ข้างกำเเพงสงคราม..ღ

ข้างกำแพงสงคราม..

เรื่องที่กำลังจะเล่านี้อยู่ในหนังสือนิทานเล่มแรกๆ ที่ผมอ่านในสมัยเด็กไม่แน่ใจว่า “นิทาน” หรือไม่
อีกทั้งไม่รู้ว่าเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งแต่ดูเหมือนเป็นเรื่องที่ไม่ตกยุคโดยเฉพาะในโลกของเราตอนนี้ที่เต็มไปด้วยการรบพุ่ง ราวกับว่าสงครามเป็นเรื่องเกมโชว์รายวัน..

ช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพเยอรมนีใต้ธงนาซียาตราทัพยึดครองหลายประเทศในยุโรป
เมื่อรุกรานถึงประเทศหนึ่ง พลเรือนชายหญิงในแผ่นดินนั้นลุกขึ้นสู้รบปกป้องเอกราชอย่างสุดชีวิตพลเรือนส่วนหนึ่งตกเป็นเชลย

นายพันเยอรมันสั่งให้พวกเชลยยืนเรียงแถวที่กำแพง แถวละยี่สิบคน เหล่าทหารยกปืนยาวขึ้นเล็ง
นายทหารเยอรมันสั่ง “ยิง”
ร่างเหล่านั้นร่วงลง รอยเลือดเปื้อนทั่วกำแพง

ผู้บังคับบัญชาสั่งจัดเรียงแถวเชลยใหม่ หนึ่งในนั้นเป็นเด็กชายวัยราวสิบขวบ

เด็กชายก้าวมาหานายพัน เอ่ยว่า “ท่านครับ ผมขอไปก่อนได้ไหม ?” แล้วผมจะกลับมา
“จะไปไหน ?”
“กลับบ้าน”
นายพันไม่เชื่อหูตัวเอง
“กลับบ้าน ?”
“ผมอยากไปลาแม่ก่อน ผมสัญญาว่าจะกลับมา”
นายพันส่ายหัว ยิ้ม
“แล้วมึงก็ไม่โผล่กบาลกลับมาอีกละซี”
“ผมจะกลับมาแน่นอน ผมสัญญา”
“เอ้า ! ไป ! ไปให้พ้น”
เด็กชายวิ่งหายลับไป


นายพันสั่งยิงต่อ ร่างพลเรือนล้มลงกองตายจนหมด นายพันนั่งพักที่บริเวณนั้น เป็นงานที่เขาเกลียด แต่ดูเหมือนฆ่าเท่าไร ผู้คนก็ไม่หมดเสียที

ชั่วโมงถัดมา พวกทหารได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามายังจุดนั้น ร่างเล็กๆ ร่างนั้นก้าวตรงไปที่นายพัน
เด็กชายคนนั้นเอ่ย “ผมกลับมาแล้วครับ”
นายพันมองหน้าเด็กน้อยเนิ่นนาน หยดน้ำตาซึมจากหางตา เอ่ยเรียบๆ ว่า “กลับบ้านไปซะ เจ้าหนู”



ღ ღ ღ ♥ ღ ღ ღ