34:   1 ปิโคเมตร

บริเวณระหว่างหมอกอิเล็ตรอนที่มีประจุลบกับนิวเคลียสที่มีประจุบวกจะเป็นที่ว่าง

แขชนะ
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 2064 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 342 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

36:   10 เฟอร์มี (Fermi)

นิวตรอนและโปรตอนจะมีการเคลื่อนไหวเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา

แขชนะ
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 2064 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 342 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

37:   1 เฟอร์มี (Fermi)

เล็กลงไปกว่าโปรตอน ยังมีส่วนประกอบที่เป็นอนุภาคที่เรียกว่า “ควากส์” จุดสีเล็กๆที่เห็นนี้นักฟิสิกส์ใช้ศึกษาคุณสมบัติของควากส์ ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นที่นักฟิสิกส์กำลังสนใจ

แขชนะ
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 2064 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 342 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

38:   0.1 เฟอร์มี (Fermi)

จุดสีที่เห็นนี้ดูไม่ต่างจากภาพที่แล้ว ซึ่งเป็นตัวแสดงความสัมพันธ์ของการเกิดควากส์ และการเปลี่ยนแปลงของแสงสีจุดเล็กๆนี้เป็นแนวทางใหม่ที่จะหาว่า อะไรคือส่วนประกอบที่เล๋กที่สุดของสสารในจักวาล

แขชนะ
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 2064 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 342 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ริชาร์ด ฟายน์แมน นักฟิสิกส์รางวัลโนเบล ปี 1965 ได้กล่าวไว้ในปี ค.ศ.1960 ว่า "เมื่อผมพูดถึงเทคโนโลยีขนาดจิ๋วนี้ ก็มักจะมีผู้คนกล่าวถึงการย่อส่วนและความก้าวหน้าทางด้านเทคโนโลยีย่อส่วนนี้ พวกเขาพูดถึงมอเตอร์ไฟฟ้าที่มีขนาดเท่ากับเล็บบนนิ้วก้อย และก็ได้เริ่มมีสินค้าออกสู่ท้องตลาดกันบ้างแล้ว แถมยังบอกอีกว่า เราสามารถบันทึกคำสวดสรรเสริญพระเจ้าขนาดเล็กลงบนหัวเข็มหมุดได้ แต่ทว่าเรื่องที่ผมจะกล่าวถึงนี้นั้นยังไม่มีอะไรชัดเจนและเป็นเพียงก้าวแรกในทิศทางที่ผมใคร่จะอภิปราย ซึ่งเป็นโลกขนาดเล็กที่ละเอียดซับซ้อนและอยู่ลึกลงไป เมื่อถึงปี ค.ศ.2000 คนในยุคนั้นอาจมองย้อนกลับมาดูและนึกสงสัยว่าทำไมเทคโนโลยีที่ทุกคนให้ความสำคัญอย่างจริงจังและมุ่งสู่ทิศทางนี้จึงไม่เริ่มมาก่อนหน้าปี ค.ศ.1960" ในปัจจุบันคำปาฐกถาของ ศาสตราจารย์ ฟายน์แมนได้ถูกสลักลงเป็นตัวหนังสือขนาดเล็กราว 400 นาโนเมตร

http://safari.oreilly.com/0131014005/ch04

แขชนะ
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 2064 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 342 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

เยี่ยมครับ ...

แต่อีกหน่อยคงไม่หยุดแค่ nano scale หรือแม้แต่ atto scale แต่ต้องไปให้ถึง Planck scale หรือ 10^-35 เมตรกันเลย

จ้อ
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 1411 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 239 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

เราอาจทำภาพซูมคล้ายกันนี้ได้โดยอาศัยภาพจาก Google Earth ในภาพเป็นการซูมจากนอกโลกลงไปยังวงเวียน 22 กรกฎาคม (อนุสรณ์วันที่ไทยเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่ 1 กับฝ่ายพันธมิตร)

แขชนะ
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 2064 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 342 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ก็คงทำนองเดียวกับที่หมู่อิเล็กตรอนผลักกันอยู่รอบ ๆ นิวเคลียส ไม่กระเด็นออกมา จนกว่าจะถูกเร่งให้ชนกันถึงจุดที่มิอาจจะทนอยู่ได้ ก็หลุดกระเด็นออกมา และเมื่อถูกเร่งจนถึงจุดยิ่งยวดก็พร้อมใจกันกระเด็นออกมาทันทีที่เรียกว่า ระเบิดปรมาณู

ครูไผ่
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 1958 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 206 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

อาจารย์แขชนะครับ ผมเกิดคำถามนี้ในใจมาตั้งแต่เรียนม.ปลาย จนบัดนี้ก็ยังไม่ทราบคำตอบที่ชัดเจน รบกวน อ.ช่วยให้ความกระจ่างด้วยครับ

Parott_Herry
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 93 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 163 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

Hideki Yukawa received the Nobel Prize in physics for 1949 for predicting the existence of what are now known as the pi mesons. In his 1934 article Yukawa argued that the nuclear strong force is carried by a particle with a mass approximately 200 times that of an electron. Shortly after Yukawa's prediction a particle with almost precisely this mass was discovered in cosmic ray phenomena. It looked at first that Yukawa had been uncannily accurate, but there were problems with the particle found in the cosmic ray records. Although its mass was 207 times that of an electron, it was a fermion with half-integral spin rather than a boson of integral spin as Yukawa predicted for the carrier of the strong nuclear force. It turned out that the cosmic ray particle was not the particle Yukawa was talking about. Instead the cosmic ray particle was essentially a heavy electron, which is now called the muon. Later three particles with masses approximately 270 times that of an electron were found. These did have the properties that Yukawa had predicted. One was of positive charge, one of negative charge and one was neutral. They were called pi-mesons but now they are known as pions.

Too often when Yukawa work is described only the predictions are noted so that it seems to the student that Yukawa just made a successful guess. This page's purpose is to present some of Yukawa's analysis that lay behind the successful prediction.

When Hideki Yukawa wrote his article physicist were searching for the functional form of the strong force between nucleons (protons and neutrons). It was widely presumed, on the basis of the Coulomb force, that the strong force would be a power of the distance between the nucleons; i.e., 1/rⁿ for some value of n, where r is the distance. Some proposed that the exponent n might be as large as 7 to account for the apparent short range of the nuclear force. Yukawa proposed the quite different form. For the Coulomb force the potential energy is of the form V(r) = −1/r. Yukawa proposed that the potential for the strong force be of the form

exp(-λr)/r.
 

where λ is a parameter subject to physical measurement. This form for the potential was somewhat surprising but a little reflection indicates that if the force was carried by particles the functional form has to be of the nature of the one Yukawa proposed.

To see this, consider the case of radiation from a point source. Radiation creates pressure propagated by photons. The intensity of the radiation is inversely proportional to the square of the distance from the source; i.e., A/r². The number of photons (and consequentially the energy) on a wave front of radius r₁ is the intensity A/r₁² multiplied by the area of the spherical wave front 4πr₁² or A. The wave front would have the same number of photons (and energy) when it expands to a radius of r₂. And of course the number of photons and amount of energy have to be the same because there is conservation of energy and photons. Where would any reduction in energy go? But this strict inverse distance squared dependence is a special consequence of photons not decaying.

If the strong force is carried by particles which decay then the intensity of the strong force will diminish with distance not only as the inverse of r squared but also because force-carrying particles decay over time. The number of particles remaining in a wave front after time t is N₀exp(-αt) where t is time and α is the decay rate. If v is the velocity of the particles then the number remaining at distance r is N₀exp(-(α/v)r). Thus the intensity of the strong force at distance r is of the form:

Aexp(-λr)/r²
 

where λ=α/v.

For any other functional form it would be impossible to account for energy differences as a function of distance.

The principle involved is that the force carried by particles has to be inversely proportion to the distance squared to account for the spreading of the particles over a larger spherical surface and must also be multiplied by an exponential factor to take into account the decay of the particles with time and hence distance. The potential function for a force is the function such that the negative of its gradient gives the force as a function of distance. Yukawa's potential function does not quite satisfy this condition but it is an approximation to one that does.

Yukawa's Analysis

Yukawa notes that the potential U=±g²/r satisfies the wave equation

(∇² - (1/c²)∂²/∂t²)U = 0.
 

The potential function he postulates, U=±g²e^-λr/r satisfies the equation:

(∇² - (1/c²)∂²/∂t² - λ²)U = 0.
 

where ∇² is the Laplacian operator.

The derivation of the above results makes use of the form of the vector operator ∇² in spherical coordinates. The derivation also make use of the fact that the time derivatives are all zero. For these derivations see Appendix I.

By the rules of quantum mechanics:

∂/∂x => (i/h)p_x and similarly for y and z
and
∂/∂t => -(i/h)W
 

With these substitutions Yukawa's wave equation becomes:

-(1/h²)(p_x² + p_y² + p_z²) - (1/c²)(-(1/h²)W² - λ²)U = 0
or
[(p_x² + p_y² + p_z²) - W²/c² + λ²h²]U = 0
or more succintly as
[p² - W²/c² + λ²h²]U = 0
 

Yukawa defines the mass of the particle associated with the field U as m_U such that

m_Uc = λh
 

A similar relationship based upon Heisenberg's Uncertainty Principle was developed by G.C. Wick in Nature in 1938. The Uncertainty Principle in this case applies the canonical conjugate coordinates of time and energy:

ΔEΔt ≥ h/2π
 

.

In Wick's analysis the uncetainty in time Δt is the time required for light to traverse the range of the nuclear force r, which corresponds to 1/λ in Yukawa's analysis; i.e., Δt = r/c. The uncertainty of energy ΔE is the mass-energy of the particle, m_Uc². Thus, according to Wick's argument,

m_Uc²(r/c) = h/2π
or m_Uc = (h/2π)/r = (h/2π)λ
 

which is essentially the same as Yukawa's relation.

Modification of Yukawa's Analysis

The potential energy function is defined such that the force of the field is equal to the negative of the gradient of the potential function. Although the potential Yukawa assumes involves an inverse function of distance with an exponential decay with distance it is not precisely the form that gives rise to the exponentially attenuated inverse distance squared form that has the proper form for a particle-based field. The potential function having that property is of the form:

V(r) = ∫^∞_r(exp(-λz)/z²)dz
 

where the term ±g² has been dropped. This will be called the true-form potential in the material which follows.

An integration by parts of this function yields the relationship:

V(r) = exp(-λr)/r - λ∫^∞_r(exp(-λz)/z)dz
 

The first term on the right is Yukawa's potential function.

This can be represented in the form:

V(r) = U(r) - λW(r)

where U(r) is Yukawa's potential and

W(r) = ±g²∫^∞_r(exp(-λz)/z)dz.
 
 

 

Because the scale is so different at various parts of this graph it is more convenient to view the logarithms of the functions as shown below.

 

The parallel pattern for V(r) and U(r) for large distances indicates that for distances in such ranges the functions are roughly proportional.

In Appendix I it is shown that

∇²V = λ(∂V/∂r)
rather than as for the Yukawa potential
∇²U = λ²U.
 

This would appear to lead to a drastically different wave equation, but it is shown in Appendix II that the Laplacian for the true-form potential V(r) can be put into the form:

∇²V = λ²V + 2λX(r)
where
X(r) = ∫^∞_r(e^-λz/z³)/dz.
 

The integral involving the inverse cube of distance is extremely small compared to V for r large compared to unity. This means that the true-form potential implies the same things concerning mass as does the Yukawa potential, at least for distances greater than unity. The wave equation that would correspond to the true-form potential V(r) is:

(∇² - (1/c²)∂²/∂t² - λ²)V = 2λ∫^∞_r(e^-λz/z³)/dz.
 

In particular the same relationship between λ and the mass of the particle would prevail.

m_Uc = hλ
 

However, the analysis indicates that the apparent mass of the particle for small distances would be different from that implied by the Yukawa potential.

The Half-Life and the Mass of the Pi Mesons

If the decay of the nucleonic field potential with distance is due to the decay of the meson over time then there should be a relationship between the spatial rate of decay of the potential λ and the rate of time decay α; i.e., λ = α/v where v is the velocity of the meson.

The value of λ which corresponds to a mass 270 times the mass of an electron is 6.5x10¹²cm^-1. The reciprocal of λ is in units of length. The reciprocal of this λ is 1.54x10^-13 cm or 1.54 fermi. The half-lives of the positive and negative π mesons are equal and the value is 2.6x10^-8 seconds. The neutral π meson has an alternate mode of decay from the other π mesons and its half-life is equal to 9x10^-16 seconds. The reciprocal of the temporal rate of decay α is equal to the half-life divided by the natural logarithm of 2. Therefore the value of 1/α for the positive and negative π mesons is equal to 3.7x10^-8 seconds and for the neutral π meson it is 1.3x10^-15 seconds.

The ratio of the reciprocal of λ to the reciprocal of α, which corresponds to an apparent velocity, is about 4x10^-6 cm/sec for the positive and negative π mesons and to 1.2x10² or 120 cm/sec for the neutral π meson. This is an anomaly because some measurements indicate that the velocity of propagation of mesons is very close to the speed of light. When a particle moves at a speed close to the speed of light relativistic adjustments are required.

Postponing the matter of relativistic correction, consider for now the implications of a meson velocity essentially equal to the speed of light. If the velocity of the mesons is equal to the speed of light then

λ = α/c.
 

Since

m_Uc = hλ
and
ατ = ln(2),
 
 

where τ is the half-life, it follows that the relationship between the mass of the particle and its half-life would be given by:

m_U = (h/c)λ = (h/c)(β/c) = (h/c²)(ln(2)/τ
or
m_Uc² = hln(2)/τ
or
m_Uc²τ = hln(2) = constant.
 

Since particle masses are often expressed relative to the mass of the electron the above relationship is more conveniently expressed as:

(m_U/m_e)τ = ln(2)(h/m_ec²) = constant.
 

The term h/m_ec² is the reciprocal of the de Broglie frequency of an electron which is the de Broglie wavelength of an electron divided by the speed of light.

The estimate of mass based upon the above relation would be in error by many orders of magnitude because the half-life of the meson is vastly longer than the time required for light to traverse a distance equal to the range of the nuclear force, r=1/λ. The vastly extended life-time of the mesons can be accounted for by relativistic effects. According to the Special Theory of Relativity time appears to be dilated in a coordinate system moving at uniform speed with respect to another coordinate system. If the true half-life of the meson is τ₀ in a meson not moving with respect to the coordinate system in which measurement are being made then the half-life appears to be τ₀/(1-β²)^1/2 (where β=v/c) when the mesons are moving. The half-life of mesons is measured with respect to the nucleus and the laboratory coordinates system and can be vastly extended. In the coordinate system moving with the meson the half-life would be τ₀ but the distance the meson would appear to travel away from the nucleus before decay would appear to be contracted according to the Special Theory of Relativity. The distance in the coordinate system of the meson would be:

vτ₀(1-β²)^1/2
 

The determination of the true half-life of a positive or negative π meson and the velocity of propagation of the the mesons is a matter of finding the simultaneous solution to the two equations:

τ₀/(1-(v/c)²)^1/2 = 2.6x10^-8 seconds
vτ₀(1-(v/c)²)^1/2 = 1.54x10^-13 cm
 

Dividing the second equation by the first and then dividing by c gives the equation:

(v/c)(1-(v/c)²) = (1.54x10^-13)/((2.6x10^-8)(3x10¹⁰)
= 1.97x10^-16
 

which has a real solution of approximately (v/c)=1-1x10^-16

Thus τ₀ = 2.6x10^-8(1.4x10^-16) = 3.65x10^-24 sec, which is approximately the time required for light to traverse a distance equal to the range of the nuclear force. This value of τ₀ corresponds to a mean life of τ₀/ln(2) or 5.27x10^-24 seconds and this is the time required for light to traverse the range of the nuclear force.

Appendix I: Derivation of Laplacian in Spherical Coordinates of Two Potential Functions

The Laplacian operator in spherical coordinates when applied to a spherically symmetrical function P(r) reduces to the evaluation of:

∇²V = (1/r²)(∂(r²∂P/∂r)/∂r))
 

When P(r) is the Yukawa potential U(r)=e^-λr/r the Laplacian reduces to:

∂(e^-λr/r)/∂r = -λ(e^-λr/r) - (e^-λr/r²)
so
r²∂V/∂r = -λr(e^-λr) - e^-λr
and thus
∂(r²∂V/∂r)/∂r = λ²r(e^-λr) -λ(e^-λr) + λe^-λr
= λ²r(e^-λr)
and finally
∇²U = (1/r²)(∂(r²(∂U/∂r)/∂r)) = λ²(e^-λr/r)
or
∇²U = λ²U
 
 

When P(r) is the true-form potential V(r) the Laplacian reduces to:

∂V/∂r = -e^-λr/r²
and thus
r²∂V/∂r = -e^-λr
hence
∂(r²∂V/∂r)/∂r = λe^-λr
and therefore
∇²V = λ(e^-λr/r²)
and finally
∇²V = λ(∂V/∂r)
 
 

Appendix II: A Second Form for the Laplacian of the True-Form Potential

The true-form potential

V(r) = ∫^∞_r(exp(-λz)/z²)dz
 

may be integrated by parts using u=1/z² and dv=e^-λz to give

V(r) = (1/λ)e^-λr/r² - (2/λ)∫^∞_r(exp(-λz)/z³)dz.
 

But e^-λr/r² = -dV/dr so

V(r) = -(1/λ)dV/dr - (2/λ)∫^∞_r(e^-λz/z³)dz
which can be solved for dV/dr to give
dV/dr = -λV(r) - 2∫^∞_r(e^-λz/z³)dz
 

When this expression for dV/dr is substituted into the expression for the Laplacian

∇²V(r) = -λ(∂V/∂r)
 

the result is:

∇²V(r) = λ²V(r) +2λX(r)
where
X(r) = ∫^∞_r(e^-λz/z³)dz.
 

For large values of r, X(r) is small. Also λ is a large number so λ, the coefficient of the second term, is small in comparison with λ², the coefficient in the first term. Therefore the true-form potential is essentially the same as the Yukawa potential for large values of r.

The term W(r) is closely related to what is known in mathematics as the exponential integral function, Ei(s) = ∫(exp(-s)/s)ds. Shown below are the values of U(r), V(r) and W(r) for the case λ=1 based upon numerical integration in the case of V(r). Alternatively the distance variable may be considered to be measured in units of 1/λ . The graph below goes up to r=20 where the potential is essentially zero as compared with the values in the vicinity of r=1. The potential variable plotted is the difference the potential at a particular value of r and the value at r=20.

แขชนะ
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 2064 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 342 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ผมว่าน่าจะเป็นแรงนิวเคลียร์นะครับ ที่ยึดโปรตอนให้อยู่ด้วยกัน

ไม่ผลักกันจนกระเด็นหรือห่างกันไป(รู้สึกว่าจะเป็นแรงนิวเคลียร์อย่างอ่อนนะครับ)

พอดีอ่านเจอในเน็ตมาครับ แต่จำไม่ได้แล้วว่าเว็บไหน

veevite
ร่วมแบ่งปันความรู้และความเห็นแล้ว 45 ครั้ง - ได้รับดาวแล้ว 200 ดวง - โหวตเพิ่มดาว

ถ้าจะไปให้ถึงระดับPlanck scale ต้องใช้เครื่องเร่งอนุภาคขนาคใหญ่เท่ากับระยะทางระหว่างดวงอาทิตย์ถึงดวงพลูโตซึ่งเป็นไปไม่ได้ในปัจจุบันเพราะจากหลายๆสาเหตุเช่นปัจหาทางด้านเศรษกิจในปัจจุบันเเละปันหาด้านเทศโนโลยีเเละปัญหาทางวัสดุที่จะนำมาสร้าง(ต้องทงทานต่อการชนของอุกกาบาตเเละเศษหินในอวกาศ)เเละอื่นๆอีกมามายที่ทำให้ค่าความยาวPlanck scale เป็นเเค่เพียงจิตนาการในปัจจุบัน(เเต่ในอนาคตไม่เเน่!!)