จำนวน 226 ความเห็น, หน้า่ | 1| 2| 3| -4- 5| 6| 7| 8| 9| 10| 11| 12|

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 47 12 ม.ค. 2551 (18:47)
......หน้าตาคล้าย ๆ "ผีน้อย" ค่ะ หัวโต หน้าผากงอก ตาลึก แต่โตขึ้นสวยค่ะ (คิก ๆ)......
ตอนโตสวยกว่าจริงๆด้วย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 48 12 ม.ค. 2551 (19:57)
ว้าย ! ดร. แข นี่ช่างค้นจริง ๆ เลย
นั่นมันรูปตอนแก่แล้ว ไม่ใช่ตอนโต

ขอต่อเติมรูปตอนเด็กหน่อยค่ะ เขาชอบใส่ชุดกบ (น่าจะเป็นแม่เขามากกว่าที่ชอบ)
เขามีผมด้วยนะ แต่เป็นผมที่ไร้น้ำหนักไม่ตกลงมาตามแรงโน้มถ่วงของโลกค่ะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 49 12 ม.ค. 2551 (22:39)
ภาพชุมนุมเรือนไทยที่บ้านท่านอาจารย์เทาชมพูใช่ไหมครับ
ยังเก็บไว้ครับ แต่ผมเคยโพสไปแล้วถูกเซนเซอร์ ก็เลยไม่กล้านำมาลงอีก
เกรงว่าท่านเจ้าของภาพไม่ยินยอมเพราะเป็นที่รโหฐาน และแต่ละท่านก็ใช้นามปากกา
ไม่ได้ใช้ชื่อจริงเหมือนผม ผมจึงคิดว่าไม่ควรนำมาเปิดเผยอีก
แต่ถ้าคุณครูไผ่ยินดี ผมก็จะเอามาลงให้ แต่คงต้องเป็นภาพคุณครูไผ่ ผม กับพี่โก๋แก่ที่เคารพ
เพราะท่านคงไม่มาว่าอะไรผมอีก
เอ่ยชื่อท่านแล้วก็อดเสียดายไม่ได้
หวังว่าท่านคงได้ไปพบกับแม็กซ์เวลและแฮทซ์เรียบร้อยแล้ว
และได้ถกกันเรื่องแม่เหล็กไฟฟ้าเป็นที่สนุกสนาน

แม้จะเป็นคนละสไตล์แต่ทั้งสองท่านมีอุดมคติที่คล้ายคลึงกัน
พี่โก๋แก่(ที่จริงผมควรเรียกท่านว่าอาจารย์ เพราะท่านเป็นอาจารย์ผมที่จุฬาฯ)จากไปไม่นาน
เรา(เว็บวิชาการ)ก็ได้ดร.แขชนะมาช่วยเด็กทำโครงงาน ทำของเล่นวิทยาศาสตร์แทน
ไม่รู้ว่าเมื่อใด เว็บมาสเตอร์จะขึ้นทำเนียบ ดร.แขชนะเป็น VTEAM เสียที

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 50 12 ม.ค. 2551 (23:40)
อาจารย์นิรันดร์เริ่มแสดงบทลูกกตัญญูคนแรกในกระทู้ที่พาคุณพ่อ-คุณแม่ไปเที่ยวทดแทนบุญคุญ ครูไผ่ก็เล่าเรื่องคุณพ่อที่น่าสนใจและได้แนวคิดต่างๆมากมาย คราวนี้ผมขอเล่าบ้าง แต่จะขอเล่าในเชิงอิงประวัติศาสตร์ด้วย จะได้ไม่แลดูเหมือนเอาเรื่องของพ่อมาพูดโดยตรง มันจะเป็นส่วนตัวจนเกินไป

เมื่อช่วงวันหยุด x-mas ปีใหม่ที่ผ่านมา ผมได้ไปเที่ยวและพักบนดอยแม่สลองเช่นดียวกับ อ.นิรันดร์แต่ไม่ยักเจอกัน
ผมได้มีโอกาสไปที่เที่ยว “พิพิธภัณฑ์วีรชนอดีตทหารจีนคณะชาติภาคเหนือ ประเทศไทย” ที่เห็นในรูป หรือก็คือที่ระลึกของกองพล 93 นั่นเอง

ทำให้ผมคิดถึงพ่อมาก เพราะพ่อผมก็เป็นหนึ่งในทหารของกองพลนี้ เรื่องราวเป็นดังนี้ครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 51 12 ม.ค. 2551 (23:41)
หลังจากที่ ดร.ซุนยัดเซ็น ทำการปฏิวัติเปลี่ยนแปลงการปกครอง ท่านก็ได้ก่อตั้งโรงเรียนนายร้อย ”หวงผู่” ขึ้นเมื่อ ปีค.ศ. 1924 เพื่อผลิตนายทหารที่มีคุณภาพให้แก่กองทัพก๊กมินตั๋ง นายทหารระดับสูงคนสำคัญในยุคนั้นที่มีส่วนร่วมในการบริหารโรงเรียนนานร้อยหวงผู่นี้ ได้แก่ ท่านอดีตนายกรัฐมนตรี จูเอนไหล จอมพลเจียงไคเช็ค เป็นต้น เป็นโรงเรียนนายร้อยประวัติศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ของจีนในยุคนั้น ปัจจุบันเป็นเพียงพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์อดีตแห่งความทรงจำ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 52 12 ม.ค. 2551 (23:42)
พ่อผมเป็นคนเมืองหลวงนี้แหละครับ เกิดที่ฝั่งธนบุรี หลังจากพ่อผมเรียนจบชั้น ม.8 (ปัจจุบันเทียบได้กับชั้น ม.6) ท่านได้มีโอกาสได้รับทุนไปเรียนต่อที่โรงเรียนนายร้อยหวงผู่ ขณะนั้น ท่านจอมพลเจียงไคเช็ค เป็นผู้บัญชาการโรงเรียน เมื่อเรียนจบ ท่านเล่าให้ฟังว่า ท่านเป็น 1 ใน 8 นักเรียนนานร้อยที่ได้รับรางวัลจากท่านจอมพลเจียงไคเช็ค พร้อมรูปถ่ายและลายเซ็นดังแสดงในรูป



เมื่อ 2-3 ปีก่อนผมได้มีโอกาสไปบรรยายที่ไต้หวัน ได้เล่าเรื่องและให้ครูไต้หวันดูรูปนี้ ไม่น่าเชื่อเลยว่า เขาจะชื่นชมมากและให้การต้อนรับผมดีเกินคาด ต้องขอบคุณพ่อผมที่ให้ได้ร่วมกินบุญเก่าของท่าน

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 53 12 ม.ค. 2551 (23:43)
หลังจากเรียนจบโรงเรียนนายร้อย ก็เกิดมีสงครามพ่อผมไม่สามารถกลับเมืองไทยได้ ก็เลยต้องพลอยบรรจุเป็นนายทหารจีนอยู่หลายปี ตอนหลังกองทัพจีนเห็นว่าพ่อผมรู้ภาษาอังกฤษดีและเป็นคนไทย ก็เลยส่งไปประจำการที่สถานีวิทยุปักกิ่ง ช่วยในเรื่องของภาษาและการข่าว ไม่ได้ออกรบเหมือนคนอื่น
ขณะที่เกิดสงครามนั้น จีนต้องสู้รบกับญี่ปุ่นอย่างหนัก ทหารญี่ปุ่นฆ่าชาวจีนไปหลายล้านคน โดยเฉพาะเหตุการณ์ที่หนานจิง หรือ นานกิง (จีน: 南京; พินอิน: Nánjīng) ซึ่งเป็นเมืองหลวงของมณฑลเจียงซู สาธารณรัฐประชาชนจีน (อ่านเรื่อง การสังหารหมู่นานกิง http://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B8%B9%E0%B9%88%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%81%E0%B8%B4%E0%B8%87 ) ญี่ปุ่นก็ทำสงครามมหาเอเชียบูรพา เข้ามาแทรกซึมประเทศไทยและบังคับให้ไทยร่วมกับญี่ปุ่น ดังที่มีคำศัพท์ที่เป็นที่รู้จักกันคือ “ร่วมวงศ์ไพบูลย์” (แนวการดำเนินยุทธวิธีเหมือนฮิตเลอร์ วันหน้ามีโอกาสจะเล่าให้ฟัง) ญี่ปุ่นส่งคนเข้ามาอยู่ก่อนเป็นพลเรือนหลายปี พอวันที่ญี่ปุ่นยกพลขึ้นบก พวกพลเรือนที่มาอยู่ก่อนหน้านี้ก็แต่งกายเป็นทหารญี่ปุ่นพรึบขึ้นมาอย่างพร้อมเพียง ซึ่งก็เป็นส่วนหนึ่งของนิยายเรื่อง “คู่กรรม” ของคุณทมยันตีนั่นเอง ญี่ปุ่นถึงขนาดพิมพ์ธนบัตรของไทย(ปลอม)ใช้เอง ทำให้เงินเฝ้ออย่างมากมายมหาศาล
รัฐบาลขณะนั้นซึ่งมีท่านควง อภัยวงศ์เป็นนายกรัฐมนตรี จำเป็นต้อง “แสดงละคร” หลอกญี่ปุ่นปล่อยให้ ท่านปรีดี พนมยงค์ดำเนินการใต้ดินโดยใช้ ขบวนการเสรีไทยกู้ชาติ ดังที่เราทราบกันดี
ญี่ปุ่นเข้ามาทางใต้ ตั้งแต่นครศรีธรรมราช ขึ้นไปจนทางเหนือถึงตอนใต้ของจีน กองทัพจีนส่งกองพล 93 เข้ามาทางตอนใต้ของจีนตลอดมาถึงทางเหนือของไทย (ต้องอย่าลืมว่าขณะนั้น เหมาเจ๋อตุง กับ เจียงไคเช็คเป็นศัตรูกันแต่ร่วมมือกันชั่วคราวต่อต้านญี่ปุ่น) กองทัพจีนรบชนะทำการปลดอาวุธญี่ปุ่นในประเทศไทย พ่อผมถูกส่งมาประจำการด้วยเพราะเป็นคนไทย ขณะนั้นมียศเป็นนายพันโทแห่งกองทัพก๊กมินตั๋ง ดังแสดงในรูป

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 54 12 ม.ค. 2551 (23:45)
กองทัพจีนปลดอาวุธญี่ปุ่นและคืนดินแดนให้แก่ประเทศไทยที่อำเภอเชียงแมน จังหวัดล้านช้าง (ซึ่งเป็นของไทยในขณะนั้น) ปัจจุบันอยู่ในประเทศลาว
พ่อผมทำหน้าที่ล่ามภาษาไทยให้แก่กองทัพจีน ท่านนายอำเภอเมืองเชียงแมนขณะนั้นคือ นายภักดี สุนทรางกูร ได้มีหนังสือราชการไทยถึงพ่อของผมเพื่อเยี่ยมเยียนสมานพันธไมตรี พ่อเล่าว่าตอนแรกนั้นท่านนายอำเภอไม่ทราบว่านายทหารคนสนิทของท่านนายพลจีนจะเป็นคนไทย ยามสงครามแบบนี้ถ้าได้เจอคนไทยด้วยกันในลักษณะนี้ก็ทำให้ตื่นเต้นดีใจจนน้ำตาไหลได้เหมือนกัน

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 55 12 ม.ค. 2551 (23:46)
สิ่งที่ผมไม่เข้าใจคือดินแดนอำเภอเชียงแมน จังหวัดล้านช้างนั้น กลายเป็นของลาวตั้งแต่เมื่อไร และอย่างไร น่าติดตามศึกษามาก
ปัจจุบันเมืองเชียงแมนเป็นเมืองที่น่าท่องเทียวเมืองหนึ่ง มีวัดเชียงแมนไชยเชษฐาราม ตั้งอยู่ฝั่งแม่น้ำโขงด้านทิศตะวันตกตรงกันข้ามกับเมืองหลวงพระบาง ต้องนั่งเรือข้ามฝากที่ท่าวัดเชียงแมน เป็นเรือติดเครื่องยนต์ลำเล็กนั่งได้ 10 คน เรือจะรอคนเต็มลำแล้วจึงจะออกเรือ หมู่บ้านเชียงแมนมีลักษณะเป็นหมู่บ้านในชนบทอย่างแท้จริง พระอุโบสถมีลักษณะคล้ายกับวัดในเชียงใหม่ โดยเฉพาะซุ้มประตูโขงของพระอุโบสถ บานประตูแกะสลักไม้ปิดทองเรื่องพระเวสสันดรชาดก คันทวย ลวดลายประดับคล้ายกับแบบสมัยล้านนา มีความสง่างามน่าชม นอกจากนี้ยังมีผ้าพระบฏปักทองเป็นรูปพระพุทธเจ้าที่หาดูได้ยาก

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 56 12 ม.ค. 2551 (23:47)
เรื่องราวของวีรชนอดีตทหารจีนคณะชาติภาคเหนือ หรือทหารก๊กมินตั๋งแห่งกองพล 93 นี้นั้นอาจหาอ่านได้จากหนังสือเล่มนี้

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 57 12 ม.ค. 2551 (23:48)
ขณะที่พ่อผมเป็นทหารอยู่ในประเทศจีน แม่ผมก็เป็นนักเรียนอยู่ที่โรงเรียนสตรีวรนารถ (ตอนนั้นทั้งสองคนยังไม่รู้จักกัน) บางปีได้เป็นผู้แทนนักเรียนนำพวงมาลามาวางที่พระบรมรูปทรงม้าในวันปิยมหาราช 23 ตุลาคม รูปนี้แม่ตัดมาจากหนังสือพิมพ์รายวันฉบับหนึ่ง ภาพนี้อายุราว 70 ปีแล้ว

ในตอนหลัง พ่อผมได้มีโอกาสไปทำงานที่ลาวอีกที่สนามบินเวียงจันทน์ เป็นช่วงที่ลาวยังไม่เปลี่ยนแปลงการปกครอง ผมก็ตามไปอยู่ด้วย แต่ผมมาอยู่และเรียนหนังสือฝั่งไทย 2 ปีทำให้ได้ศึกษาวิธีพูดภาษาลาวหรือภาษาอีสานให้ได้ชัดเจน ผู้สนใจหาอ่านเรื่องที่ผมเขียนไว้ที่นี่ http://www.vcharkarn.com/include/vcafe/showkratoo.php?Pid=98217

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 58 12 ม.ค. 2551 (23:49)
ที่กรุงเทพก็มีสมาคมนักเรียนเก่าโรงเรียนนายร้อยหวงผู่เหมือนกันอยู่แถวๆถนนบางนา-ตราด นานๆทีก็จะมีการพบปะสังสรรค์ ถามไถ่สารทุกสุกดิบกัน รวมทั้งถามว่ามีใครตายไปแล้ว และมีใครยังอยู่บ้าง ก็ไปกันทีละคน ในรูปนี้พ่อผมอยู่ริมขวาสุดของผู้ดู พ่อผมเสียไป 6 ปีแล้วด้วยโรคชรา แม่ก็เพิ่งจะตามไปเมื่อปีกลาย แต่ที่น่าประหลาดก็คือ เมื่อ 40 กว่าปีก่อนแม่เป็นมะเร็งที่ลำไส้ หมอบอกว่าจะมีอายุอยู่ได้อีกไม่เกิน 3 ปี อยากทำอะไรก็ให้รีบทำ อยากเที่ยวไหนก็รีบเที่ยว แต่เหตุการณ์ผ่านมา 40 กว่าปี แม่ก็มาเสียด้วยโรคชรา หมอที่รักษามะเร็งให้แม่ผมหลายคนตายไปก่อนหน้านี้หลายปีแล้ว แม่บอกว่ากำลังใจนั้นสำคัญที่สุดในชีวิต!

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 59 13 ม.ค. 2551 (05:18)
โอ้โฮ นึกไม่ถึงเลยว่า ตื่นขึ้นมาพบกับประวัติศาสตร์ฉบับของแท้ พร้อมภาพที่ยังชัดเจนจากลูกชายของผู้ที่อยู่ในเรื่องเอง ขอบคุณมากค่ะ น่าสนใจมาก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

คุณพ่ออาจารย์แขท่าทางฉลาดและใจดี ดูอบอุ่น
คุณแม่เหมือนนักเรียนตัวอย่างเลยนะคะ
ท่านจอมพลเจียงหล่อมาก ๆ เลยค่ะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 60 13 ม.ค. 2551 (07:38)
ได้อ่านประวัติศาสตร์จากต้นฉบับจริงค่ะ น่าภาคภูมิใจนะคะ และทำให้ทราบว่าอาจารย์แขชนะ เป็นคุณครูที่เชี่ยวชาญแทบทุกด้าน แม้แต่ภาษาลาว ภาษาอิสาน และเห็นด้วยกับอาจารย์นิรันดร์ค่ะที่เมื่อใด เว็บมาสเตอร์จะขึ้นทำเนียบ ดร.แขชนะเป็น VTEAM เสียทีนะคะ อาจารย์ใจดี กันเองและเข้าใจคนเป็นครูที่สอนระดับต้น ๆ
คุณครูไผ่ ได้รู้จักมานานหลายปีจากบทความ หน้าวิชาการ ตำราและเอกสารเกี่ยวกับการเรียนการสอน การวิจัยชั้นเรียน และการสอนลูกคิด ทีแรกคิดว่าครูไผ่เป็นสุภาพบุรุษ คุณครูไผ่กันเองและใจดีด้วยค่ะ
อาจารย์นิรันดร์ ได้รู้จักที่นี่ ตอนแรก ๆ กลัวค่ะที่ได้เข้ามาโพสในกระทู้ของอาจารย์ ต่อมาได้ทราบขึ้นที่ละน้อยว่าอาจารย์นิรันดร์ใจดี รักเด็ก ๆ และทำให้ดิฉันรู้วิธีการเอารูปมาขึ้นกระทู้ได้และฝึกมาเรื่อย ๆ จนวันนี้ก็ยังไม่พอใจสักเท่าไร
ขอขอบคุณอาจารย์ทั้ง 3 ท่านมาก ๆ ค่ะ
คุณนพบุราดิศร เคยพบที่กระทู้กลอน โต้ตอบกับคุณตองสี่ อ่านสำนวนกลอนแล้วคิดว่าเป็นผู้ชายนะคะ ยินดีที่ได้พบกันที่นี่

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 61 13 ม.ค. 2551 (07:58)
น่าเสียดายที่ผมไปถึงดอยแม่สลองแต่ไม่ได้ขึ้นไปที่กองพล 93 ด้วยรถยนต์ที่ขับไปเกิดปัญหาต้องแก้ไข ทำให้หมดเวลาไปครับ
ได้แต่ไปชมลานนิทรรศการชา และอื่น ๆ แต่พลาดกองพล 93 ไปอย่างน่าเสียดาย
และก็ขอแสดงความเสียใจกับดร.แขชนะที่สูญเสียบุพการีทั้งสองท่านไป
และเสียใจที่ไม่ได้ร่วมบำเพ็ญกุศลด้วย
ผมเคยพบท่านทั้งสองเมื่อคราวอยู่ที่บ้านแถวเฉลิมเขตและสะพานพระรามหก

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 62 13 ม.ค. 2551 (09:36)
อ่าน เรื่องสยดสยอง จากพฤติกรรมทหารญี่ปุ่น ที่นานกิง ซึ่งอาจารย์แขชนะ link ไว้ให้แล้ว
ทำไมผู้นำที่กระหายสงครามเพียงจำนวนหนึ่ง จึงสามารถปลุกปั่นเสี้ยมสอนบ่มเพาะให้ "คนจำนวนมาก (ทหาร)" โหดเหี้ยมทำทารุณกรรมได้ถึงขนาดนั้น


ครูคิมคะ หนูนพบุราดิศร เป็นเด็กนักเรียนชายโรงเรียนมัธยมวัดหนองแขม เขตพื้นที่การศึกษา กทม. เขต 3 ค่ะ
ครูไผ่รู้จักตัวจริงเขามาประมาณสองสามปี ปัจจุบันคงอยู่ประมาณ ม. 5 ค่ะ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 65 13 ม.ค. 2551 (11:02)
ว้าว ผมรู้สึกถึงคุณนพบุราดิศรเหมือนครูคิมครับ
คารมกลอนคมคายมาก ต่อไปเป็นกวีได้แน่

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 66 13 ม.ค. 2551 (22:00)
thank you for your vioce sir

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 67 13 ม.ค. 2551 (23:42)
.... นพบุราดิศรกลอนเด็ดนัก ............... ต่อไปจักเจิดจ้ากล้าสมร
จงขยันหมั่นฝึกจารึกกลอน ................. เหมือนอาภรณ์พริ้งเพริดประเสริฐงาม
ไม่ว่าเธอยึดถืออาชีพใด .................... แต่งกลอนได้ใครใครก็เกรงขาม
อวยพรให้ได้ชื่อระบือนาม .................. พยายามยิ่งขึ้นไปอย่าได้รา

.... เห็นเธอหาญชาญถ้อยร้อยคำหลวง .. ผจงปวงคำประพันธ์นั้นนักหนา
หากเด็กไทยได้ครึ่งนพบุรา ................. ดิศรว่ากลอนบ้างก็ยังดี

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 68 14 ม.ค. 2551 (22:42)
ไม่เล่า "มุมมองเก่า" กันต่อแล้วหรือคะ ?