การแพนหางของนกยูงตัวผู้ดึงดูดตัวเมียไม่ได้จริงหรือ?

จากผลการวิจัยใหม่ พบว่าการแสดงความสวยงามของหางนกยูงตัวผู้ไม่สามารถทำให้นกยูงตัวเมียตื่นเต้นหรือรู้สึกสนใจได้ มันเป็นการบิดเบือนความเชื่อที่มีมายาวนานว่านกยูงตัวผู้จะแสดงความงดงามของหางออกมาเพื่อเป็นการดึงดูดตัวเมียเพื่อมาจับคู่ตามฤดูผสมพันธุ์

การแสดงออกซึ่งความสวยงามละเอียดอ่อนของพวกสัตว์ปีก เช่น ไก่งวง ไก่ ไก่ป่า นกกระทา และไก่ฟ้า รวมทั้งนกยูง ยังไม่สามารถทำให้การจับคู่กับตัวเมียสำเร็จได้ จากการศึกษานกยูงอินเดีย ในสวนสัตว์ Izu Cactus Parkในเมืองชิซุโอกะ เสียงที่ออกมาจากนกยูงตัวผู้ใช้เป็นสิ่งดึงดูดทางเพศได้ดีกว่าการแสดงทางร่างกายโดยการแพนหางออก

งานวิจัยนี้ทำโดยทีมของ Dr Mariko Takahashi นักวิจัยจากมหาวิทยาลัยแห่งโตเกียว พบว่าเสียงร้องเรียกจากตัวผู้จะมีอิทธิพลต่อความสนใจของตัวเมียมากที่สุด ในช่วงฤดูใบไม้ผลิช่วงปี 1995-2001 นักวิทยาศาสตร์เฝ้าสังเกตการณ์การจับคู่ที่สำเร็จระหว่างนกยูงตัวผู้และตัวเมีย เกี่ยวกับเทคนิคต่างๆ ที่ตัวผู้และตัวเมียนำมาใช้โดยให้ความสนใจการแสดงออกของตัวผู้มากเป็นพิเศษ

ในการแสดงออกดังกล่าว ตัวผู้จะมีอาการตัวสั่นในขณะเดินเข้าไปหาตัวเมีย และจะเกิดเสียงดังจากการเสียดสีของขนอย่างชัดเจน ตัวเมียจะถูกดึงดูดจากอาการนั้นและวิ่งรอบๆ ตัวผู้เพื่อแสดงความพึงพอใจ

นักวิทยาศาสตร์สังเกตพฤติกรรมดังกล่าวซึ่งบ่งชี้ถึงการจับคู่ที่สำเร็จและนำไปสู่ความเข้าใจลักษณะการแสดงออกหลายๆ แบบของมัน มีการบันทึกจำนวนในการสั่นและระยะเวลาด้วย


ความสำคัญในการเรียกหาคู่

การทำตัวสั่นของนกยูงตัวผู้ทำให้นกยูงตัวเมียตอบสนองโดยการวิ่งไปรอบๆ การเรียกคู่ของตัวผู้ด้วยการแสดงออกหลากหลาย ประกอบด้วยการแสดงออกทางร่างกายและเสียงที่แตกต่างจากเสียงปกติที่ตัวเมียทำ ทำให้ดึงดูดตัวเมียเข้ามาหาและผสมพันธุ์ได้
ส่วนการแพนหางเพื่อเรียกร้องความสนใจนั้นดูเหมือนจะล้าสมัยไปแล้ว

Dr Louise Barrett นักวิจัยจากอังกฤษ แห่ง University of Central Lancashire ได้ให้ความคิดเห็นว่าการค้นพบเหล่านี้ทำให้ความเชื่อที่มีมานานเปลี่ยนไปทั้งในสัตว์จำพวกสัตว์ปีกและสัตว์บก การจับคู่ของนกยูงจะอยู่ใต้ความควบคุมของฮอร์โมนเพศหญิง oestrogen มากกว่าฮอร์โมนเพศชาย testosterone ซึ่งต่างก็มีอยู่ในตัวผู้