จำนวน 113 ความเห็น, หน้า่ | -1- 2| 3| 4| 5| 6|

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 1 17 ม.ค. 2551 (11:25)
มาดูหน้าตาผู้ไม่ชำระค่าโดยสารเสียหน่อย
ก็อย่าเอาเป็นเยี่ยงอย่างนะครับ
น่าไม่อายจริง ๆ ถูกถ่ายรูปประจานก็ไม่หลบสายตาเลย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 2 17 ม.ค. 2551 (12:03)
เมื่อมาถึงท่าน้ำวัดระฆัง เราต้องเสียเวลาจ่ายค่าโดยสารค่อนข้างนาน หลายคนหงุดหงิดเพราะถูกแซงคิว

ก็มีช่องทางเดินทางเดียวกับคนหลายสิบคน

ก่อนจะเดินทางต่อไปยังพิพิธภัณฑ์ ก็แวะกราบพระประธานยิ้มรับฟ้าของวัดระฆังฯเสียก่อนเพื่อเป็นศิริมงคลของการเดินทางและชิวิต

พระประธานมีชื่อนี้เนื่องจากพระพุทธรูปนี้ยิ้มกับพระพุทธยอดฟ้าทุกครั้งที่ท่านเสด็จมา

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 3 17 ม.ค. 2551 (13:11)
ในบริเวณวัดระฆังมีไม้สำคัญอยู่ต้นหนึ่งหน้าหอพระไตรปิฎก
คือต้นสาละ ฝรั่งเรียก Canon Ball เห็นผลสาละแล้วคงทราบว่าทำไมฝรั่งเรียกอย่างนั้น

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 4 17 ม.ค. 2551 (13:19)
หอพระไตรปิฎกวัดระฆัง นับเป็นโบราณสถานที่ทำคัญแห่งหนึ่งของประเทศ
และมีความงดงามมาก
เป็นที่ประดิษฐานพระไตรปิฎกฉบับที่อัญเชิญมาจากนครศรีธรรมราชคราวที่
สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีมหาราชเสด็จไปปราบกบฐพระยานครฯ
หากมีโอกาสจะเล่าเรื่องวัดระฆังให้อ่านกัน
แต่เกรงจะเป็นการหลงประเด็นของผมเอง รีบไปพิพิธภัณฑ์เรือฯกันดีกว่านะครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 5 17 ม.ค. 2551 (14:27)
จากวัดระฆังฯ ผมจับแท็กซี่ไปพิพิธภัณฑ์เรือพระราชพิธีที่คลองบางกอกน้อย
ตามถนนอรุณอัมรินทร์ ผ่านศิริราช พอข้ามสะพารอรุณอัมรินทร์ก็ลงแล้วเดินข้ามถนน
เพราะแท็กซี่บอกว่าต้องไป U-turn ไกลถึงสะพานพระราม ๘
ตอนอยู่สะพานก็เห็นพิพิธภัณฑ์อยู่ไม่ไกล พอข้ามถนนมาก็เห็นป้ายบอกทางไปพิพิธภัณฑ์
เมื่อมาถึงทางเข้าก็ชักไม่แน่ใจ เป็นช่องทางเดินเล็ก ๆ ที่คน 2 คนพอเดินสวนกันได้
มีมัคคุเทศน์จำเป็นท่านหนึ่งเฝ้าอยู่ ถามเราว่าจะไปดูเรือพระราชพิธีใช้ไหม
เมื่อเรารับปาก เขาก็ไม่พูดจาอะไรกับเราอีกเลย เดิน ๆ ๆ ๆ นำหน้าอย่างเดียว
เราก็พยายามเดินตามให้ทัน
ในภาพจะเป็นทางเดินเข้าพิพิภัณฑ์ มีมัคคุเทศนำหน้า ภริยาผมเดินกลางแล้วผมปิดท้าย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 6 17 ม.ค. 2551 (14:33)
ถ้าไม่เห็นป้ายนี้ เราก็คงไม่กล้าเดินตามเขาเข้าไปแน่

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 7 17 ม.ค. 2551 (14:40)
ไม่น่าเชื่อใช่ไหมครับว่านี่เป็นทางเดินไปหาพิพิธภัณฑ์ที่เก็บสมบัติล้ำค่าของชาติ
ที่ดูและโดยหน่วยงานของรัฐฯ
เป็นเป็นที่เชิดหน้าชูตาของประเทศที่สามารถอวดเชิญคนระดับประมุขของชาติต่าง ๆ ทั่วทั้งโลกมาชม

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 8 17 ม.ค. 2551 (14:48)
ยิ่งเดินไปก็ยิ่งสูญเสียความมั่นใจในความปลอดภัยของตัวเองไปเรื่อย ๆ
แต่เราก็เห็นป้ายบอกทางเป็นระยะ
และเป็นป้ายสำหรับนักท่องเที่ยวชาวต่างประเทศ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 9 17 ม.ค. 2551 (14:54)
ยังอีกไกลครับ...
เราจะต้องลัดเลาะคูน้ำสีดำที่ส่งกลิ่นน้ำเน่าด้วย

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 10 17 ม.ค. 2551 (14:59)
ป้ายสุดท้ายก่อนถึงทางเข้าพิพิธภัณฑ์
เหนื่อยมากกว่าจะถึงได้
เหนื่อยเดินไม่เท่าใดหรอกครับ แต่เหนื่อยใจมากกว่า

พอพ้นโค้งในภาพเราก็ให้ค่านำทางกับมัคคุเทศสุดหล่อไปเล็กน้อย
ที่จริง ไม่มีคนนำทางเราก็คงไม่หลงเพราะมีป้าย แต่เราอาจจะถอดใจก่อนเท่านั้น

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 11 17 ม.ค. 2551 (16:27)
ที่จริง วิธีมาเที่ยวชมเรือที่พิพิธภัณฑ์นี้ อีกวิธีที่สะดวกกว่าก็คือเช่าเรือท่องเที่ยวที่ท่าน้ำ
ในอัตรา ชั่วโมงละแปดร้อยบาท ก็ดีสำหรับนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ แต่ไม่ค่อยเหมาะกับกระเป๋าครูไทยเท่าใดนัก

เมื่อมาถึงเจ้าหน้าที่เฝ้าประตูจะแนะนำให้เราไปซื้อบัตรผ่านประตู(ที่จริงเราก็เข้าประตูมาแล้ว)
ถ้าเป็นคนไทยก็เพียง 10 บาท ชาวต่างชาติ 30 บาท
ไม่แพง แม้จะเก็บ 30 บาท
แต่ถ้าถือกล้องมาด้วยก็จะต้องจ่ายค่ากล้องอีก 100 บาทต่อกล้อง
หากเป็นกล้องวิดิโอก็ 300 บาท
แต่ผมว่าไม่ค่อยคุ้มหรือเพราะเราดูเรือที่อยู่นิ่ง ๆ ภาพนิ่งก็น่าจะ OK นะครับ
ที่เสียความรู้สึกอีกขั้นก็คือมีเรือไม่ถึงสิบลำ
ซึ่งเวลาเราชมกระบวนพยุหยาตราฯนั้นมีกว่าห้าสิบลำ
ผมแบกขาตั้งกล้องไปด้วย กะจะเก็บภาพสวย ๆ มาฝากเพื่อน ๆ
แต่เขาห้ามใช้(อ้าว)
ถ่ายภาพ เสียเงิน แต่ใช้ขาตั้งไม่ได้ เขาเกรงจะเอาภาพไปทำธุรกิจ

ผมเคยไปสเปน ไปถ่ายรูปเรือในทะเล เจ้าหน้าที่เฝ้าชายหาดยังไม่ให้วางขาตั้งกล้อง
ก็เลยพอเข้าใจเจ้าหน้าที่ไทยบ้าง
แต่ที่สเปน ผมก็แปลกใจ(ขอนอกเรื่องนิดนะครับ)ว่า เราเอาขาตั้งกล้องมาวางปุ๊บ ตำรวจถึงตัวเราปั๊บเลย
แต่นักท่องเที่ยวถูกลอกคราบที่ชายหาด เจ้าหน้าที่กลับไม่เห็น
ผมไปที่สถานีตำรวจที่สเปน
พบภาพนักท่องเที่ยวที่แจ้งหายเต็มข้างฝา


เดินในซอยขนานน้ำครำเลียบคลองบางกอกน้อย ยังไงก็ยังปลอดภัยกว่าเดินเที่ยวชายหาดที่สเปน
เพราะนอกจากจะต้องระวังมิจฉาชีพแล้วตำรวจที่นั่นโหดกว่าตำรวจเมืองไทยมาก

เที่ยวเมืองไทย สนุก ปลอดภัยที่สุดในโลกแล้วครับ

เรือรูปสัตว์ลำแรกที่ถ่ายมาให้ดูเป็นอสุรวายุภักษ์ คือมีหัวเป็นอสูร แต่มีลำตัวท่อนล่างเป็นนกครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 12 17 ม.ค. 2551 (22:47)
เรือนี้มีเป็นคู่กัน ลำนี้ชื่ออสุรวายุภักษ์
อีกลำชื่ออสุรปักษี ไม่ได้เก็บภาพมาครับ เพราะไม่ปรากฏอยู่ใพพิธภัณฑ์นี้

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 13 18 ม.ค. 2551 (12:56)
ตำแหน่งปืนใหญ่ เห็นแล้วทำให้คิดได้เรื่อยเปื่อย
มืออสูรย์ไม่ได้ท้าวสะเอวเฉย ๆ น่ะฮะ
แต่ไว้ทำหรับถือธง
ดูภาพประกอบที่ http://www.vcharkarn.com/vcafe/53269/1

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 14 18 ม.ค. 2551 (14:12)
ถัดจากเรืออสูรย์ ก็เป็นอนันตนาคราช โขนเรือเป็นนาค ๗ เศียร
โขนเรือใหญ่มาก ลวดลายบนตัวเรือก็วิจิตรอย่างยิ่ง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 15 18 ม.ค. 2551 (14:47)
ท่าทางไม่มีคนสนใจชมเรือกับผมสักเท่าใด
ยังมีเรือพระที่นั่งอีก 3 ลำและเรือรูปสัตว์อีก 3 ลำ เจาะภาพให้เห็นภายในตัวเรือด้วยบางส่วน
กับโขนเรือเก่าที่ไม่ใช้แล้วอีกหลายอัน
ภาพที่ถ่ายได้คุณภาพไม่ค่อยดีนักเพราะมืดมากและไม่ได้ใช้ขาตั้งกล้อง
หากสนใจดูจะพยายามคัดภาพออกมาให้ชมกันอีกภายหลังนะครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 16 21 ม.ค. 2551 (09:48)
ภาพสวยมากๆๆครับ

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 17 21 ม.ค. 2551 (11:31)
นาค ๗ เศียร หน้าตรง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 18 21 ม.ค. 2551 (12:10)
ใต้โขนเรืออนันตนาคราช ตลอดทั้งลำเรือจะแกะสลักเป็นนาคหลายเศียร
๓ บ้าง ๕ บ้าง ก็มี

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 20 21 ม.ค. 2551 (12:16)
เจาะชมเข้าไปใกล้ ๆ จะเห็นว่าไม่เพียงเป็นนาคแกะสลัก แต่นาคเล็ก ๆ นั้นยังฝังเกร็ดเป็นกระจกสีเขียว

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 21 21 ม.ค. 2551 (20:36)
รูปสวยมากค่ะ รอดูต่อ อยากบอกเหมือนกันค่ะว่าทางเดินเข้าหน้ากลัวมาก ขอบคุณอ.นิรันดร์ค่ะที่ยังไม่ลืมกระทู้ที่บัวเขียนไว้