เรื่องขำขัน

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นในห้องแห่งหนึ่ง ชายคนหนึ่งที่กำลังหลับอยู่ตกใจตื่นขึ้นมาด้วยอาการโกรธมาก เขาบ่นกับตัวเอง “ใครว่ะโทรมาแต่เช้าเลย นี่มันวันเสาร์น่ะโว้ย มารบกวนเวลาคนนอนอยู่ได้” เขาลุกขึ้นจากเตียงนอน แล้วเดินไปรับโทรศัพท์ด้วยอาการครึ่งหลับครึ่งตื่น เขากดรับสายและพูดไปว่า “หวัดดีครับ จอนพูดครับ” เสียงจากปลายสายตอบมาว่า “จอน อยู่ไหนน่ะค่ะ ฉันเมไงค่ะ จอนอยู่ไหนตอนนี้ค่ะ เมรอจอนอยู่ที่ที่เรานัดกันไว้ ตั้งสามสิบนาทีแล้วน่ะค่ะ”
จอนนึกอยู่สักพักก่อนจะคิดได้ถึงนัดที่ได้นัดกับเมไว้ จอนไม่อยากบอกความจริงที่เขาตื่นสายเพราะว่าเมื่อคืนดื่มหนักไปหน่อย จอนเลยตอบเมไปว่า “ผมขอโทษน่ะครับเม รถมันติดน่ะครับ มันเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยบนถนน อีกประมาณสามสิบนาทีผมจะไปถึง รอผมก่อนน่ะครับ” เมตอบกลับมาทันที “ไม่เป็นไรหรอกจอน เมแค่โทรมาเช็ดดู เมนึกว่าเมจำวันผิด หรือว่าจอนลืมวันนัดน่ะค่ะ งั้นเดียวเมรอจอนอยู่นี้น่ะค่ะ รีบมาน่ะค่ะ” จอนรีบตอบกลับไปเพื่อไม่ให้เมรู้ความจริง “แล้วผมจะรีบไปนะครับ” แล้วจอนก็วางหูโทรศัพท์ พร้อมกับเดินไปเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำแปรงฟันทันที
ในขณะที่จอนกำลังอาบน้ำอยู่นั้น จอนได้คิดถึงเรื่องเมื่อคืนที่จอนได้ไปดื่มกับเพื่อนเขา เพราะว่าวันนี้จอนจะได้เจอกับเมเป็นครั้งแรก จอนนัดกับเมที่ร้าน KFC ที่อยู่ในห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่ง เมบอกจอนว่าเธอจะใส่เสื้อยืดแขนสั้นสีชมพูกับกระโปงสีขาวและจะรอจอนอยู่ที่หน้าร้าน KFC เวลาสิบโมงเช้า ส่วนเขาจะใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวกับกางเกงยีนขายาวสีดำและหมวกแก๊ปสีแดง
สิบนาทีต่อมาจอนในชุดที่เขาได้ตกลงกับเมไว้เดินออกมาจากบ้านของเขา และได้โบกมือเรียกรถแท็กซี่คันหนึ่งที่ผ่านมาพอดี เขาเปิดประตูรถแท็กซี่และเข้าไปนั่ง และได้บอกจุดหมายปลายทางที่เขาได้นัดกับเมไว้ รถแท็กซี่แล่นออกไปและตรงไปยังจุดหมายปลายทางที่จอนบอก
ในขณะที่จอนนั่งอยู่ในรถแท็กซี่อยู่นั้น จอนก็ได้คิดถึงเรื่องระหว่างเขากับเม จอนได้รู้จักเมจาก Chat room แห่งหนึ่ง จอนได้เข้าไปเล่นเพราะการแนะนำของเพื่อนของเขา เพื่อนของเขาเห็นจอนเป็นคนขี้อายและคิดว่าชาตินี้จอนไม่น่าจะหาเมียได้ เพื่อนของเขาเลยได้แนะนำจอนให้แชท เพราะว่าการแชทไม่จำเป็นต้องเห็นหน้าตาหรือกริยาท่าทางของอีกคน ซึ่งมันก็ได้มีส่วนช่วยจอนได้มาในการจีบสาว เพราะว่าจอนเป็นคนประเภทที่ทำอะไรไม่เป็นเลยเมื่ออยู่ต่อหน้าสาวๆ
ในครั้งแรกของการแชทเพื่อนเขาเป็นคนจัดการทุกอย่าง และจอนได้เลือกเมเป็นเพื่อนคุยของเขาเพราะว่าจอนคิดว่าเมเป็นชื่อที่คนสวยใช้มากที่สุด จอนพิมพ์คำทักทายเมไปว่า “เม ชื่อนี้ใครเป็นคนตั้งให้ครับ มันเป็นชื่อที่น่ารักที่สุด คุณรู้ไหมครับว่าคนที่ชื่อเมส่วนใหญ่เป็นคนสวย แล้วคุณล่ะ เป็นเหมือนคนส่วนใหญ่หรือเปล่าครับ” เมพิมพ์ตอบกลับมาว่า “ใครจะตั้งชื่อนี้ให้ฉัน มันไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ แล้วฉันจะสวยไม่สวยมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ คุณมีเรื่องอะไรก็ว่ามาเลย”
จอนอึ้งไปสักพักหนึ่งเพราะว่ามันไม่ใช่คำตอบที่เขาหวังไว้และมันไม่ได้เป็นอย่างที่เพื่อนของเขาบอกเขาไว้ จอนคิดในใจ “เอาว่ะเป็นไงเป็นกัน มันทำอะไรเราไม่ได้หรอกไอ้ตัวหนังสือนี่ ถึงเราทำให้คนที่เราพูดด้วยโกรธ เธอก็ไม่รู้ว่าเราเป็นใครและไม่สามารถทำอะไรเราได้ ทำไมเราต้องกลัวหรือประหมาด้วย มันก็แค่ตัวหนังสือ”
หลังจากจอนคิดไตร่ตรองเรียบร้อยเขาได้พิมพ์กลับไปว่า “ผมชื่อจอนครับ ผมอยากเป็นเพื่อนกับคุณ ผมต้องขอโทษด้วยนะครับสำหรับเรื่องที่ผมถามคุณไป ถ้ามันทำให้คุณโกรธ ผมขอเป็นเพื่อนกับคุณได้ไหมครับ”
เมพิมพ์มาว่า “ไม่เอาหรอก ฉันมีเพื่อนเยอะแล้ว มากจนปวดหัวพอแล้ว” จอนคิดคำที่จะใช้เพื่อที่จะทำให้เมเป็นเพื่อนเขาให้ได้อยู่สักพัก แล้วเขาก็คิดออก “แต่ผมไม่มีเลยแม้แต่คนเดียว นะครับ อีกแค่คนเดียวไม่ทำให้คุณปวดหัวมากกว่าเดิมแน่นอนครับ เพื่อนคนนี้จะทำให้คุณปวดหัวน้อยลงด้วยซ้ำไป นะครับ” เมพิมพ์กลับมา “ก็ได้ แต่เพื่อนคุณคนนี้เอาแต่ใจมากนะ” จอนพิมพ์กลับ “ไม่เป็นไรครับ เพราะว่าผมมีคุณเป็นเพื่อนแค่คนเดียว อะไรก็ได้ครับ สำหรับเพื่อนคนเดียวของผม”
จากวันนั้นมาจอนก็เข้ามาแชทกับเมทุกวัน และพวกเขาทั้งสองก็ได้แลกเปลี่ยนเบอร์มือถือกัน หลังจากที่พวกได้แชทกันเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ เพราะว่าเมให้เหตุผลกับจอนว่าเธอนั้นมีงานยุ่งมากทำให้ไม่มีเวลาเข้าไปแชท
เขาและเธอเลยแลกเปลี่ยนเบอร์มือถือกัน จอนโทรไปหาเมเกือบแทบทุกวัน และนานๆครั้งเมจะโทรมาหาจอน ทุกครั้งที่พวกเขาคุยกันพวกเขาจะคุยกันนานเป็นชั่วโมงเลยทีเดียว
จอนพูดกับตัวเอง “มันเป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วซิน่ะที่ผมได้รู้จักเม นี่จะเป็นครั้งแรกที่ผมจะได้เจอเธอ เธอจะเป็นยังไงบ้างน่ะ รูปก็ไม่เคยส่งมาให้ดู แล้วเธอจะชอบผมไหมน่ะ แต่ยังไงในเวลาหนึ่งเดือนนี้ผมก็ได้ทำให้เธอเปลี่ยนไปนิดหน่อย จากที่เธอไม่เคยพูดค่ะ เดี๋ยวนี้เธอพูดค่ะกับผมตลอดเวลาเลย เม คุณจะเป็นยังงัยผมก็จะยังรักคุณ แล้วคุณล่ะเม คุณจะยังรักผมไหมถ้าคุณได้เห็นหน้าผม” คำถามมากมายเกิดขึ้นในหัวของจอน
การนัดหมายครั้งนี้จอนเป็นคนจัดมันขึ้นมา เพราะว่าจอนต้องการที่จะเจอเมเหลือเกิน จอนไม่ต้องการให้รักมันฝังลึกลงไปในหัวใจเขามากกว่านี้ จอนต้องการที่จะรู้ว่าเมเป็นอย่างไรเพื่อที่เขาจะได้รู้ว่าต้องทำอย่างไรต่อไปกับความรักของเขาที่มีต่อเธอ จอนไม่อยากให้มันเป็นอย่างนี้ จอนไม่ต้องการที่จะรักกับตัวหนังสือที่เขาได้อ่านใน Chat room หรือเสียงที่เขาได้ยินจากโทรศัพท์
รถแท๊กซี่แล่นมาถึงที่ห้างสรรพสินค้าที่จอนได้นัดเมไว้ จอนจ่ายเงินคนขับและเปิดประตูลงจากรถ จอนสูดหายใจเข้าลึก และบอกกับตัวเองว่า “เป็นไงเป็นกันว่ะ วันนี้จะเป็นวันที่เราจะจำไปจนตาย” ในขณะที่จอนกำลังจะเดินเข้าไปในห้างเขาก็ได้ยินเสียงเบรกของรถยนต์คันหนึ่งอย่างแรง แล้วเสียงของชายคนหนึ่งก็ดังขึ้น “ช่วยด้วยเกิดอุบัติเหตุรถชนคนช่วยด้วย” คนมากมายที่เดินไปมาหน้าห้างหันไปหาที่มาของเสียงแล้ว พวกเขาก็ได้วิ่งเข้าไปที่เกิดเหตุ พวกเขายืนมุงคนเจ็บอยู่โดยที่ไม่มีผู้ใดคิดจะช่วย จอนคิดในใจ “เกิดอะไรขึ้นว่ะไปดูดีกว่า ส่วนเม เธอรอมาตั้งชั่วโมงกว่าแล้ว รออีกนิดหน่อยจะเป็นไร” แล้วจอนก็เดินไปที่เกิดเหตุและเขาได้พยายามแหวกวงล้อมของผู้คนเข้าไปดูผู้ที่ประสบอุบัติเหตุ
จอนมองไปที่ผู้ที่ถูกรถชนเธอเป็นหญิงสาวอายุราวๆ ยี่สิบย่างเข้าสามสิบ เธออยู่ในชุดเสื้อยืดแขนสั้นสีชมพูกับกกระโปงสีขาวนอนจมกองเลือดอยู่ เธอพยายามร้องให้ช่วยแต่ไม่มีใครคิดที่จะช่วยเลยแม้แต่คนเดียว ในขณะนั้นจอนนึกถึงเมทันที จอนตะโกนขึ้น “ใครก็ได้เรียกรถพยาบาลซิ ยืนดูอยู่ได้ เห็นคนเจ็บแล้วก็ไม่มีใครช่วยเลยใช่ไหม” จอนล้มตัวลงไปประคองตัวเธอขึ้นแล้วพูดว่า “อดทนสักนิดนะเม รถพยาบาลกำลังมา เธอต้องอดทนเข้มแข็งไว้นะ เธอต้องไม่เป็นไรนะ”
หญิงคนนั้นพยายามถามเขาบางสิ่งด้วยเสียงที่ทรมานและแทบจะไม่ได้ยิน “คุณ ๆ ๆ เป็นใคร” หลังจากเธอพูดจบเธอก็ได้หลับตาลงพร้อมกับหมดลมหายใจในที่สุด จอนตะโกนขึ้นทันที “ไม่นะ เมต้องไม่เป็นอะไร เมต้องไม่ตายนะ ผมรักเมนะ” จอนไม่รู้ว่าทำไมน้ำตาของเขาได้ไหลออกมามากมายโดยที่เขาไม่สามารถควบคุมมันได้ แล้วรถพยาบาลก็มาถึงพนักงานของโรงพยาบาลได้แยกจอนออกจากเธอ แล้วได้พูดกับเขา “เสียใจด้วยครับเธอได้เสียชีวิตแล้วครับ คุณเป็นญาติของผู้ตายหรือเปล่าครับ” จอนตอบกลับไปด้วยเสียงเศร้าๆว่า “ไม่ครับ ผมแค่เป็นผู้หวังดีครับ” แล้วรถพยาบาลก็ได้นำตัวเธอไปที่โรงพยาบาล
จอนเดินแหวกผู้คนออกมา แล้วมาหยุดนั่งที่ม้านั่งหินอ่อนตัวหนึ่งที่หน้าห้าง จอนคิดในใจกับตัวเอง “ทำไมมันต้องเป็นอย่างนี้ด้วยนะ มันเป็นความผิดของผมเองเม ผมเป็นคุณนัดคุณมาที่นี่ ผมเป็นคนจัดการนัดหมายนี้ขึ้นมา พระเจ้าทำไมคุณต้องแกล้งผมด้วย ผมพึ่งจะได้เจอเธอไม่ถึงห้านาที่เลยด้วยซ้ำ ทำไมคุณต้องมาพรากเธอไปจากผมด้วย นี่เป็นความรักครั้งแรกของผมแต่ทำไมคุณได้พังมันซะราบคาบเลยรู้ไหม”
จอนคิดถึงเวลาที่เขามีความสุขมากเมื่อเขาได้แชทกับเม และตอนที่เขาได้คุยโทรศัพท์กับเธอ มันเป็นเวลาที่เขาไม่เคยได้รับรู้มาก่อน เพราะว่าเมคือคนรักคนแรกของเขา จอนนั่งเศร้าและนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยเกี่ยวกับเมและร้องไห้ไป จอนนั่งอยู่ที่ม้านั่งแห่งนี้นานประมาณยี่สิบนาที่ได้
ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น จอนเช็ดน้ำตาของเขาและกดรับสาย “หวัดดีครับ จอนพูดครับ” เสียงจากปลายสายดังขึ้น “จอน คุณอยู่ไหนนะค่ะ เมรอจอนมาตั้งชั่วโมงกว่าแล้วน่ะ ไหนว่าจะมาถึงอีกสามสิบนาที เมก็รอ ตกลงจะมาไหมค่ะ” จอนตอบกลับไปด้วยเสียงที่ตื่นเต้นและมีความสุขมากที่ได้ยินเสียงเม “ครับๆ ผมจะรีบไปเดียวนี้ เมรอจอนอยู่ตรงนั้นนะครับ อย่าไปไหนน่ะครับ เดียวจอนจะรีบไป จอนอยู่หน้าห้างนี้เองครับ” แล้วจอนก็กดวางหู แล้วเข้าก็รีบวิ่งเข้าไปในห้างตรงไปยังร้าน KFC
จอนไม่ได้ตรงไปที่หน้าร้านเลย แต่เขายืนมองดูท่าทีอยู่ไกลๆ ว่าเมหน้าตาเป็นอย่างไร เมอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีชมพูลายหมีพูกับกระโปงสีขาวลายดอกไม้ เมมีผมยาวดกดำและผิวขาวเนียน และที่สำคัญเธอหน้าตาดูดีกว่าหญิงคนที่ถูกรถชนมากมาย จอนขอบคุณพระเจ้าในใจ “พระเจ้าครับขอโทษที่ผมว่าคุณไป ผมขอขอบคุณมากๆ ที่ได้ให้ผมได้เจอกับเมนานขึ้น และผมจะดูแลเธอให้ดีที่สุด ขอบคุณอีกครั้งครับ”
ทันใดนั้นจอนได้รู้สึกปวดท้องฉี่ เพราะความตื่นเต้นมากมายที่เขามี จอนรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำที่ใกล้ที่สุด จอนเปิดประตูห้องน้ำเข้าไป และมองไปรอบๆ ไม่มีใครสักคนอยู่เลย เขารีบตรงไปที่โถฉี่ ในขณะที่จอนฉี่อยู่นั้น เขาก็ได้ยินเสียงประตูห้องน้ำเปิด ทันใดที่จอนเห็นคนที่เปิดประตูเดินเข้ามาเขาก็เอ่ยขึ้นทันที “นี่มันห้องน้ำผู้ชายน่ะครับ คุณเป็นผู้หญิงเข้ามาที่นี้ไม่ได้น่ะครับ” เธอตอบกลับมาทันที “ใครว่าฉันเป็นผู้หญิงล่ะ ฉันพึ่งแปลงเพศมาต่างหาก” แล้วเธอก็เดินไปฉี่โถถัดไปจากจอน เธอมองไปที่สิ่งนั้นของจอนแล้วพูดขึ้น “ของนายนี่มันเล็กกว่ากระเทยอย่างฉันอีกน่ะ” แล้วจอนก็มองกลับคืนแล้วพูดขึ้น “ของเธอนี่ใหญ่จังน่ะ แต่เสียดายมันไม่ได้ใช้งาน”
จอนทำภารกิจเสร็จแล้วเขาเดินไปล้างมือ แล้วเขารีบวิ่งออกไปจากห้องน้ำอย่างรวดเร็ว หลังจากที่เขาออกจากห้องน้ำได้ เขาตะโกนขึ้นทันที “ไม่เอาอีกแล้วการแชทหาสาว”