถิด จงมาทดลองปฏิบัติดูเองเถิด


เมื่อพิจารณาเช่นนี้ ควรจะจัดว่า แนวทางของพุทธศาสนานั้น เป็นวิทยาศาสตร์เฉพาะด้าน เป็นวิทยาศาสตร์ชนิดพิเศษ ที่ทำการปฏิบัติธรรม ทดลองคิดค้น ลงไปที่จิตของแต่ละคน ด้วยตัวของเขาเอง และพัฒนาจิตให้มีคุณภาพสูงสุดได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่มีคุณค่าอย่างยิ่งต่อชีวิตของมนุษยชาติ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 12 5 ต.ค. 2550 (22:20)
ภาษาท่านMathGuy จบลงด้วยบทความ อันงดงาม
ข้าพเจ้าอฺธิบาย ต้องใช้เวลาในการเขียนเป็นชั่วโมงทีเดียว
มาอ่านเรียงความของท่าน ข้าพเจ้านี้อายจริง ๆ
...............................................
ความมหัศจรรย์ของพุทธศาสตร์ มีมาก เมื่อมานั่งอ่านพุทธประวัติ บางเรื่องเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อ เหนือคำบรรยาย เหนือเครื่องมือทางวิทยาศาสตร์ที่สามารถขยายอำนาจการรับรู้ทางอายตนะทั้ง 5 (เพราะทราบดีว่า เครื่องมือทั้งหลายไม่ใช่คน และจับสิ่งสัมผัสสิ่งหนึ่ง โดยผ่านอุปกรณ์หรือสารเคมีหรือสิ่งอื่น และให้เครื่อง ตีความหมายสื่อสิ่งนั้น เป็นสี เป็นแสง เป็นสเกลชี้ตัวเลข เป็นดิจิตอล ฯลฯ เช่น เครื่องจับเท็จ หากมีผู้รู้ ทราบหลักการ การทำงานของเครื่อง เป็นอย่างไร ตัวผู้รู้เองก็สามารถทำพฤติกรรมหนึ่ง ซึ่งเครื่องไม่สามารถทราบเรื่อง ผู้นี้กำลังโกหก)

ข้าพเจ้าอ่านข้อมูล จากเว็บ "ธรรมจักร" มีเรื่องราว มากมายที่ต้องการอ่าน แต่ข้าพเจ้าก็ขี้เกียจอ่าน เพราะมันวนเวียนอยู่แต่เป้าหมายเดียวเท่านั้น คือ จิตว่างกิเลสทั้งมวล
เรื่องบางเรื่อง เป็นเรื่องแปลก ซึ่งเครื่องมืออายตนะทางวิทยาศาสตร์ ยังคงหาตอบคำถามไม่ได้ เช่น
1.มีเทวดา มาช่วยสอนธรรมะ
2.เทวดาไม่ขยับปาก แต่สอนธรรมได้ ใช้จิตของผู้ปฎิบัติธรรม พูดคุยกันได้
3.พระสงฆ์เหาะได้
4.พระสงฆ์มีตาทิพย์
6.พระสงฆ์เหยียบน้ำทะเลเค็ม กลายเป็นน้ำจืด
5.พระพุทธเจ้าสามารถระลึกชาติได้หลายชาติ
6.พระพุทธเจ้าตรวจตรา ค้นหา ผู้ที่มีทุกข์ที่ต้องช่วยเหลือ โดยไม่ต้องเดินไปค้นหาด้วยตนเอง
7.พระสงฆ์เดินผ่านทะลุฝาผนังได้
8.บาตรและจีวรของพระสังฆปรินายก องค์ที่6 ชื่อ เว่ยหลาง ของจีน ไม่มีผู้ใดหยิบ ถือ ยก เอาเป็นส่วนตัวเองได้ (ยกไม่ขึ้น)
9.พรานป่า ลอบยิง พระพุทธเจ้า หลายหน ในครั้งเดียวกัน แต่ก็ยังไม่ถูกพระองค์
11.พระเทวทัต ถูกธรณีสูบ (หนักแผ่นดิน)
12.พระสงฆ์ลงไปช่วยโยมแม่ในนรก
13.พระตักม๊อ วัดเส้าหลิน ไม่ฉันข้าว หลายเดือน แต่ก็ไม่ตาย
14.พระสงฆ์เดินบนน้ำได้
15.พระอริยสงฆ์ ถูกฆ่าตาย ถูกสับละเอียด ไม่มีชิ้นดี ยังพยายามรวมตัวประกอบร่างและจิต เพื่อขอลาต่อพระพุทธเจ้า ก่อนจะดับขันธ์นิพพาน
15.ในศาสนาอื่น ก็มีเรื่องแปลก เรื่องเหนือโลก ทำนองนี้ เหมือนกัน (ซึ่งไม่ใช่มายากล)
(สิ่งเหล่านี้ กล่าวไว้เพื่อเป็นตัวอย่าง มิได้ให้ท่านเรียนพุทธะ เพื่อได้รับ อิทธิฤทธิ์ ปาติหารย์)
..............................................
อย่างไรก็ตาม ข้าพเจ้าก็ไม่ได้กังวล อะไรกับการเปรียบเทียบศาสตร์ สองศาสตร์ ว่าศาสตร์ใดเป็นส่วนหนึ่งของศาสตร์ใด หากศาสตร์ที่เกิดก่อน เกิดเป็นความรู้ที่สงบเย็นแล้ว และถูกอนุรักษ์ไว้(คือ ไม่เปลี่ยนสูตร อีกแล้ว) ไม่อาจมีสิทธิ์โต้ตอบอะไรได้ อีกทั้งพระสงฆ์เคารพ และอภิวาทต่อพระพุทธเจ้า(ผู้ตรัสรู้ได้เอง) จึงไม่มีผู้ใด กล้าเปลี่ยนแปลงคำสอนของพระองค์ เว้นแต่จะกล่าวว่า ตนเป็นพุทธ นิกายใหม่
.............................................
หนังสือนิตยสาร สารคดี รายงานใด ก็แล้วแต่ มักนำ ศาสนาพุทธ มาเปรียบเทียบกับศาสตร์อื่น และนำ พุทธ จัดกลุ่มเป็น ประเภทใด ก็แล้ว เพื่อง่ายต่อการอธิบายวิชาการนั้น สารคดีนั้น รายงานนั้น
...........................................
เหมือนเมืองฝรั่ง เวลาชูเรื่องดีเด่นของชาติ เรื่องหนึ่ง ก็จะถือว่า เป็นเอก เป็นหนึ่งเดียวในโลก ผู้คนชาวโลกก็เห็นด้วย

ข้าพเจ้าในฐานะ ชาวพุทธ ก็ขอยกย่อง ศาสนาพุทธ เป็น ศาสตร์เอกของโลก ศาสตร์เดียวในโลกที่ไม่เหมือนใคร ที่ไม่จำเป็นต้องเรียนสายวิทย์-คณิต หรือสายศิลป์ภาษา ก่อน จึงมาเรียนพุทธศาสตร์ ที่สามารถทำให้ท่านทั้งหลาย หมดทุกข์สิ้นเชิงได้ โดยไม่ต้องมาโศกเศร้า ทนลำบาก ในวัฎฎสงสารนี้อีก (แม้น กิเลส ลาภ ยศ สรรเสริญ สุข จะพัฒนา เจริญงอกงาม อย่างไม่หยุดยั้งก็ตาม)
.........................................

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 13 5 ต.ค. 2550 (23:28)
ถ้าให้ข้อคิดที่เด่นชัด เเบบว่าฟันธง ผมคิดว่า พระพุทธเจ้านั้น ได้รู้ถึงเเก่นเเท้ ของทุกสรรพสิ่ง ซึ่งเเม้เเต่วิทยาศาสตร์ ยังต้องทึ่ง เพราะบางเรื่อง พระพุทธเจ้ารู้มาก่อนเป็นพันปี กว่าวิทยาศาสตร์ปัจจุบันจะพิสูจน์ได้ว่าจริง

เหตุ-ผล ก็คือ วิทยาศาสตร์ จะเชื่อในสิ่งที่เป็นจริง พิสูจน์ได้ ทดลองได้ เเละผลของมันต้องรับรู้ได้ ด้วยประสาทสัมผัส เเต่ ประสาทสัมผัสของมนุษย์เองก็มีขีดจำกัด เช่น การที่จะมองเห็นส่วนย่อยที่เล็กมากๆของสสาร มนุษย์จึงพยายามสร้างเครื่องมือ เช่น กล้องจุลทรรศ์อิเล็กตรอน ซึ่งสิ่งเหล่านี้ถือเป็นตัวกลาง ที่ช่วยในการเเปลงข้อมูลให้ออกมาในรูปเเบบที่ประสาทสัมผัสของมนุษย์สามารถรับรู้ได้อีกที
เช่น ฉายเป็นภาพออกมาอีกที เเล้วค่อยใช้ประสาทคือตา ในการรับรู้ผลที่ได้นั้น

เเต่พระพุทธเจ้าสามารถรู้ได้ โดยไม่ต้องพึ่งการพิสูจน์ผ่านทางประสาทสัมผัสปกติของมนุษย์ สิ่งนี้น่าจะเป็นสิ่งที่ทำให้วิทยาศาสตร์ต้องฉงน ในสมัยเป็นพันปีก่อน วิทยาศาสตร์ยังไม่มี คนๆหนึ่งสามารถมองเห็นความจริงของทุกสิ่ง โดยไม่ต้องพึ่ง อุปกรณ์ใดๆ นั่น หมายถึง พระพุทธเจ้า ไม่ได้รู้ เพราะ ดวงตาเห็น หูได้ยิน หรือจมูกได้กลิ่น เเต่เป็นการ "รู้" ด้วยอะไรบางอย่างที่อยู่นอกเหนือ ประสาทสัมผัสโดยทั่วไปของมนุษย์....

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 14 6 ต.ค. 2550 (10:34)
ผมมองว่า ไม่ได้เป็นเรื่องที่น่าฉงนเท่าใดนัก ถ้าหากเราค่อยๆเข้ามาศึกษาปฏิบัติและดูด้วยใจของเรา (ที่เริ่มสงบ สะอาดมากขึ้น)

ภาษาอภิธรรมกล่าวว่า จิตนี้วิจิตรนัก

วิจิตรทั้งในเรื่องกุศลเช่นเรื่องปัญญาหรือการหยั่งรู้ วิจิตรทั้งในเรื่องอกุศล กิเลสที่เป็นส่วนละเอียดเป็นอนุสัยนอนเนื่องผนวกกับโมหะหรืออวิชชา ซึ่งจะกลายเป็นคู่ปรับกับปัญญาไปโดยตลอด

การคดโกง คอรัปชั่น ในสมัยนี้ จึงวิจิตรพิสดารมาก

ในทำนองเดียวกัน ผลงานศิลปะที่วัดร่องขุ่น จ.เชียงราย ของ อ.เฉลิมชัย ก็วิจิตรพิสดารมาก


พลังอานุภาพของจิตที่ฝึกอบรมดีแล้ว บริบูรณ์ด้วยศีล สมาธิ และปัญญา จึงเป็นจิตที่เราคนธรรมดา ที่แม้สติก็ครองให้อยู่ได้ไม่นานนั้น จะสามารถคาดคะเน คำนวณ ประมาณได้

และพลังอานุภาพสูงสุด ก็คือความเป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน พ้นไปจากกิเลสอาสวะ ดับอวิชชา และตัณหาอย่างสิ้นเชิง


ส่วนพลังอานุภาพอื่นๆนั้น เป็นเพียงของแถม เป็นของข้างเคียงเท่านั้น และไม่เกิดได้ในทุกคน
หากใช้เป็นประโยชน์ก็ดีมาก แม้แต่พระพุทธองค์ก็เลือกใช้เมื่อจำเป็นเท่านั้น เพราะการใช้ในทางที่ผิด จะทำให้จิตเสื่อม และเป็นหมันจากเป้าหมายสูงสุดได้ง่ายๆ อย่าลืมว่า เพื่อนๆวัยเด็กของพระพุทธองค์เมื่อบวชแล้วต่างบรรลุตั้งแต่โสดาบัน ไปจนถึงอรหันต์ ในขณะที่พระเทวทัตนั้นได้ณาณวิเศษแต่ยังคงเป็นปถุชน หาได้บรรลุธรรมไม่ เพราะยังมีมิจฉาทิฏฐิ และความอิจฉาริษยา และคิดร้ายต่อพระพุทธองค์ ... ตรงนี้ชี้ให้เห็นตัวอย่าง ของการได้ ฌาณ เพราะการฝึกสมาธิด้วยใจที่เด็ดเดี่ยว ... แต่ก็ยังต้องพัฒนาต่อด้วยวิปัสสนา คือการเจริญปัญญา จึงจะเอาชนะกิเลสในส่วนละเอียดได้

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 15 6 ต.ค. 2550 (12:57)
ข้าพเจ้า เข้าใจดีว่า ท่านMahtGuy เข้าใจแล้วว่า พลังอานุภาพเป็นของแถม
..................................
แต่เรื่องที่แสดงความเห็น ที่ผ่านมานั้น ข้าพเจ้ากำลังสรุปให้ท่านทราบว่า ข้าพเจ้าไม่ได้เห็นด้วยกับท่านMathGuy วรรคนี้ที่ว่า

เมื่อพิจารณาเช่นนี้ ควรจะจัดว่า แนวทางของพุทธศาสนานั้น เป็นวิทยาศาสตร์เฉพาะด้าน เป็นวิทยาศาสตร์ชนิดพิเศษ ที่ทำการปฏิบัติธรรม ทดลองคิดค้น ลงไปที่จิตของแต่ละคน ด้วยตัวของเขาเอง และพัฒนาจิตให้มีคุณภาพสูงสุดได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่มีคุณค่าอย่างยิ่งต่อชีวิตของมนุษยชาติ

เพราะข้าพเจ้าเห็นว่า วิทยาศาสตร์ คือ วิทยาศาสตร์ พุทธศาสตร์ คือ พุทธศาสตร์
และข้าพเจ้ากล่าวต่อไปอีกว่า
การเปรียบเทียบศาสตร์ สองศาสตร์ และยังสรุปอีกว่า พุทธศาสตร์เป็นส่วนหนึ่งของวิทยาศาสตร์ หากพุทธศาสตร์ที่เกิดก่อน ศาสตร์ซึ่งเป็นความรู้ที่สงบเย็นแล้ว และถูกอนุรักษ์ไว้(คือ ไม่เปลี่ยนสูตร อีกแล้ว) ไม่อาจมีสิทธิ์โต้ตอบอะไรได้ อีกทั้งพระสงฆ์เคารพ และอภิวาทต่อพระพุทธเจ้า(ผู้ตรัสรู้ได้เอง) จึงไม่มีผู้ใด กล้าเปลี่ยนแปลงคำสอนของพระองค์ เว้นแต่จะกล่าวว่า ตนเป็นพุทธ นิกายใหม่

นั้น เพราะเห็นว่า เครื่องมือทางวิทยาศาสตร์ ไม่ใช่ตัวช่วย(หรืออายตนะทั้ง 5)ของพุทธศาสตร์ จึงแสดงตัวอย่าง เรื่อง ให้เห็นว่า มีอีกมากมาย ที่เครื่องมือทางวิทยาศาสตร์ทำแทนอายตนะของคน ไม่ได้

บางเรื่อง คนจึงยังมีความพิเศษกว่า เครื่องมือวิทยาศาสตร์ เช่น

ถ้าใครบอกว่า คอมพิวเตอร์(อุปกรณ์ทางวิทยาศาสตร์) มีความจำเก่ง มากกว่า คน ดังนั้น คอมพิวเตอร์ที่มีHard Disk บรรจุข้อมูลด้านพุทธศาสตร์ทั้งหมด ถือเป็น คอมพิวเตอร์ที่"บรรลุธรรม"แล้ว เช่นนี้ ข้าพเจ้าคงต้องเลิกคุย เพราะมันคนละเรื่อง

คนจำความรู้ใหม่ได้ แต่VCD แค่เป็นภาพยนตร์ ที่เล่าเรื่องแทนเรื่องราวทั้งหมดได้ แต่เครื่องฉายไม่ได้เป็นครูจำความรู้ โต้ตอบ ตรวจสอบ ความรู้ ของนักเรียนได้ สรุปเครื่องฉายไม่ได้จำอะไร มีหน้าที่เหมือนหุ่นยนต์คือ แสดงผลได้เท่านั้น เครื่องฉายไม่ได้มีภูมิความรู้ถ่ายทอดต่อผู้อื่นได้ตามความประสงค์

อีกทั้ง ศาสนาพุทธ ไม่ค่อยได้พึ่ง ของใช้ทางวิทยาศาสตร์ มาก ใช้เพียงสิ่งของ 8 อย่างเท่านั้น(ย้ำว่า 8 อย่าง เท่านั้น) เพราะเหตุแห่งการลดละเลิก กิเลส การใช้ของมีค่า จึงใช้เท่าที่จำเป็นมากที่สุด

เรื่องของ วิทยาศาสตร์ เรื่องของ สุขอนามัย พระพุทธเจ้าจึงไม่ได้เน้นอะไร

.................................................
ขอยกพระอริยสงฆ์ องค์หนึ่ง นามว่า พระอานนท์ ท่านเป็นเอกทางด้าน พหูสูตร (คือ เป็นผู้ตั้งใจฟังความรู้ และจดจำคำสอนได้มาก) อยู่ใกล้พระพุทธเจ้า มากกว่าพระสงฆ์รูปอื่น
แต่กลับไม่บรรลุธรรม ไม่ได้ขั้นพระอรหันต์ ในช่วงที่พระพุทธเจ้ายังมีชีวิตอยู่
แต่เมื่อผ่านไป หลังพระพุทธเจ้าปรินิพพาน พระอานนท์ ก็บรรลุเป็น พระอรหันต์ เช่นกัน ตามการรับรองของพระพุทธเจ้าว่า อีกหน่อย ท่านก็จะบรรลุธรรม อย่าได้ ร้องไห้เสียใจไปเลย ตั้งใจทำให้สำเร็จเถิด

การเป็น พหูสูตร ข้าพเจ้าเข้าใจว่า เป็นเครื่องกั้นต่อคนเช่นกัน ทำให้เสียเวลาไปมากต้องการคิด วิเคราะห์ หาความจริง และสรุปผล
ซึ่งต่างจาก พระอริยสงฆ์ องค์อื่นบางรูป ที่ฟังธรรมจากพระพุทธเจ้า เพียงครั้งเดียว ก็บรรลุธรรมทันที
.........................................................
การฟังธรรมและบรรลุธรรม แบบนี้ ไม่ได้อิงหลักวิทยาศาสตร์ แต่อย่างใด
และข้าพเจ้าเชื่อว่า พระอริยสงฆ์ หลายรูป ไม่ได้จบเอกทางวิทยาศาสตร์
ดังนั้น พุทธศาสตร์ จึงไม่ใช่เป็นศาสตร์แขนงหนึ่งของ วิทยาศาสตร์
........................................................
ท้ายนี้ ข้าพเจ้าต้องขออภัย ที่กล่าวถึงพระอริยสงฆ์ พระอานนท์
ความดีงามของพระสงฆ์ที่เป็นพหูสูตร ก็มีข้อดี อย่างมากมาย ต่อท่านทั้งหลาย
คือ พระท่านได้ ถ่ายทอดความรู้ ความเข้าใจ ประวัติพฤติกรรม จากการดู ฟังธรรม จากพระพุทธเจ้า แล้วนำจดบันทึก เผยแผ่ต่อผู้อ่านธรรมะ รุ่นหลังต่อไป

ความรู้ทางธรรม จึงได้รับรายละเอียดมากขึ้น ทำให้เป็นคำขยาย ความหมายของ พุทธะ มากขึ้นไปด้วย

ดังนั้น อยากขอฝาก ผู้เป็นพหูสูตร ในประเทศไทย พึงระวังเรื่องดังกล่าวให้มาก เพราะบางครั้งท่านมาถึงฝั่งแล้ว แต่กลับไม่ขึ้นบก กลับไปแวก ว่ายน้ำ ริมฝั่ง ใจก็คิดอยู่ว่า ฝั่งอยู่ไหน
เพราะเสียเวลาไปกลับเรื่องอื่น ที่ไม่ใช่เส้นทางเดิน

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 16 6 ต.ค. 2550 (15:27)
ข้อเสนอเป็นเพียงการให้คิดเชิงเปรียบเทียบ(ด้วยกุศลจิต)เท่านั้น ไม่ได้ให้ไปยึดอะไรเป็นจริงจัง เพระเมื่อศรัทธาเข้ามาปฏิบัติอย่างจริงจัง ผู้ปฏิบัติก็จะเข้าใจได้ดีขึ้นเองโดยลำดับ

............................................................................................
บุณคุณของพระอานนท์นั้น ที่สำคัญมากสิ่งหนึ่งก็คือ ทำให้เรามีการบันทึกคำสอนของพระพุทธองค์โดยอาศัยความจำ(ด้วยความรู้ ความเข้าใจ)ของพระอานนท์ และการตรวจสอบตรวจทานกันด้วยพระอรหันต์อีกจำนวนมาก ทำให้เรามีพระไตรฏิปกจนถึงทุกวันนี้

ผมเชื่อว่าการเป็นพหูสูตรเป็นไปเพราะบารมีเพราะการฝึกฝนตนของบุคคลนั้นๆ

สาวกคนสำคัญๆต่างๆก็มีความสามารถเด่นไปคนละเรื่อง ตามกุศลกรรม ตามบุญบารมีของท่านนั้นๆ

จึงไม่ใช่สิ่งที่เราจะเลือก หรือไม่เลือกเอาได้เช่นนั้น

เรื่องอุปสรรคในการบรรลุเป็นอรหันต์ของพระอานนท์ พิจารณาดูแล้ว เหตุไม่ใช่เพราะความเป็นพหูสูตรของท่าน แต่น่าจะเป็นเพราะความห่วง ความกังวล ความไม่ปล่อยวางได้ เพราะท่านต้องมีจิตผูกพันกับภาระงานที่สำคัญมากมาย ซึ่งเป็นเรื่องที่เป็นมหากุศลทั้งนั้น

และที่ท่านบรรลุนั้นก็น่าจะมาจากความเป็นพหูสูตรของท่านเป็นส่วนสำคัญ ที่ได้หยั่งรู้ทุกอย่างที่จำเป็นแทบทั้งหมดแล้ว ยังเหลืออยู่แค่เปลาะดียวเท่านนั้น ที่ท่านเพียงวาง ก็เข้าถึงได้

ที่สำคัญ พหูสูตรของพระอานนท์นี้ ไม่ใช่การรู้จำ รู้คิดแบบธรรมดา เพราะท่านบรรลุโสดาบันแล้ว ดังนั้นท่านมีญาณหยั่งรู้ มีภูมิธรรมที่ละเอียดที่ถึงพร้อมอยู่แล้ว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 17 6 ต.ค. 2550 (15:40)
หมายเหตุ : การบรรลุธรรมของพระอริยะมีระดับขั้นดังนี้

1) พระโสดาบัน

2) พระสกิทาคามี

3) พระอนาคามี

และ

4) พระอรหันต์

ถ้าเราใช้คำว่าบรรลุธรรมนั้น หมายถึง ต้องเป็นพระโสดาบันเป็นอย่างต่ำ จนถึงขั้นสูงสุดคือเป็นพระอรหันต์

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 18 6 ต.ค. 2550 (17:29)
วิทยาศาสตร์ทุกแขนงล้วนเป็นความจริง
พุทธศาสนาเป็นศาสนาที่สอนคนให้เห็นความจริง
ผมว่ามาคิดดูแล้วทั้งสองสิ่งไม่ขัดต่อกันเลยแต่ไปด้วยกันมากกว่าไม่เชื่อนะครับหากได้ลอง
ศึกษาธรรมให้ดีแล้วจะพบว่านั้นคือความจริง
เช่นเดียวกันเมื่อลองศึกษาวิทยาศาสตร์ก็จะพบว่ามันเป็นความจริงเช่นกัน
แม้สังคมเราจะเห็นในแง่ที่ต่างกันแต่แก่นมันไม่ต่างกันเลยนะครับ_^v^_

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 19 6 ต.ค. 2550 (22:15)
แท้จริงแล้วพุทธศาสนาเป็นวิทยาศาสตร์
แต่เรามานับถือให้เป็นไสยศาสตร์กันเอง
ลองไปศึกษาพุทะศาสนาแนววิทยาศาสตร์จากเวปนี้ดู
www.whatami123.com
แล้วจะพบว่าพุทธศาสนาเป็นวิทยาศาสตร์อย่างไร

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 20 9 ต.ค. 2550 (18:09)
โดยพื้นฐานแล้วพระพุทธศาสนามีเหตุและผลนี่ มีที่มาและที่ไปของเรื่องราวที่นำมาสอนชาวพุทธ ส่วนไสยศาสตร์ที่ว่าน่ะเป็นการแปลความผิดจากการทำสมาธิและการฝึกตนให้คิดและสำนึกเรียนรู้ในหลักของพระพุทธศาสนา ฝึกแล้วได้ปัญญาและสามารถเชื่อมโยงพุทธกับชีวิตมนุษย์ได้ทั้งตนเองและคนทั่วไปที่ซับซ้อนได้ถือว่าเป็นผู้ที่เห็นความจริง แต่ถ้าฝึกแล้วรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้วิเศษแล้วล่ะก็ ก็เป็นไสยศาสตร์ ในเรื่องราวเดียวกันคนสองคนเปรียบเที่ยบกันคือผู้สำเร็จการศึกษา อีกคนคือผู้มีเวทมนต์ หรืออาจกล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือไม่เข้าใจธรรมชาติเห็นอะไรแปลกๆก็สมมุติว่าเป็นอะไรไป

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 21 9 ต.ค. 2550 (22:32)
ไม่ขัดแย้งกันมากกว่า

ส่วนใหญ่ พระพุทธศาสนามักสอนตามความเป็นจริง เช่น อริยสัจ 4 เป็นต้น

คล้ายกันกับการที่ วิทยาศาสตร์ ที่สามารถหาข้อเท็จจริงได้

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 22 9 ต.ค. 2550 (23:38)
แก่นแท้ของพุทธศาสนา มีง่ายๆสั้นๆก็คือ "ดับทุกข์"

ถ้าในความคิดผมที่เรียนทางด้านวิทยาศาสตร์ ผมคิดว่า พุทธศาสนาเป็นวิทยาศาสตร์โดยแท้
ซึ่งตรงตามกระบวนการทุกอย่างทางวิทยาศาสตร์

1 มีการสังเกต (พระพุทธเจ้าได้สังเกตการเวียนว่ายตายเกิดของมนุษย์)
2 มีการตั้งสมมุติฐาน (คิดหาวิธีที่จะทำให้หยุดวัฐจักร ซึ่งมี เกิด แก่ เจ็บ ตาย)
3 มีการทดลอง ลงมือปฏิบัติ ลองผิดลองถูก (ได้ทำการบำเบ็ญทุกข์กริยาซึ่งก็ไม่ใช่ทางออก)
4 มีการสรุปผล (เมื่อได้วิธีการที่ทำให้หลุดพ้นก็สรุปข้อมูลทั้งหมดแล้วเผยแผ่)

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 23 10 ต.ค. 2550 (09:26)
ดูก่อน ท่านDejavoO
ศาสนาพุทธ เกิดขึ้นก่อน วิทยาศาสตร์ กี่ปี
วิทย์ มาตรงกับ พุทธ หรือ พุทธ มาตรงกับวิทย์
...............................................
พุทธศาสตร์ ไม่ได้เป็นวิทยาศาสตร์โดยแท้
ถ้าพิจารณาดี ๆ แล้ว 4 ข้อนั้น ใกล้เคียงกับ อริยสัจ 4
อริยสัจ 4 เกิดขึ้นเพื่อตรวจตรา จิต ว่า มีกิเลส หลงเหลือ อยู่หรือไม่
ส่วนกระบวนการทางวิทยาศาสตร์ เกิดขึ้นพื่อพัฒนาความรู้ทางวัตถุนิยม อำนวยสะดวกนิยม
...............................................
หลักการ ขั้นตอน คล้ายคลึงกัน
เพราะเมื่อผู้คนมีประสบการณ์ การทำงาน ข้อสรุปจะใกล้เคียงกัน แต่ต่างกันใน เป้าหมาย
หลักการจัดการด้านธุรกิจ ก็ตั้งหลักการได้ เพื่อ อำนวยสะดวกนิยม
...............................................
ถ้าแม้นท่าน อ่านแล้วไม่เข้าใจ เกิดข้อสงสัย ข้าพเจ้าแนะให้อ่าน พระไตรปิฏกบางส่วน จาก http://www.larnbuddhism.com/tripitaka/prasuttanta/2.html

ดังนี้

ธรรมดาของพระโพธิสัตว์

๑. พระโพธิสัตว์จุติจากดุสิต มีสติสัมปชัญญะ ลงสู่พระครรภ์พระมารดา.

๒. เมื่อพระโพธิสัตว์ลงสู่พระครรภ์พระมาดา จะมีแสงสว่างอันโอฬารปรากฏในโลก. หมื่นโลกธาตุสะเทือนสะท้านหวั่นไหว.

๓. มีเทพบุตร ๔ ตนมาอารักขาทั้งสี่ทิศ เพื่อป้องกันมนุษย์และอมนุษย์มิให้เบียดเบียนพระโพธิสัตว์หรือพระมารดา.

๔. พระมารดาพระโพธิสัตว์ทรงตั้งอยู่ในศีล ๕ โดยปกติ.

๕. พระมารดาพระโพธิสัตว์ไม่ทรงมีความรู้สึกทางกามในบุรุษทั้งหลาย และจะเป็นผู้อันบุรุษใด ๆ ผู้มีจิตกำหนัดก้าวล่วงไม่ได้.

๖. พระมารดาพระโพธิสัตว์มีลาภ บริบูรณ์ด้วยกามคุณ ๕ ( รูป , เสียง , กลิ่น , รส, โผฏฐพพะ).

๗. พระมารดาพระโพธิสัตว์ไม่มีโรค มองเห็นพระโพธิสัตว์ในพระครรภ์เหมือนเห็นเส้นด้ายในแก้วไพฑูรย์ ( ตั้งแต่ข้อ ๓ ถึง ๗ หมายถึงระหว่างทรงพระครรภ์).

๘. เมื่อพระโพธิสัตว์ประสูติได้ ๗ วันแล้ว พระมารดาย่อมสวรรคต เข้าสู่สวรรค์ชั้นดุสิต.

๙. สตรีอื่นบริหารครรภ์ ๙ เดือนบ้าง ๑๐ เดือนบ้างจึงคลอด ส่วนมารดาพระโพธิสัตว์บริหารพระครรภ์ ๑๐ เดือนพอดีจึงคลอด.

๑๑. เมื่อประสูติ เทวดารับก่อน มนุษย์รับภายหลัง.

๑๒. เมื่อประสูติจากพระครรภ์ ยังไม่ทันถึงพื้น เทพบุตร ๔ ตนจะรับวางไว้เบื้องหน้าพระมารดาและบอกให้ทราบว่า พระโอรสที่เกิดมีศักดิ์ใหญ่.

๑๓. เมื่อประสูติ พระโพธิสัตว์เป็นผู้บริสุทธิ์สะอาด ไม่แปดเปื้อนด้วยคัพภมลทิน.

๑๔. เมื่อประสูติ จะมีธารน้ำร้อนน้ำเย็นตกลงมาสนานพระกายพระโพธิสัตว์และพระมารดา.

๑๕. ทันใดที่ประสูติ พระโพธิสัตว์จะผินพระพักตร์ทางทิศเหนือ ดำเนินด้วยพระบาท ๗ ก้าว เปล่งพระวาจาประกาศเรื่องที่จะทรงเป็นเลิศในโลก และเรื่องชาตินี้เป็นชาติสุดท้าย.

๑๖. เมื่อพระโพธิสัตว์ประสูติ จะมีแสงสว่างอันโอฬารปรากฏในโลก และหมื่นโลกธาตุสะเทือนสะท้าน.

.......................................................
หรือจะอ่านให้หมดเล่ม ก็ไม่ว่ากะไร
แล้วลองตอบคำถามกับตนเองว่า สิ่งเหล่านี้ เป็น วิทยาศาสตร์หรือไม่
.....................................................
มนุษย์ มีอารมณ์ปกติอย่างหนึ่ง คือ พยายามจับกลุ่ม เพื่อทำความจำให้กับตนเองให้ได้
จึงพยายาม ให้ พุทธศาสตร์ เป็นส่วนหนึ่งของวิทยาศาสตร์
....................................................
เหมือน อยากให้ ปลาวาฬ ปลาโลมา เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
คนทั่วไป ไม่ทราบ ก็ต้องเรียกว่า ปลา
ถ้าข้าพเจ้าบอกว่า มันคือ ปลาโลมา ก็คือ ปลาโลมา คน ก็คือ คน
เช่นนี้ท่านคงเข้าใจ
พุทธศาสตร์ จึงไม่ใช่วิทยาศาสตร์ ไม่ใช่ไสยศาสตร์ แต่เป็นพุทธศาสตร์
....................................................
หมายเหตุ ข้อความในพระไตรปิฏก บางท่อน บางตอน ทำให้ผู้อ่าน หลงทาง หลงเป้าหมายในการดับทุกข์ เพราะดันไปอ่านเรื่องท่อนนี้ นั้น เป็น เหตุสำคัญ เป็น เป้าหมายหลัก
เหมือน นักเรียนอ่านหนังสือ ไม่จบทั้งเล่ม แล้วเข้าใจเอาว่า ข้อสรุปของหนังสือ เป็นอย่างไร
เมื่อยังเป็นเด็กนักเรียน ม.4-ม.6 เราพอจะจำได้ว่า ตอนอ่านหนังสือ อะไรบ้างที่ให้ข้ามไปก่อน ไม่ต้องอ่าน (ด้วยว่าอาจารย์สั่ง หรือเพราะตนเอง) อย่างน้อยข้าพเจ้าเชื่อว่าท่านคงได้อ่านเรื่องนั้น ไปครั้งหนึ่งแล้ว แต่ก็พอทราบว่ามันเป็นข้อปลีกย่อย หรือเป็นเรื่องที่ไม่ให้ความสำคัญอะไร หรือที่แย่ที่สุดคือ มีความเห็นว่าเสียเวลา เพราะเห็นว่า ทำอย่างไร ท่านก็ไม่มีวันได้พบเห็น ท่านไม่เข้าใจ ท่านหรือผู้อื่นพิสูจน์ให้ท่านเห็นจริงไม่ได้ จึงยังไม่เชื่อ ในความรู้ที่ได้รับ(หรือรู้โดยมั่นใจว่า ไม่ใช่หลักสำคัญ)
..................................................
ดังนั้น ข้าพเจ้าจึงไม่แปลกใจว่า พระสงฆ์ชื่อดังบางท่าน จึงเห็นว่า พระไตรปิฏกบางส่วน ไม่จำเป็นต้องอ่านก็ได้ ซึ่งพระได้ให้เหตุผลไว้ แต่ข้าพเจ้าจำไม่ได้แล้ว
.................................................

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 24 10 ต.ค. 2550 (13:20)
ขอให้ตั้งใจให้เป็นกุศลว่า ไม่ว่าจะเป็นการฝึกคิด พิจารณา เทียบเคียง ให้เห็นว่า พุทธศาสนา กับ วิทยาศาสตร์ เหมือนกัน หรือต่างกันอย่างไร

ขอให้เราถือเอาเป็นเพียงการเทียบเคียงในแง่มุมมองที่ดี และระมัดระวังที่จะไปคิดขยายให้เกินกว่าที่เป็นจริง คือให้เห็นในส่วนที่อาจจะหลงเข้าไปเข้าใจผิดได้


ให้เข้าใจว่า วิทยาศาสตร์เองได้ถูกนำไปใช้ในด้านการส่งเสริมกิเลส ก็มีมาก ... ให้เห็นข้อจำกัดของวิทยาศาสตร์ ... ที่ยังต้องอยู่ภายใต้อำนาจจิตใจของคน


ในขณะที่พุทธศาสนานั้นสอนให้เราฝึกอบรมจิตใจ เพื่อให้มีจิตใจที่ดีงาม ซึ่งจะทำให้ทุกอย่างที่ถูกใช้ภายใต้จิตใจที่ดีนี้ ดีงามไปด้วย ... วิทยาศาสตร์จะมีคุณค่าสูงสุดได้ ก็ต่อเมื่อถูกใช้โดยคนที่ได้รับการอบรมจิตใจที่ดีงามแล้วเท่านั้น

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 25 25 ต.ค. 2550 (12:03)
ทีนี้ลองมาพิจารณา ความเข้าใจ ความรู้สึก ที่เป็นอกุศล ที่เกิดจากวิทยาศาสตร์กันดูบ้าง

1) วิทยาศาสตร์ มีข้อจำกัดในเรื่องความรู้ทาง จิตใจ อยู่มาก ... วิทยาศาสตร์รู้เรื่อง "จิต" น้อยมากนั่นเอง

2) จิตวิทยา ที่พยายามศึกษา จิต ให้เป็นวิทยาศาสตร์นั้น ก็ยังทำได้จำกัด คับแคบ และดูเหมือนจะไปอยู่ในทิศทางที่ไม่ถูกต้อง ... บ่อยครั้ง ถูกใช้เป็นเครื่องมือ ในการกล่อม ควบคุมบังคับ โฆษณา สร้างแรงจูงใจให้ทำอะไรต่างๆ สร้างระบบการให้รางวัลหรือผลตอบแทนที่นำไปสู่อกุศลและความทุกข์ที่ซับซ้อน

3) ผลผลิตของวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ที่เป็นวัตถุ ทำให้จิตใจของคนเรา แข็งกระด้าง ไม่อ่อนโยน เกิดการเสพ หรือพึ่งพาทางวัตถุ จิตใจตกเป็นทาสของวัตถุภายนอก

4) ระบบการศึกษา ถูกทำให้เป็นวิทยาศาสตร์ ... แต่คุณค่าทางจิตใจ คุณธรรม จริยธรรม กลับได้รับความสนใจน้อยลงไป ... ไปสนใจสิ่งที่เป็นรูปธรรม วัดได้ สนใจการสร้างหลักฐาน ข้อมูลต่างๆ ... แต่เป็นการสร้างรูปธรรม ด้วยแรงจูงใจที่เป็นกิเลสหรืออกุศล

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 26 30 ต.ค. 2550 (23:20)
วิทยาศาสตร์เป็นแนวทางคิดค้นให้เกิดประโยชน์ในทางสังคม....ส่วนทางพุทธศาสนาท่านสอนให้คิดค้นทางจิตเพื่อความหลุดพ้นสิ้นอาสวกิเลส ตามความเป็นจริงก็ไม่ต่างกันเพียงแต่การคิดค้นเพื่ออะไรเท่านั้นเอง วิทยาศาสตร์เป็นแนวทางความเจริญของโลกเพื่อความ
สดวกสบายในอนาคตแต่ไม่มีใครทราบได้ว่ามันจะทำลายตัวเองเมื่อไร ในตอนนี้กำลังเกิด
ภาวะโลกร้อน วิทยาศาสตร์เป็นตัวทำให้เกิดหรือเปล่า ตัวอย่างเช่น..สร้างวัตถุอันร้ายแรง
และสร้างสิ่งต่างๆอีกมากมาย ทางพุทธศาสนาสร้างธรรมะให้เกิดขึ้นแก่จิตใจคนเพื่อความร่มเย็นเป้นสุข สอนให้รู้ว่านี้เหตุแห่งทุกข์ อะไรที่ทำให้เกิดทุกข์ แล้วจะทำอย่างไรถึงจะดับทุกข์
เพื่อความหลุดพ้นไม่ต้องมาเกิดอีก จึงมองเห็นได้ว่าความแตกต่างของวิทยาศาสตร์และพุทธ
ศาสนาแตกต่างกันอย่างไร ความรู้เป็นสิ่งที่ดีแต่ถ้าคนใช้เอาไปใช้ในทางที่ไม่ดี..แล้วจะมีประอะไร.........