ไขปริศนา "ความสุข"

สุ ข พึ J ใ จ .กั U. สุ ข ชื่ u ใ จ




คำว่า “ความสุข”เป็นคำที่ใช้เกร่อมากในการเขียนก็อปปี้โฆษณา เช่น สุขเหลือล้ำ, สุขเหลือล้น, สุขใจเมื่อใช้....(ชื่อสินค้า) ฯลฯ

แทบจะกลายเป็นกฎการตลาดที่โฆษณาส่วนใหญ่มักแสดงภาพของคนมีความสุขที่เกิดจากการใช้สินค้า เสียงหัวเราะ รอยยิ้ม โฆษณาที่ประสบความสำเร็จเชิงตลาดมักแสดงภาพเปรียบเทียบตามกลยุทธ Before - After นั่นคือแสดง “ความทุกข์” ก่อนใช้สินค้าคู่กับ “ความสุข” หลังใช้สินค้า

เมื่อตอกย้ำไปนานๆ ผู้คนเริ่มคล้อยตามว่า “ ความสุขหาซื้อได้”

เอ๊ะ ! แล้วไม่จริงหรือ ?

หลายคนมีความสุขมากเมื่อได้รถยนต์ใหม่ แต่งงาน เลื่อนตำแหน่ง เงินเดือนขึ้น ขายหุ้นได้ราคาดี ฯลฯ หากนี่ไม่ใช่ “ความสุข” แล้วมันคืออะไร ??

คำถามคือ หากรถยนต์เป็นต้นเหตุของความสุข ทำไมไม่ใช่ทุกคนมีความสุขเมื่อได้รถยนต์คันใหม่ ?

ทั้งนี้เพราะความสุขไม่ใช่ตัววัตถุ ไม่ใช่สสาร ความสุขเป็นกระบวนการทำงานของสมอง

คนดื่มเหล้าสามารถลบ “ความสุข” ชั่วคราวเมื่อสร่างเมา “ทุกข์” ก็ยังคงรออยู่




ความสุขแยกออกเป็น 2 แบบ


- สุขพึงใจ ( Happiness )


- สุขชื่นใจ ( Bliss )







สุขพึงใจเป็นความสบาย เช่น การได้กินอาหารอร่อย คนรอบข้างน่ารัก แน่นอนมันรวมการได้รถยนต์คันใหม่ เลื่อนตำแหน่ง เงินเดือนขึ้น ขายหุ้นได้ราคาดี การมีคู่ครองที่ดี เป็นความพึงใจที่ผูกกับวัตถุและ / หรือสภาวะภายนอก เมื่อวัตถุหรือสภาวะภายนอกนั้นเสื่อมสลาย สุขพึงใจก็ลอกเปลือกออกเห็นตัวตนภายในคือทุกข์

สุขชื่นใจลึกซึ้งกว่านั้นมาก สุขชื่นใจหาซื้อไม่ได้ เพราะเป็นความรู้สึกและตัวตนภายใน

ขณะที่สุขพึงใจ คือ “การรับ” สุขชื่นใจ คือ “การให้”

ขณะที่สุดพึงใจคือ คือ “ความดื่มด่ำ” สุขชื่นใจ คือ “ความเข้าใจ”


การเข้าสู่สภาวะนิพพานทางพุทธ หรือซาโตริทางเซน ก็คือความเข้าใจที่ก่อให้เกิดสุขชั้นสูง อันปูฐานมาจากการรู้จักพอ

ปรัชญาพุทธสอนว่าให้มอง “ความสุขว่าเป็นความเข้าใจ” ในสภาวะของตัณหา เมื่อเข้าใจก็ เกิดความสันโดษ พอพียง ชีวิตก็เรียบง่าย


ความชื่นใจเกิดมาจากสติความรับรู้สิ่งต่างๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตด้วยความเยือกเย็น ไม่ร้อนรน และสงบเสงี่ยม ทว่านี้ไม่ใช่คุณสมบัติที่ได้มาง่ายๆ ต้องผ่านประสบการณ์ การทดสอบ และความทุกข์ โดยเฉพาะในสังคมปัจจุบันที่หล่อหลอมผู้คนให้ไขว่คว้าหาความสุขตามแนวทางที่การตลาดกำหนด ตัณหาใหม่ๆ ถูกสร้างขึ้นตามจุดหมายแห่งกำไรสูงสุด


เนื่องจากสุขไม่ใช่สสาร การผูกตัวเองกับวัตถุนิยมจึงเป็น “ความสุข”ประเดี๋ยวประด๋าว เหมือนไฟไหม้ฟาง มาวูบเดียว ไปวูบเดียว






จากหนังสือ “ความฝันโง่ๆ”
จากวินทร์ เลียววาริณ