จำนวน 136 ความเห็น, หน้า่ | -1- 2| 3| 4| 5| 6| 7|

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 1 5 ม.ค. 2551 (18:52)
แต่โบราณกาลเก่าเขาว่าไว้
เมื่อทำการจริตใดใคร่ประสงค์
ให้ทำอย่างพยายามดั่งข้ามพง
สิ่งที่คงนึกไว้ได้เป็นจริง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 2 5 ม.ค. 2551 (20:52)
ร้อยรสบทกวี..........แต่งเร็วรี่เร็วไวกลอน
วิจิตรบทอักษร........แต่งเร็วไวได้ทันใจ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 3 5 ม.ค. 2551 (22:49)
มาเจิมห้องรสล้ำ...................กานท์กวี
ตามที่ท่านสุธี.....................เชิดไว้
ดนูคิดคำวจี........................เจิมแต่ง
หมายว่ายงเกียรติให้.............หับห้องนี้ระบือ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 4 5 ม.ค. 2551 (22:53)
มาลินีฉันท์ 15

มธุรพจน์รำพัน.................ขอประชุมวรรณ
วจีศิลป์

พิริยะปรมคำริน................ตามบุราณถิ่น
ไผทไทย

จะประลุศุภ ณ กานท์ไป.....ตามชะตาได้
สถิตมี

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 5 5 ม.ค. 2551 (22:59)
ประชุมถ้อยร้อยรสบทอ่อนหวาน
มอบประทานห้องนี้อย่ามีหมอง
โดยประสงค์คงไว้ในทำนอง
ตามครรลองฉันทลักษณ์อักษรไทย

อันกาพย์กลอนตอนนี้ที่บรรสาน
เกิจากผ่านโลกมากปากปราศรัย
จึงสามารถอาจหาญเข้าชาญชัย
แต่งกลอนได้ดั่งจิตนิมิตมา

เหมือนพวกท่านที่ผ่านมาห้องนี้
อันกลอนนี้เชิญฝึกและศึกษา
ไม่ยากหรอกบอกให้ในศาตรา
เหมือนวิชาหนึ่งที่ต้องพลีแรง

ถ้าลังเลกังขาในอาลักษณ์
มันก็จักเกิดจริตคิดแสลง
กลวิธีลีลาศอาจระแวง
แต่ก็แฝงซึ่งเสน่ห์และเดโช

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 6 5 ม.ค. 2551 (23:04)
รินรสด้วยบทกลอน.............เป็นคำสอนขจรไกล
หวังเพียงเพื่อนยาใจ............จะมอบไว้ซึ่งไมตรี

โดยจิตมั่นคิดถึง.................ใจคะนึงถึงกวี
เจิมแต่งแผลงวาที...............เพื่อกล่าวชี้ว่าดีใจ

ที่รู้ว่าผู้เพื่อน......................บ่มิเลือนเหมือนเดือนไป
คิดถึงซึ่งความนัย................ว่าหทัยยังหว่งหา

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 7 5 ม.ค. 2551 (23:08)
ร่ายสุภาพ

วันนี้เหนือยแล้ว.............ไม่แคล้วไปก่อน...........ผมขอไปนอน.......ก่อนจันทราเลือน

ขอเพื่อนอย่าทาง...........ที่สร้างความเคือง..........อันเรื่องอักษร.......พรุ่งนี้วอนต่อ

จึงขอลาไป..................โปรดได้การุณย์

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 8 11 ม.ค. 2551 (20:14)
กระผมขอกล่าว.........อีกเล่าอีกบอก
ไม่เป็นไรหรอก.........เชิญตามสบาย
เพราะว่ากาลา...........เวลาหลับหาย
ให้เพื่อนสบาย..........ในฝันช่ำใจ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 9 11 ม.ค. 2551 (20:20)
นิยามของ "กวี"
กวี คือ คำเรียงบุคคลประเภทหนึ่งที่สรรค์สร้างสีสรรค์ เรื่องราว และความรู้ด้วยถ้อยคำ และภาษา ผ่านร้อยกรองหรือร้อยแก้ว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 10 12 ม.ค. 2551 (13:20)
หุหุ ใช่ครับ นอกจากนี้การเป็นกวีที่ดีควรเคร่งครัดในแนทลักาณ์ด้วย อาจนอกกรอบได้เล้กน้อยพอเป็นสีสันแห่งวงศ์กวี

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 11 12 ม.ค. 2551 (13:32)
แล้วพิโรธโกรธกริ้วกระทืบบาท
ชะตาขาดถูกหอกแทงตะแบงใส่
ไม่ไว้วงศ์พงศาทั้งยาใจ
โกรธาไล่ฟาดฟันชีวันตาย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 12 17 ม.ค. 2551 (18:00)
แล้ววันตายเลื่อนมามัดในบัดนี้
หาได้หนีพ้นไม่แม้ไกลสิ้น
มัจจุราชนั้นพึงซึ่งชีวิน
ทุกอย่างแม้แต่เหล็กหินยังสิ้นไป

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 13 17 ม.ค. 2551 (18:07)
อันกลอนกาพย์นั้นต้องฝึกและศึกษา
ต้องขจัดขับกังขาให้หายหนี
และประพันธ์สักนิดชีวิตดี
อย่ารอรีรีบแต่งแปลงคำกลอน

มาประสานบทกลอนนั้นด้วยฉันทลักษณ์
อีกทั้งชักสัมผัสในใส่อย่าถอน
ประชุมบทรสหลากหลายอย่ามัวนอน
คนคอยสอนชี้แนะมีอย่ารีรอ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 14 17 ม.ค. 2551 (21:36)
ตามคำท่านสรรค์หาซึ่งอาลักษณ์
เพื่อประจักษ์แจ้งจิตให้คิดไข
อักขราอาลักษณ์หลักใดใด
ไม่ซึ้งใจเท่าสยามจึงขามพงศ์

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 15 17 ม.ค. 2551 (21:54)
ใยนพบุราดิศรจึ่งมาดึก
สุดจะนึกคิดกันฉันสงสัย
หรือว่าทำงานหนักคือกระไร
แถลงไขให้แจ้งใจในบัดนี้

ตอนดึกแบบนี้ผมแต่งกลอนไม่ค่อยเพราะเลย วันนี้ทำงานซะจนดึกดื่น

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 16 17 ม.ค. 2551 (22:44)
มีสิ่งเดียวคนชั่วดีหนีไม่ได้
สิ่งใดใดมิอาจเทียบเท่าสิ่งนี้
คือสิ่งที่ทุกคนล้วนต้องมี
คือชีวีที่จัก "ตาย" มลายพลัน

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 17 17 ม.ค. 2551 (23:05)
มีเกิดขึ้นตั้งอยู่แล้วมีดับ
จริงสำหรับสรรพสิ่งไม่สงสัย
พุทธองค์ทรงแสดงแถลงนัย
เรียกว่าไตรลักษณ์ล้วนอนิจจัง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 18 18 ม.ค. 2551 (21:15)
ทำความดีโรยหน้าช่างน่าเศร้า
ลับหลังเขาเค้นด่าน่าอดสู
เหตุไฉนไม่ทำให้เขาดู
จักได้รู้แก่นแท้แก่ชาติเอ็ง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 19 18 ม.ค. 2551 (21:23)
แรงจริงๆ


ทำดีได้ด้วยความที่เต็มใจ
ทำดีไปด้วยใจไม่หวังผล
ทำดีได้เพราะใจที่เป็นคน
จะทำตนดีได้ก็เพราะใจ

....................................
ขอมั้งนะเจ้าค่ะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 20 18 ม.ค. 2551 (21:31)
ทำดีไปทำได้ไม่หวังผล
ใครไม่สนช่างเขาเราทำไว้
ทำด้วยจิตไม่หวังผลล้นจิตใจ
คนที่ไหนล้วนล้นเกินสรรเสริญเรา