เล่นสัปดน

สัปดนที่ 1

ธนูเป็นของเล่นอย่างหนึ่งของข้าพเจ้าในวัยเด็ก ใช้ยิงเป้า ยิงต้นกล้วย ยิงผลมะม่วง ฯลฯ เพื่อฝึกการยิงแม่น
ทำจากซีกไม้ไผ่ เหลาให้กลมและเรียวไปที่ปลายทั้งสองข้าง เรียกว่าคันธนู
ใช้เชื่อกผูกปลายทั้งสองขึงให้ตึงจนคันธนูโก่ง เหมือน คันธนู เฮ๊ย เหมือนคิ้วนางงาม

ลูกธนูก็ทำด้วยไม้ไผ่เช่นกัน เหลาให้กลม(แต่ยาว)เท่ากันโตยตลอด ถ้าจะใช้ยิงต้นกล้วย ต้องทำให้ปลายแหลม

ลูกธนูที่ทำเสร็จตามวิธีที่กล่าวนี้เมื่อนำไปใช้ยิง จะพลาดเป้าทุกครั้ง แทนที่มันจะพุ่งตรง แต่เมื่อยิงไปในระยะไกลๆ มันจะเฉออกจากแนวเส้นตรง ไม่เป็นไปตามกฎของนิวตัน

การเล่นแข่งขันยิงเป้าด้วยธนูในหมู่เด็กๆ (เพื่อนๆของข้าพเจ้า)มันสนุกสนานก็อยู่ตรงที่ลูกธนูมันไม่วิ่งตามแนวเส้นตรงนี่แหละ ทำให้แต่ละคนต้องงัดเอาเทคนิคต่างๆ ที่จะยิงถูกเป้ามาใช้ (เช่น เล็งไม่ให้ตรงเป้า)

คิดอยู่นาน หลายปี ว่า จะมีวิธีการอย่างไรให้ลูกธนูพุ่งเป็นแนวเส้นตรง เป็นไปตามกฎของนิวตัน(แต่ตอนนั้นไม่รู้จักนิวตันและกฎของนิวตันหรอกนะครับ)

วันหนึ่ง นึกอยากจะเล่นสัปดนขึ้นมา โดยนำเชือกผูกปีกไก่ แล้วผุกกับหัวลูกธนู แล้วยิงออกไป
สังเกตเห็นปีกไก่หมุนติ้วไปกับลูกธนู น่าดูชมและแปลกมาก(ตามประสาเด็ก) แสงเกตเห็นว่าลูกธนูพุ่งตามแนวเส้นตรง ตามกฎของนิวตัน และค่อยๆโค้งลงตามแบบโปรเจ็คไตล์

เกิดปิ๊งไอเดียขึ้นมา จึงผ่าหัวลูกธนูแล้วนำขนไก่เสียบเข้าไป มัดด้วยเส้นด้ายให้แน่น แล้วทดลองยิงดู
เป้าที่ใช้ในการทดลองก็คือกิ่งสบู่ดำซึ่งอยู่ห่างในระยะประมาณ 10 เมตร
เหมือนจับวางเลยครับ
(แต่ในการทดลองครั้งหลังๆ ไม่ถูกอีกเลยแต่ก็เฉียดๆ)

จากวันนั้น ถึงวันนี้ ทำให้นึกขึ้นได้ว่า มิน่าล่ะ ลูกหน้าไม้ เขาจึงใช้ใบตาลทำครีบ จรวดขวดน้ำ หรือแม้แต่จรวดจริง ทำไมจึงต้องมีครีบ

*******************************

การทำให้คนตกอกตกใจ มันก็เป็นการสนุกอีกแบบหนึ่งสำหรับเราซึ่งอยู่ในวัยเด็ก

จากธนูคู่ชีพที่เคยเล่นอยู่ทุกวัน เกิดปิ๊งไอเดียขึ้นมาใหม่ จึงนำเชือกเส้นเล็กๆ แต่เหนียวที่สุด ยาวประมาณ วา กว่าๆ มาผูกกับหัวลูกธนูให้แน่น ปลายเชือกอีกด้านหนึ่งผูกกับคันธนูให้แน่น
จากนั้นก็กระหยิ่ม ยิ้มย่องไปยืนอยู่ริมทาง เมื่อมีคนผ่านมา ก็เล็งและโก่งคันธนูไปที่คน คนก็ผงะ แต่ก็ไม่กลัว เพราะคิดว่าเราล้อเล่นไม่กล้ายิงจริงๆ

แต่ผิดถนัด เห็นเรายิงจริง ร้องเสียงหลง แต่ลูกธนูก็พุ่งไปไม่ถึง เนื่องจากมีเชื่อกผูกอยู่

สำหรับลูกธนู เมื่อพุ่งไปสุดเชือกแล้วแทนที่จะหยุดอยู่แค่นั้น กลับ เด้งกลับ พุ่งเข้าที่ใต้ตา ของขาพเจ้าเอง เฉียดลูกตาไปนิดเดียว

เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นหลายปีมาแล้ว แต่นึกถึงทีไร ก็เสียววูบ

"สมน้ำหน้า สัปดนไม่เข้าเรื่อง" เสียงของคนที่ข้าพเจ้ายิง ยังก้องอยู่ในหู