ถ้าผมจะทำหนังสือแนะแนวคณะวิทยาศาสตร์เล่มหนึ่ง แล้วเขียนบทนำอย่างนี้ เด็กจะอ่านไหมครับ

บทนำ
(อาจจะออกแนวการเมืองที่ยืดยาวไปหน่อย)

หลังจากที่ “สถาบันนานาชาติเพื่อการพัฒนาการจัดการ” ได้จัดอันดับประเทศไทยว่า “แย่ที่สุด” สำหรับเรื่องวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ก็เกิดเสียงรณรงค์ว่า จำนวนคนในด้านการวิจัยและพัฒนาของไทยมีสัดส่วนน้อยอย่างน่าตกใจ ทั้งในภาครัฐบาลและเอกชน จำเป็นต้องเพิ่มโดยด่วน มีการเตือนให้สถาบันต่างๆ สนใจหาทางที่จะเพิ่มปริมาณนักวิทยาศาสตร์และนักวิชาชีพนี้ในประเทศไทย จึงเกิดโครงการพิเศษอย่างมากมายที่ทำให้คนที่เรียนสาขาวิทยาศาสตร์เพียงไม่กี่คนกลายเป็นเหมือนชนชั้นสูงที่ต่างจากคนอื่นๆ แต่มีใครมองไหมว่า สถาบันที่เป็นความหวังของประเทศสำหรับเรื่องนี้โดยตรงคือ “คณะวิทยาศาสตร์” แหล่งฝึกนักวิทยาศาสตร์และบุคลากรด้านนี้ให้กับประเทศไทย คณะวิทยาศาสตร์เป็นความหวังสำคัญที่จะช่วยแก้ปัญหาต่างๆ ทั้งเศรษฐกิจและสังคมได้อย่างมากมาย ด้วยวิธีที่หยั่งรู้ความเป็นไปของสรรพสิ่งในธรรมชาติอย่างประณีตและมหัศจรรย์
และมีใครมองไหมว่า เกิดอะไรขึ้นกับคณะวิทยาศาสตร์? เกิดอะไรขึ้นในสังคมไทย สถาบันที่เป็นความหวังของแผ่นดินแห่งนี้ถูกมองเป็นอะไรไป ก่อนที่ใครๆ จะดูหมิ่นหรือตัดสินแหล่งฝึก “ผู้มีฝีมือ” และ “นักปราชญ์ของแผ่นดิน” แห่งนี้ เขาเหล่านั้นสนใจบ้างหรือเปล่าว่า คณะวิทยาศาสตร์เป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไรกันแน่
ทำไมเมื่อคนคนหนึ่งตั้งใจจะเรียนคณะวิทยาศาสตร์ กลับต้องถูกแรงต่อต้านและพบอุปสรรคอย่างมากมาย จนต้องเปลี่ยนใจออกไปจากสาขานี้เสียส่วนใหญ่ ใครที่เข้ามาพัวพันกับคณะวิทยาศาสตร์ก็มักจะมีปัญหาน่าหนักใจ และก็มีคนกล่าวว่า คนที่ตั้งใจจะเรียนคณะวิทยาศาสตร์นั้น “สร้างความสุขให้กับคนทั้งโลก แต่ตัวกลับอาภัพอับโชค ไร้ความชื่นใจ”
ทำไมเป็นเช่นนั้น และจะแก้ไขอย่างไร ถ้าพิจารณาดูคงพบว่า เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับสังคมไทยเหล่านั้น สะท้อนปัญหาเส้นทางการศึกษาของคนไทยเกือบทุกคนได้อย่างน่าสนใจ
จากเรื่องจริงที่ได้คุยกับเพื่อนที่สนใจเรียนด้านนี้ ก็ได้รู้มาหลายครั้งว่า ประเทศไทยสูญเสียคนที่มีศักยภาพที่จะทำงานด้านนี้ไปคราวละมากๆ อย่างน่าเสียดาย เพียงเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่อง ที่ยังครอบงำอยู่หลายอย่าง ซึ่งถ้าเราช่วยกันมองหาหนทางแก้แม้สักเล็กน้อย ก็น่าจะแก้ไขและทำให้เกิดสิ่งดีๆ ได้อีกมากมาย โดยไม่จำเป็นที่จะดันทุรังให้ผู้เรียนคณะนี้เป็นคนฉลาดหรือเรียนเก่ง ตามนโยบายของโครงการพิเศษเสมอไป คนที่เรียนไม่เก่งก็อาจทำอะไรได้ดีกว่ามาก ขอเพียงผู้เรียนรู้จักเลือกทำในสิ่งที่ใช่ มันขึ้นอยู่กับมุมมอง โอกาส และความพยายาม
ทุกวันนี้ประเทศไทยยังคงมีความสูญเสียทางเศรษฐกิจและสังคมที่มาก ขาดความมั่นคงในตัวเองเมื่ออะไรๆ ก็ต้องนำเข้าจากต่างประเทศทั้งนั้น หลายอย่างไทยผลิตเองไม่ได้ ต้องขายวัตถุดิบให้ต่างประเทศในราคาถูก แต่ซื้อกลับเข้ามาในราคาแพง แม้จะมีคนบอกให้เพิ่มการวิจัยและพัฒนาในภาคเอกชน แต่บริษัทเอกชนต่างๆ ส่วนใหญ่ก็ยังรับสมัครคนที่เรียนจบคณะวิทยาศาสตร์ด้วยเงินเดือนต่ำ เข้าไปทำงานที่มีความซ้ำซากสูง น่าช้ำใจที่ผู้เรียนคณะวิทยาศาสตร์ต้องฝ่าฟันการเรียนสารพัดเรื่องยาก บางครั้งเรียนอย่างขมขื่นกว่าคณะอื่นมาก แต่สังคมมักกล่าวถึงอนาคตของคนที่เรียนจบคณะนี้ในทำนองว่าโอกาสน้อย
คนที่เรียนจบคณะวิทยาศาสตร์ส่วนหนึ่งเป็นนักวิทยาศาสตร์ และนักวิทยาศาสตร์ ก็เหมือนสไปเดอร์แมน ตรงที่ช่วยปกป้องชาวโลก ใครกันหนอที่คิดค้นวิธีช่วยโลกได้เวลาเกิดภัยพิบัติ ก็เป็นนักวิทยาศาสตร์ ใครกันหนอที่มีบทบาทมากในการคิดค้นยารักษาโรค ก็นักวิทยาศาสตร์ อุปกรณ์เครื่องมือเครื่องใช้ในชีวิตความเป็นอยู่ ก็มีต้นกำเนิดจากการค้นพบของนักวิทยาศาสตร์ทั้งนั้น ทุกวันนี้โลกของเราแย่มากส่วนหนึ่งเพราะวิทยาศาสตร์ แต่เวลาเกิดปัญหาในด้านนี้ คนที่จะมาแก้ต้องเรียนมาด้านวิทยาศาสตร์ ผู้มีบทบาทสำคัญในการแก้ปัญหาสิ่งแวดล้อมก็คือคนเรียนด้านวิทยาศาสตร์ ซึ่งสำหรับเรื่องนี้มีคนบอกว่า "นักวิทยาศาสตร์แสนจะรักธรรมชาติ แต่คนในยุควิทยาศาสตร์เป็นคนที่ทำลายธรรมชาติ"
วิทยาศาสตร์อยู่คู่โลกตลอดมา แม้สิ่งที่คนรุ่นก่อนสะสมมาจะไม่อ้างว่าเป็น “วิทยาการ” และเมื่อโลกวุ่นวายด้วยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี คนที่เข้ามาแก้ก็แก้ได้ด้วยวิทยาศาสตร์
อย่าลืมว่า สุนทรียภาพของวิทยาศาสตร์ และความเพลิดเพลินรื่นรมย์ในวิทยาศาสตร์ มันก็เป็นไปเพื่อความเข้าใจธรรมชาติ นั่นคือสรรพสิ่งทั้งหลายในจักรวาลที่พวกเราทุกคนอยู่
ที่กล่าวอย่างนี้ไม่ได้บังคับว่า ใครเรียนคณะนี้แล้วจะต้องทำงานที่เกี่ยวกับวิทยาศาสตร์ หรือทำอะไรในแนวทางเดียวกัน เพราะคณะวิทยาศาสตร์เป็นคณะที่มีจุดมุ่งหมายสำหรับผู้เรียนที่มีความต้องการแตกต่างหลากหลายกันไป และคนทุกคนมีแนวทางชีวิตเป็นของตัวเอง มีทางแห่งความดีที่ต่างกัน แต่ถ้าผู้คนจำนวนมากยังเข้ามาเรียนแล้วไม่ได้นำสิ่งที่ได้ไปใช้ให้เกิดประโยชน์อยู่อย่างนี้ หรือไม่มีโอกาสสัมผัสความสุนทรีย์ในความเข้าใจธรรมชาติก็น่าเสียดาย
ถ้าใครไม่มีอคติกับคณะวิทยาศาสตร์จนเกินไป ก็อาจสังเกตในภาพยนตร์เรื่องสไปเดอร์แมนได้ว่า “ปีเตอร์ พาร์คเกอร์” ตัวเอกในเรื่องนั้น ชอบเรียนด้านวิทยาศาสตร์ และชอบศึกษาค้นคว้าด้านนี้ เมื่อเขามีงานทำแล้วก็ยังกลับไปเข้าห้องเรียนฟิสิกส์ทฤษฎี (ในภาคสามที่ถูกอำนาจมืดครอบงำ) คนไทยมีความนิยมในภาพยนตร์เรื่องสไปเดอร์แมน แต่สิ่งที่คณะวิทยาศาสตร์ได้รับ กลับไม่ค่อยต่างจากตอนที่สไปเดอร์แมนถูกใส่ร้าย
จะมีสักวันไหม ที่คนที่เรียนคณะวิทยาศาสตร์จะเรียนและทำงานได้อย่างมีความสุข ชาวไทยจะเห็นว่าคณะวิทยาศาสตร์เป็นส่วนสำคัญในการกอบกู้บ้านเมืองสร้างสรรค์สังคม จะมีสักวันไหมที่ปัญหาที่ครอบงำสังคมจะถูกเปิดออก แล้วคณะวิทยาศาสตร์เป็นส่วนหนึ่งที่จะทำให้ประเทศไทยเป็นดินแดนที่สงบสุข สมเป็นแผ่นดินที่เกื้อกูลชีวิตมากมาย
มองคณะวิทยาศาสตร์ให้เต็มตาดีไหมครับ

หนังสือเล่มนี้มีความมุ่งหมายว่า
1. เด็กที่มองว่าจะเข้าจะได้รู้จักคณะนี้มากขึ้น
2. เด็กที่พัวพันปัญหาค่านิยมและปัญหาอื่นจะมีหนทางแก้มากขึ้น
3. พยายามรวมปัญหาของสังคมเรื่องนี้เพื่อช่วยกันคิดแก้