ยังไงรันก็ต้องคู่กับชินอิจิ

คุโด้ ชินอิจิ จะต้องคู่กับ โมริ รัน ตลอดไป

ขอค้านหัวชนฝา ชินอิจิจามายรักรันได้งาย เขาร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก กันออก ถึงจาชอบไฮบาระมากเพียงใด เราก้อไม่ยอมให้คู่กับชินอิจิเด็ดขาด อ.อาโอยาม่า โปรดพิจารานาด้วย

ชินอิจิ(โคนัน)ไม่มีทางเกลียดรันหรอก
พวกเค้ารักกัน
ชินอิจินะรักรันมากกกกกกกกก
ไม่มีทางเกลียดแน่นอนนนน

และก้อไม่มีทางไปชอบไฮบาระด้วย

ช่ายๆ  ชินอิจิมะมีวันเกียจรันหรอก   เพราะ2คนเปงเนื้อคู่กาน
แต่ถ้าเปงจิงๆเราจะเชียรให้หายเกียจกันหรือชินอิจิมะต้องชอบครายเลย
ป.ล.เรามะค่อยชอบไฮบาระ  เพราะหยิ่งเกินปาย  หมั่นไส้

คิดส์

ไม่มีทางเพราะเรารักรันที่สุดและความจริงมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น

ไม่รู้สินะ

คุโด้ ชินอิจิ จะต้องคู่กับ โมริ รัน ตลอดไป

คาซึฮะ (แย่งแฟนฮัตโตริ) (ไม่ก้อแฟนคิด )

ทุเรศ บ้าเป็นโสดไปเรยง่ะ

เป็นนักสืบจนหัวขาวจนลงโลง

ไฮบาระ หรือ  เเฟนคิดส์เพราะสวยทุกคน

ชินอิจิ ต้องคู่กับ รัน

โคนัน ต้องคู่กับ ยูมิ หรือ ไอ (สักคนนึง)

โคนันไม่มีทางเกียจรันได้หลอกเพราะรันเป็นคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตโคนัน

SOME PEOPLE

ชอบใครนะหรอ ง่ายๆก็ต้องเป็น โมริรัน ไม่ก็อาดจะเป็น ไฮบาระ ไอ
เดียวจะเป็นผู้มีพระคุณให้
ตอนจบของโคนันตอนที่ 1

โคนันเดินเข้ามาในโรงงานของพวกชายชุดดำ ว็อดก้าเดินเข้าไปในห้อง ๆ นึง ลูกน้องของเขาเข้าไปด้วย โคนันหามุมที่ไม่มีใครเดินผ่านได้ เค้าฟังพวกมันคุยกันผ่านทางเครื่องดักฟัง “ทำไมถึงเป็นอย่างงี้ล่ะ” เสียงของว็อดก้า “ฉันซิที่ต้องถามพวกแก ว่าทำไมเป็นอย่างงี้ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” เสียงใครคนนึงที่คุ้นหูโคนันดังขึ้น แต่เขานึกไม่ออกเลยจริง ๆ ว่ามันเป็นเสียงของใคร “หรือว่า จะมีคนทรยศครับ” เสียงนั้นเป็นของว็อดก้า “ฉันก็คิดว่าน่าจะเป็นอย่างงั้น แต่ใครกันล่ะที่ทรยศ ใครกัน” เสียงที่คุ้นหูดังขึ้นอย่างดุดัน “เอ่อ หรือว่าจะเป็นลูกพี่ ” “แกสงสัยชั้นเหรอว็อดก้า” เสียงของยีนดังขึ้น “เปล่าครับ ผม ผมไม่กล้าหรอกครับ” ว็อดก้าแก้ตัวตะกุกตะกัก “แต่เมื่อกี้นี้ฉันได้ยิน ” “หยุดซะที” เสียงที่คุ้นหูโคนันดังขึ้นอีก โคนันกำลังสงสัยว่าเค้าคงเป็นหัวหน้าของพวกชายชุดดำ “แทนที่พวกแกจะมาเถียงกัน ทำไมไม่ลองคิดดูให้ดีว่าใครที่มันทรยศเรา” เสียงนั้นดังขึ้นอีก “หรือว่าจะเป็นคริส..” เสียงว็อดก้าดังขึ้นอีก “ไม่มีทาง คริสคือคนที่ฉันไว้ใจที่สุด” เสียงของหัวหน้าใหญ่ดังขึ้นอีก “หรือว่าแก ว็อดก้า” ยีนพูดขึ้น “โธ่ ลูกพี่อย่าพูดเล่นอย่างนี้ซิฮะ ผมไม่กล้าหรอก” ว็อดก้าพูดอย่างรวดเร็ว “บางทีอาจจะเป็น ” เสียงหัวหน้าใหญ่ดังขึ้น ทันใดนั้นโคนันรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังมองเค้าอยู่ เมื่อโคนันเงยหน้าขึ้นไปก็เจอกับ “อาจารย์โจดี้” โคนันพูด “มาแอบฟังอยู่ตรงนี้จะมีอะไรดีขึ้นมาล่ะ คุโด้ ชินอิจิ” คำทักทายแบบนี้ทำเอาโคนันถึงกับสะดุ้ง “เอาล่ะคุโด้คุง เราเข้าไปข้างในกันดีกว่า” ว่าพลางก็เอาผ้าเช็ดหน้าที่มียาสลบโปะเข้าใส่โคนันแล้วลากตัวเขาเข้าไปในห้องประชุม “สวัสดีค่ะ หัวหน้า ยีน ว็อดก้า” เธอเน้นเสียงหวานที่ชื่อของยีน “คริส” ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกัน ที่แท้อาจารย์โจดี้ก็คือ คริส วินยาร์ต นักแสดงชื่อดังจากอเมริกานั่นเอง ที่แท้เธอก็เป็นส่วนหนึ่งของพวกชายชุดดำ “เอาล่ะ ฉันมีของขวัญชิ้นพิเศษมาให้กับทุก ๆ คน” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเ***้ยมเกรียม แล้วถอยหลังออกไปนิดหน่อยให้ทุกคนได้เห็นโคนัน “โคนัน” เสียงของหัวหน้าใหญ่ดังขึ้น “ผิดแล้วล่ะค่ะ เด็กคนนี้คือ คุโด้ ชินอิจิตังหากล่ะคะ” คริสยังพูดต่อไป “เธอจับมันได้ที่ไหนคริส” ยีนเอ่ยถามขึ้น “ในโรงงานนี่ล่ะ มันสะกดรอยตามว็อดก้ากับแบรคมา” (แบรคคือลูกน้องของว็อดก้าค่ะ) “ว็อดก้า ทำไมนายไม่ระวัง” ยีนเอ่ยขึ้นอีก “ผมขอโทษ หัวหน้าครับ เราจะทำยังไงกับมันดีล่ะครับ” ว็อดก้าเปลี่ยนเรื่อง “เอาไปขังไว้ก่อน” เสียงหัวหน้าใหญ่ฟังดูมีแววเ***้ยมเกรียม + + + + + + + + + + “เอ๋ พ่อออกไปไหนล่ะเนี่ย สงสัยจะออกไปซื้อเหล้าอีกแล้วล่ะซิ” รันพูดขึ้นหลังจากขึ้นมาบนบ้านแล้ว “ป่านนี้หมอนั่นจะเป็นไงบ้างนะ” เธอยังพูดต่อด้วยน้ำเสียงเศร้า ๆ พลันตาก็เหลือบไปเห็นกระดาษบนโต๊ะ “พ่อไปเล่นไพ่นกกระจอก ไม่ต้องรอนอนไปก่อนได้เลย” เธออ่านเสียงดังแล้วนั่งลงที่เก้าอี้อีกตัวแล้วคิดถึงเรื่องราวทั้งหมดที่ผ่านมา แต่แววตา ท่าทางครุ่นคิดของเธอต้องสะดุดลงเมื่อมีคนมาเคาะประตูบ้าน เธอลุกขึ้นมาเปิดประตูบ้าน “พี่หมอ” รันพูดขึ้นหลังจากเห็นว่าใครที่มาหาเธอ + + + + + + + + + + “ที่นี่ที่ไหนกันนะ ทำไมมันมืดอย่างนี้ล่ะ หรือว่าเราจะตายแล้ว แต่ โอ้ย เจ็บที่นา เราคงยังไม่ตายหรอก หรือว่าพวกมันจะจับเรามาขังไว้” โคนันพึมพำกับตัวเองเบา ๆ สติของเขาเริ่มกลับคืนมาอีกครั้ง “จะทำยังไงดี พวกมันต้องฆ่าเราแน่ ๆ แล้ว แล้วเราก็คงไม่ได้เจอกับเธอคนนั้นอีก คงไม่ได้กลับไปเป็นคุโด้ ชินอิจิอีก เราจะทำยังไงดี หรือว่าเราจะโทรไปหาดร.ดี หรือจะโทรไปหาเจ้าบ้าเฮย์จิ หรือจะโทรไปหาเธอ รัน ฉันจะทำยังไงดี” เขาพึมพำกับตัวเองอีกครั้ง “ไม่ ไม่ได้ เราจะให้ใครมาเดือดร้อนไปกับเราไม่ได้ แต่ แต่ถ้าไอ้พวกนี้มันไม่ถูกจับ พวกมันก็ต้องทำร้ายคนอีกมากมาย แต่ถ้าเราโทรไปหาเฮย์จิล่ะก็ ไม่ หมอนั่นอาจจะตกอยู่ในอันตรายถ้าเราโทรไป ฉันจะทำยังไงดีนะ” “ชั้นต้องหาทางออกไปจากที่นี่และจับไอ้พวกนั้นให้ได้ด้วยตัวของชั้นเอง” เค้าพึมพำออกมาอย่างมุ่งมั่น + + + + + + + + + + “อะไรนะ จริงเหรอ ได้ ได้ ฉันจะรีบไป ได้ อืม รู้แล้วน่า ได้ รอฉันสักเดี๋ยวล่ะกัน” เสียงใครบางคนคุยโทรศัพท์อยู่ + + + + + + + + + + เวลาผ่านไปเนิ่นนาน โคนันกำลังนั่งคิดอะไรบางอยู่ อยู่ในที่คุมขังมืดมิดนั่น “ใครกันนะ เสียงนั่น เสียงที่คุ้นหูเหลือเกิน เสียงของใครกันนะ มันเป็นใครกันแน่นะ” “เสียงคุ้นหูเหลือเกิน ฉันต้องรู้จักมันแน่ ๆ “ “แล้วยังจะมีอาจารย์โจดี้อีก เธอเป็นใครกันแน่นะ หรือว่า ” “ต้องใช่แน่ ๆ ผู้หญิงคนนั้น คน ๆ นั้น” “คริส วินยาร์ต ต้องเป็นเธอแน่ ๆ มิน่าล่ะ ถึงได้หายไปเลยนับตั้งแต่อาจารย์โจดี้ปรากฎตัวขึ้น” “และคน ๆ นั้นก็ต้องเป็น ..เค้าอย่างแน่นอน” “แต่ว่าเค้าอย่างนี้ทำไมนะ ทำไมเค้าถึงต้องทำอย่างนี้นะ” + + + + + + + + + + “แล้วทำไมไม่บอกให้มันเร็วกว่านี้ล่ะ อยากให้หมอนั่นตายไปก่อนรึไง” เสียงของเฮย์จินั่นเอง เค้ากำลังโวยวายใครบางคนอยู่ “หมอนั่น หมอไหน ก็นายจะให้ฉันทำยังไงล่ะ ก็ฉันติดต่อนายไม่ได้เลยนี่” คาซึฮะเถียงต่ออย่างไม่ลดละ “แล้วเธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไงล่ะ” เฮย์จิถาม “รันโทรมาบอกน่ะสิ ไม่งั้นฉันจะรู้ได้ยังไงกันล่ะ” “บ้าจริง ดึกป่านนี้แล้วจะไปหาตั๋วเครื่องบินที่ไหนทัน นี่ขับรถให้มันเร็ว ๆ หน่อยซิ” ว่าพลางก็หันไปเร่งคนขับรถแท็กซี่ที่นั่งอยู่ข้างหน้า คนขับรถหันมาดูเขาทีนึงแต่ก็ไม่อยากจะเถียงด้วย ในที่สุดก็ถึงสนามบิน “ขอโทษนะค่ะ เที่ยวบินสุดท้ายตั๋วหมดแล้วและเครื่องก็จะออกในอีก 20 นาทีนี้แล้วค่ะ” เสียงพนักงานที่สนามบินพูดกับพวกเฮย์จิ “เห็นม่ะ ไม่มีตั๋วแล้ว ไปพรุ่งนี้ไม่ได้รึไง” คาซึฮะถาม “เธอจะบ้าเหรอ รันโทรมาบอกว่าโคนันหายตัวไปเธอยังจะไม่เดือดร้อนอีกเรอะ” “ก็แค่หายตัวไปเองนี่นา พ่อรันเป็นนักสืบนะ เดี๋ยวก็หาตัวเจอแล้วล่ะ” “เธอไว้ใจตาลุงนั่นงั้นเหรอ เฮ้พี่ชาย” พูดกับคาซึฮะจบก็หันไปพูดกับผู้ชายอีกคนที่เพิ่งเดินมาอยู่ใกล้ ๆ “พี่ชายจะไปไหนเหรอ” “อ้อ พี่กับแฟนจะกลับบ้านที่โตเกียวน่ะ” + + + + + + + + + + “ทำไมมาช้าจังเลยล่ะ เฮย์จิ” รันถาม “ก็ยัยนี่น่ะซิ” พูดพลางก็เหล่ไปที่คาซึฮะ “ก็นายอยากปิดมือถือเองนี่นา” “มือถือมันแบตหมดตะหากล่ะ” “ดีนะที่ฉันบอกพี่ชายคนนั้นว่าพ่อเจ็บหนักต้องรีบมาน่ะ แล้วก็ดีนะที่พี่ชายคนนั้นใจดีขายตั๋วให้น่ะ” เฮย์จิยังพึมพำอยู่ “เอาล่ะรีบไปกันเถอะ ไปช่วยหมอนั่นกัน”

ตอนจบที่2

ตอนจบมีอยู่ว่า  "วันนี่เป็นวันที่รันเรียนจบมหาลัย และพากันไปฉลองกับสึโนโกะ ทิ้งโคนันไว้อยู่กับ พ่อของรัน (เมาอยู่คาที่) เย็นวันนั้น โคนันได้เก็บเสื้อผ้า และออกจากบ้านรันไปโดยไม่บอกลา  เพราะเขาไม่อยากให้รันต้องร้องไห้อีกในเรื่องของการหนีไป โคนันจึงร่วมมือกับไฮบาระ เมื่อโคนันและไฮบาระตาล่าชายชุดดำได้แล้วและแก้ไขคดีต่างๆเกี่ยวกับชายชุดดำก็จับเข้าตารางทันที  เสร็จแล้วจึงกินยาที่ทำให้ร่างกลับคืนเป็นคุโด้ ชินอิจิ  ไฮบาระก็กลายเป็น มิยาโนะ  ทั้งสองจึงร่ำลากัน ในคืนวันนั้นเพราะมิยาโนะต้องไปทำภารกิจของเธอ(ไม่ได้เข้าส้วม)  วันต่อมาชินอิจิได้โทรไปบอกรันว่า ในนี้ตอน สี่ทุ่มให้มาพบกันที่ โทมิคลอแลนด์  ณ ลานน้ำพุที่เคยพบกัน  รันรีบตรงไปยังที่ลานน้ำพุ ตอนนั้นเหลืออีก 5 นาที ก่อนจะถึง 4 ทุ่ม รันตะโกนเรียกชินอิจิ ทันใดนั้นก็มีน้ำพุพุ่งขึ้นมพร้อมกับดนตรี วีดีโอที่ติดไว้แถวนั้น ก็ฉายภาพ ตอนที่ทั้งสองยังเป็นเด็กหรือภาพทีถ่ายร่วมกัน เมื่อ 5  นาทีต่อมาก็ปรากฎร่างของชายคนหนึ่ง ชายคนนั้นคือชินอิจินั้นเอง  รันวิ่งเข้ากอดชินอิจิด้วยความคิดถึง และเล่าความจริงให้ฟังทุกอย่างที่เกิดขึ้น ชินอิจิได้เตรียมสิ่งหนึ่งนั้นคือ  แหวนหมั้น  ชินอิจิสวมแหวนให้รันพร้อมกับขอเธอแต่งงาน  รันก็ไม่ได้ขัดข้องแต่ต้องคุยกับพ่อรันก่อน  เช้าวันต่อมาชินอิจิไปที่สำนักงานนักสืบโมริ  และได้ขอพ่อของรันให้แต่งงานกับรัน แต่พ่อรันเล่นตุกติกจึงบอกว่าถ้าเธอแก้คดีและปัญหาของฉันได้ฉันจะยกลูกสาวให้ ชินอิจิใช้ปัญญาแก้ไขจนครบทุกข้ พ่อรันจึงยกรันให้แต่งงานกับชิอิจิ  ทั้งสองใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเรื่อยมา  จนรันท้องและมีลูกชายฝาแฝดชื่อ คุโด้ฮานาจิ  และ คุโด้ ชิอาจิ .............The End but no the end.