นับถือพุทธศาสนาแล้วได้อะไร?

ในปัจจุบันชาวพุทธส่วนใหญ่ไม่ได้สนใจศึกษาหลักของพุทธศาสนาว่าหลักการที่แท้จริงของพุทธศาสนานั้นเป็นอย่างไร คือชาวพุทธเกือบจะทั้งหมดจะรู้จักพุทธศาสนาเพียงว่า พระพุทธเจ้าสอนว่าถ้าทำความชั่วเมื่อตายไปจะต้องตกนรก(ซึ่งเชื่อกันว่าอยู่ใต้ดิน) แต่ถ้าทำความดี เมื่อตายไปก็จะได้ขึ้นสวรรค์(ซึ่งเชื่อกันว่าอยู่บนฟ้า) และถ้ายังไม่หมดกิเลส "จิต"หรือ"วิญญาณ"ของคนเรานี้ก็จะยังคงเวียนว่ายตายเกิดอยู่เช่นนี้ไปเรื่อยๆ จนกว่าจะมาปฏิบัติตามหลักการดับทุกข์(หลักอริยสัจ ๔ )ของพระพุทธเจ้าอย่างเคร่งครัด จนหมดกิเลสก็จะได้ "บรรลุนิพพาน"
ซึ่งนิพพานนี้บางคนก็เชื่อกันว่าหมายถึงจิตหรือวิญญาณของเรานี้จะ"ดับสูญหรือหายไปเลย" ไม่ต้องมีจิตหรือวิญญาณมาให้เวียนว่ายตายเกิดให้เป็นทุกข์อีกต่อไป แต่บางคนก็มีความเห็นแตกต่างไป คือจะเห็นว่า"นิพพานเป็นสภาวะหรือเมืองที่ถ้าจิตหรือวิญญาณใดได้บรรลุถึงแล้ว จะมีแต่ความสุข ไม่มีความทุกข์เลยอยู่ชั่วนิรันดร" แต่ไม่ว่าจะเป็นนิพานชนิดใด ก็จะต้องปฏิบัติกันอย่างเคร่งครัดและยาวนาน ซึ่งก็อาจจะต้องปฏิบัติกันเป็นร้อยชาติ พันชาติ หรืออาจะถึงแสนชาติก็ได้ จึงจะได้บรรลุถึงนิพพาน ซึ่งนี่เป็นความเชื่อของชาวพุทธเกือบจะทั้งหมด
คือพวกหนึ่งเชื่อว่านิพพานหมายถึงตายแล้วจิตหรือวิญญาณ(ความรู้สึกนึกคิดของเรา)จะสูญหายไปเลยเหมือนกับไฟที่เมื่อดับแล้วก็หายไป ส่วนอีกพวกหนึ่งเชื่อว่านิพพานหมายถึงตายไปแล้วจิตหรือวิญญาณจะยังคงอยู่ในสภาวะที่ไม่มีทุกข์จะมีแต่ความสุขอยู่ชั่วนิรันดร เหมือนกับคนที่อาศัยบ้านหลังหนึ่งอยู่ แต่พอบ้านหลังนั้นพังก็ออกไปอาศัยบ้านหลังใหม่ที่มีแต่ความสุขตลอดไปแทน
จากความเชื่อทั้งสองนี้ ถึงแม้จะดูว่าตรงข้ามกัน แต่ก็ตรงข้ามกันก็เฉพาะจุดหมายปลายทาง(คือนิพพาน) แต่ที่เชื่อตรงกันก็คือ เมื่อยังไม่บรรลุนิพพาน จิตหรือวิญญาณก็จะยังคงเวียนว่ายตายเกิดอยู่เรื่อยๆไป(คือเวียนกลับมาเกิดใหม่ได้อีก) ซึ่งความเชื่อเหล่านี้ล้วนมีต้นกำเนิดมาจากพระไตรปิฎกทั้งสิ้น แต่แม้ในพระไตรปิฎกเองนั้นก็มีคำสอนว่า “อย่าเชื่อแม้มีที่อ้างอิงจากตำราหรือพระไตรปิฎกก็ตาม” ซึ่งนี่คือจุดที่ขัดแย้งกันเองในพระไตรปิฎกที่ผู้มีปัญญาจะต้องนำมาศึกษากันอย่างจริงจังเพื่อหาข้อยุติ
ชาวพุทธเกือบจะทั้งหมดจะยึดถือพระไตรปิฎกว่าเป็นตำราที่บันทึกคำสอนที่แท้จริงของพระพุทธเจ้า ซึ่งในพระไตรปิฎกก็มีการกล่าวถึงเรื่องการเวียนว่ายตายเกิดและนิพพานนี้อยู่มากมายทั่วไปหมด ดังนั้นถ้าใครสอนตรงตามที่พระไตรปิฎกว่าไว้ ชาวพุทธก็จะเชื่อถือ แต่ถ้าใครสอนผิดจากพระไตรปิฎก ชาวพุทธก็จะไม่เชื่อถือ(และอาจถูกกล่าวหาว่าทำลายพุทธศาสนาได้)
คำว่า"พุทธะ" หมายถึง ผู้รู้ คือ รู้แจ้งเห็นจริง หรือหมายถึง ผู้ที่มีปัญญารู้แจ้งโลก พุทธศาสนาก็หมายถึงศาสนาของผู้มีปัญญา พุทธศาสนิกชนก็หมายถึง คนที่นับถือผู้มีปัญญา ซึ่งคนที่นับถือผู้มีปัญญาก็ควรที่จะเป็นคนที่มีปัญญาด้วย
อย่างไรจึงจะเรียกว่าเป็นคนมีปัญญา? ซึ่งชาวพุทธส่วนใหญ่มักเข้าใจว่า ผู้มีปัญญาจะต้องเป็นผู้ที่มีอะไรพิเศษกว่าคนธรรมดา ซึ่งอาจะจะหมายถึงเป็นผู้วิเศษด้วย เช่น รู้จักอดีต มองเห็นอนาคต ทำนายชีวิตของคนได้แม่นยำ มีตาวิเศษมองเห็นได้ทั่วไปหมด มีหูวิเศษได้ยินเสียงไปทั่ว สามารถเหาะเหิรเดินอากาศหรือหายตัวได้ หรือมีความรู้ตามตำราหรือตามพระไตรปิฎกแตกฉาน หรืออาจจะติดต่อกับเทวดาหรือภูตผีปีศาจได้ หรือมีคาถาอาคมสามารถปลุกเสกสิ่งของหรือบุคคลให้มีความศักดิ์สิทธิ์(เช่นทำให้หนังเหนียวหรือแคล้วคลาดปลอดภัย หรือมีเสน่ห์คนนิยมรักใคร่ หรือทำให้ร่ำรวย หรือมียศมีอำนาจ เป็นต้น) และผู้มีปัญญาจะต้องมีคนเคารพนับถือมากๆด้วย เป็นต้น
อะไรคือสิ่งที่จะมาชี้วัดว่าใครมีปัญญาหรือไม่มีปัญญาอย่างแท้จริง? ถ้าชาวพุทธจะยอมรับฟังความเห็นของคนอื่นบ้างก็จะเข้าใจได้ว่า สิ่งที่จะชี้วัดว่าใครมีปัญญาหรือไม่ก็ต้องดูกันที่ว่า"ใครมีปัญหาหรือความทุกข์ความเดือดร้อนมากกว่ากัน" ถ้าใครยังมีปัญหาหรือมีความทุกข์ความเดือดร้อนมากก็แสดงว่ายังโง่อยู่มาก แต่ถ้าใครมีปัญหาหรือมีความทุกข์ความเดือดร้อนน้อย ก็แสดงว่ามีปัญญามากหรือมีความโง่น้อย และถ้าใครไม่มีปัญหาหรือไม่มีความทุกข์ความเดือดร้อนเลย ก็แสดงว่ามีปัญญามากหรือไม่มีความโง่เลย
ที่นี้ถ้าเอาจุดนี้มาวัดว่าชาวพุทธในปัจจุบันเป็นอย่างไร? ชาวพุทธก็คงรับไม่ได้ เพราะทั้งโดยส่วนตัวและส่วนรวมชาวพุทธก็ยังคงมีปัญหาและความทุกข์ความเดือดร้อนอยู่มากอย่างที่กำลังเป็นอยู่จริงในปัจจุบัน ซึ่งชาวพุทธก็แก้ข้อกล่าวหานี้อย่างง่ายๆว่า"เป็นเพราะเวรกรรมจากชาติปางก่อนที่ได้ทำเอาไว้" หรือบางคนก็อาจเชื่อว่า"เป็นเพราะดวงชะตาราศี หรือโชคชะตากำหนดมา ตามความเชื่อทางโหราศาสตร์" (ซึ่งเรื่องโหราศาสตร์นี้ในพระไตรปิฎกก็มีสอนว่าพระพุทธเจ้าสอนไม่ให้เชื่อเรื่องนี้)
ซึ่งถ้ามองในแง่ดีก็ทำให้สบายใจไปได้บ้าง แต่ถ้ามองในแง่ร้ายก็มองได้ว่านั่นเป็นความเชื่อที่งมงาย ที่ทำให้ชาวพุทธไม่พัฒนา เอาแต่นอนงอมืองอเท้ารอคอยโชควาสนา และยังเป็นการปัดความรับผิดชอบอีกด้วย คือไม่ยอมรับว่าตัวเองโง่งมงาย จึงทำให้เกิดปัญหาและความทุกข์ความเดือดร้อนนี้ขึ้นมา แต่กลับไปโทษเวรกรรมจากชาติก่อน หรือไปโทษดวงชะตาราศีแทน ซึ่งนี่ก็เท่ากับเป็นการปกป้องความเชื่อในพุทธศาสนาว่าดีเยี่ยม แต่มาช่วยแก้ปัญหา หรือแก้ความทุกข์ความเดือดร้อนในชีวิตปัจจุบันไม่ได้ ซึ่งนี่ก็แสดงอีกว่าพุทธศาสนาเป็นเพียงเครื่องช่วยปลอบใจ(หรือเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจ)ชาวพุทธให้มีความหวังหรือสบายใจขึ้นมาหน่อยว่า"อดทนทำดีไว้แล้วจะไปรับเอาในชาติหน้า"เท่านั้นเอง
พุทธศาสนาที่แท้จริงน่าจะมีอะไรที่ดีไปกว่าการเป็นแค่เพียงเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจเท่านั้น ซึ่งเพียงแค่นี้แม้ศาสนาไหนๆเขาก็มี แม้สัตว์เดรฉานก็ไม่เห็นจะต้องมีอะไรมายึดเหนี่ยวจิตใจ มันก็ไม่เห็นร้องไห้คร่ำครวญหรือเป็นทุกข์เหมือนคนที่ยึดมั่นในศาสนาแต่ก็ยังมีความทุกข์ความเดือดร้อนจนต้องขอร้องให้คนอื่นช่วยอยู่
ในสายตาของคนที่เขามีความเจริญทางด้านวัตถุและมีปัญหาหรือมีความทุกข์ความเดือดร้อนน้อยเขาก็จะมองชาวพุทธเราว่า"ไม่ใช้ปัญญาในการนับถือศาสนา" คือคำสอนของพระพุทธเจ้านั้นมีสิ่งที่ดีงามและเป็นประโยชน์อย่างยิ่งอยู่มากมาย แต่ชาวพุทธกลับไม่สนใจคัดเลือกเอาหลักคำสอนเหล่านั้นมาศึกษาและปฏิบัติ แต่กลับไปเลือกเอาคำสอนที่ปฏิบัติง่ายๆสบายๆ(เช่นการทำบุญ)มาปฏิบัติ แล้วก็เชื่อกันว่านี่เป็นการปฏิบัติตามคำสอนของพุทธศาสนาอย่างยิ่งแล้ว ทั้งๆที่คำสอนที่ดีกว่านี้ยังมีอีกมาก ที่ปฏิบัติแล้วชีวิตและสังคมจะมีความสุขสงบขึ้นอย่างมาก เช่น การละเว้นอบายมุข สิ่งเสพติด และสิ่งฟุ่มเฟือย รวมทั้งคำสอนให้อดทน ขยัน ประหยัด ให้อภัย รักและช่วยเหลือผู้อื่นที่กำลังตกทุกข์ได้ยาก เป็นต้น
ส่วนการทำบุญนี้ก็เป็นการทำความดีเล็กๆน้อยอย่างหนึ่งที่เพียงทำให้สบายใจ หรืออิ่มเอมใจไปวันหนึ่งๆเท่านั้น ไม่ได้ช่วยให้ปัญหาหรือความทุกข์ความเดือดร้อนของชีวิตและสังคมหมดสิ้นไปได้เลย ซ้ำร้ายกว่านั้นชาวพุทธกลับไปนับถือเรื่องราวที่ไม่ใช่คำสอนที่มีอยู่ในพระไตรปิฎกมาปฏิบัติกันอย่างจริงจัง เช่นการเคารพบูชาวัตถุที่เชื่อกันว่าศักดิ์สิทธิ์ ที่มีอำนาจดลบันดาลให้ร่ำรวยหรือแคล้วคลาดปลอดภัย หรือมีคนรักใคร่นับหน้าถือตา รวมทั้งการเชื่อเรื่องโชคลาง หรือดวงชะตาราศีด้วย เป็นต้น ซึ่งก็ยิ่งทำให้ชาวพุทธในปัจจุบันถูกมองไปว่างมงายมากขึ้น
ถึงเวลาแล้วหรือยังที่ชาวพุทธควรจะกลับมามองตัวเอง แล้วยอมรับความจริง โดยการหันมาสนใจศึกษาหลักคำสอนของพุทธศาสนาที่ดีและมีประโยชน์กันมากขึ้น คำสอนใดที่เห็นว่าไม่ได้มีสอนอยู่ในพระไตรปิฎกก็ควรช่วยกันบอกกล่าวและละเลิกการเชื่อถือและปฏิบัติ แม้คำสอนที่มีอยู่ในพระไตรปิฎกก็ควรช่วยกันตรวจสอบว่าเป็นหลักคำสอนของพระพุทธเจ้าอย่างแท้จริงหรือไม่? โดยการยึดเหตุผลและความจริงว่า"การปฏิบัติเช่นไรที่ทำให้เกิดปัญญาและช่วยแก้ปัญหา หรือบรรเทาความทุกข์ความเดือดร้อนทั้งของส่วนตัวและส่วนรวมลงได้ ก็ให้ยึดถือเอามาช่วยกันเผยแพร่และปฏิบัติอย่างจริงจัง ส่วนคำสอนใดที่ขาดเหตุผลและปฏิบัติแล้วไม่เกิดปัญญา ไม่ได้ช่วยแก้ปัญหา หรือบรรเทาความทุกข์ความเดือดร้อนทั้งของส่วนตัวและส่วนรวมได้ก็ไม่ควรสนใจนำมาเผยแพร่และปฏิบัติ" เพียงเท่านี้เราก็จะได้รับประโยชน์จากการนับถือพุทธศาสนากันแล้วอย่างแท้จริง
จึงขอฝากให้ผู้ที่ปฏิญาณตนว่าเป็นชาวพุทธ ได้หันมาช่วยกันศึกษาและปฏิบัติตามหลักคำสอนของพุทธศาสนากันมากขึ้น เพื่อแก้ปัญหาทั้งของส่วนตัวและของสังคมส่วนรวม รวมทั้งแม้แต่ของโลกด้วย คือเพื่อให้มีสันติสุขแก่บุคคลและมีสันติภาพแก่โลก ตามเจตนารมณ์ของพระพุทธเจ้ากันต่อไป.
จากเวปฉันคืออะไร?www.whatami123.com