สงคราม

ข้อเขียนนี้ย่อมาอีกทีตามความเข้าใจของข้าพเจ้า

ข้อเขียนโดย aldous huxley นักประพันธ์ชาวอังกฤษ

"สงครามเป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นกับมนุษย์ชาติเท่านั้น" สัตว์เดรัชฉานก็มีการต่อสู้เหมือนกันก็จริง เเต่การต่อสู้ของสัตว์เดรัชฉานนั้นเเตกต่างจากมนุษย์ สัตว์เดรัชฉานต่อสู้ในยามมีอารมณ์กลัดมัน บ้างก็ฆ่าเพื่อหาอาหาร บ้างก็ฆ่าเพื่อเป็นการเล่นสนุก การต่อสู้ของสุนัขที่หิวโหย หรือการต่อสู้ของกวางตัวผู้ที่กลัดมันก็เหมือนกับการทะเลาะกันธรรมดา ไม่เเตกต่างจากกิจกรรมของคนในโรงฆ่าสัตว์ หรือ นายพรานที่ล่าสุนัขจิ้งจอก
กิจกรรมเหล่านี้ไม่มี(ลักษณะร่วม)ของการทำสงครามซึ่งเป็น(ฆาตรกรรมหมู่)ที่เลือดเย็น
จริงอยู่ว่าเเมลงที่อยู่รวมกันเป็นสัตว์สังคมออกสู้รบเป็นกองทัพ เเต่การโจมตีมุ่งที่สัตว์อีกประเภทหนึ่งเสมอ
ลักษณะเด่นของมนุษย์อยู่ที่การ "จัดให้มีการสังหารหมู่เหล่ามนุษย์ด้วยกันเอง"

"สงครามเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติของมนุษย์" หรืออาจจะเรียกได้หรือไม่ว่า "หนึ่งในธรรมชาติของมนุษย์ก็คือสงคราม" นักชีววิทยาบางคนมองว่าสงครามเป็น
"กรรไกรเล็มกิ่งของธรรมชาติ" เพื่อให้เเน่ใจว่าผู้ที่เเข็งเเรงที่สุดในหมู่มวลมนุษย์เเละนานาชาติที่มีอารยธรรมจะเหลือรอดต่อไป
ประโยคตรงนี้เป็นสิ่งที่เหลวไหลเพราะ...
"สงครามมีเเนวโน้มกำจัดคนหนุ่มเเละเเข็งเเรงเเต่ไว้ชีวิตผู้อ่อนเเอ"
ไม่มีเหตุ-ผลใดบ่งชี้ว่า เชื้อชาติที่มีวัฒนธรรมที่นิยมความรุนเเรงเเละสงครามจะเป็นเชื้อชาติที่สูงส่งกว่าชนชาติอื่น
คุณค่าของมนุษย์ คุณค่าของเชื้อชาติไม่ได้ขึ้นอยู่กับ "ระดับความกระหายสงคราม" เเละตามข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ ชนชาติทีนิยมสงครามก็มิใช่ชาติที่เหลือรอดได้เสมอไป
ในสังคมมนุษย์เเบบดั้งเดิมเช่นพวกเอสกิโมก็ได้เเสดงให้เห็นเเล้วว่า "สงครามนั้นไม่ใช่สิ่งจำเป็น"
จากตรงนี้เลยทำให้เกิดคำถามขึ้นว่า
"สงครามเเละอารยธรรมเป็นสิ่งที่เกี่ยวข้องสัมพันธ์กันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ใช่หรือไม่"
นักโบราณคดีพบข้อมูลบางอย่างที่พอจะบ่งชี้ได้ว่าสงครามเริ่มปรากฏขึ้นในช่วงเเรกเริ่มของอารยธรรมมนุษย์
ซึ่งกลายมาเป็นอีกเหตุ-ผล หนึ่งที่ทำให้เชื่อได้ว่า
"สงครามเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติมนุษย์"

ถ้าพูดถึงเรื่องของอารยธรรมที่มีความสัมพันธ์กับเรื่องของสงคราม เมื่อ ลองเปรียบเทียบทรรศนคติของจีนเเละอินเดียที่มีต่อสงคราม กับ ทรรศนคติของยุโรปที่มีต่อสงคราม

ชาวยุโรปจะยกย่องวีรบุรุษสงคราม ยกย่องผู้ยอมสละชีวิตเพื่อสงคราม ตั้งเเต่ศาสนาคริสต์เริ่มเป็นใหญ่ในยุโรป ชาวยุโรปชื่นชมวีรกรรมทางทหารเเละการสละชีพเพื่อชาติ ซึ่งมีเเนวโน้มที่จะทำให้คนเชื่อว่า(การตายที่ดีสำคัญกว่าการมีชีวิตที่ดี)

ผิดกับ

ชาวจีน มนุษย์ในอุดมคติตามเณฑ์ของขงจื้อ คือ คนที่เที่ยงธรรม มีเหตุ-ผล มีเมตตา มีการศึกษา อยู่ในสังคมอย่างสันติสุข มีระเบียบ มีความสามัคคี ความรอบคอบบนความมีปัญญา น่ายกย่องมากว่าความกล้าหาญบนความมีกำลัง เละการประกาศสละชีวตก่อนวัยอันควรไม่ใช่สิ่งที่ผู้มีปัญญาพึงกระทำ เหลาจื้อต่อเติม เหตุ-ผล นิยมของขงจื้อให้สมบูรณ์ต่อมาว่า อยู่อย่างกลมกลืนกับเต๋าต้องละเว้นจากการเรียกร้องที่เกิดจากการให้ความสำคัญกับตนเองเเละความก้าวร้าว เเละต้องฝึกฝนตนให้รู้จักถ่อมตนตอบเเทนความชั่วร้ายด้วยความดี

สันตินิยมของอินเดียเเสดงให้เห็นอย่างสมบูรณ์ในคำสอนของพระพุทธเจ้า ศาสนาพุทธสอนเรื่อง อหิงสา ไม่มุ่งร้ายต่อสิ่งมีชีวิตทั้งปวง ห้ามเเม้กระทั่งสามัญชนมิให้ผลิตอาวุธหรือขายอาวุธ ห้ามเป็นทหาร ศาสนาพุทธเป็นศาสนาเดียวในบรรดาศาสนาหลักๆที่เผยเเพร่ไปโดยไม่ใช้วิธี "ปราบปราม"
เรื่องของความโกรธเป็นสิ่งที่น่าอับอายเสมออย่างไม่มีเงื่อนไข

สำหรับชาวคริสต์มีสิ่งที่เรียกว่า "ความโกรธอันชอบธรรม" จึงมี เหตุ-ผล ที่จะทำสงครามได้มากกว่า

เป็นไปได้มั้ยว่า "อารยธรรมหลัก3 อารยธรรมที่เเตกต่างกันทำให้มีทรรศนคติทางปรัชญาเกี่ยวกับ
สงครามที่เเตกต่างกัน" เเละทั้งหลายทั้งปวงนั้นเองที่ก่อให้ความหวัง ?
ความสัมพันธ์ระหว่างสถานการณ์ของเราในปัจจุบันกับสงคราม ไม่มีอะไรที่เรียกได้ว่าเป็น "ธรรมชาติ"
ทั้งการอ้างเหตุผลทางการเมืองเเละศาสนา การเเสดงออกซึ่งความริษยาทางเพศอย่างเลือดเย็น การสังหารภรรยาที่นอกใจ หรือชู้รักของน้องสาวหรือเเม่ เคยเป็นหน้าที่ที่ต้องทำ เป็นการกระทำที่สังคมถือว่าถูกต้อง เเละเชื่อกันว่าเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงมิได้ ซึ่งมีอยู่ทั่วยุโรปจนถึงตอนต้นของศตวรรษที่เเล้ว

เป็นการเเสดงออกของ "ธรรมชาติมนุษย์" ที่มิอาจเปลี่ยนเเปลงได้ ฆาตรกรรมเช่นนี้ในปัจจุบันไม่ได้เป็นที่นิยมอีกเเล้วในหมู่คนดีที่สุด จึงไม่ได้เป็นธรรมชาติสำหรับเราอีกต่อไป มันกลายเป็นสิ่งที่มี "ทางเลือก" เกิดขึ้น นั่นหมายความว่า ถ้าเราต้องการขจัดสงครามเเบบเดียวกับที่เราทำพิศวาสฆาตรกรรมกับคนรักเมื่อเธอนอกใจ จึงไม่เหตุ-ผลที่จะทำไม่ได้ สงครามไม่ใช่กฏธรรมชาติของสิ่งมีชีวิต เเม้กระทั่งของมนุษย์ เเต่สงครามเกิดเพราะมนุษย์ประสงค์อยากให้เกิด เเต่เจตจำนงค์มีอิสระในระดับหนึ่ง เราสามารถมีความปรารถนาอย่างอื่นจากที่เรามีในขณะนั้นได้...